Úr Njáls sögu (íslendsk ættarsöga) - Revisjonshistorikk

Jesper: Sletter dobb. mellemrum

2024-04-13T05:44:11Z

Sletter dobb. mellemrum

Vis endringer

Jesper: Tilbakestilte endringer av Jesper (brukerdiskusjon) til siste versjon av Knut

2024-04-06T06:06:26Z

Tilbakestilte endringer av Jesper (brukerdiskusjon) til siste versjon av Knut

Jesper på 6. apr. 2024 kl. 06:05

2024-04-06T06:05:49Z

Knut på 5. apr. 2024 kl. 07:37

2024-04-05T07:37:08Z

Knut på 5. apr. 2024 kl. 07:34

2024-04-05T07:34:32Z

Knut på 5. apr. 2024 kl. 07:29

2024-04-05T07:29:55Z

Knut på 5. apr. 2024 kl. 07:09

2024-04-05T07:09:53Z

Vis endringer

Knut på 5. apr. 2024 kl. 07:02

2024-04-05T07:02:51Z

Knut: Ny side: {| class="toccolours" border="1" width="100%" cellpadding="4" style="border-collapse:collapse" |- style="background-color:#e9e9e9" !align="center" valign="top" width="40%" | '''Velg sp…

2024-04-05T07:02:31Z

Ny side: {| class="toccolours" border="1" width="100%" cellpadding="4" style="border-collapse:collapse" |- style="background-color:#e9e9e9" !align="center" valign="top" width="40%" | '''Velg sp…

Ny side

{| class="toccolours" border="1" width="100%" cellpadding="4" style="border-collapse:collapse"
|- style="background-color:#e9e9e9"
!align="center" valign="top" width="40%" | '''Velg språk''' !!align="center" valign="top" width="10%" | Norrønt !!align="center" valign="top" width="10%"| Islandsk !!align="center" valign="top" width="10%"| Norsk !!align="center" valign="top" width="10%"| Dansk !!align="center" valign="top" width="10%"| Svensk !!align="center" valign="top" width="10%"| Færøysk
|-
! Denne teksten finnes på følgende språk ► !! !! !! [[Fil:Norsk.gif|32px|link=Njåls saga]] !! [[Fil:Dansk.gif|32px|link=Nials Saga (Dansk)]] !! [[Fil:Svensk.gif|32px|link=Nials Saga]] !! [[Fil:Faeroysk.gif|32px|link=Úr Njáls sögu (íslendsk ættarsöga)]]
|-
! !! !! !! !! [[Fil:Dansk.gif|32px|link=Brudstykker af Njauls saga]] !! !!
|-
! !! !! !! !! [[Fil:Dansk.gif|32px|link=Uddrag af Njals saga]] !! !!
|-
|}

<center>[[Andrias Christian Evensen biografi|A. C. Evensen]]<br><big>'''[[Lesibók]]'''</big><br><small>Tórshavn 1911</small>

<big><big>'''Úr Njáls sögu (íslendsk ættarsöga)'''</big></big>
</center>

TEKST KOMMER

==Fotnoter==

<references/>

[[Kategori:Alfabetisk indeks]]
[[Kategori:Tekster på færøysk]]
[[Kategori:Andrias Christian Evensen]]

← Eldre revisjon		Revisjonen fra 6. apr. 2024 kl. 06:05
Linje 1:		Linje 1:
−		+	[[File:Möðruvallabók.jpg\|thumb\|Utsnit fra Njáls saga i Möðruvallabók (AM 132 fol.13r) omtrent år 1350.]]
−	~~{\| class="toccolours" border="1" width="100%" cellpadding="4" style="border-collapse:collapse"~~
−	~~\|- style="background-color:#e9e9e9"~~
−	!align="center" valign="top" width="40%" \| '''Velg språk''' !!align="center" valign="top" width="10%" \| Norrønt !!align="center" valign="top" width="10%"\| Islandsk !!align="center" valign="top" width="10%"\| Norsk !!align="center" valign="top" width="10%"\| Dansk !!align="center" valign="top" width="10%"\| Svensk !!align="center" valign="top" width="10%"\| Færøysk
−	\|-
−	~~! Denne teksten finnes på følgende språk ► !! !! !!~~ [[~~Fil~~:~~Norsk~~.~~gif~~\|~~32px~~\|~~link=Njåls~~ saga~~]] !! [[Fil:Dansk.gif\|32px\|link=Nials Saga~~ (~~Dansk)]] !! [[Fil:Svensk.gif\|32px\|link=Nials Saga]] !! [[Fil:Faeroysk~~.~~gif\|32px\|link=Úr Njáls sögu (íslendsk ættarsöga~~)]]
−	\|-
−	~~! !! !! !! !! [[Fil:Dansk~~.~~gif\|32px\|link=Brudstykker af Njauls saga~~]] ~~!! !!~~
−	\|-
−	~~! !! !! !! !! [[Fil:Dansk.gif\|32px\|link=Uddrag af Njals saga]] !! !!~~
−	\|-
−	\|}
−

	<center>[[Andrias Christian Evensen biografi\|A. C. Evensen]]<br><big>'''[[Lesibók]]'''</big><br><small>Tórshavn 1911</small>		<center>[[Andrias Christian Evensen biografi\|A. C. Evensen]]<br><big>'''[[Lesibók]]'''</big><br><small>Tórshavn 1911</small>

