Þórarins þáttr stuttfeldar - Revisjonshistorikk

JJ.Sandal på 21. apr. 2017 kl. 12:08

2017-04-21T12:08:15Z

JJ.Sandal på 21. apr. 2017 kl. 12:07

2017-04-21T12:07:04Z

JJ.Sandal på 23. des. 2013 kl. 22:00

2013-12-23T22:00:08Z

Jesper på 5. mar. 2013 kl. 21:34

2013-03-05T21:34:25Z

Jesper på 5. mar. 2013 kl. 19:16

2013-03-05T19:16:41Z

Jesper på 5. mar. 2013 kl. 18:44

2013-03-05T18:44:34Z

Jesper på 5. mar. 2013 kl. 15:21

2013-03-05T15:21:55Z

JJ.Sandal: Þórarins þáttr stuttfeldar

2013-01-13T19:22:18Z

Þórarins þáttr stuttfeldar

Ny side

{| class="toccolours" border="1" width="100%" cellpadding="4" style="border-collapse:collapse"
|- style="background-color:#e9e9e9"
!align="center" valign="top" width="40%" | '''Velg språk''' !!align="center" valign="top" width="10%" | Norrønt !!align="center" valign="top" width="10%"| Islandsk !!align="center" valign="top" width="10%"| Norsk !!align="center" valign="top" width="10%"| Dansk !!align="center" valign="top" width="10%"| Svensk !!align="center" valign="top" width="10%"| Færøysk
|-
! Denne teksten finnes på følgende språk ► !! [[Fil:Original.gif|32px|link=Þórarins þáttr stuttfeldar]] !! !! !! !! !!
|-
|}

<center>[[Íslendinga sögur]] <big>'''Þórarins þáttr stuttfeldar'''</big>

'''[[Guðni Jónsson]]'''

bjó til prentunar</center>

SVÁ bar til eitt sinn, at Sigurðr konungr gekk fra skytningi til aftansöngs. Váru menn drukknir mjök ok kátir. Sat konungr ok hirðin úti fyrir kirkju ok lásu aftansönginn, ok varð söngrinn eigi greiðligr.
    Þá mælti Sigurðr konungr: “Hvat karla er þat, er ek sé þar hjá kirkjunni í feldi nökkurum stuttum?"
    Menn hans kváðust eigi vita. Konungr mælti:

<blockquote>Villir vísdóm allan.
 Veldr því karl í feldi.</blockquote>

Karl gekk fram ok mælti:

<blockquote>Hykk, at hér megi þekkja
 heldr í stuttum feldi
 oss, en ek læt þessa
 óprýði mér hlýða.
 Værir mildr, ef mæra
 mik vildir þú skikkju,
 hvat hafim heldr an tötra,
 hildingr, muni vildri.([[#Note1|1]])</blockquote>

Konungr mælti: “Korn til mín á morgin, þar sem ek drekk.“
    Um daginn eftir kom þessi Íslendingr, er síðan var kallaðr Þórarinn stuttfeldr, til drykkjustofunnar, þar sem Sigurðr konungr sat.
    Maðr stóð úti fyrir stofunni ok hafði horn í hendi. Sá sagði svá: “Þat mælti konungr, Íslendingr, at þú skyldir yrkja vísu, áðr þú gengir inn, ef þú vildir þiggja nökkura vingjöf at honum. En þú skalt kveða um þann mann, er Hákon heitir ok er Serksson, ok geta þess í vísunni, at hann er kallaðr mörstrútr.“
    Þessi maðr, er talaði við Íslending, var kallaðr Árni fjöruskeifr. En er þeir kómu inn í stofuna, gekk Þórarinn fyrir konung ok kvað:

<blockquote>Þú vændir mér, Þrænda
 þengill, ef stef fengak
 frænda Serks at fundi,
 folkrakkr, gefa nakkvat.
 Lézt, at Hákon' héti,
 hildingr enn fémildi,
 enn samir mér at minnask,
 mörstrútr, á þat görva.([[#Note2|2]])</blockquote>

Konungr mælti: “Þat sagða ek aldri, ok mun þú vera spottaðr, ok er þat ráð, at Hákon skapi þér víti fyrir. Far þú í sveit hans.“
    Hákon rmælti: “Velkominn skal Íslendingr hér með oss, ok sé ek, hvaðan þetta er at komit."
    Settist Þórarinn niðr hjá Hákoni, ok váru menn kátir.
    En er á leið daginn ok drykkr fekk á menn, þá mælti Hákon: “Þykkist þú nökkut eiga bótþarfa við mik, Íslendingr? Eða þótti þér eigi heldr sett vélræði fyrir þik?"
    Þórarinn svarar: “Víst þykkjumst ek þér bæta eiga.“
    “Þá munum vit sáttir, ef þú yrkir aðra vísu um Árna fjöruskeif."
    Þórarinn lézt þess albúinn, gengu síðan um þvert gólf þar fyrir, sem Árni sat. Þórarinn kvað:

