Fjörutíu Íslendinga þættir: Þórsteins þáttr forvitna - Revisjonshistorikk

August på 10. aug. 2021 kl. 05:55

2021-08-10T05:55:38Z

August på 10. aug. 2021 kl. 05:54

2021-08-10T05:54:30Z

August på 10. aug. 2021 kl. 05:53

2021-08-10T05:53:45Z

JJ.Sandal på 5. sep. 2016 kl. 16:32

2016-09-05T16:32:35Z

JJ.Sandal: JJ.Sandal flyttet siden Þórsteins þáttr forvitna til Fjörutíu Íslendinga þættir: Þórsteins þáttr forvitna

2016-09-05T15:46:08Z

JJ.Sandal flyttet siden Þórsteins þáttr forvitna til Fjörutíu Íslendinga þættir: Þórsteins þáttr forvitna

JJ.Sandal: JJ.Sandal flyttet siden Þorsteins þáttr forvitna (1904) til Þórsteins þáttr forvitna

2016-07-15T21:09:27Z

JJ.Sandal flyttet siden Þorsteins þáttr forvitna (1904) til Þórsteins þáttr forvitna

JJ.Sandal: Þórsteins þáttr forvitna

2016-07-15T21:09:05Z

Þórsteins þáttr forvitna

JJ.Sandal på 16. jan. 2013 kl. 15:02

2013-01-16T15:02:16Z

JJ.Sandal: Þorsteins þáttr forvitna (1904)

2013-01-13T19:26:08Z

Þorsteins þáttr forvitna (1904)

Ny side

{| class="toccolours" border="1" width="100%" cellpadding="4" style="border-collapse:collapse"
|- style="background-color:#e9e9e9"
!align="center" valign="top" width="40%" | Velg språk !!align="center" valign="top" width="10%" | Norrønt !!align="center" valign="top" width="10%"| Islandsk !!align="center" valign="top" width="10%"| Norsk !!align="center" valign="top" width="10%"| Dansk !!align="center" valign="top" width="10%"| Svensk !!align="center" valign="top" width="10%"| Færøysk
|-
! Denne teksten finnes på følgende språk ► !! [[Fil:Original.gif|32px|link=Þorsteins þáttr forvitna]] !! !! !! !! !!
|-
! !! [[Fil:Original.gif|32px|link=Þorsteins þáttr forvitna (1904)]] !! !! !! !! !!
|-
|}

<center>[[Íslendinga sögur]] <big>'''Þorsteins þáttr forvitna'''</big>

'''Fjörutíu Íslendinga þættir'''

