Linje 386:

. . . fóstrar þeira, ok h&#491;fðu þeir eina hirð báðir Ingi konungr ok Sigurðr konungr, en Eysteinn konungr  einn sér. Ok er þessir h&#491;fðingjar &#491;nduðusk allir, er með sínum ráðum h&#491;fðu drengiliga stýrt ríkinu með þeim eptir lands l&#491;gum þeira, Ámundi, Þjóstolfr Álasunr ok Óttarr birtingr, er átti Ingiríði, móður Inga konungs, ok &#490;gmundr sviptir ok &#490;gmundr dengir, bróðir Erlings skakka sunar Kyrpingaorms, er bæði var miklu tígnari at metorðum Erlingi, meðan þeir lifðu báðir, ok ellri at vetratali, þá skilðu þeir br&#339;ðr Sigurðr ok Ingi bráðliga eptir þat hirð sína. Sigurðr konungr var mikill maðr vexti ok liðmannligr, ramr at afli, marglyndr ok málsnjallr, vandlyndr ok vanstiltr, hraustr ok glaðr. Eysteinn konungr var hár maðr ok styrkr ok bermálugr, sl&#339;gvitr, undirhyggjumaðr, fastr ok fégjarn, svartr ok skrúfhárr. Ingi konungr var hvítr maðr ok vænn í andliti, vanheill, hryggbrotinn ok visnaði fótr annarr, svá at hann fór mj&#491;k haltr, þýðr ok þekkr við sína menn. Sigurðr konungr var ofstopamaðr mikill of alla hluti ok óeiramaðr, þegars hann óx upp, ok svá þeir Eysteinn báðir br&#339;ðr, ok var þat nær sanni nøkkvi er Eysteinn var, en hann þótti þó allra fégjarnastr þeira. Ingi konungr var vinsæll við alþýðu. Ok nokkuru eptir andlát ráðuneytis konunganna gerðisk sá atburðr, at maðr hét Geirsteinn ok átti .ii. sunu Hjarranda ok Hísing ok hans dóttir var frilla Sigurðar konungs ok þeir í kærleikum við hann. Geirsteinn var óeirðarmaðr mikill ok ranglátr,  sat í trausti konungsins. Skamt í frá honum bjó g&#491;fug ekkja, er Gyða hét, systir Ragnhildar, er átti Dagr Eilífs sunr austan ór Vík; hon var sk&#491;rungr mikill. Geirsteinn ferr opt á hennar fund ok vill gjarna fá hennar ást, en þat var ón hennar vilja, ok þá ylmðisk hann í móti ok segr því munu vera misráðit. Er þat et fyrsta ráð hans ok bragð, at hann lætr reka fé hennar í akra sína ok gaf þar fyrir sakar henni ok þar með lætr hann með kappi fylgja sínu fé í hennar akra ok gera henni miklar meizlur á marga vega. Ok er hon sér hans óþokka svá mikinn ok sér skaða g&#491;rvan, þá mælir hon við sína vini, at hon missir mj&#491;k g&#491;fgra sinna vina ok forsjámanna, er hon skal svá marga vega óvirð vera. Þá sagði sá maðr henni, er Gyrðr hét, hann var þar upp f&#339;ddr við henni ok góðrar ættar ok vaskligr maðr: «Fróva, segr hann, þat er satt, er þú mælir, mikit vanhald hefir þú af þessum manni beðit, en sjóm vér, at hér til víkr þú máli, er vér-róm, at hafa atgerðir.» Ok þat bar at einn dag, er hon gekk of b&#339; sinn, at hon sá mart fé í sínum &#491;krum ok mart gera mikinn skaða, þá verðr hon reið, tekr eitt spjót ok hleypr út ok vendir þangat til, sem féit var. Nú kømr í móti henni Gyrðr ok tekr af henni spjótit ok gengr í mót fénu ok rekr á braut ok yfir brú, er á var ánni milli b&#339;janna, ok nú kømr í móti honum Geirsteinn ok hleypr þegar at honum ok segir, at þeir hafa of dregit fram þræla, er slíkir skulu honum jafnask, ok leggr til hans. Gyrðr berr af sér lagit ok høggr til hans í mót á vinstri síðu ok veitir honum banasár. Ferr síðan á fund Gyðu ok segr svá búit; hon hefir ok þá búit hesta .ii., annan við fé, en honum annan til reiðar, [ok sendir hann á fund Ragnhildar systur sinnar með jartegnum, at hon haldi hann í móti óvinum, ok til Gregoriuss sonar hennar; «en víst er at ek ætla at