@@ Linje 57: / Linje 57: @@
 Hallgerð  kom  á  mál  við  Tráin  Sigfússon  og  mælti: "Eg  hevði  hildið  teg  vera  ein  góðan  mág,  hevði  tú dripið  Tórð,  son  hins  frígivna."  "Ikki  man  eg  gera tað,"  sigur  hann,  "tí  at  tá  man  eg  njóta  vreiði  Gunnars frænda  míns.  Har  liggur  eisini  nógv  á,  tí  hetta  víggið man  brátt  verða  hevnt."  "Hvör  man  hevna?"  sigur hon,  "hin  skeggleysi  kallur,  heldur  tú?"  "Ikki  man tað  vera",  sigur  hann,  "men  synir  hans  munu  hevna." Síðan  talaðu  tey  leingi  Ijódliga  saman  —  og  eingin maður  visti,  hvat  tey  hövdu  í  ráðagerð.  Á  einum  sinni bar  so  á,  at  Gunnar  var  ikki  heima,  men  Sigmundur og  felagsmaður  hansara,  og  hagar  var  komin  Tráin  frá Grótá.  Tá  sótu  Hallgerð  og  teir  úti  og  talaðu.  Tá mælti  Hallgerð:  "Tað  hava  tit  lagsmenn,  Sigmundur og  Skjöldur,  lovað  mær  at  drepa  Tórð,  fosturfaðir  Njáls sona;  men  tú  hevir  lovað  mær  tað,  Tráin,  at  vera  hjá staddur".  Teir  gingu  allir  við,  at  teir  hövdu  lovað  henni hetta.  "Nú  skal  eg  leggja  tykkum  ráð",  segði  hon,  tit skulu  ríða  eystur  í  Hornafjorð  eftir  fæ  tykkara  og koma  heim,  aftan  á  at  farið  er  til  tings;  men  um  tit eru  heima,  man  Gunnar  vilja,  at  tit  skulu  ríða  til  tings við  honum.  Njál  man  vera  á  tingi  og  synir  hans  og eisini  Gunnar;  men  tá  skulu  tit  drepa  Tórð".  Teir játtaðu,  at  hesi  ráð  skuldu  teir  fremja.  Síðan  búðust teir  eystur  til  fjarða,  og  Gunnar  varnaðist  einki  og reið  til  tings.  Njál  sendi  Tórð  eystur  undir  Oyggjafjöll  og  bað  hann  vera  burtur  eina  nátt.  Hann  fór eystur,  men  slapp  ikki  eystan  eftir  aftur,  tí  at  áin  var so  stór,  at  ikki  var  ríðandi  um  hana.  Njál  bíðaði  eftir honum  ein  dag,  tí  hann  ætlaði,  at  hann  skuldi  hava riðið  til  tings  við  honum.  Njál  segði  við  Bergtóru,  at  hon  skuldi  senda  Tórð  til  tings,  við  tað  sama  hann  kom heim.  Tveir  dagar  seinni  kom  Tórður  heim.  Bergtóra segði  við  hann,  at  hann  skuldi  ríða  til  tings,  "men  nú skalt  tú  fyrst  fara  niðan  í  Tórólvsfelli  og  hyggja  eftir búnum  har,  men  ikki  vera  har  longur  enn  eina  nátt ella  tvær."
-Sigmundur  og  felagsmenn  hansara  komu  eystan. Hallgerð  segði  teimum,  at  Tórður  var  heima,  men skuldi  ríða  til  tings  um  nakrar  fáar  dagar  —  "nú munu  tit  hava  føri  at  fara  eftir  honum;  men  ber  nú ikki  í  lag,  so  náa  tit  honum  ikki."  Menn  komu  til Líðarenda  frá  Tórólvsfelli  og  sögdu  Hallgerð,  at  Tórður  var  har.  Hallgerð  gekk  til  Tráins  og  Sigmunds og  mælti:  "Nú  er  Tórður  í  Tórólvsfelli,  og  nú  eru  líkindi  hjá  tykkum  at  drepa  hann,  tá  ið  hann  fer  heim." "Tað  skulu  vit  gera,"  sigur  Sigmundur.  Gingu  teir  so  út og  tóku  vápn  síni  og  hestar  og  riðu  á  leið  ímóti  honum. Sigmundur  segði  við  Tráin:  "Tú  skalt  ikki  leggja at  honum  við,  tí  vit  nýtast  ikki  allir."  "So  skal  vera," sigur  hann.  Eina  lötu  seinni  reið  Tórður  at  teimum. Sigmundur  segði  við  hann:  "Kasta  vápnum  tínum,  tí at  nú  skalt  tú  doyggja."  "Ikki  skal  tað  henda,"  sigur Tórður,  "kom  tú  til  einvíggis  við  meg."  "Tað  verður av  ongum,"  sigur  Sigmundur,  "og  vit  skulu  njóta  gott av  tí,  at  vit  eru  fleiri.  Men  ikki  er  at  undrast  á,  at Skarpheðin  er  slíkt  reystmenni,  tí  so  er  sagt,  at  til fjórðings  bregður  maður  til  fosturfaðirs  síns."  "Tað manst  tú  fáa  at  kenna,"  sigur  Tórður,  "tí  at  Skarpheðin  man  heyna  meg."  Síðan  søkja  teir  at  honum, men  hann  brýtur  eitt  spjót  fyri  hvörjum  teirra;  so væl  vardi  hann  seg.  Tá  hjó  Skjöldur  aðra  hondina  av honum,  og  vardi  hann  seg  tá  við  aðrari  eina  stund,  til Sigmundur  legði  ígjognum  hann.  Tá  fell  hann  deyður til  jarðar.  Teir  bóru  grót  og  flag  á  hann.  Tráin mælti:  "Vit  hava  gjort  eina  illa  gerð,  og  munu  synir Njáls  kunna  illa  við  hetta  víggið,  tá  ið  teir  spyrja  tað." Teir  riðu  heim  og  sögdu  Hallgerð.  Hon  lætst  væl  at vígginum.  Rannveig,  móðir  Gunnars,  mælti:  "Tað  er eitt  gamalt  orð,  at  skamma  stund  verður  hond  av  hoggi fegin;  so  man  eisini  verða  her.  Men  tó  man  Gunnar loysa  teg  úr  hesi  sak,  men  um  Hallgerð aðra  ferð  man teg  tøla,  so  verður  tað  tín  bani."  Hallgerð  sendi  mann til  Bergtórshólar  at  boða  víggið,    men  annan til tings at  siga  Gunnari  tað.  Bergtóra  segðist  ikki  vilja deilast  við  Hallgerð  um  slíkt  —  segði  tað  onga  hevnd vera  fyri  so  mikla  sak.