Þorleifr Jónsson gaf út
 Reykjavík, 1904
</center>

Þorsteinn hét maðr íslenzkr, félítill [ok fráligr]. Hann kom á fund Haralds konungs Sigurðarsonar, ok tók konungr við honum. Þorsteinn var vaskligr maðr.
    Þat barst at eitt sinn, er konungr var í laugu, at hann sat lengi laugina, en Þorsteinn gætti klæða hans, ok varð honum þat fyrir, at hann tók í púss konungs, ok sá í honum tvau knífskepti, er honum þótti hafa gulllit á sér, en honum sýndist sem tré vera í endann.
    Ok er konungr kom ór laugu ok sat hjá klæðum sínum, sá hann athœfi hans ok mælti: «Þessa þurftir þú ekki, at raufa hér til, ok þó sœmdi þér vel, at annarr maðr ætti, at láta vera kyrt; en nú er þér miklu skyldara: ek tók vel við þér, ok gerða ek vel til þín; en nú er mest ván, at á liggi mjök mikit þínu máli».
    Leið svá vetrinn, ok var konungr fár við hann.
    Ok er sumar kom, mælti konungr: «Nú muntu, Íslendingr, hafa nökkut fyrir forvitni þína: þú skalt fœra mér önnur eins skepti, svá at ek mega skilja, at af einum við sé ger, ella dugir þér eigi».
    Þorsteinn mælti: «Hvert skal ek sœkja þau?»
    Konungr svarar: «Þú verðr sjálfr frá því at segja, hvat þér þykkir líkligast, hvar ek hafa mest um lönd farit».
    Síðan gekk Þorsteinn undir skrín hins helga Ólafs konungs, ok bað hann fulltingis. Fór síðan ór landi, ok gat frétt, hvar Haraldr konungr hafði herjat. Svá kom hann út í Miklagarð, ok hét á Ólaf konung enn at nýju.
    Þá dreymdi hann um nóttina, at maðr kom til hans ok mælti: «Þú ferr mjök villr vega, ok ræð ek þér at snúa enn út í lönd».
    Síðan vaknaði hann ok gerði sem honum var kennt. Fór hann nú mœðiliga, ok dró mjök í vökum ok hungri. Hann fór um langa skóga, ok kom þar um síðir, er steinn varð fyrir honum. Þar bjó fyrir einsetumaðr, ok tók hann vel við honum, því at hann þurfti beina. Hann var þar um nótt, ok spurði einsetumaðrinn at um ferðir hans, en Þorsteinn sagði honum allt málit.
    Einsetumaðrinn mælti: «Mikil þarfleysa var þat, er þú gerðir, enda kom ok mikit fyrir; en réttan farveg hefir þú. Enn nú skaltu ganga tvá daga ok annan til miðdags; þá muntu sjá hólma einn skógi vaxinn; en skógrinn sá er allr at sjá sem gull, ok er þar ormabœli. Nú ef þú legst í hólminn, þá tak þar tvau skepti; en öngvan hlut annan skaltu í brott hafa, ok muntu þó alls við þurfa, at komast á brott. En þat er þeira einna manna, er bezt eru syndir, at komast í hólminn».
    Síðan fór Þorsteinn ok komst yfir sundit. Þá sá hann, at ormrinn hafði skriðit til vatns. Þar skorti eigi gull, ok allr viðr var þar sem á gull sæi. Þar sá hann eitt tré, ok þótti sem þar hefði verit skorat af einum sprotanum, ok réð þar til, sem tekit hafði verit af liminu á einum stað, ok þar skoraði hann af sköptin; ok nú ætlaði hann at hafa meira. Þá heyrði hann gný til ormsins, ok fleygir hann sér út á vatnit, ok lagðist á sund. En er ormrinn kom aptr, hvæsti hann illsliga, ok þóttist vita, at maðr hafði komit til bygða hans, ok reis á sporðinn. Hann saknaði þess, er á brottu var, ok lagðist eptir Þorsteini, ok dró skjótt saman með þeim. Þá hét Þorsteinn enn at nýju á Ólaf konung helga, ok þá sá hann, at ormrinn lagðist í hring, svá sem hann sæi ekki, ok fór síðan til eyjarinnar. En Íslendingrinn komst á land, ok sá nú öngvan mann. Fór hann síðan um lönd, ok kom at lyktum til Noregs ok hitti Harald konung. Hann spurði vandliga at ferðum hans. En hann segir honum alla sögu, ok sýndi honum skeptin; ok bar Haraldr konungr saman við þau skepti, er hann hafði áðr, ok sá, at af því tré var.
    Þá mælti Haraldr konungr: «Mikla gæfu hefir þú borit til þessa, ok hinn sami hefir til komit um þitt mál sem mitt. Nú vil ek hafa skepti þessi af þér, en ek mun fá þér kaupeyri, sem þú vilt; ok svá mun sá vilja, er á hefir sét með þér, ok hefir þat verit hinn helgi Ólafr konungr bróðir minn».
    Þorsteinn gerði sem konungr vildi. Síðan gaf Haraldr konungr Þorsteini skip ok alla áhöfn. Þorsteinn fór fyrst til Íslands, en þó fell hann með konungi á Englandi.

{{DEFAULTSORT:Thorsteins thattr forvitna}}

[[Kategori:Alfabetisk indeks]]
[[Kategori:Íslendinga sögur]]
[[Kategori:Tekster på norrønt]]
[[Kategori:Þorleifr Jónsson]]

@@ Linje 5: / Linje 5: @@
 ! Denne teksten finnes på følgende språk ► !! [[Fil:Original.gif|32px|link=Þorsteins þáttr forvitna]] !!  !!  !!  !!  !!
 |-
-! !! [[Fil:Original.gif|32px|link=Fjörutíu Íslendinga þættir: Þorsteins þáttr forvitna]] !!  !!  !!  !!  !!
+! !! [[Fil:Original.gif|32px|link=Fjörutíu Íslendinga þættir: Þórsteins þáttr forvitna]] !!  !!  !!  !!  !!
 |-
 ! !! [[Fil:Original.gif|32px|link=Þorsteins þáttr forvitna (Flateyjarbók)]] !!  !!  !!  !!  !!