mikil eptirganga myni verða.» Sjá maðr kom austr í land, ok á fund Gregoriuss. Hann hafði mikla sveit manna, en heldr þótti hann fyrst úafskiptasamr, ok r&#339;ddu menn mj&#491;k misjafnt hverr sk&#491;rungr . . . . . . . . . . . . . . . Ragnhildi ørendit með s&#491;nnum vitnum. Hon berr upp fyr Gregorius, ok segir mikla nauðsyn at (hann veiti manninum ásjá. Gregorius svarar: Litt he)fi ek enn við bundizk vandamál manna, ok ekki síðr þat orð á at ek sjá lítill forstjóri, en hins mundi þurfa, at sá hefði mikinn styrk er hann skal ganga í mót Sigurði konungi. Verðum vér me(irr) at ætla eptir lítilræði váru en því sem hér h&#339;fir til.» Hon segir: «Veit manninum ásjá, at hann mætti lífit þiggja firir, þótt hann hafi þetta verk unnit; ok hefir hann mikit brigsli af tekit frændum várum; ok vírð orð mín ok sjalfs þíns sóma!» Gregorius svarar: «Þungt mun vera í móti rísa konunginum ok óvirðiligra sýnisk mér hlutrinn, at heita ásjá, ok komi fyr ekki.» Þá mælti hon reiðuliga: «Því muntu lengi lítill maðr vera, at ekki mun skipta þótt frændr þínir sé drepnir, ok muntu minkask af góðum frændum þínum, ok &#339;rin nauðsyn helt til, áðr þetta verk væri g&#491;rt.» Gregoríus mælti: «Mj&#491;k eggjar þú, móðir; lát mik sjá manninn!» Ok hann gengr fram, ok flytr sitt ørendi með snild, ok segir honum allan atburðinn, sýnir honum jartegnir ok hvé mikit undir þótti frændum hans, at hann liti á málit. Ok segir þat ok ef hann skal h&#491;fðingi verða, at eitt sinn mun hann þat fyrst reyna verða. Ok með þessum &#491;llum saman, framburð hans, ok nauðsyn, ok eggjun móður hans, þá mælti hann: «Með ákafa flytr þú, móðir, þetta mál. Verðr þat svá út leyst sem nú er á hendr tekizk, ok verði þat með sóma, þá njótum vér. En þó vil ek um þá menn er með mér eru, at þeir leggi sitt jáyrði til ok styrk ef ek geng í þenna vanda. Ok leggi þeir sik í ábyrgð með mér, ok þat með at þeir sveri at verja fj&#491;r hans ok líf, þá má ek nakkvat veita honum.» Þeir váru .lx. manna húskarla hans er frjálsir váru með honum. Hann tekr nú við manninum ok samlag við húskarla sína. Þetta spyrja synir Geirsteins, ok verða óðir við, ok segja konunginum Sigurði at þeir vilja brenna b&#339; Gyðu, en taka féit alt. Konungr biðr þá vægja fyrst, ok segir at hann vill leita eptir bótum ok vita sannleik. Þeir br&#339;ðr fara norðr ok vinna m&#491;rg illvirki, en eigi treystask þeir firi konungs boði at vinna svá ilt sem þeim er fýst á. Ok er þeir spyrja at maðrinn er kominn til Gregoriuss, þá segja þeir konungi, ok biðja hann fá sér lið at drepa hann ok alla þá er firi Gyrð standa. Ok segja, at lendir menn ætla firi sér mikla dirfð, er ganga vilja í móti konungi. Konungr segir, at fyrst skal leita eptir með vægð, ok sendir þann mann er Loðinn heitir á fund Gregoriuss. Hann var kunnigr at viti ok m&#491;rgum góðum hlutum, ok kømr hann á fund Gregoriuss ok leitar eptir vitrliga með mikilli góðgirnd fyr konungs h&#491;nd, segir honum þat h&#339;fa at hneigjask til hans, ok spyrr hvat hann vill bjóða fyr aftak Geirsteins. Hann svarar: «Fyr þat er konungi þikkir misg&#491;rt við sik, ráði hann sjalfr. En til þess hefir Geirsteinn g&#491;rt sem nú er framkomit, ok synir hans hafa upp tekit mikinn ósóma síðan.» Loðinn ferr í brot ok segir konungi sitt ørendi. Ok er þeir br&#339;ðr heyra þetta, eggja þeir mj&#491;k. En konungr vill enn senda mann á fund Gregoriuss, þann er