+Sigmundur  og  felagsmenn  hansara  komu  eystan. Hallgerð  segði  teimum,  at  Tórður  var  heima,  men skuldi  ríða  til  tings  um  nakrar  fáar  dagar  —  "nú munu  tit  hava  føri  at  fara  eftir  honum;  men  ber  nú ikki  í  lag,  so  náa  tit  honum  ikki."  Menn  komu  til Líðarenda  frá  Tórólvsfelli  og  sögdu  Hallgerð,  at  Tórður  var  har.  Hallgerð  gekk  til  Tráins  og  Sigmunds og  mælti:  "Nú  er  Tórður  í  Tórólvsfelli,  og  nú  eru  líkindi  hjá  tykkum  at  drepa  hann,  tá  ið  hann  fer  heim." "Tað  skulu  vit  gera,"  sigur  Sigmundur.  Gingu  teir  so  út og  tóku  vápn  síni  og  hestar  og  riðu  á  leið  ímóti  honum. Sigmundur  segði  við  Tráin:  "Tú  skalt  ikki  leggja at  honum  við,  tí  vit  nýtast  ikki  allir."  "So  skal  vera," sigur  hann.  Eina  lötu  seinni  reið  Tórður  at  teimum. Sigmundur  segði  við  hann:  "Kasta  vápnum  tínum,  tí at  nú  skalt  tú  doyggja."  "Ikki  skal  tað  henda,"  sigur Tórður,  "kom  tú  til  einvíggis  við  meg."  "Tað  verður av  ongum,"  sigur  Sigmundur,  "og  vit  skulu  njóta  gott av  tí,  at  vit  eru  fleiri.  Men  ikki  er  at  undrast  á,  at Skarpheðin  er  slíkt  reystmenni,  tí  so  er  sagt,  at  til fjórðings  bregður  maður  til  fosturfaðirs  síns."  "Tað manst  tú  fáa  at  kenna,"  sigur  Tórður,  "tí  at  Skarpheðin  man  hevna  meg."  Síðan  søkja  teir  at  honum, men  hann  brýtur  eitt  spjót  fyri  hvörjum  teirra;  so væl  vardi  hann  seg.  Tá  hjó  Skjöldur  aðra  hondina  av honum,  og  vardi  hann  seg  tá  við  aðrari  eina  stund,  til Sigmundur  legði  ígjognum  hann.  Tá  fell  hann  deyður til  jarðar.  Teir  bóru  grót  og  flag  á  hann.  Tráin mælti:  "Vit  hava  gjort  eina  illa  gerð,  og  munu  synir Njáls  kunna  illa  við  hetta  víggið,  tá  ið  teir  spyrja  tað." Teir  riðu  heim  og  sögdu  Hallgerð.  Hon  lætst  væl  at vígginum.  Rannveig,  móðir  Gunnars,  mælti:  "Tað  er eitt  gamalt  orð,  at  skamma  stund  verður  hond  av  hoggi fegin;  so  man  eisini  verða  her.  Men  tó  man  Gunnar loysa  teg  úr  hesi  sak,  men  um  Hallgerð aðra  ferð  man teg  tøla,  so  verður  tað  tín  bani."  Hallgerð  sendi  mann til  Bergtórshólar  at  boða  víggið, men  annan til tings at  siga  Gunnari  tað.  Bergtóra  segðist  ikki  vilja deilast  við  Hallgerð  um  slíkt  —  segði  tað  onga  hevnd vera  fyri  so  mikla  sak.
 Men  tá  ið  sendimaðurin  kom  til  tings  at  siga Gunnari  víggið,  tá  mælti  Gunnar:  "Hetta  er  illa  vorðið, og  ikki  komu  verri  tíðindi  mær  fyri  oyru.  Men  tó skulu  vit  nú  í  stundini  fara  at  finna  Njál;  og  eg  vóni, at  hann  vil  sýna  rættsinni  sítt,  tó  at  hann  hevir  mikla orsök  at  vera  vreiður."  Gingu  teir  tá  á  fund  Njáls og  kallaðu  hann  til  máls  við  seg.  Hann  gekk  alt  í einum  til  fundar  við  Gunnar.  Teir  taliðu  saman  —  og í  fyrstuni  var  eingin  maður  staddur  hjá  utan  Kolskeggur. "Ring  tíðindi  havi  eg  at  siga  tær,"  sigur  Gunnar,  "víggj Tórðar  frígivnasonar.  Vil  eg  bjóða  tær  sjáivdømi  fyri víggið."  Njál  tagdi  eina  lötu  og  mælti  síðan :  "Væl er  slíkt  boðið,  og  vil  eg  taka  við  tí;  men  óivað  man eg  tó  fáa  ámæli  av  konu  míni  ella  sonum  mínum  fyri hetta;  tí  at  hetta  man  stórliga  mislíka  teimum.  Men eg  vil  tó  kortini  hætta  mær  til,  tí  eg  veit,  at  eg  havi við  rættan  mann  at  gera,  og  eg  vil  ikki,  at  nakað  brigdi í  okkara  vinskapi  skal  standast  av  mær."  "Vilt  tú  lata nakran  av  sonum  tínum  vera  hjá  staddan," sigur Gunnar.  "Nei,"  sigur  Njál,  "tí  ikki  munu  teir bróta ta  sátt,  sum  eg  geri;  men  um  teir  eru  hjá  staddir, munnu  teir  ikki  elva  til,  at  sátt  verður."  "So  man vera,"  sigur  Gunnar;  "ger  tú  so  einsamallur  av." Teir  tóku  tá  saman  hendur  og  sættust  væl  og  skjótt. Tá  mælti  Njál:  "Tvey  hundrað  í  silvuri  leggi  eg  á, —  tað  man  tykjast  tær  nógv."  "Ikki  haldi  eg  tað  vera ov  mikið,"  sigur  Gunnar,  og  gekk  heim  til  búðar  sínar. Synir  Njáls  komu  heim  til  búðar,  og  Skarpheðin  spurdi, hvaðani  hetta  mikla  fæ  var  komið,  sum  faðir  hans  helt á.  Njál  mælti:  "Eg  kunngeri  tykkum  víggj  Tórðar fosturfaðirs  tykkara  —  og  eru  Gunnar  og  eg  vorðnir sættir  í  hesi  sak,  og  hann  hevir  bøtt  hann  við  tvinnum mannabótum."  "Hvörjir  hava  vegið  hann,"  sigur  Skarpheðin.  "Sigmundur  og  Skjöldur,  men  Tráin  var  nær staddur,"  sigur  Njál.  "Tað  vóru  mangir  um  ein,"  sigur Skarpheðin,  "men  nær  skulu  vit  brøður  hevja  hondum?" "Tað  man  verða  skamt  til  tess,"  sigur  Njál,  "og  tá skalt  tú  ikki  verða  hildin  aftur;  men  tó  liggur  mær nógv  á,  at  tit  ikki  bróta  hesa  sátt."  "So  vilja  vit  tá gera,"  sigur  Skarpheðin,   "men  um  nakað  kemur aftrat millum  okkara  og  teirra,  tá  munu  vit  minnast  á  fornan fjandskap."  "Ikki  skal  eg  tá  forða   tykkum,"  sigur  Njál.

