Þáttr Þorsteins Uxafóts - Revisjonshistorikk

Knut på 23. sep. 2020 kl. 07:42

2020-09-23T07:42:11Z

August på 4. jul. 2020 kl. 09:05

2020-07-04T09:05:07Z

JJ.Sandal på 3. feb. 2014 kl. 22:28

2014-02-03T22:28:55Z

JJ.Sandal på 3. feb. 2014 kl. 22:27

2014-02-03T22:27:17Z

JJ.Sandal: Þáttr Þorsteins Uxafóts

2014-02-03T22:11:07Z

Þáttr Þorsteins Uxafóts

Vis endringer

@@ Linje 6: / Linje 6: @@
 |-
 !  !! [[Fil:Original.gif|32px|link=Þáttr Þorsteins Uxafóts]] !!  !!  !!  !!  !!
 |-
 |}

@@ Linje 3: / Linje 3: @@
 !align="center" valign="top" width="40%" | '''Velg språk''' !!align="center" valign="top" width="10%" | Norrønt !!align="center" valign="top" width="10%"| Islandsk !!align="center" valign="top" width="10%"| Norsk !!align="center" valign="top" width="10%"| Dansk !!align="center" valign="top" width="10%"| Svensk !!align="center" valign="top" width="10%"| Færøysk
 |-
-! Denne teksten finnes på følgende språk ►!! [[Fil:Original.gif|32px|link=Þáttr Þorsteins Uxafóts]] !! !! !! [[Fil:Dansk.gif|32px|link=Fortælling om Thorstejn Oxefod]] !! !!
+! Denne teksten finnes på følgende språk ►!! [[Fil:Original.gif|32px|link=Þorsteins þáttr uxafóts]] !! !! !! [[Fil:Dansk.gif|32px|link=Fortælling om Thorstejn Oxefod]] !! !!
 |-
 |}

← Eldre revisjon		Revisjonen fra 3. feb. 2014 kl. 22:28
Linje 62:		Linje 62:
	'''Frá Þorsteini.'''		'''Frá Þorsteini.'''