Rauðr heitir með .xxx. manna. Koma þeir á fund Gregoriuss, ok segja ørendit með meiri freku ok ákefð en fyrr var flutt, ok kváðusk ætla at konungr mundi ríkari vilja vera en lendir menn; t&#491;lðu hann trauðan til, «ok er þér át skyldara at kunna líta þitt mál.» Gregorius svarar: «Fyrri kom til vár, góðr maðr ok rak þetta ørendi með vizku ok góðgirnd, ok sýndisk mér eigi hans ráð hér um. En þú berr fram málit með freku, ok eigi lízk mér þú líkligr til at fá hér mikit at sýst tíl greiða.» Ok er þeir fara í brot gera þeir ráð sitt, ok sýnisk Rauð at þeir muni eigi skilja við svá búit; biðr þá bíða sín á skóginum, en hann vill s&#339;kja aptr til b&#339;jarins, «ok kann vera at þá fáim vér manninn er þeim varask minnr.» Þeir koma aptr til b&#339;jarins .xv. saman, ok setjask á palla í þeiri stofu er Gregorius var vanr at drekka, ok fengu sér stafkarla búning um herklæði útan. Ok um kveldit er Gregorius kom í stofuna ok sveit hans, spurði hann hví stafkarlar væri þar inni, ok gekk at þeim ok verðr varr við hverir þeir eru. Lét síðan taka þá ok fj&#491;tra, ok um morg(uninn) váru þeir reknir í skóg til félaga sinna. Síðan var þings kvatt, ok sagði Gregorius hver svik þessir menn vildu fram (hafa). Þá váru þeir d&#339;mðir til dráps, ok síðan upp festir. Þetta spyrr Sigurðr konungr ok þeir synir Geirsteins. Verða þeir við reiðir ok biðja konung fá sér lið, ok þat gørir hann. Fara þeir austr í Vík, ok kom engi frétt firir. Fóru þegar með hernaði, ok þá var Gregorius staddr í Túnsbergi, ok segja sumir at þat væri jóla-aptann, ok Gregorius hafði þá minsta v&#491;rðu á sér. Ræðr þó í mót þeim ok sendir menn alla vega í brot, ok samnask honum lið, ok verðr þeira fundr með mannspelli, ok lýkr svá at þeir flýja Geirsteins synir á konungs fund. Ok þat er sagt eitt sinn, at þeir spurðu at Gregorius skyldi taka veizlu at mágs síns. Heldu á v&#491;rðu, ok kómu til veizlunar ok drápu mennina er veita skyldu, en settusk sjalfir ok neyttu veizlunar. En Gregorius spurði þetta ekki, ok kom síðan á þann vág er skarsk firir b&#339;inn. Ok þeir ætluðu þar í lægi at leggja. Þá mælti Gregorius: «Svá lízk mér sem fj&#491;lmenni mikit myni vera fyrir. Kann vera at úfriðr sé. Munu vér gøra raun til, leggja út til nestangans; eru þetta úfriðarmenn, þá munu þeir snúa í móti. En þat mætti at vér vikim þá skjótt inn at læginu, ok k&#339;mim fyrr til b&#339;jarins, ok ættim vér þá við þeim at taka.» Svá gafsk sem hann ætlaði. Þegar er þeir l&#491;gðu út, þá sóttu hinir á nesit, en Gregorius veik aptr þvers, ok náði b&#339;num fyrri. Ok nú finnask þeir ok berjask með miklu mannspelli. Gregorius var allra manna bezt vígr, ok nú gengr í móti honum Hísingr, ok ganga þeir saman ok berjask, ok fell þar Hísingr fyr Gregorius, ok er þat frægt orðit. Síðan tók hann sverð hans ok barðísk nú, ok þá kømr í móti honum bróðir hans ok vill hefna bróður síns. Ok lýkr svá at Gregorius fellir þá báða Geirsteins sunu. Hann fær af þessu mikinn sóma ok virðing. Eptir þessi stórvirki s&#339;kir Gregorius á fund Inga konungs ok snýsk undir hans vald; ok leggja þeir mikla vingan sín í milli, ok gørisk Gregorius altrú h&#491;fuðbenda konunginum alla æfi. Gregorius var vellauðigr, en hann sparðí hvártkí sjalfan sik né fé sitt til fulltings við Inga konung. Þat hefir alþýðu manna mál verit, at hann hafi mestr verit ok framarst lendra manna í manna minnum í Nóregi.]