@@ Linje 45: / Linje 45: @@
 Bergtóra  segði  við Njál,  tá ið  hon sá peningin:  "Evnt tykist  tú  hava  heiti  títt,  men  enn  er  eftir  heiti  mítt." "Eingin  neyðsyn  er  á,  at  tú  evnir  tað,"  sigur  Njál. "Annað  hevir  tú  tó  hildið,"  segði  hon,  "og  skal  so vera".  —  I  annan  stað  mælti  Hallgerð  við  Gunnar: "Hevir  tú goldið  hundrað í  silvuri  fyri  víggj  Atla  og gjort  hann  frælsan  mann?"  "Frælsur  var  hann  áður," sigur  Gunnar,  "annars  skal  eg  ikki  gera  heimamenn Njáls  óbótamenn".  "Líkir  kunna  tit  báðir  vera,  tú  og Njál,  tit  eru  báðir  ræddir,"  sigur  hon.  "Tað  er  sum tað  roynist,"  sigur  hann.  Var  tá  Gunnar  leingi  kaldur við  hana,  til  hon  blíðkaði  seg  aftur.  Nú  er  kvirt  henda vetur.  Um  várið  fekk  Njál  sær  ikki  fleiri  arbeiðisfólk. Nú  ríða  menn  til  tings  um  summarið.
-Tórður  æt  maður.  Hann  varð  kallaður  sonur hins  frígivna.  Sigtryggur  æt  faðir  hans,  og  hevði hann  verið  frígivin  hjá  Ásgerð,  og  druknaði  hann  í Markarfljóti.  Var  Tórður  tí  hjá  Njáli  síðan.  Hann  var mikil  maður  og  sterkur.  Hann  hevði  fostrað  allar  synir Njáls.  Tórður  legði  hug  á  skyldkonu  Njáls,  sum  æt Guðfinna  Tórólvsdóttir.  Hon  matgjordi  heima  har, og  var  tá  við  barn.  Bergtóra  kom  á  mál  við  Tórð: "Tú  skalt  fara,"  sigur  hon,  "og  drepa  Brynjólv,  frænda Hallgerðar".  "Eingin  eri  eg  drápsmaður,"  sigur  hann, "men  tó  skal  eg  hætta  mær  til,  um  tú  vilt".  "Tað  vil eg,"  sigur hon. Síðan tók hann hest  og  reið  upp  til Líðarenda  og  læt  kalla  Hallgerð  út  og  spurdi,  hvar Brynjólvur  var.  "Hvat  vilt  tu  honum,"  sigur  hon.  Hann mælti:  "Eg  vil,  at  hann  skal  siga  mær,  hvar  hann hevir  hult  ræ  Atla.  Mær  er  sagt,  at  hann  hevir  grivið tað  illa".  Hon  vísti  honuni  á  hann  og  segði,  at  hann var  niðuri  í  Akratungu.  "Vara  teg,"  sigur  Tórður,  "at honum  ikki  verður  tað  sama  fyri  sum  Atla."  "Tú  ert eingin  vjggjamaður,"  sigur  hon,  "og  har  man  eingin vandi  vera,  hvar  tit  báðir  hittast."  "Aldri  havi  eg sætt  mannablóð,"  sigur  hann,  "og  ikki  veit  eg,  hvussu mær  fer  at  vita  við,"  og  brá  sær  av  stað  úr  túninum og  so  oman  í  Akratungu.  Rannveig,  móðir  Gunnars, hevði  hoyrt  á  samtalu  teirra  og  mælti:  "Nógv  eggjar tú,  Hallgerð,  hug  hans;  men  eg  haldi  hann  frøknan mann,  og  tað  man  frændi  tín  finna."  Teir  møttust  á almannavegi,  Brynjólvur  og  Tórður.  Tórður  mælti: "Ver  tú  teg,  Brynjólvur,  tí  einki  níðingsverk  vil  eg gera  tær."  Brynjólvur  reið  at Tórði  og  hjó  til  hansara. Tórður  hjó  aftur  í  móti  við  öxi  og  skaftið  sundur  fyri framman  hendurnar  á  Brynjólvi,  og  hjó  so  á  öðrum sinni  til  hansara  og  rakaði  hann  framman  á  bringuna,  og kom  hol  á.  Brynjólvur,  fell  tá  av  baki  og  var  deyður í  stundini.  Tórður  hitti  smaludrong  Hallgerðar  og lýsti,  at  hann  hevði  vegið  og  segði,  hvar  Brynjólvur  lá, og  bað  hann  siga  Hallgerð  víggið.  Síðan  reið  hann  til Bergtórshólar  og  segði  Bergtóru  víggið  og  öðrum monnum.  "Góða  tokk  havi  tú,"  segði  hon.  Smaludrongurin  segði  Hallgerð  víggið.  Hon  varð  vreið,  og segði,  at  av  hesum  skuldi  spyrjast  nógv  ilt,  um  hon mátti  ráða.