−	'''8.''' Ásbjörn kastanrazsi<ref>Bastanrasi, ''B. G.''</ref> átti skip uppistandanda í Gautavík,<ref>Götuvík, ''B.''</ref> þar tók Þorsteinn sér ~~farí~~ með honum, þá var hann 12 vetra gamall. Þorkell fékk honum fararefni, svá at honum nægði, ok áðr Þorsteinn reið til skips, töluðust þau við ok móðir hans. Hún mælti: nú muntu, frændi! finna föður þinn Ívar ljóma, ok ef hann [gengr seint við<ref>misgrunar, ''G.''</ref> faðerni þínu, þá er hér einn hríngr, er þú skalt færa honum, ok seg honum at þenna hríng gaf hann mér í fyrsta sinni, ok má hann þá eigi dyljast við. Síðan skildu þau mæðgin, ok reið Þorsteinn til skips, ok fór utan um sumarit; komu þeir norðarliga við Noreg um haustit. Fór Þorsteinn vistafari til Styrkars á Gimsar, ok var þar um vetrinn; fell vel á með þeim Styrkari, þvíat hann sá at Þorsteinn var hinn mesti atgervimaðr, þvíat hann jafnvægði þá hinum sterköstum mönnum í öllum leikum. Um vetrinn nökkuru fyrir jól komu þar sendimenn Ívars ljóma, þess eyrindis at Ívar hafði boðit honum Styrkari til jólaveizlu, [sá hét Björn, er fyrir þeim var•<ref>''v. í B. H.''</ref> Styrkarr hét ferðinni, ok fór með 30 manna, þar var Þorsteinn í ferð; þeir koma til veizlunnar, var Styrkari þar vel fagnat, sat hann hit næsta Ívarri um veizluna; fór veizlan vel fram, ok affaradag veizlunnar, áðr menn skyldu burt fara, gekk Þorsteinn fyrir Ívar, ok mælti: þat er eyrindi mitt við þik, Ívar! at vita hvört þú vilt nökkut gánga við faðerni at mér. Ívarr svarar: hvert er nafn þitt, eðr hvaðan ertu at kominn. Þorsteinn er nafn mitt; Orný heitir móðir mín, ok er Geitisdóttir út á Íslandi, ok hér er hríngr, er hún bað mik færa þér til jartegna, ok kvað at þú mundir kenna at þú hafðir gefit henni. Ívarr roðnaði fast, ok mælti: þú munt ega allt verra faðerni, eru nógir þrælar út á Íslandi, til þess at móðir þín kenni þik; [er þat ok mála sannast, at mér þætti eiga at leiða drengjum ok herjans sonum þat, at hverr pútuson kallaði<ref>ok er þat mikil smán, að ek verð að líða herjanssonum ok pútusonum að þeir kalli, ''B. G.'' ok er þat mál sannast að ek hlýt að liða h. ok p. a. þ. k. ''C.'' ok er þat undr at margir her. ok p. skulu kalla, ''H.''</ref> mik föður at sér. Þorsteinn reiddist þá ákaflega mjök, ok stilti þó vel orðum, ok sagði: illa hefir þú svarat ok ódrengiliga, en svá kem ek annat sinn, at þú gengr við mér, elligar er þat bani þinn. Þorsteinn snýr þá í brottu. Ívarr talaði til Styrkars: þat vilda ek, frændi! at þú banaðir fóli þessu, þvíat mér þikir einskis [ílls örvænt fyrir hann.<ref>ærlegs von af honum, ''B.''</ref> Eigi vil ek þat, segir Styrkar, þvíat ek ætla hann hafa réttara af mæla enn þú, þvíat ek hygg at hann sé kynstórra manna. Skildu þeir Ívarr ok Styrkar þá í styttíngi, fór Styrkar heim á Gimsar ok Þorsteinn með honum. Styrkar átti sér systur, er Herdís hét, kvenna vænst; góðr þokki var á með þeim Þorsteini; þar var hann 2 vetr, þá fór Þorsteinn út til Islands ok heim til Krossavíkr, ok hafði mikit framizt í utanferð sinni; ok er hann hafði verit 3 vetr á Islandi, fór hann utan með Kolbirni sneypi<ref>sveini, ''B. C. H. G.''</ref> til Noregs; fór hann þá enn til Styrkars á Gimsar, ok tók hann við honum fegins hendi.	