<blockquote>Fullvíða hefr fræðum
 Fjöruskeifr of her veifat
 lystr ok leiri kastat
 lastsamr ara ens gamla.
 Ok vannt eina kráku
 orðvandr á Serklandi,
 Skeifr bart Högna húfu
 hræddr, varliga brædda.([[#Note3|3]])</blockquote>

Árni hljóp upp ok brá sverði ok vildi höggva til Þórarins. Hákon bað hann hætta ok vera kyrran, kvað hann á þat mega minnast, at hann myndi bera lægra hlut, ef þeir ættist við.
    Þórarinn gekk þá fyrir konung ok sagði, at hann hafði ort drápu um hann, ok bað hann hlýða, ok þat veitti konungr. Þat kvæði er kallat Stuttfeldardrápa. En er lokit var kvæðinu, spurði konungr, hvat hann vildi ráða sinna. Hann kveðst hafa ætlat ferð sína til Róms. Þá fekk konungr honum fé mikit ok bað hann vitja sín, er hann kæmi aftr, ok kvaðst þá mundu gera sóma hans. En hér er eigi greint, hvárt þeir fundust síðan.

----

'''Fotnoter:'''

(▲ etter fotnoten fører tilbake til teksten)

<ol start="1">

<li> Hykk, at hér megi þekkja oss í heldr stuttum feldi, en ek læt þessa óprýði hlýða mér. Værir rrnildr, hildingr, ef þú vildir mæra mik muni vildri skikkju. Hvat hafim heldr an tötra: ''Eg ætla, að hér megi sjá mig í heldur stuttum skinnfeldi, en eg læt þá óprýði hæfa mér. Þú værir örlátur, konungur, ef þú vildir sæma mig nokkuru betri skikkju. Allt er betra en tötrarnir''. [[#1|▲]]

<li> Þú Vændir gefa mér nakkvat, folkrakkr þengill Þrænda, ef fengak stef at fundi frænda Serks. Lézt, enn fémildi hildingr, at Hákon héti mörstrútr. Enn samir mér at mínnask görva á þat: ''Þú lofaðir að gefa mér nokkuð, vígdjarfi konungur Þrænda, ef eg gæti ort vísu, þegar eg fyndi son Serks (Hákon). Þú sagðir, örláti konungur, að Hákon héti mörstrútur. Enn sæmir mér að minnast rækilega á það''. [[#2|▲]]

<li> Fullviða hefr Fjöruskeifr veifat lystr fræðum of her ok kastat lastsamr leiri ara ens gamla. Ok vannt orðvandr, varliga brædda eina kráku á Serklandi. Skeifr, bart hræddr Högna húfu: ''Fullvíða hefir Fjöruskeifur haldið kvæðum sínum með ánægju á lofti meðal manna og kastað illmáll út gömlum arnarleíri. Og þú gazt, þótt orðvondur værir, varla satt eina kráku á Serklandi, Skeifur, þú barst hræddur hjálm''. [[#3|▲]]

{{DEFAULTSORT:Thorarins thattr stuttfeldar}}

[[Kategori:Alfabetisk indeks]]
[[Kategori:Íslendinga sögur]]
[[Kategori:Tekster på norrønt]]
[[Kategori:Guðni Jónsson]]

@@ Linje 3: / Linje 3: @@
 !align="center" valign="top" width="40%" | '''Velg språk''' !!align="center" valign="top" width="10%" | Norrønt !!align="center" valign="top" width="10%"| Islandsk !!align="center" valign="top" width="10%"| Norsk !!align="center" valign="top" width="10%"| Dansk !!align="center" valign="top" width="10%"| Svensk !!align="center" valign="top" width="10%"| Færøysk
 |-
-!  Denne teksten finnes på følgende språk ►!! [[Fil:Original.gif|32px|link=Fjörutíu Íslendinga þættir: Þórarins þáttr Stuttfeldar]] !!  !!  !! [[Fil:Dansk.gif|32px|link=Fortællingen om Torarin Stumpkappe]] !!  !!
+!  Denne teksten finnes på følgende språk ►!! [[Fil:Original.gif|32px|link=Fjörutíu Íslendinga þættir: Þórarins þáttr stuttfeldar]] !!  !!  !! [[Fil:Dansk.gif|32px|link=Fortællingen om Torarin Stumpkappe]] !!  !!
 |-
 ! !! [[Fil:Original.gif|32px|link=Þórarins þáttr stuttfeldar]] !!  !!  !!  !!  !!