. . . fóstrar þeira, ok h&#491;fðu þeir eina hirð báðir Ingi konungr ok Sigurðr konungr, en Eysteinn konungr  einn sér. Ok er þessir h&#491;fðingjar &#491;nduðusk allir, er með sínum ráðum h&#491;fðu drengiliga stýrt ríkinu með þeim eptir lands l&#491;gum þeira, Ámundi, Þjóstolfr Álasunr ok Óttarr birtingr, er átti Ingiríði, móður Inga konungs, ok &#490;gmundr sviptir ok &#490;gmundr dengir, bróðir Erlings skakka sunar Kyrpingaorms, er bæði var miklu tígnari at metorðum Erlingi, meðan þeir lifðu báðir, ok ellri at vetratali, þá skilðu þeir br&#339;ðr Sigurðr ok Ingi bráðliga eptir þat hirð sína. Sigurðr konungr var mikill maðr vexti ok liðmannligr, ramr at afli, marglyndr ok málsnjallr, vandlyndr ok vanstiltr, hraustr ok glaðr. Eysteinn konungr var hár maðr ok styrkr ok bermálugr, sl&#339;gvitr, undirhyggjumaðr, fastr ok fégjarn, svartr ok skrúfhárr. Ingi konungr var hvítr maðr ok vænn í andliti, vanheill, hryggbrotinn ok visnaði fótr annarr, svá at hann fór mj&#491;k haltr, þýðr ok þekkr við sína menn. Sigurðr konungr var ofstopamaðr mikill of alla hluti ok óeiramaðr, þegars hann óx upp, ok svá þeir Eysteinn báðir br&#339;ðr, ok var þat nær sanni nøkkvi er Eysteinn var, en hann þótti þó allra fégjarnastr þeira. Ingi konungr var vinsæll við alþýðu. Ok nokkuru eptir andlát ráðuneytis konunganna gerðisk sá atburðr, at maðr hét Geirsteinn ok átti .ii. sunu Hjarranda ok Hísing ok hans dóttir var frilla Sigurðar konungs ok þeir í kærleikum við hann. Geirsteinn var óeirðarmaðr mikill ok ranglátr,  sat í trausti konungsins. Skamt í frá honum bjó g&#491;fug ekkja, er Gyða hét, systir Ragnhildar, er átti Dagr Eilífs sunr austan ór Vík; hon var sk&#491;rungr mikill. Geirsteinn ferr opt á hennar fund ok vill gjarna fá hennar ást, en þat var ón hennar vilja, ok þá ylmðisk hann í móti ok segr því munu vera misráðit. Er þat et fyrsta ráð hans ok bragð, at hann lætr reka fé hennar í akra sína ok gaf þar fyrir sakar henni ok þar með lætr hann með kappi fylgja sínu fé í hennar akra ok gera henni miklar meizlur á marga vega. Ok er hon sér hans óþokka svá mikinn ok sér skaða g&#491;rvan, þá mælir hon við sína vini, at hon missir mj&#491;k g&#491;fgra sinna vina ok forsjámanna, er hon skal svá marga vega óvirð vera. Þá sagði sá maðr henni, er Gyrðr hét, hann var þar upp f&#339;ddr við henni ok góðrar ættar ok vaskligr maðr: «Fróva, segr hann, þat er satt, er þú mælir, mikit vanhald hefir þú af þessum manni beðit, en sjóm vér, at hér til víkr þú máli, er vér-róm, at hafa atgerðir.» Ok þat bar at einn dag, er hon gekk of b&#339; sinn, at hon sá mart fé í sínum &#491;krum ok mart gera mikinn