+	'''8.''' Ásbjörn kastanrazsi<ref>Bastanrasi, ''B. G.''</ref> átti skip uppistandanda í Gautavík,<ref>Götuvík, ''B.''</ref> þar tók Þorsteinn sér far í með honum, þá var hann 12 vetra gamall. Þorkell fékk honum fararefni, svá at honum nægði, ok áðr Þorsteinn reið til skips, töluðust þau við ok móðir hans. Hún mælti: nú muntu, frændi! finna föður þinn Ívar ljóma, ok ef hann [gengr seint við<ref>misgrunar, ''G.''</ref> faðerni þínu, þá er hér einn hríngr, er þú skalt færa honum, ok seg honum at þenna hríng gaf hann mér í fyrsta sinni, ok má hann þá eigi dyljast við. Síðan skildu þau mæðgin, ok reið Þorsteinn til skips, ok fór utan um sumarit; komu þeir norðarliga við Noreg um haustit. Fór Þorsteinn vistafari til Styrkars á Gimsar, ok var þar um vetrinn; fell vel á með þeim Styrkari, þvíat hann sá at Þorsteinn var hinn mesti atgervimaðr, þvíat hann jafnvægði þá hinum sterköstum mönnum í öllum leikum. Um vetrinn nökkuru fyrir jól komu þar sendimenn Ívars ljóma, þess eyrindis at Ívar hafði boðit honum Styrkari til jólaveizlu, [sá hét Björn, er fyrir þeim var•<ref>''v. í B. H.''</ref> Styrkarr hét ferðinni, ok fór með 30 manna, þar var Þorsteinn í ferð; þeir koma til veizlunnar, var Styrkari þar vel fagnat, sat hann hit næsta Ívarri um veizluna; fór veizlan vel fram, ok affaradag veizlunnar, áðr menn skyldu burt fara, gekk Þorsteinn fyrir Ívar, ok mælti: þat er eyrindi mitt við þik, Ívar! at vita hvört þú vilt nökkut gánga við faðerni at mér. Ívarr svarar: hvert er nafn þitt, eðr hvaðan ertu at kominn. Þorsteinn er nafn mitt; Orný heitir móðir mín, ok er Geitisdóttir út á Íslandi, ok hér er hríngr, er hún bað mik færa þér til jartegna, ok kvað at þú mundir kenna at þú hafðir gefit henni. Ívarr roðnaði fast, ok mælti: þú munt ega allt verra faðerni, eru nógir þrælar út á Íslandi, til þess at móðir þín kenni þik; [er þat ok mála sannast, at mér þætti eiga at leiða drengjum ok herjans sonum þat, at hverr pútuson kallaði<ref>ok er þat mikil smán, að ek verð að líða herjanssonum ok pútusonum að þeir kalli, ''B. G.'' ok er þat mál sannast að ek hlýt að liða h. ok p. a. þ. k. ''C.'' ok er þat undr at margir her. ok p. skulu kalla, ''H.''</ref> mik föður at sér. Þorsteinn reiddist þá ákaflega mjök, ok stilti þó vel orðum, ok sagði: illa hefir þú svarat ok ódrengiliga, en svá kem ek annat sinn, at þú gengr við mér, elligar er þat bani þinn. Þorsteinn snýr þá í brottu. Ívarr talaði til Styrkars: þat vilda ek, frændi! at þú banaðir fóli þessu, þvíat mér þikir einskis [ílls örvænt fyrir hann.<ref>ærlegs von af honum, ''B.''</ref> Eigi vil ek þat, segir Styrkar, þvíat ek ætla hann hafa réttara af mæla enn þú, þvíat ek hygg at hann sé kynstórra manna. Skildu þeir Ívarr ok Styrkar þá í styttíngi, fór Styrkar heim á Gimsar ok Þorsteinn með honum. Styrkar átti sér systur, er Herdís hét, kvenna vænst; góðr þokki var á með þeim Þorsteini; þar var hann 2 vetr, þá fór Þorsteinn út til Islands ok heim til Krossavíkr, ok hafði mikit framizt í utanferð sinni; ok er hann hafði verit 3 vetr á Islandi, fór hann utan með Kolbirni sneypi<ref>sveini, ''B. C. H. G.''</ref> til Noregs; fór hann þá enn til Styrkars á Gimsar, ok tók hann við honum fegins hendi.

