JJ.Sandal: Kvæði Sighvats skálds Þórðarsonar

2016-10-08T13:07:51Z

Kvæði Sighvats skálds Þórðarsonar

Ny side

{| class="toccolours" border="1" width="100%" cellpadding="4" style="border-collapse:collapse"
|- style="background-color:#e9e9e9"
!align="center" valign="top" width="40%" | '''Velg språk''' !!align="center" valign="top" width="10%" | Norrønt !!align="center" valign="top" width="10%"| Islandsk !!align="center" valign="top" width="10%"| Norsk !!align="center" valign="top" width="10%"| Dansk !!align="center" valign="top" width="10%"| Svensk !!align="center" valign="top" width="10%"| Færøysk
|-
! Denne teksten finnes på følgende språk ► !! [[Fil:Original.gif|32px|link=Fjörutíu Íslendinga þættir: Kvæði Sighvats skálds Þórðarsonar]] !! !! !! !! !!
|-
|}

<center>'''[[Fjörutíu Íslendinga þættir]]''' '''Kvæði Sighvats skálds Þórðarsonar'''

Þórleifur Jónsson gaf út
 Reykjavík, 1904
</center>

----

<div class=„toclimit-{{{1|{{{limit|3}}}}}}„>__TOC__</div>

----

==Brot ór kvæði um Ólaf helga (Ort 1014.)==
 

::'''1.''' Langr bar út hinn unga
::jöfra-kund at sundi
::(þjóð uggði sér síðan)
::sjámeiðr (konungs reiði);
::kann’k til margs, enn manna
::minni, fyrsta sinni
::hann rauð œztr fyr austan
::úlfs fót við sker Sóta.

::'''2.''' Þat vas enn, at önnnr
::Áláfr (né svik fálusk)
::odda-þing í eyddri
::Eysýslu gekk heyja;
::sitt áttu fjör fótum
::(fár beið ór stað sára)
::enn þeir’s undan runnu,
::allvaldr! búendr gjalda.

::'''3.''' Hríð varð stáls í stríðri
::ströng Herdala göngu
::Fiunlendinga at fundi
::fylkis niðs hin þriðja;
::enn austr við lá leysti
::leið víkinga skeiðar;
::Balagarðs at borði
::brimskíðum lá eiða.

::'''4.''' Enn kváðu gram gunnar
::galdrs upphöfum valda
::(dýrð frá’k, þeim’s vel varðisk,
::vinnask) fjórða sinni;
::þá’s ólítill úti
::jöfra liðs á miðli
::friðr gekk sundr í slíðri
::Suðrvík Dönum kuðri.

::'''5.''' Víg vannt, hlenna hneigir,
::hjálmum grimmt hit fimmta
::(þoldu hlýr) fyr hári
::(hríð) Kinnlima-síðu:
::þá’s við rausn, at ræsis
::reið herr ofan skeiðum,
::enn í gegn at gunni
::gekk hilmis lið rekkum.

::'''6.''' Rétt’s, at sókn hin sétta
::(snarr þengill bauð Englum
::at) þar’s Ólafr sótti
::(yggs) Lundúna-bryggjur;
::sverð bitu völsk, enn vörðu
::víkingar þar díki,
::átti sumt í sléttu
::Súðvirki lið búðir.

::'''7.''' Enn lét sjaunda sinni
::sverðþing háit verða
::endr á Úlfkels landi
::Áláfr, semk ferr máli;
::stóð Hringmaraheiði
::(herfall vas þar) alla
::Ellu kind, enn olli
::arfvörðr Haralds starfi.

::'''8.''' Veit’k, at víga mœtir
::Vindum háttr hinn átta
::(styrkr gekk vörðr at virki
::verðungar) styr gerði,
::sinn mátt-ut bœ banna
::borg Kantara (sorgar
::margt fekk prúðum Pörtum)
::portgreifar Óleifi.