skaða, þá verðr hon reið, tekr eitt spjót ok hleypr út ok vendir þangat til, sem féit var. Nú kømr í móti henni Gyrðr ok tekr af henni spjótit ok gengr í mót fénu ok rekr á braut ok yfir brú, er á var ánni milli b&#339;janna, ok nú kømr í móti honum Geirsteinn ok hleypr þegar at honum ok segir, at þeir hafa of dregit fram þræla, er slíkir skulu honum jafnask, ok leggr til hans. Gyrðr berr af sér lagit ok høggr til hans í mót á vinstri síðu ok veitir honum banasár. Ferr síðan á fund Gyðu ok segr svá búit; hon hefir ok þá búit hesta .ii., annan við fé, en honum annan til reiðar, [ok sendir hann á fund Ragnhildar systur sinnar með jartegnum, at hon haldi hann í móti óvinum, ok til Gregoriuss sonar hennar; «en víst er at ek ætla at mikil eptirganga myni verða.» Sjá maðr kom austr í land, ok á fund Gregoriuss. Hann hafði mikla sveit manna, en heldr þótti hann fyrst úafskiptasamr, ok r&#339;ddu menn mj&#491;k misjafnt hverr sk&#491;rungr . . . . . . . . . . . . . . . Ragnhildi ørendit með s&#491;nnum vitnum. Hon berr upp fyr Gregorius, ok segir mikla nauðsyn at (hann veiti manninum ásjá. Gregorius svarar: Litt he)fi ek enn við bundizk vandamál manna, ok ekki síðr þat orð á at ek sjá lítill forstjóri, en hins mundi þurfa, at sá hefði mikinn styrk er hann skal ganga í mót Sigurði konungi. Verðum vér me(irr) at ætla eptir lítilræði váru en því sem hér h&#339;fir til.» Hon segir: «Veit manninum ásjá, at hann mætti lífit þiggja firir, þótt hann hafi þetta verk unnit; ok hefir hann mikit brigsli af tekit frændum várum; ok vírð orð mín ok sjalfs þíns sóma!» Gregorius svarar: «Þungt mun vera í móti rísa konunginum ok óvirðiligra sýnisk mér hlutrinn, at heita ásjá, ok komi fyr ekki.» Þá mælti hon reiðuliga: «Því muntu lengi lítill maðr vera, at ekki mun skipta þótt frændr þínir sé drepnir, ok muntu minkask af góðum frændum þínum, ok &#339;rin nauðsyn helt til, áðr þetta verk væri g&#491;rt.» Gregoríus mælti: «Mj&#491;k eggjar þú, móðir; lát mik sjá manninn!» Ok hann gengr fram, ok flytr sitt ørendi með snild, ok segir honum allan atburðinn, sýnir honum jartegnir ok hvé mikit undir þótti frændum hans, at hann liti á málit. Ok segir þat ok ef hann skal h&#491;fðingi verða, at eitt sinn mun hann þat fyrst reyna verða. Ok með þessum &#491;llum saman, framburð hans, ok nauðsyn, ok eggjun móður hans, þá mælti hann: «Með ákafa flytr þú, móðir, þetta mál. Verðr þat svá út leyst sem nú er á hendr tekizk, ok verði þat með sóma, þá njótum vér. En þó vil ek um þá menn er með mér eru, at þeir leggi sitt jáyrði til ok styrk ef ek geng í þenna vanda. Ok leggi þeir sik í ábyrgð með mér, ok þat með at þeir