← Eldre revisjon		Revisjonen fra 3. feb. 2014 kl. 22:27
Linje 52:		Linje 52:
	'''Draumr Þorsteins.'''		'''Draumr Þorsteins.'''

−	'''6.''' Þat er sagt eitt haust<ref>einn tíma, ''B. C. H.'' eitt sumar, ''H.''</ref> er menn skyldu á fjall gánga, beiddi Þorkell Þorstein frænda sinn fara með þeim; hann játtaði því, hann var 10 vetra gamall þá. Freysteinn kveðr hann til ferðar með sér; þeir fara sem þeim liggja leiðir, finna mart fjár, ok er þeir fara heim á leið, koma þeir í einn dal djúpan, [eru þá 2 saman Þorsteinn ok Freysteinn,<ref>''v. í alla.''</ref> þá kveldaði mjök, þeir sá þar einn haug stóran; hér ætlak í nátt at vera, segir Þorsteinn, ok skaltu vaka í nátt, Freysteinn! ok vekja mik eigi, hversu sem ek læt í svefni, því at þar þiki mér áliggja. Freysteinn játtaði því. Síðan sofnaði Þorsteinn, ok er áleið náttina, lét hann illa í svefni, þvíat hann brauzt<ref>barðist, ''B. C. H. G.''</ref> um á hnakki ok hæli, því<ref>þat, ''allir.''</ref> gekk allt til dags. Freysteinn efaðist í, hvart hann skyldi vekja Þorstein eðr eigi; [miklu voru hans læti erfiðligri.<ref>''v. i alla.''</ref> En er lýsti af degi, vaknaði Þorsteinn, ok var þá<ref>móðr mjök ok, ''b. inní B. H. G.''</ref> sveittr mjök, ok mælti: dyggiliga hefir þú enn<ref>í nótt, ''b inni B. H.''</ref> vakat, Freysteinn! hefir þú nú gert þá 2 hluti, at hvortveggi væri launa verðr, í fyrstan tíma [er þú fórt með mik<ref>at þú týndir mér ekki, er þú barst mik út, þarnæst at þú hélzt nú vöku yfir mér, í nótt, ''B.'' þá þú barst mik út, ''C.'' þú barst mik út, en fyrirfórst mér ei, ok þetta annað, ''H.'' þá þú barst mik út, sá annar at þú vaktir mik ei, ''H.''</ref> ok nú; skal ek nú því launa þér, at ek skal fá fyrir þik frelsi af Þorkeli frænda mínum, ok hér er 12 merkr silfrs, at ek vil gefa þér; en nú vil ek segja þér draumminn: mér þótti haugr sjá<ref>þessi, ''allir.''</ref> opnast ok gekk þar út or maðr rauðklæddr, hann var mikill maðr vexti [ok ekki aðaliga illiligr,<ref>en ekki illmannligr, ''allir.''</ref> hann gekk at Þorsteini<ref>mér, ''B.''</ref> ok heilsaði uppá hann; Þorsteinn tók honum vel, ok spurði hann at nafni eðr hvar hann ætti heima; hann lézt Brynjar<ref>Krummr, ''allir.''</ref> heita, ok ega heima í haugi þeim: er þú sér standa hér í dalnum; en veit ek hvat þú heitir, ok svá hvers kyns at þú ert, ok svá þat at þú munt mikill maðr verða fyrir þér, eðr viltu fara með mér ok sjá híbýli mín? Þorsteinn játtaði því, ok stóð upp ok tók öxi sína, er Þorkell hafði gefit honum; þeir gánga inn í hauginn, en er Þorsteinn kom þar, sýndist honum þar vel fyrirbúit;<ref>búið, ''B. C.'' umbúist, ''H.'' umbúið, ''G.''</ref> hann sá þar til hægri handar sitja 11 manna (á einum) bekk, Þeir voru allir rauðklæddir, ok heldr fáligir;<ref>fagrligir, ''allir.''</ref> öðrumegin í hauginum sá hann sitja 12 menn, þeir voru allir bláklæddir, sá var þeirra mestr ok mjök illiligr.<ref>illúðegastr, (~~iiiligstr~~, ''C. H.'') er fyrir þeim, ''B. G.''</ref> Brynjar<ref>Krummr ''allir alstaðar.''</ref> laut at Þorsteini ok mælti: sá er bróðir minn hinn mikli maðr, ok erum við þó ekki skaplíkir, hann heitir Oddr, ok vill flestum ílt, hann veitir mér þúngar búsifjar, en hann er því öllu sterkari enn ek, sem hann er meiri vöxtum, en ek hefir orðit at játta því ok mínir menn, at fá honum hverja nátt mörk [gulls eðr 2 merkr<ref>''v. í alla.''</ref> silfrs, eðr einhvern grip jafnan þessu, hefir nú svá framfarit hinn næsta mánut, ok gerumst vér nú farnir at lausafé. Oddr hefir at varðveita gull<ref>fé, ''B. G.''