::'''9.''' Vann ungr konungr Englum
::ótrauðr skarar rauðrar
::endr (kom brúnt á branda
::blóð) í Nýjamóðu;
::nú hef’k orrostur, austan
::ógnvaldr, níu taldar;
::herr fell danskr, þar’s dörrum
::dreif mest at Óleifi.

::'''10.''' Tögr vas fylldr í fögrum
::fólkveggs drífa hreggi
::(helt sem hilmir mælti)
::Hringsfirði (lið þingat);
::ból lét hann á Hœli
::hátt (víkingar áttu;
::þeir báðu-t sér síðan
::slíks skotnaðar) brotna.

::'''11.''' Óláfr, vannt, þar’s jöfrar,
::ellifta, styr tellu
::(ungr komtú af því þingi
::þolls) í Gríslupollum;
::þat frá’k víg at víttu
::Vilhjálms fyr bœ hjálma
::(tala minnst es þat telja)
::tryggs jarls háit snarla.

::'''12.''' Tönn rauð tólfta sinni
::tírfylgjandi ylgjar
::(varð) í Fetlafirði,
::(fjörbann lagit mannum).

::'''13.''' Þrettánda vann Þrœnda
::(þat vas flótta böl) dróttinn
::snjallr í Seljupollum
::sunnarla styr kunnan;
::upp lét gramr í gamla
::Gunnvaldsborg of morgin
::(Geirfiðr hét sá) gerva
::gengit, jarl of fenginn.

::'''14.''' Málms vann Mœra hilmir
::munnrjóðr, es kom sunnan,
::gang, þar’s gamlir sprungu
::geirar, upp at Leiru;
::varð fyr víga-njörðum
::Varrandi sjá fjarri
::brenndr á byggðu landi —
::bœr heitir svá — Peitu.

::'''15.''' Ríkr kvað sér at sœkja
::Sauðungs konungr nauðir
::fremdar-gjarn í forna
::fund Hákonar sundi;
::strangr hitti þar þengill
::þann jarl, es varð annarr
::œztr ok ætt gat bezta,
::ungr, á danska tungu.

==Brot ór Nesja-vísum (ort 1015)==
 

::'''1.''' Fór ór Vík á vári
::válaust konungr austan,
::þeir knúðu blá báðir
::borð, enn jarl kom norðan;
::kann’k sigrviðum segja
::sunds, hvé þeira fundir,
::œrin skil, því at órum,
::at bárusk, þar, váru.

::'''2.''' Veitti sókn, þar’s sótti
::siklingr firinmikla
::(blóð fell rautt á róða
::rein) í höfn at Sveini;
::snjallr helt at, þar’s olli,
::eirlaust konungr, þeira,
::enn Sveins liðar, sýnnm,
::saman bundusk skip, fundi.

::'''3.''' Þat erum’k kunnt, hvé kennir
::Karlhöfða lét jarli
::Odda frosts fyr austan
::Agðir nær af lagðan.

::'''4.''' Hirð Áláfs vann harða
::hríð (enn svá vark bíða)
::[Peitneskum félt ek] (páska)
::pálm-sunnudag [hjálmi].

::'''5.''' Vas-a sigmána Sveini
::sverða-gnýs at frýja
::gjóðs né gerrar hríðar
::gunnreifum Áleifi;
::þvít kvistingar kostu
::(kom at herr í stað verra)
::óttu sín, þar’s sóttusk,
::seggir hvárirtveggja.

::'''6.''' Teitr sá’k okkr í ítru
::allvalds liði falla
::(gerðisk harðr) of herðar
::(hjördynr) svalar brynjur;
::enn mín at flug fleina
::falsk und hjálm inn valska
::(okkr vissa’k svá sessa)
::svört skör (við her görva).

::'''7.''' Stöng óð gyllt, þar’s gengum,
::göndlar serks, und merkjum,
::gnýs með göfgum ræsi
::greiðendr á skip reiðir;
::þá-gi vas sem þessum
::þengila á jó strengjar
::mjöð fyr málma kveðju
::mær heiðþegum bæri.