+Tórður  æt  maður.  Hann  varð  kallaður  sonur hins  frígivna.  Sigtryggur  æt  faðir  hans,  og  hevði hann  verið  frígivin  hjá  Ásgerð,  og  druknaði  hann  í Markarfljóti.  Var  Tórður  tí  hjá  Njáli  síðan.  Hann  var mikil  maður  og  sterkur.  Hann  hevði  fostrað  allar  synir Njáls.  Tórður  legði  hug  á  skyldkonu  Njáls,  sum  æt Guðfinna  Tórólvsdóttir.  Hon  matgjordi  heima  har, og  var  tá  við  barn.  Bergtóra  kom  á  mál  við  Tórð: "Tú  skalt  fara,"  sigur  hon,  "og  drepa  Brynjólv,  frænda Hallgerðar".  "Eingin  eri  eg  drápsmaður,"  sigur  hann, "men  tó  skal  eg  hætta  mær  til,  um  tú  vilt".  "Tað  vil eg,"  sigur hon. Síðan tók hann hest  og  reið  upp  til Líðarenda  og  læt  kalla  Hallgerð  út  og  spurdi,  hvar Brynjólvur  var.  "Hvat  vilt  tu  honum,"  sigur  hon.  Hann mælti:  "Eg  vil,  at  hann  skal  siga  mær,  hvar  hann hevir  hult  ræ  Atla.  Mær  er  sagt,  at  hann  hevir  grivið tað  illa".  Hon  vísti  honuni  á  hann  og  segði,  at  hann var  niðuri  í  Akratungu.  "Vara  teg,"  sigur  Tórður,  "at honum  ikki  verður  tað  sama  fyri  sum  Atla."  "Tú  ert eingin  vjggjamaður,"  sigur  hon,  "og  har  man  eingin vandi  vera,  hvar  tit  báðir  hittast."  "Aldri  havi  eg sætt  mannablóð,"  sigur  hann,  "og  ikki  veit  eg,  hvussu mær  fer  at  vita  við,"  og  brá  sær  av  stað  úr  túninum og  so  oman  í  Akratungu.  Rannveig,  móðir  Gunnars, hevði  hoyrt  á  samtalu  teirra  og  mælti:  "Nógv  eggjar tú,  Hallgerð,  hug  hans;  men  eg  haldi  hann  frøknan mann,  og  tað  man  frændi  tín  finna."  Teir  møttust  á almannavegi,  Brynjólvur  og  Tórður.  Tórður  mælti: "Ver  tú  teg,  Brynjólvur,  tí  einki  níðingsverk  vil  eg gera  tær."  Brynjólvur  reið  at Tórði  og  hjó  til  hansara. Tórður  hjó  aftur  í  móti  við  öxi  og  skaftið  sundur  fyri framman  hendurnar  á  Brynjólvi,  og  hjó  so  á  öðrum sinni  til  hansara  og  rakaði  hann  framman  á  bringuna,  og kom  hol  á.  Brynjólvur fell  tá  av  baki  og  var  deyður í  stundini.  Tórður  hitti  smaludrong  Hallgerðar  og lýsti,  at  hann  hevði  vegið  og  segði,  hvar  Brynjólvur  lá, og  bað  hann  siga  Hallgerð  víggið.  Síðan  reið  hann  til Bergtórshólar  og  segði  Bergtóru  víggið  og  öðrum monnum.  "Góða  tokk  havi  tú,"  segði  hon.  Smaludrongurin  segði  Hallgerð  víggið.  Hon  varð  vreið,  og segði,  at  av  hesum  skuldi  spyrjast  nógv  ilt,  um  hon mátti  ráða.
 Nú  koma  tíðindini  til  tings,  og  læt  Njál  tey  siga sær  tríggjar  ferðir,  og  mælti  so :  "Fleiri  gerast  nú drápsmenn,  enn  eg  hugsaði".  Tá  mælti  Skarpheðin: "Tann  maður  má  hava  verið  sera  feigur,  ið  latið  hevir lív  fyri  fosturfaðir  várum,  ið  aldri  hevir  sætt  mannablóð",  —  og  kvað  eitt  orindi.  Njál  mælti:  "Tað munu  vist  mangir  halda,  eftir  tí  skapi,  sum  tykkum er  í,  at  tit  kundu  haft  gjort  hetta.  Men  ikki  man  vera langt  til  tess;  og  vilja  sumir  siga,  at  neyðin  drívur tykkum".  Teir  gingu  so  til  møtis  við  Gunnar,  og sögdu  honum  víggið.  Gunnar  segði,  at  tað  var  lítil mannskaði  —  "men  tó  var  hann  frælsur  maður."  Njál beyð  honum  sáttir  alt  í  einum. Gunnar   játtaði  tí,   og skuldi  hann  sjálvur  døma.  Hann  dømdi  so  við  tað sania  og  legði  hundrað  í  silvuri  á.  Njál  flýddi  honum peningin  í  stundini,  og  vóru  teir  so  sáttir.