</ref> þat, er sú náttúra fylgir, at hverr maðr sem mállaus er, ok leggr þat undir túngurætr sér, þá tekr þegar mál sitt, ok af því gulli má móðir þín mál fá, en Oddr geymir þat svá ríkt, at þat gengr aldri af<ref>hálsi, ''b. allir inní.''</ref> honum hvárki nátt né dag. Nú sezt Brynjar niðr hjá sínum kumpánum, en Þorsteinn sitr þeirra yztr. En er þeir hafa setit um hríð, stóð Brynjar upp ok gekk yfir at Oddi bróður sínum, ok afhendi honum einn hríng digran. Oddr tók við þegjandi, en Brynjar gekk aptr til sætis síns; svá stóð upp hverr at öðrum, ok færðu Oddi allir nokkurn grip, en hann gaf öngum þökk í móti; en er þeir höfðu þetta allir (gert), þá mælti Brynjar: þat mun þér ráð,<ref>skást, ''allir.''</ref> Þorsteinn! at gera sem aðrir, ok færa Oddi nokkut gjald, [eigi mun annat duga, með því at þú sitr á vorn bekk.<ref>''v. í alla.''</ref> Oddr var ýgldr mjök, ok sat upp mjök gnæpr<ref>gneipr, ''C. H.''</ref> ok heldr úfrýnligr. Þorsteinn stóð þá upp ok hélt á öxi sinni, hann gekk yfir at Oddi ok mælti: ekki er ek plaggamargr til, Oddr! at lúka þér gjald þetta, muntu ok ekki mikilþægr at við mik, þvíat ek er úríkr. Oddr ansaði ok heldr stutt: ekki er mér um kvomu þína híngat, [en muntu eigi<ref>þó muntu, ''B.''</ref> frammi láta þat er þér líkar? Ek hefir ekki til nema öxi mína, ef þú vilt hana taka, Oddr rétti höndina, í móti, en Þorsteinn höggr til hans, kemr þat á höndina ofan olnboga, ok tekr af. Oddr spratt þá upp ok allir þeir, er í hauginum voru, vopn þeirra héngu uppi yfir þeim, gripu þeir þau, slær nú með þeim í bardaga. [Þat sér<ref>''vantar í F.''</ref> Þorsteinn at nú er ekki fjarri um með þeim, Þorsteini ok Oddi, er Oddr var einhendr; allir lítast honum hinir bláklæddu menn harðfengari; þat sér hann<ref>þat sá Þorsteinn at allir voru þeir hardfengari (menn Odds C. G.) enn menn Krúms, ''þannig allir.''</ref> ok, þóat þeir höggist<ref>hyggi, ''allir.''</ref> af hendr eðr fætr eðr særist öðrum stórsárum, þá eru þeir á annari stundu heilir; en þat er Þorsteinn hjó, þá var þat eptir eðli. Eigi linti Þorsteinn fyrr ok þeir Brynjar allir saman, enn Oddr var drepinn ok þeir allir hans kumpánar. Þorsteinn var þá mjök móðr en ekki sárr, þvíat Brynjar ok hans félagar höfðu hlíft Þorsteini við höggum<ref>lögum, ''B.''</ref> öllum. Brynjar tók nú gullit af Oddi dauðum, ok fékk Þorsteini, ok bað hann færa móður sinni; hann gaf honum 12 merkr silfrs í sjóði ok mælti: mikit frelsi hefir þú unnit mér, Þorsteinn! þvíat nú ræð ek hér haugi ok eignum; mun þetta upphaf<ref>undanfari, ''B.''</ref> þinna þrekvirkja, er þú munt vinna utanlendis; þú munt ok taka siðaskipti, ok er sá siðr miklu betri, þeir sem hann mega hljóta, enn hinum er [eptir bíða um,<ref>erfiðara, ''allir.''</ref> sem eigi eru til þess skapaðir,<ref>bornir, ''B.''</ref> ok slíkir eru sem ek, þvíat við bræðr vorum jarðbúar; nú þætti mér miklu máli skipta, at þú kæmir nafni mínu undir skírn, ef þér yrði þess auðit at ega son. Síðan leiddi hann mik út or hauginum, ok áðr við skildum mælti hann: ef mín orð mega nokkut,<ref>þá mæli ek um, ''b. inní B.''</ref> þá snúist þér þín verk öll til heiðrs ok hamíngju. Eptir þat snéri Brynjar inn í hauginn, en ek vaknaði; ok þat til marks um, at hér er nú bæði hjá mér sjóðrinn ok gullit. Síðan fóru þeir ok ráku heim fénað þann, er þeir höfðu fundit, [ok heimtu menn vel.<ref>''v. í alla.''</ref> Sagði Þorsteinn þenna atburð allan, ok færði móður sinni gullit, ok tók hún þegar mál sitt, er þat kom undir túngurætr henni. Stendr þessi haugr í Jökulsdal, ok er kallaðr Brynjarshaugr,<ref>Krúmshaugr, ''allir.''