@@ Linje 5: / Linje 5: @@
 ! Denne teksten finnes på følgende språk ► !! [[Fil:Original.gif|32px|link=Þorsteins þáttr forvitna]] !!  !!  !!  !!  !!
 |-
-! !! [[Fil:Original.gif|32px|link=Fjörutíu Íslendinga þættir: Þorsteins þáttr forvitna (1904)]] !!  !!  !!  !!  !!
+! !! [[Fil:Original.gif|32px|link=Fjörutíu Íslendinga þættir: Þorsteins þáttr forvitna]] !!  !!  !!  !!  !!
 |-
 ! !! [[Fil:Original.gif|32px|link=Þorsteins þáttr forvitna (Flateyjarbók)]] !!  !!  !!  !!  !!

← Eldre revisjon		Revisjonen fra 5. sep. 2016 kl. 16:32
Linje 16:		Linje 16:
	</center>		</center>

		+
		+	----

@@ Linje 5: / Linje 5: @@
 ! Denne teksten finnes på følgende språk ► !! [[Fil:Original.gif|32px|link=Þorsteins þáttr forvitna]] !!  !!  !!  !!  !!
 |-
-! !! [[Fil:Original.gif|32px|link=Þorsteins þáttr forvitna (1904)]] !!  !!  !!  !!  !!
+! !! [[Fil:Original.gif|32px|link=Þórsteins þáttr forvitna]] !!  !!  !!  !!  !!
 |-
 |}
-<center>[[Íslendinga sögur]]<br><br><big>'''Þorsteins þáttr forvitna'''</big>
+<center>'''[[Fjörutíu Íslendinga þættir]]'''<br><br><big>'''Þórsteins þáttr forvitna'''</big>
-'''Fjörutíu Íslendinga þættir'''
+Þórleifur Jónsson gaf út
 <br>Reykjavík, 1904
 </center>
@@ Linje 20: / Linje 18: @@
-Þorsteinn hét maðr íslenzkr, félítill [ok fráligr]. Hann kom á fund Haralds konungs Sigurðarsonar, ok tók konungr við honum. Þorsteinn var vaskligr maðr.
+Þórsteinn hét maðr íslenzkr, félítill. Hann kom á fund Haralds konungs Sigurðarsonar, ok tók konungr við honum. Þórsteinn var vaskligr maðr. Þat barst at eitt sinn, er konungr var í laugu, at hann sat lengi laugina, en Þórsteinn gætti klæða hans, ok varð honum þat fyrir, at hann tók í púss konungs, ok sá í honum tvau knífskefti, er honum þótti hafa gulllit á sér, enn honum sýndist sem tré vera í endann. Ok er konungr kom ór laugu ok sat hjá klæðum sínum, sá hann athæfi hans ok mælti: „Þessa þurftir þú ekki, at raufa hér til, ok þó sœmdi þér vel, at annarr maðr ætti, at láta vera kyrt; enn nú er þér miklu skyldara: ek tók vel við þér, ok gerða ek vel til þín; enn nú er mest ván, at á liggi mjök mikit þínu máli“. Leið svá vetrinn, ok var konungr fár við hann. Ok er sumar kom, mælti konungr: „Nú muntú, Íslendingr, hafa nökkut fyrir forvitni þína: þú skalt fœra mér önnur eins skefti, svá at ek mega skilja, at af einum við sé ger, ella dugir þér eigi“. Þórsteinn mælti: „Hvert skal ek sœkja þau?“ Konungr svarar: „Þú verðr sjálfr frá því at segja, hvat þér þykkir líkligast, hvar ek hafa mest um lönd farit“. Síðan gekk Þórsteinn undir skrín hins helga Ólafs konungs, ok bað hann fulltingis. Fór síðan ór landi, ok gat frétt, hvar Haraldr konungr hafði herjat. Svá kom hann út í Miklagarð, ok hét á Ólaf konung enn at nýju. Þá dreymdi hann um nóttina, at maðr kom til hans ok mælti: „Þú ferr mjök villr vega, ok ræð ek þér at snúa enn út í lönd“. Síðan vaknaði