sveri at verja fj&#491;r hans ok líf, þá má ek nakkvat veita honum.» Þeir váru .lx. manna húskarla hans er frjálsir váru með honum. Hann tekr nú við manninum ok samlag við húskarla sína. Þetta spyrja synir Geirsteins, ok verða óðir við, ok segja konunginum Sigurði at þeir vilja brenna b&#339; Gyðu, en taka féit alt. Konungr biðr þá vægja fyrst, ok segir at hann vill leita eptir bótum ok vita sannleik. Þeir br&#339;ðr fara norðr ok vinna m&#491;rg illvirki, en eigi treystask þeir firi konungs boði at vinna svá ilt sem þeim er fýst á. Ok er þeir spyrja at maðrinn er kominn til Gregoriuss, þá segja þeir konungi, ok biðja hann fá sér lið at drepa hann ok alla þá er firi Gyrð standa. Ok segja, at lendir menn ætla firi sér mikla dirfð, er ganga vilja í móti konungi. Konungr segir, at fyrst skal leita eptir með vægð, ok sendir þann mann er Loðinn heitir á fund Gregoriuss. Hann var kunnigr at viti ok m&#491;rgum góðum hlutum, ok kømr hann á fund Gregoriuss ok leitar eptir vitrliga með mikilli góðgirnd fyr konungs h&#491;nd, segir honum þat h&#339;fa at hneigjask til hans, ok spyrr hvat hann vill bjóða fyr aftak Geirsteins. Hann svarar: «Fyr þat er konungi þikkir misg&#491;rt við sik, ráði hann sjalfr. En til þess hefir Geirsteinn g&#491;rt sem nú er framkomit, ok synir hans hafa upp tekit mikinn ósóma síðan.» Loðinn ferr í brot ok segir konungi sitt ørendi. Ok er þeir br&#339;ðr heyra þetta, eggja þeir mj&#491;k. En konungr vill enn senda mann á fund Gregoriuss, þann er Rauðr heitir með .xxx. manna. Koma þeir á fund Gregoriuss, ok segja ørendit með meiri freku ok ákefð en fyrr var flutt, ok kváðusk ætla at konungr mundi ríkari vilja vera en lendir menn; t&#491;lðu hann trauðan til, «ok er þér át skyldara at kunna líta þitt mál.» Gregorius svarar: «Fyrri kom til vár, góðr maðr ok rak þetta ørendi með vizku ok góðgirnd, ok sýndisk mér eigi hans ráð hér um. En þú berr fram málit með freku, ok eigi lízk mér þú líkligr til at fá hér mikit at sýst tíl greiða.» Ok er þeir fara í brot gera þeir ráð sitt, ok sýnisk Rauð at þeir muni eigi skilja við svá búit; biðr þá bíða sín á skóginum, en hann vill s&#339;kja aptr til b&#339;jarins, «ok kann vera at þá fáim vér manninn er þeim varask minnr.» Þeir koma aptr til b&#339;jarins .xv. saman, ok setjask á palla í þeiri stofu er Gregorius var vanr at drekka, ok fengu sér stafkarla búning um herklæði útan. Ok um kveldit er Gregorius kom í stofuna ok sveit hans, spurði hann hví stafkarlar væri þar inni, ok gekk at þeim ok verðr varr við hverir þeir eru. Lét síðan taka þá ok fj&#491;tra, ok um morg(uninn) váru þeir reknir í skóg til félaga sinna. Síðan