@@ Linje 35: / Linje 35: @@
 Njál  reið  til  tings  um  summarið  og  synir  hans. Gunnar  var  á  tingi.  Njál  tók  upp  peningapung,  tá ið  hann  fór  heiman.  Skarpheðin  spyr:  "Hvat  pengar er  hetta,  faðir?"  "Her  eru  teir  pengar,"  sigur  Njál, "sum  Gunnar  rindaði  mær  fyri  heimamann  okkara síðsta  summar."  "Teir  kunna  verða  hentir,"  segði Skarpheðin  og  gletti  á  tonn.
-Nú  er  at  taka  til  heima,  at  Atli  spurdi  Bergtóru, hvat  hann  skuldi  gera  um  dagin.  "Hugsað  havi  eg tær  eitt  arbeiði,"  sigur  hon,  "tú  skalt  fara  og  leita eftir  Koli,  til  tú  finnur  hann;  tí  at  nú  skalt  tú  vega hann  í  dag,  um  tú  vilt  gera  vilja  mín."  "Tað  hóskar væl,"  sigur  Atli,  "tí  at  illmenni  eru  vit  báðir;  men  eg skal  tó  fáa  tað  soleiðis  í  lag,  at  annar  okkara  skal doyggja".  "Væl  veri  tær  fyri,"  sigur  hon,  "og  tú skalt  ikki  gera  tað  fyri  einki."  Hann  fór  og  tók vápn  síni  og  hest  og  reið  av  stað.  Hann  reið  eystur til  Fljótslíðar  og  møtti  har  monnum,  ið  komu  frá Líðarenda.  Teir  áttu  heima  eysturi  í  Mork. Teir spurdu  Atla,  hvar  hann  ætlaði  sær.  Hann  segði   seg  fara  at  leita  eftir  einum  rossi.  Teir  hildu  tað  vera lítið  orindi  fyri  slíkan  arbeiðsmann  —  "men  tó  er best  at  spyrja  teir,  ið  hava  verið  á  ferð  í  nátt." "Hvörjir  eru  teir? "  sigur  hann.  "Víggja-Kolur,  húskallur  Hallgerðar,"  sögdu  teir,  "hann  fór  í  áðni  frá seyðahúsinum  og  hevir  vakt  í  alla  nátt".  "Ikki  veit eg,  um  eg  tori  at  hitta  hann,"  sigur  Atli,  "hann  er  illur í  skapi,  og  best  er  at  vera  varin  og  taka  dømi  í  annans mans  skaða".  "Ikki  tykist  okkum,  at  tú  sært  út  at vera  heilt  ræddur,"  siga  teir  og  vísa  honum,  hvar  Kolur er.  Hann  díkir  tá  á  hest  sín  og  ríður  hart.  Og  tá  ið hann  møtti  Koli,  mælti  Atli  til  hansara:  "Gongur  væl í  hond  við  arbeiðinum?"  "Tað  kemur  tær  einki  við,  títt ótíggi,"  sigur  Kolur,  "og  ongum  har  haðani  tií  ert". Atli  mælti:  "Tað  strævnasta  eigir  tú  eftir  og  tað  er  at doyggja".  Síðan  legði  Atli  við  spjótinum  til  hansara  og rakaði  hann  á  miðjuna.  Kolur  reiggjaði  við  öxini  til hansara,  men  rakaði  hann  ikki.  Síðan  fell  Kolur  av  baki og  doyði  strax.  Atli  reið,  til  hann  fann  arbeiðsmenn Hallgerðar  og  mælti :  "Farið  niðan  til  hestin  hjá  Koli og  ansið  eftir  honum.  Kolur  er  fallin  av  baki  og  hann er  deyður".  "Hevir  tú  dripið  hann,"  sðgdu  teir.  Hann svarar:  "So  man  tykjast  Hallgerð,  sum  hann  ikki  er sjálvdeyður".  Síðan  reið  Atli  heim  og  segði  Bergtóru víggið.  Hon  takkar  honum  fyri  hetta  verk  og  fyri tey  orð,  hann  hevði  haft.  "Ikki  veit  eg,"  sigur  Atli,  "hvussu  hetta  man  fara  at  líka  Njáli".  "SáttIiga  man hann  fara  at  taka  tað,"  sigur  hon,  "og  eg  kann  siga tær  eitt  til  merkis  um  tað  —  at  hann  hevir  tikið  við sær  til  tings  tað  trælagjaldið,  sum  vit  fingu  síðsta summar,  og  tað  man  nú  verða  latið  fyri  Kol.  Men  tó at  sáttir  verða  gjördar,  skalt  tú  tó  vera  varin  um  teg; tí  at  Hallgerð  man  ongar  sáttir  halda".  "ViIt  tú  ikki senda  mann  til  Njáls  at  siga  honum  víggið,"  sigur Atli.  "Ikki  vil  eg  tað,"  sigur  hon,  "tí  mær  dámdi betur,  at  einki  varð  goldið  fyri  KoI".  Tey  endaðu nú  samtaluna.  Hallgerð  varð  sagt  dráp  Kols  og ummæli  Atla.  Hon  segði,  hon  skuldi  løna  Atla. Hon  sendi  mann  til  tings  at  siga  Gunnari  dráp  Kols. Hann  svaraði  fátt  og  sendi  mann  at  siga  Njáli  frá. Hann  svaraði  einki.  Skarpheðin  mæiti:  "Mætari  stórverksmenn  gerast  trælir  nú,  enn  teir  fyrr  hava  verið;  tá  flugu  teir  hvðr  á  annan  —  og  eingin  legði  lag  í  tað —  men  nú  vilja  teir  drepast"  —  og  gletti  á  tonn. Njál  rykti  peningapungin  niður,  sum  uppi  hekk  í búðuni,  og  gekk  út.  Synir  hans  fóru  við  honum. Teir  gingu  til  búðar  Gunnars.  Skarpheðin  segði  við ein  mann,  ið  stóð  í  búðardurunum:  "Síg  tú  Gunnari, at  faðir  mín  vil  finna  hann."  Hann  sigur  Gunnari  tað. Gunnar  gekk  út  alt  í  einum  og  fagnaði  Njáli  og  sonum hans  væl.  Síðan  gingu  teir  á  tal.  "Illa  veit  nú  við," sigur  Njál,  "at  hústrú  mín  skal  hava  brotið  friðin  og latið  drepa  húskall  tín."  "Einki  ámæli  skal  hon  hava av  hesum,"  sigur  Gunnar.  "Døm  tú  númálið,"  sigur  Njál. "So  vil  eg  gera,"  sigur  Gunnar,  "lati  eg  teir  menn  vera javndýrar,  Svart  og Kol:  tú  skalt  greiða  mær  tólv  oyru  í silvuri."  Njál  tók  peningapungin  og  flýddi  Gunnari.  Hann kendi  pengarnar,  —  at  tað  vóru  teir  somu,  sum  hann hevði  greitt  Njáli.  Fór  Njál  nú  til  búðar  sínar.  Og teir  vóru  líka  góðir  enn  sum  áður.  Tá  ið  Njál  kom heim,  hevði  hann  at  Bergtóru.  Men  hon  segðist  aldri vilja  víkja  fyri  Hallgerð.  Hallgerð  fanst  nógv  at Gunnari,  tí  hann  hevði  sætst  um  víggið.  Gunnar  segðist aldri  vilja  broyta  viðurskifti  síni  við  Njál  og  synir hans.  Hon  leikaði  óð,  men  Gunnar  gav  tí  ikki  gætur. Teir  ansaðu  nú  eftir  tann  veturin,  at  einki  barst  á.