</ref> ok sér enn í dag merki.<ref>menjar hans, ''allir.''</ref>	+	'''6.''' Þat er sagt eitt haust<ref>einn tíma, ''B. C. H.'' eitt sumar, ''H.''</ref> er menn skyldu á fjall gánga, beiddi Þorkell Þorstein frænda sinn fara með þeim; hann játtaði því, hann var 10 vetra gamall þá. Freysteinn kveðr hann til ferðar með sér; þeir fara sem þeim liggja leiðir, finna mart fjár, ok er þeir fara heim á leið, koma þeir í einn dal djúpan, [eru þá 2 saman Þorsteinn ok Freysteinn,<ref>''v. í alla.''</ref> þá kveldaði mjök, þeir sá þar einn haug stóran; hér ætlak í nátt at vera, segir Þorsteinn, ok skaltu vaka í nátt, Freysteinn! ok vekja mik eigi, hversu sem ek læt í svefni, því at þar þiki mér áliggja. Freysteinn játtaði því. Síðan sofnaði Þorsteinn, ok er áleið náttina, lét hann illa í svefni, þvíat hann brauzt<ref>barðist, ''B. C. H. G.''</ref> um á hnakki ok hæli, því<ref>þat, ''allir.''</ref> gekk allt til dags. Freysteinn efaðist í, hvart hann skyldi vekja Þorstein eðr eigi; [miklu voru hans læti erfiðligri.<ref>''v. i alla.''</ref> En er lýsti af degi, vaknaði Þorsteinn, ok var þá<ref>móðr mjök ok, ''b. inní B. H. G.''</ref> sveittr mjök, ok mælti: dyggiliga hefir þú enn<ref>í nótt, ''b inni B. H.''</ref> vakat, Freysteinn! hefir þú nú gert þá 2 hluti, at hvortveggi væri launa verðr, í fyrstan tíma [er þú fórt með mik<ref>at þú týndir mér ekki, er þú barst mik út, þarnæst at þú hélzt nú vöku yfir mér, í nótt, ''B.'' þá þú barst mik út, ''C.'' þú barst mik út, en fyrirfórst mér ei, ok þetta annað, ''H.'' þá þú barst mik út, sá annar at þú vaktir mik ei, ''H.''</ref> ok nú; skal ek nú því launa þér, at ek skal fá fyrir þik frelsi af Þorkeli frænda mínum, ok hér er 12 merkr silfrs, at ek vil gefa þér; en nú vil ek segja þér draumminn: mér þótti haugr sjá<ref>þessi, ''allir.''</ref> opnast ok gekk þar út or maðr rauðklæddr, hann var mikill maðr vexti [ok ekki aðaliga illiligr,<ref>en ekki illmannligr, ''allir.''</ref> hann gekk at Þorsteini<ref>mér, ''B.''</ref> ok heilsaði uppá hann; Þorsteinn tók honum vel, ok spurði hann at nafni eðr hvar hann ætti heima; hann lézt Brynjar<ref>Krummr, ''allir.''</ref> heita, ok ega heima í haugi þeim: er þú sér standa hér í dalnum; en veit ek hvat þú heitir, ok svá hvers kyns at þú ert, ok svá þat at þú munt mikill maðr verða fyrir þér, eðr viltu fara með mér ok sjá híbýli mín? Þorsteinn játtaði því, ok stóð upp ok tók öxi sína, er Þorkell hafði gefit honum; þeir gánga inn í hauginn, en er Þorsteinn kom þar, sýndist honum þar vel fyrirbúit;<ref>búið, ''B. C.'' umbúist, ''H.'' umbúið, ''G.''</ref> hann sá þar til hægri handar sitja 11 manna (á einum) bekk, Þeir voru allir rauðklæddir, ok heldr fáligir;<ref>fagrligir, ''allir.''</ref> öðrumegin í hauginum sá hann sitja 12 menn, þeir voru allir bláklæddir, sá var þeirra mestr ok mjök illiligr.<ref>illúðegastr, (illigastr, ''C. H.'') er fyrir þeim var, ''B. G.''</ref> Brynjar<ref>Krummr ''allir alstaðar.''</ref> laut at Þorsteini ok mælti: sá er bróðir minn hinn mikli maðr, ok erum við þó ekki skaplíkir, hann heitir Oddr, ok vill flestum ílt, hann veitir mér þúngar búsifjar, en hann er því öllu sterkari enn ek, sem hann er meiri vöxtum, en ek hefir orðit at játta því ok mínir menn, at fá honum hverja nátt mörk [gulls eðr 2 merkr<ref>''v. í alla.''</ref> silfrs, eðr einhvern grip jafnan þessu, hefir nú svá framfarit hinn næsta mánut, ok gerumst vér nú farnir at lausafé. Oddr hefir at varðveita gull<ref>fé, ''B. G.''