::'''8.''' Vér drifum hvatt, þar’s heyra
::hátt vápna-brak knátti
::(rönd klufu roðnir brandar)
::reiðir upp á skeiðar;
::enn fyr borð, þar’s börðumk
::(búin fengusk skip) gengu,
::nár flaut fút við eyri
::ófár, búendr sárir.

::'''9.''' Öld vann ossa skjöldu
::(auðsætt vas þat) rauða
::(hljóms), þá’s hvítir kvámu
::(hringmiðlöndum) þingat;
::þar hykk ungan gram göngu
::(gunnsylg), enn vér fylgdum
::(blóðs fekk svörr, þar’s slœðusk
::sverð) upp í skip gerðu.

::'''10.''' Sjálfr bað svartar kylfur
::Sveinn harðliga skeina;
::nær vas áðr í œra
::auðván róit hánum;
::þá’s til góðs, enn gjóði,
::gört fengum, hræ svörtum
::yggs lét herr of höggvit,
::hrafni, skeiðar stafna.

::'''11.''' Þess get ek meirr at missi
::morðárr, sá’s kom norðan
::harða margr í hörðum
::heimkvámu styr þeima;
::Sökk af syndiblakki
::sunnu margr til grunna
::(satt es at Sveini mœttum)
::samknúta (vér úti).

::'''12.''' Frýr-at oss í ári
::Innþrœnzk, þót lið minna,
::(gert hugðak svá) snertu
::snotr mær, konungs væri:
::Brúðr man heldr at háði
::hafa drótt, þá’s ’fram sótti-t’
::feld ’ruðum skers’, ef skyldi
::skeggi, aðra-tveggju.

::'''13.''' Afli vex, því at efla
::Upplendingar sendi
::(Sveinn fnndut þat) þenna
::þilblakks, konungs, vilja.
::Raun er hins at Heinir
::hrælinns megu vinna
::(þeir áttu’ flug) fleira
::fjölrekks en öl drekka.

::'''14.''' Þat frá’k víg á vatni
::verðung jöfurs gerðu,
::nadda él enn, nýla,
::næst tel (ek) öng hin smæstu.

==Austrfarar-vísur==
 

Eru í þættinum ([[Fjörutíu Íslendinga þættir: Sighvats þáttr skálds|2.-3. k.]]).

==Brot ór kvœði um Ólaf Helga==
 

::'''1.''' Áláfr réð it efra
::andprútt höfuð landi
::fulla vetr áðr felli
::fimmtán á því láni.
::Hvar hafi hers inn nörðra
::heims-enda sér kendan
::(skjöldungr helzk enn skyldi
::skemr) landreki in fremri.?

::'''2.''' Upplönd fekk til enda
::ósgneista, ok þar reisti
::kristnihald, þat’s heldu
::hverr, veitir, sverðs beita;
::áðr stýrðu því eyðar
::ellifu fyrr hella
::mildings máls, enn guldu
::menn vísliga gísla.

::'''3.''' Lyngs bar fiskr til fengjar
::flugstyggs sonar Tryggva
::gjolnar golli mölnu
::(Goð vildi svá) roðnar;
::annan lét á unnir
::Áláfr búinn hála
::(lögr þó drjúgt) inn digri
::(dýrs horn) Vísund sporna.

::'''4.''' Vissi helzt, þat’s hvössum
::hundmörgum lét grundar
::vörðr með vápnum skerða
::víkingum skör, ríkis.
::Mildr lét mörgu valdit
::Magnúss faðir gagni.
::Fremd Áláfs kveðk frömdu
::flestan sigr hins digra.

::'''5.''' Gull buðu oft, þeir’s ollu
::úthlaupum, gram kaupask
::rautt, enn ræsir nítti,
::ríklunduðum, undan;
::skör lét hann með hjörvi
::(herland skal svá verja)
::[ráns biðu rekkar sína
::refsing] firum efsa.