hann ok gerði sem honum var kent. Fór hann nú mœðiliga, ok dró mjök í vökum ok hungri. Hann fór um langa skóga, ok kom þar um síðir, er steinn varð fyrir honum. Þar bjó fyrir einsetu maðr, ok tók hann vel við honum, því at hann þurfti beina. Hann var þar um nótt, ok spurði einsetumaðrinn at um ferðir hans, enn Þórsteinn sagði honum allt málit. Einsetu-maðrinn mælti: „Mikil þarfleysa var þat, er þú gerðir, enda kom ok mikit fyrir; enn réttan farveg hefir þú. Enn nú skaltú ganga tvá daga ok annan til miðdags; þá muntú sjá hólma einn skógi vaxinn; enn skógrinn sá er allr at sjá sem gull, ok er þar orma-bœli. Nú ef þú legst í hólminn, þá tak þar tvau skefti; enn öngvan hlut annan skaltú í brott hafa, ok muntú þó alls við þurfa, at komast á brott. Enn þat er þeira einna manna, er bezt eru syndir, at komast í hólminn“. Síðan fór Þórsteinn ok komst yfir sundit. Þá sá hann, at ormrinn hafði skriðit til vatns. Þar skorti eigi gull, ok allr viðr var þar sem á gull sæi. Þar sá hann eitt tré, ok þótti sem þar hefði verit skorat af einum sprotanum, ok réð þar til, sem tekit hafði verit af liminu á einum stað, ok þar skoraði hann af sköftin; ok nú ætlaði hann at hafa meira. Þá heyrði hann gný til ormsins, ok fleygir hann sér út á vatnit, ok lagðist á sund. Enn er ormrinn kom aptr, hvæsti hann illsliga, ok þóttist vita, at maðr hafði komit til bygða hans, ok reis á sporðinn. Hann saknaði þess, er á brottu var, ok lagðist eftir Þórsteini, ok dró skjótt saman með þeim. Þá hét Þórsteinn enn at nýju á Ólaf konung helga, ok þá sá hann, at ormrinn lagðist í hring, svá sem hann sæi ekki, ok fór síðan til eyjarinnar. Enn Íslendingrinn komst á land, ok sá nú öngvan mann. Fór hann síðan um lönd, ok kom at lyktum til Noregs ok hitti Harald konung. Hann spurði vandliga at ferðum hans. Enn hann segir honum alla sögu, ok sýndi honum skeftin; ok bar Haraldr konungr saman við þau skefti, er hann hafði áðr, ok sá, at af því tré var. Þá mælti Haraldr konungr: „Mikla gæfu hefir þú borit til þessa, ok hinn sami hefir til komit um þitt mál sem mitt. Nú vil ek hafa skefti þessi af þér, enn ek mun fá þér kaupeyri, sem þú vilt; ok svá mun sá vilja, er á hefir sét með þér, ok hefir þat verit hinn helgi Ólafr konungr bróðir minn“. Þórsteinn gerði sem konungr vildi. Síðan gaf Haraldr konungr Þórsteini skip ok alla áhöfn. Þórsteinn fór fyrst til Íslands, enn þó fell hann með konungi á Englandi.

← Eldre revisjon	Revisjonen fra 5. sep. 2016 kl. 15:46
(Ingen forskjell)

← Eldre revisjon	Revisjonen fra 15. jul. 2016 kl. 21:09
(Ingen forskjell)

@@ Linje 14: / Linje 14: @@
 '''Fjörutíu Íslendinga þættir'''
-Þorleifr Jónsson gaf út
+Þorleifur Jónsson gaf út
 <br>Reykjavík, 1904
 </center>
@@ Linje 41: / Linje 41: @@
 [[Kategori:Íslendinga sögur]]
 [[Kategori:Tekster på norrønt]]
-[[Kategori:Þorleifr Jónsson]]
+[[Kategori:Þorleifur Jónsson]]