</ref> þat, er sú náttúra fylgir, at hverr maðr sem mállaus er, ok leggr þat undir túngurætr sér, þá tekr þegar mál sitt, ok af því gulli má móðir þín mál fá, en Oddr geymir þat svá ríkt, at þat gengr aldri af<ref>hálsi, ''b. allir inní.''</ref> honum hvárki nátt né dag. Nú sezt Brynjar niðr hjá sínum kumpánum, en Þorsteinn sitr þeirra yztr. En er þeir hafa setit um hríð, stóð Brynjar upp ok gekk yfir at Oddi bróður sínum, ok afhendi honum einn hríng digran. Oddr tók við þegjandi, en Brynjar gekk aptr til sætis síns; svá stóð upp hverr at öðrum, ok færðu Oddi allir nokkurn grip, en hann gaf öngum þökk í móti; en er þeir höfðu þetta allir (gert), þá mælti Brynjar: þat mun þér ráð,<ref>skást, ''allir.''</ref> Þorsteinn! at gera sem aðrir, ok færa Oddi nokkut gjald, [eigi mun annat duga, með því at þú sitr á vorn bekk.<ref>''v. í alla.''</ref> Oddr var ýgldr mjök, ok sat upp mjök gnæpr<ref>gneipr, ''C. H.''</ref> ok heldr úfrýnligr. Þorsteinn stóð þá upp ok hélt á öxi sinni, hann gekk yfir at Oddi ok mælti: ekki er ek plaggamargr til, Oddr! at lúka þér gjald þetta, muntu ok ekki mikilþægr at við mik, þvíat ek er úríkr. Oddr ansaði ok heldr stutt: ekki er mér um kvomu þína híngat, [en muntu eigi<ref>þó muntu, ''B.''</ref> frammi láta þat er þér líkar? Ek hefir ekki til nema öxi mína, ef þú vilt hana taka, Oddr rétti höndina, í móti, en Þorsteinn höggr til hans, kemr þat á höndina ofan olnboga, ok tekr af. Oddr spratt þá upp ok allir þeir, er í hauginum voru, vopn þeirra héngu uppi yfir þeim, gripu þeir þau, slær nú með þeim í bardaga. [Þat sér<ref>''vantar í F.''</ref> Þorsteinn at nú er ekki fjarri um með þeim, Þorsteini ok Oddi, er Oddr var einhendr; allir lítast honum hinir bláklæddu menn harðfengari; þat sér hann<ref>þat sá Þorsteinn at allir voru þeir hardfengari (menn Odds C. G.) enn menn Krúms, ''þannig allir.''</ref> ok, þóat þeir höggist<ref>hyggi, ''allir.''</ref> af hendr eðr fætr eðr særist öðrum stórsárum, þá eru þeir á annari stundu heilir; en þat er Þorsteinn hjó, þá var þat eptir eðli. Eigi linti Þorsteinn fyrr ok þeir Brynjar allir saman, enn Oddr var drepinn ok þeir allir hans kumpánar. Þorsteinn var þá mjök móðr en ekki sárr, þvíat Brynjar ok hans félagar höfðu hlíft Þorsteini við höggum<ref>lögum, ''B.''</ref> öllum. Brynjar tók nú gullit af Oddi dauðum, ok fékk Þorsteini, ok bað hann færa móður sinni; hann gaf honum 12 merkr silfrs í sjóði ok mælti: mikit frelsi hefir þú unnit mér, Þorsteinn! þvíat nú ræð ek hér haugi ok eignum; mun þetta upphaf<ref>undanfari, ''B.''</ref> þinna þrekvirkja, er þú munt vinna utanlendis; þú munt ok taka siðaskipti, ok er sá siðr miklu betri, þeir sem hann mega hljóta, enn hinum er [eptir bíða um,<ref>erfiðara, ''allir.''</ref> sem eigi eru til þess skapaðir,<ref>bornir, ''B.''</ref> ok slíkir eru sem ek, þvíat við bræðr vorum jarðbúar; nú þætti mér miklu máli skipta, at þú kæmir nafni mínu undir skírn, ef þér yrði þess auðit at ega son. Síðan leiddi hann mik út or hauginum, ok áðr við skildum mælti hann: ef mín orð mega nokkut,<ref>þá mæli ek um, ''b. inní B.''</ref> þá snúist þér þín verk öll til heiðrs ok hamíngju. Eptir þat snéri Brynjar inn í hauginn, en ek vaknaði; ok þat til marks um, at hér er nú bæði hjá mér sjóðrinn ok gullit. Síðan fóru þeir ok ráku heim fénað þann, er þeir höfðu fundit, [ok heimtu menn vel.<ref>''v. í alla.''</ref> Sagði Þorsteinn þenna atburð allan, ok færði móður sinni gullit, ok tók hún þegar mál sitt, er þat kom undir túngurætr henni. Stendr þessi haugr í Jökulsdal, ok er kallaðr Brynjarshaugr,<ref>Krúmshaugr, ''allir.''</ref> ok sér enn í dag merki.<ref>menjar hans, ''allir.''</ref>