::'''6.''' Fœddi mest sá’s meiddi
::margdýrr konungr varga
::hvinna ætt ok hlenna,
::hann stýfði svá þýfðir.
::Þýðr lét þermlast bæði
::þjóf hvern konungr erna
::(frið bœtti svá) fóta
::(fylkis lands) ok handa.

::'''7.''' Tólf frák tekna elfar
::tállaust viðu bála,
::olli Áláfr falli
::eirlaust konungr þeira.
::Svía tiggja leit’k seggi
::sóknstríðs fyrrum ríða
::(böl vas brátt) til heljar
::(búit mest) Sigars hesti.

::'''8.''' Loftbyggir, mátt leggja
::landrétt þann es skal standask
::unnar, allra manna,
::eikihliðs á miðli.

::'''9.''' Þórð frák þat sinn herða
::(þreifsk, sókn) með Áleifi
::[góð fóru þar] geirum
::gört víg [saman hjörtu].
::Stöng bar hatt fyr hringa
::hjaldr-móðum gram bróðir
::(fullt vann) fagrla gylta,
::framlundaðr Ögmundar.

::'''10.''' Mest frák merkjum næstan
::minn dróttinn fram sínum
::(stöng óð fyrir gram) gengu
::[gnógr styrr vas þar] fyrri.
::Öld vann Áláfr felda
::öflgan sigr hinn digri,
::gekk söknþorinn sœkja
::sinnjór fram í brynju.

::'''11.''' Sumir trúðu á Goð gumnar
::grein vas liðs á miðli,
::folkorrustur fylkir
::framráðr tjogu háði.
::Frægr bað hann á hœgri
::hönd kristit lið standa;
::feðr Magnúss biðk fagna
::flóttskjarrum Goð dróttinn.

::'''12.''' Enn þeirs austan nenna
::(óx hildr) með gram mildum
::[mart segik bert] í bjarta
::blóðröst Svíar óðu.

::'''13.''' Ólmr esumk harmr sás hilmir
::hafði (golli vafðan
::jöfurr kreisti) sá austan
::aflfátt (meðalkafla).
::Gagn fengu því þegnar
::þeir at hálfu fleiri,
::hvötuð tældi þat hildar,
::hvárungi frák váru.

::'''14.''' Fór í fylking þeira
::fram [iðrask nú] miðri
::(snarir fundusk þar) Þrœnda
::[þess verks búendr] merki.

::'''15.''' Vítt varð fold und fótum
::(friðbann vas þar) mannum
::[þá réð í böð bráða
::brynjað folk] at dynja,
::þá es árliga ærir
::álms með bjarta hjálma
::(mikill varð á stað Stikla
::stálgustr) ofan þustu.

::'''16.''' Ekl vas ógn á Stikla
::óblíð stöðum síðan . . .

::'''17.''' Geirs hykk grimmligt váru
::gunnreifum Áleifi
::logrœtöndum líta
::lóns í hvassar sjónir;
::þorðut þrœnzkir virðar
::(þótti hersa dróttinn
::œgiligr) í augu
::ormfrán séa hánum.

::'''18.''' Rauð í rekka blóði
::rönd ’með gumna höndum’
::dreyrug sverð þars dýran
::drótt þjóðkonung sótti;
::ok at ísarnleiki
::Inn-Þrœndum lét finnask
::rœkinn gramr í reikar
::rauðbrúnan hjör túnum.

::'''19.''' Mildr fann gerst hvé galdrar
::gramr sjálfr meginrammir
::fjölkunnigra Finna
::fullstórum barg Þóri;
::þá es hyrsendir Hundi
::húna golli búnu
::(slœtt réð sízt at bíta)
::sverði laust um herðar.