var þings kvatt, ok sagði Gregorius hver svik þessir menn vildu fram (hafa). Þá váru þeir d&#339;mðir til dráps, ok síðan upp festir. Þetta spyrr Sigurðr konungr ok þeir synir Geirsteins. Verða þeir við reiðir ok biðja konung fá sér lið, ok þat gørir hann. Fara þeir austr í Vík, ok kom engi frétt firir. Fóru þegar með hernaði, ok þá var Gregorius staddr í Túnsbergi, ok segja sumir at þat væri jóla-aptann, ok Gregorius hafði þá minsta v&#491;rðu á sér. Ræðr þó í mót þeim ok sendir menn alla vega í brot, ok samnask honum lið, ok verðr þeira fundr með mannspelli, ok lýkr svá at þeir flýja Geirsteins synir á konungs fund. Ok þat er sagt eitt sinn, at þeir spurðu at Gregorius skyldi taka veizlu at mágs síns. Heldu á v&#491;rðu, ok kómu til veizlunar ok drápu mennina er veita skyldu, en settusk sjalfir ok neyttu veizlunar. En Gregorius spurði þetta ekki, ok kom síðan á þann vág er skarsk firir b&#339;inn. Ok þeir ætluðu þar í lægi at leggja. Þá mælti Gregorius: «Svá lízk mér sem fj&#491;lmenni mikit myni vera fyrir. Kann vera at úfriðr sé. Munu vér gøra raun til, leggja út til nestangans; eru þetta úfriðarmenn, þá munu þeir snúa í móti. En þat mætti at vér vikim þá skjótt inn at læginu, ok k&#339;mim fyrr til b&#339;jarins, ok ættim vér þá við þeim at taka.» Svá gafsk sem hann ætlaði. Þegar er þeir l&#491;gðu út, þá sóttu hinir á nesit, en Gregorius veik aptr þvers, ok náði b&#339;num fyrri. Ok nú finnask þeir ok berjask með miklu mannspelli. Gregorius var allra manna bezt vígr, ok nú gengr í móti honum Hísingr, ok ganga þeir saman ok berjask, ok fell þar Hísingr fyr Gregorius, ok er þat frægt orðit. Síðan tók hann sverð hans ok barðísk nú, ok þá kømr í móti honum bróðir hans ok vill hefna bróður síns. Ok lýkr svá at Gregorius fellir þá báða Geirsteins sunu. Hann fær af þessu mikinn sóma ok virðing. Eptir þessi stórvirki s&#339;kir Gregorius á fund Inga konungs ok snýsk undir hans vald; ok leggja þeir mikla vingan sín í milli, ok gørisk Gregorius altrú h&#491;fuðbenda konunginum alla æfi. Gregorius var vellauðigr, en hann sparðí hvártkí sjalfan sik né fé sitt til fulltings við Inga konung. Þat hefir alþýðu manna mál verit, at hann hafi mestr verit ok framarst lendra manna í manna minnum í Nóregi.]

−

+

{{DEFAULTSORT:Agrip}}

[[Kategori:Alfabetisk indeks]]

[[Kategori:Alfabetisk indeks]]

[[Kategori:Tekster på norrønt]]

[[Kategori:Tekster på norrønt]]

[[Kategori:Kongesagaer]]

[[Kategori:Kongesagaer]]

[[Kategori:Gustav Indrebø]]

[[Kategori:Gustav Indrebø]]

Ágrip - Revisjonshistorikk

August på 19. mai 2019 kl. 19:36

Jesper: Ágrip - korrekturlæst af August Fredriksen