@@ Linje 20: / Linje 20: @@
 <br>&nbsp;&nbsp; Menn hans kváðust eigi vita. Konungr mælti:
-<blockquote>Villir vísdóm allan.
+<blockquote>
-<br>Veldr því karl í feldi.</blockquote>
+Villir vísdóm allan.
 Karl gekk fram ok mælti:
-<blockquote>Hykk, at hér megi þekkja
+<blockquote>
 <br>heldr í stuttum feldi
 <br>oss, en ek læt þessa
@@ Linje 32: / Linje 35: @@
 <br>mik vildir þú skikkju,
 <br>hvat hafim heldr an tötra,
-<br>hildingr, muni vildri.<sup><span id="1">([[#Note1|1]])</span></sup></blockquote>
+<br>hildingr, muni vildri.<sup><span id="1">([[#Note1|1]])</span></sup>
 Konungr mælti: “Kom til mín á morgin, þar sem ek drekk.“
@@ Linje 39: / Linje 43: @@
 <br>&nbsp;&nbsp; Þessi maðr, er talaði við Íslending, var kallaðr Árni fjöruskeifr. En er þeir kómu inn í stofuna, gekk Þórarinn fyrir konung ok kvað:
-<blockquote>Þú vændir mér, Þrænda
+<blockquote>
 <br>þengill, ef stef fengak
 <br>frænda Serks at fundi,
@@ Linje 46: / Linje 51: @@
 <br>hildingr enn fémildi,
 <br>enn samir mér at minnask,
-<br>mörstrútr, á þat görva.<sup><span id="2">([[#Note2|2]])</span></sup></blockquote>
+<br>mörstrútr, á þat görva.<sup><span id="2">([[#Note2|2]])</span></sup>
 Konungr mælti: “Þat sagða ek aldri, ok mun þú vera spottaðr, ok er þat ráð, at Hákon skapi þér víti fyrir. Far þú í sveit hans.“
@@ Linje 56: / Linje 62: @@
 <br>&nbsp;&nbsp; Þórarinn lézt þess albúinn, gengu síðan um þvert gólf þar fyrir, sem Árni sat. Þórarinn kvað:
-<blockquote>Fullvíða hefr fræðum
+<blockquote>
 <br>Fjöruskeifr of her veifat
 <br>lystr ok leiri kastat
@@ Linje 63: / Linje 70: @@
 <br>orðvandr á Serklandi,
 <br>Skeifr bart Högna húfu
-<br>hræddr, varliga brædda.<sup><span id="3">([[#Note3|3]])</span></sup></blockquote>
+<br>hræddr, varliga brædda.<sup><span id="3">([[#Note3|3]])</span></sup>
 Árni hljóp upp ok brá sverði ok vildi höggva til Þórarins. Hákon bað hann hætta ok vera kyrran, kvað hann á þat mega minnast, at hann myndi bera lægra hlut, ef þeir ættist við.

@@ Linje 49: / Linje 49: @@
 Konungr mælti: “Þat sagða ek aldri, ok mun þú vera spottaðr, ok er þat ráð, at Hákon skapi þér víti fyrir. Far þú í sveit hans.“
-<br>&nbsp;&nbsp; Hákon rmælti: “Velkominn skal Íslendingr hér með oss, ok sé ek, hvaðan þetta er at komit."
+<br>&nbsp;&nbsp; Hákon mælti: “Velkominn skal Íslendingr hér með oss, ok sé ek, hvaðan þetta er at komit."
 <br>&nbsp;&nbsp; Settist Þórarinn niðr hjá Hákoni, ok váru menn kátir.
 <br>&nbsp;&nbsp; En er á leið daginn ok drykkr fekk á menn, þá mælti Hákon: “Þykkist þú nökkut eiga bótþarfa við mik, Íslendingr? Eða þótti þér eigi heldr sett vélræði fyrir þik?"

@@ Linje 43: / Linje 43: @@
 <br>frænda Serks at fundi,
 <br>folkrakkr, gefa nakkvat.
-<br>Lézt, at Hákon' héti,
+<br>Lézt, at Hákon héti,
 <br>hildingr enn fémildi,
 <br>enn samir mér at minnask,

@@ Linje 34: / Linje 34: @@
 <br>hildingr, muni vildri.<sup><span id="1">([[#Note1|1]])</span></sup></blockquote>
-Konungr mælti: “Korn til mín á morgin, þar sem ek drekk.“
+Konungr mælti: “Kom til mín á morgin, þar sem ek drekk.“
 <br>&nbsp;&nbsp; Um daginn eftir kom þessi Íslendingr, er síðan var kallaðr Þórarinn stuttfeldr, til drykkjustofunnar, þar sem Sigurðr konungr sat.
 <br>&nbsp;&nbsp; Maðr stóð úti fyrir stofunni ok hafði horn í hendi. Sá sagði svá: “Þat mælti konungr, Íslendingr, at þú skyldir yrkja vísu, áðr þú gengir inn, ef þú vildir þiggja nökkura vingjöf at honum. En þú skalt kveða um þann mann, er Hákon heitir ok er Serksson, ok geta þess í vísunni, at hann er kallaðr mörstrútr.“