::'''20.''' Þollr dylr saðrar milli
::seims, enn þat veit, heiman
::(hverr sæi Hunds verk stœrri?)
::hug stórs es frýr Þóri,
::es þvergarða þorði
::þróttr hinn’s fram of sótti
::glyggs í gegn at höggva
::gunnranns konung-manni.

::'''21.''' Björn frá’k ok af œrnu
::endr stallarum kendu
::hug hvé halda dygði
::(hann sótti fram) dróttinn;
::fell í her með hollum
::hann verðungar mannum
::(leyfðr es) at hilmis höfði
::hróðrauðigs (sá dauði).

::'''22.''' Hörð es, síz hermenn gerðu
::(hlíf raufsk fyr gram) lífi,
::auðn at Engla-stríði,
::ómjúk, konung sjúkan;
::ör brá Óláfs fjörvi
::öld, þar’s herr klauf skjöldu,
::(folks odda gekk fylkir
::fund) enn Dagr helt undan.

::'''23.''' Áðr vitu eigi meiðar
::ógnar skers né hersa
::(þjóð réð þengils dauða)
::þann styrk búand-manna:
::es slíkan gram sóknum
::sárelds-viðir feldu
::(mörg lá dýr í dreyra
::drótt) sem Áláfr þótti.

::'''24.''' Undr láta þat ýtar
::eigi smátt es mátti-t
::skænjörðungum skorðu
::skýlauss röðull hlýja;
::drjúg varð á því dœgri
::(dagr náðit lit fagrum)
::[orrustu frák austan
::atburð] konungs furða.

::'''25.''' Geit es þeim’s gótt bar hjarta
::gullskrín af veg mínum
::(hrósa ek helgi rœsis)
::[hann sótti goð] dróttni,
::ár gengr margr frá mæru
::meiðr þess konungs leiði
::hreins með heilar sjónir,
::hrings, es blindr kom þingat.

::'''26.''' Lýg ek nema Aláfr eigi
::ýfs, sem kvikir tívar,
::(gœðik ’helzt’ í hróðri
::hárvöxt konungs) árar;
::enn helzk (þeim es sun seldi)
::svörðr (þann’s óx í Görðum)
::[hann fekk læs] á ljósum
::[lausn] (Valdimar) hausi.

::'''27.''' Oss dugir Áláfs messu
::(jöfur magnar Goð) fagna
::meinalaust í mínu,
::Magnúss föður, húsi;
::skyldr em ek skilfings halda
::skoll-laust (þess es bjó golli)
::helgi (handar tjalgur)
::harmdauða (mér rauðu).

::'''28.''' Dánar dróttni mínum
::dœgn of sent at hendi . . .

::'''29.''' Lát auman nú njóta
::Nóregs ok gef stórum
::(mál halt) svá sem sælan,
::sinnjór, laga þinna!

==Brot ór kvæði um Ívar hvíta==
 

::Eigi sátut ítrum,
::Ívarr, meginfjarri,
::orð þá’s ossum fœrða’k
::at, sóttisk lof, dróttni;
::þér’s, alls hann réð hlýða
::hróðr sínu, lofi þínu
::(hljóðs hefði’k beitt á báða
::bekki) vant at hnekkja.

==Brot ór Vestrfarar-vísum==
 

Eru í þættinum ([[Fjörutíu Íslendinga þættir: Sighvats þáttr skálds|9. k.]]).

==Brot ór flokk um fall Erlings Skjálgssonar==
 

::'''1.''' Erlingr, vas svá, jarla
::átt, es skjöldungr máttit,
::Ólafs mágr at œgði,
::aldyggs sonar Trvggva,
::næst gaf sína systur
::snarr búþegna harri
::Úlfs nið (vas þat) aðra
::(aldrgifta) Rögnvaldi.

::'''2.''' Erlingi, vas engi
::annarr lendra manna
::örr sá’s átti fleiri
::orrustur stóð þorrinn;
::þrek bar seggr til sóknar
::sinn, þvít fyrst gekk innan,
::mildr, í marga hildi,
::mest, enn ór á lesti.