+Nú  er  at  taka  til  heima,  at  Atli  spurdi  Bergtóru, hvat  hann  skuldi  gera  um  dagin.  "Hugsað  havi  eg tær  eitt  arbeiði,"  sigur  hon,  "tú  skalt  fara  og  leita eftir  Koli,  til  tú  finnur  hann;  tí  at  nú  skalt  tú  vega hann  í  dag,  um  tú  vilt  gera  vilja  mín."  "Tað  hóskar væl,"  sigur  Atli,  "tí  at  illmenni  eru  vit  báðir;  men  eg skal  tó  fáa  tað  soleiðis  í  lag,  at  annar  okkara  skal doyggja."  "Væl  veri  tær  fyri,"  sigur  hon,  "og  tú skalt  ikki  gera  tað  fyri  einki."  Hann  fór  og  tók vápn  síni  og  hest  og  reið  av  stað.  Hann  reið  eystur til  Fljótslíðar  og  møtti  har  monnum,  ið  komu  frá Líðarenda.  Teir  áttu  heima  eysturi  í  Mork. Teir spurdu  Atla,  hvar  hann  ætlaði  sær.  Hann  segði   seg  fara  at  leita  eftir  einum  rossi.  Teir  hildu  tað  vera lítið  orindi  fyri  slíkan  arbeiðsmann  —  "men  tó  er best  at  spyrja  teir,  ið  hava  verið  á  ferð  í  nátt." "Hvörjir  eru  teir?"  sigur  hann.  "Víggja-Kolur,  húskallur  Hallgerðar,"  sögdu  teir,  "hann  fór  í  áðni  frá seyðahúsinum  og  hevir  vakt  í  alla  nátt".  "Ikki  veit eg,  um  eg  tori  at  hitta  hann,"  sigur  Atli,  "hann  er  illur í  skapi,  og  best  er  at  vera  varin  og  taka  dømi  í  annans mans  skaða".  "Ikki  tykist  okkum,  at  tú  sært  út  at vera  heilt  ræddur,"  siga  teir  og  vísa  honum,  hvar  Kolur er.  Hann  díkir  tá  á  hest  sín  og  ríður  hart.  Og  tá  ið hann  møtti  Koli,  mælti  Atli  til  hansara:  "Gongur  væl í  hond  við  arbeiðinum?"  "Tað  kemur  tær  einki  við,  títt ótíggi,"  sigur  Kolur,  "og  ongum  har  haðani  tií  ert." Atli  mælti:  "Tað  strævnasta  eigir  tú  eftir  og  tað  er  at doyggja."  Síðan  legði  Atli  við  spjótinum  til  hansara  og rakaði  hann  á  miðjuna.  Kolur  reiggjaði  við  öxini  til hansara,  men  rakaði  hann  ikki.  Síðan  fell  Kolur  av  baki og  doyði  strax.  Atli  reið,  til  hann  fann  arbeiðsmenn Hallgerðar  og  mælti :  "Farið  niðan  til  hestin  hjá  Koli og  ansið  eftir  honum.  Kolur  er  fallin  av  baki  og  hann er  deyður".  "Hevir  tú  dripið  hann,"  sðgdu  teir.  Hann svarar:  "So  man  tykjast  Hallgerð,  sum  hann  ikki  er sjálvdeyður".  Síðan  reið  Atli  heim  og  segði  Bergtóru víggið.  Hon  takkar  honum  fyri  hetta  verk  og  fyri tey  orð,  hann  hevði  haft.  "Ikki  veit  eg,"  sigur  Atli,  "hvussu  hetta  man  fara  at  líka  Njáli".  "SáttIiga  man hann  fara  at  taka  tað,"  sigur  hon,  "og  eg  kann  siga tær  eitt  til  merkis  um  tað  —  at  hann  hevir  tikið  við sær  til  tings  tað  trælagjaldið,  sum  vit  fingu  síðsta summar,  og  tað  man  nú  verða  latið  fyri  Kol.  Men  tó at  sáttir  verða  gjördar,  skalt  tú  tó  vera  varin  um  teg; tí  at  Hallgerð  man  ongar  sáttir  halda".  "ViIt  tú  ikki senda  mann  til  Njáls  at  siga  honum  víggið,"  sigur Atli.  "Ikki  vil  eg  tað,"  sigur  hon,  "tí  mær  dámdi betur,  at  einki  varð  goldið  fyri  KoI".  Tey  endaðu nú  samtaluna.  Hallgerð  varð  sagt  dráp  Kols  og ummæli  Atla.  Hon  segði,  hon  skuldi  løna  Atla. Hon  sendi  mann  til  tings  at  siga  Gunnari  dráp  Kols. Hann  svaraði  fátt  og  sendi  mann  at  siga  Njáli  frá. Hann  svaraði  einki.  Skarpheðin  mæiti:  "Mætari  stórverksmenn  gerast  trælir  nú,  enn  teir  fyrr  hava  verið;  tá  flugu  teir  hvðr  á  annan  —  og  eingin  legði  lag  í  tað —  men  nú  vilja  teir  drepast"  —  og  gletti  á  tonn. Njál  rykti  peningapungin  niður,  sum  uppi  hekk  í búðuni,  og  gekk  út.  Synir  hans  fóru  við  honum. Teir  gingu  til  búðar  Gunnars.  Skarpheðin  segði  við ein  mann,  ið  stóð  í  búðardurunum:  "Síg  tú  Gunnari, at  faðir  mín  vil  finna  hann."  Hann  sigur  Gunnari  tað. Gunnar  gekk  út  alt  í  einum  og  fagnaði  Njáli  og  sonum hans  væl.  Síðan  gingu  teir  á  tal.  "Illa  veit  nú  við," sigur  Njál,  "at  hústrú  mín  skal  hava  brotið  friðin  og latið  drepa  húskall  tín."  "Einki  ámæli  skal  hon  hava av  hesum,"  sigur  Gunnar.  "Døm  tú  númálið,"  sigur  Njál. "So  vil  eg  gera,"  sigur  Gunnar,  "lati  eg  teir  menn  vera javndýrar,  Svart  og Kol:  tú  skalt  greiða  mær  tólv  oyru  í silvuri."  Njál  tók  peningapungin  og  flýddi  Gunnari.  Hann kendi  pengarnar,  —  at  tað  vóru  teir  somu,  sum  hann hevði  greitt  Njáli.  Fór  Njál  nú  til  búðar  sínar.  Og teir  vóru  líka  góðir  enn  sum  áður.  Tá  ið  Njál  kom heim,  hevði  hann  at  Bergtóru.  Men  hon  segðist  aldri vilja  víkja  fyri  Hallgerð.  Hallgerð  fanst  nógv  at Gunnari,  tí  hann  hevði  sætst  um  víggið.  Gunnar  segðist aldri  vilja  broyta  viðurskifti  síni  við  Njál  og  synir hans.  Hon  leikaði  óð,  men  Gunnar  gav  tí  ikki  gætur. Teir  ansaðu  nú  eftir  tann  veturin,  at  einki  barst  á.
 Um  várið  segði  Njál  við  Atla:  "Tað  vildi  eg,  at tú  fórt  eystur  til  fjarða,  at  ikki  Hallgerð  skal  taka  teg av  dögum".  "Ikki  ræðist  eg  tað,"  sigur  Atli,  "og  vil  eg vera  heima,  um  mær  loyvist".  "Tað  er  tó  heldur óráðiligt,"  sigur  Njál.  "Betur  tykir  mær  at  lata  lív  í tínum  húsi,"  sigur  Atli,  "enn  skifta  húsbónda.  Men  tað vil  eg  biðja  teg,  um  eg  verði  vegin,  at  so  ongar  trælabøtur  koma  fyri  meg".  "Tú  skalt  verða  bøttur  sum frælsur  maður,"  sigur  Njál,  "men  Bergtóra  man  lova tær  tað,  sum  hon  man  evna,  at  mannahevndir  munu koma  fyri  teg".  Atli  varð  so  verðandi  hjá  teimum.