::'''3.''' Út réð Erlingr skjóta
::eik, sá’s rauð hinn bleika,
::(iflaust es þat) jöfri
::arnar fót, í móti;
::skeið hans lá svá síðan,
::siklings í her miklum,
::snarir börðusk þar ''sverðum'',
::síbyrð við skip, fyrðar.

::'''4.''' Rakkr þengill hjó rekka;
::reiðr gekk hann of skeiðir;
::valr lá þröngt á þiljum;
::þung vas sókn fyr Tungum;
::bragningr rauð fyr breiðan
::borðvöll Jaðar norðan;
::blóð kom varmt í víðan,
::vá frægr konungr, ægi.

::'''5.''' Öll vas Erlings fallin,
::ungr fyr norðan Tungur
::skeið vann skjöldungr auða,
::skip-sókn við þröm Bóknar;
::einn stóð, sonr á sínu
::snarr Skjálgs, vinum fjarri,
::í lyftingu lengi
::læ-trauðr, skipi auðu.

::'''6.''' Réð eigi grið, gýgjar
::geðstirðr, konungs firða,
::skógs þótt skúrir væxi,
::Skjálgs hefnir sér nefna;
::enn varðkeri virðir
::víðbotn né kemr síðan
::glyggs á gjálfri leggðan
::geirs ofrhugi meiri.

::'''7.''' Öndverða bað, jarðar
::Erlingr, sá’s vel lingi
::geymdi, lystr, (né lamdisk
::landvörn) klóask örnu;
::þá’s hann at sig sönnum,
::sá vas áðr búinn ráða,
::snjallr við Útstein, illra,
::Áláfr of tók málum.

::'''8.''' Erlingr fell; enn olli
::allríkr skipan slíkri
::(bíðr-at betri dauða
::bragna konr) með gagni;
::mann veit engi annan
::allbrátt, at fjörláti
::einn þann’s allan kunni
::aldr fullara at halda.

::'''9.''' Áslákr hefir aukit,
::es vörðr drepinn Hörða
::(fáir skyldu svá) foldar,
::frændsekju (styr vekja);
::ættvígi má hann eigi,
::(á líti þeir) níta,
::frændr skyli bræði bindask
::bornir, (málin fornu).

::'''10.''' Drakk eigi ek drekkju
::dag þann, es mér sagðu
::Erlings tal, at jólum,
::allglaðr, þess es réð Jaðri;
::hans mun dráp of drúpa,
::dýrmennis, mér kenna,
::höfuð bárum þó hæra,
::(hart morð vas þat), forðum.

==Stök vísa um Erling á Jaðri==
 

::Einn vissa’k þér annan
::jálks bríktöpuð glíkan;
::vítt réð gumna gætir
::(Guðbrandr hét sá) landum;
::ykkr kveð’k jafnan þykkja,
::ormláðs hati, báða;
::lýgr hinn, at sér, lægir
::linnsetrs, es telsk betri.

==Brot ór Togdrápu um Knút hinn ríka==
 

::'''1.''' Ok senn sonu
::sló hvern ok þó
::Aðalráðs, eða
::út flœmdi Knútr.

::'''2.''' ''Knútr es und himnum —''
::Hykk ætt at frétt
::Haralds í her
::hug vel duga;
::lét lýrgötu
::lið suðr ór Nið
::Áláfr jöfurr
::ársæll fara.

::'''3.''' Þurðu norðan
::(namsk þat) með gram
::til stétts svalir
::Silunds kilir;
::enn með annan
::Önundr Dönum
::á hendr at há
::herr sœnskan ferr.

::'''4.''' Lét um lönd lokit
::liðs gramr saman
::marbeðjum með
::mörg nefbjörgum,
::gnúði fyr gnoð
::grá hjálmunlá.
::Þreifsk brims þrima
::Þundar umb öndr.