← Eldre revisjon		Revisjonen fra 6. apr. 2024 kl. 06:06
Linje 1:		Linje 1:
−	[[~~File~~:~~Möðruvallabók~~.~~jpg~~\|~~thumb~~\|~~Utsnit fra Njáls~~ saga ~~i Möðruvallabók~~ (~~AM 132 fol~~.~~13r~~) ~~omtrent år 1350~~.]]	+
		+	{\| class="toccolours" border="1" width="100%" cellpadding="4" style="border-collapse:collapse"
		+	\|- style="background-color:#e9e9e9"
		+	!align="center" valign="top" width="40%" \| '''Velg språk''' !!align="center" valign="top" width="10%" \| Norrønt !!align="center" valign="top" width="10%"\| Islandsk !!align="center" valign="top" width="10%"\| Norsk !!align="center" valign="top" width="10%"\| Dansk !!align="center" valign="top" width="10%"\| Svensk !!align="center" valign="top" width="10%"\| Færøysk
		+	\|-
		+	! Denne teksten finnes på følgende språk ► !! !! !! [[Fil:Norsk.gif\|32px\|link=Njåls saga]] !! [[Fil:Dansk.gif\|32px\|link=Nials Saga (Dansk)]] !! [[Fil:Svensk.gif\|32px\|link=Nials Saga]] !! [[Fil:Faeroysk.gif\|32px\|link=Úr Njáls sögu (íslendsk ættarsöga)]]
		+	\|-
		+	! !! !! !! !! [[Fil:Dansk.gif\|32px\|link=Brudstykker af Njauls saga]] !! !!
		+	\|-
		+	! !! !! !! !! [[Fil:Dansk.gif\|32px\|link=Uddrag af Njals saga]] !! !!
		+	\|-
		+	\|}
		+

	<center>[[Andrias Christian Evensen biografi\|A. C. Evensen]]<br><big>'''[[Lesibók]]'''</big><br><small>Tórshavn 1911</small>		<center>[[Andrias Christian Evensen biografi\|A. C. Evensen]]<br><big>'''[[Lesibók]]'''</big><br><small>Tórshavn 1911</small>

← Eldre revisjon		Revisjonen fra 5. apr. 2024 kl. 07:02
Linje 1:		Linje 1:
		+
	{\| class="toccolours" border="1" width="100%" cellpadding="4" style="border-collapse:collapse"		{\| class="toccolours" border="1" width="100%" cellpadding="4" style="border-collapse:collapse"
	\|- style="background-color:#e9e9e9"		\|- style="background-color:#e9e9e9"