::'''5.''' Mátt-ut dróttnar
::Danmörk spanit
::und sik sökum
::snarir herfarar;
::þá lét skjótla
::Skáney Dana
::hlöðr herjaða
::''— höfuðfremstr jöfurr''.

::'''6.''' ''Knútr es und himnum''
::Her austan ferr
::fríðr filkis niðr
::fráneygr Dana;
::skreið vestan viðr
::varrglœstr, sá es bar
::út andskota
::Aðalráðs þaðan.

::'''7.''' Oft báru í byr
::blá segl við rá
::(dýr var döglings för)
::drekar landreka;
::enn þeir’s kómu
::Kilir vestan til
::um leið liðu
::Limafjarðar brim.

::'''8.''' Létat af jöfurr
::(ætt manna fannsk)
::Jótlands etask
::ílendr (at því);
::vildi foldar
::fæst rán Dana
::hlífskjöldr hafa
::''— höfuðfremstr jöfurr''.

::'''9.''' ''Knútr es und himnum . . .''

::'''10.''' Kvámu fylki
::farlystir, es bar
::hervíg í hug,
::hafanda staf;
::rauf ræsir af
::Rúms veg sunnan
::kær keisara
::Klús-Petrúsi.

::'''11.''' Svá mun fár feril
::fetum suðr metinn
::hringdrífr hafa
::''— höfuðfremstr jöfurr''.

::'''12.''' Ok Ellu bak
::at lét hinn’s sat
::Ívarr ara
::Jórvík skorit.

==Vísur um Ástríði drottningu==
 

::'''1.''' Hrein getum hála launa
::hnossfjöld lofi ossu
::Áláfs dœttr, es átti
::jöfurr sigrhvatastur digri;
::þings beið herr á Höngrum
::hundmargr Svía grundar
::austr, es Ástríðr lýsti
::Áláfs sonar málum.

::'''2.''' Máttit hon við hættna
::heilráð Svía deila
::meirr, þótt Magnús væri
::margnenninn sonr hennar;
::olli hon því, at allri
::áttleifð Haralds knátti,
::mest með máttkum Kristi,
::Magnús konungr fagna.

::'''3.''' Mildr átt menneku at gjalda,
::Magnús, enn því fagnum,
::(þat gerði vin virða
::víðlendan) Ástríði;
::hon hefir svá komit sínum
::(sönn) at fá mun önnur
::(orð gerik drós til dýrðar)
::djúpráð kona stjúpi.

::'''4.''' Ástríði láttú œðri,
::Álfhildr, en þik sjálfa,
::þér þótt þinn hagr, stórum
::(þat vildi Goð) batni.

==Bersöglisvísur==

(Ortar 1038 til Magnúsar góða).

::'''1.''' Vask með gram, þeims gumnum
::goll bauð dróttinhollum;
::nafn fekk hann, en hröfnum
::hræ þess konungs ævi.
::Fullkerska sák falla
::(fráneygum sunr gránum
::gaf margan val vargi)
::verðung (konungs sverðum).

::'''2.''' Fylgdak þeim es fylgju
::fémildum, gramr! vildi
::(nú þegnar frið fagna)
::feðr þínum vel mína;
::varat í hæl með hjörvi
::hlið þars stóðk í miðjum
::(hræsinn skal með hrísi)
::hers flokki (við þjokkva).

::'''3.''' Gekk við móð enn mikla,
::Magnús! allt í gagnum
::ferð, þars flokkar börðusk,
::faðir þínn liði sínu.
::Varði hart, en hjörtu
::hugfull við þat skullu,
::(Óláfr réð svá) jöfra
::erfðir (fram at hverfa).

::'''4.''' Hét sás fell á Fitjum
::fjölgegn ok réð hegna
::heiftarrán, enn hánum,
::Hákun, firar unnu.
::Þjóð helt fast á fóstra
::fjölblíðs lögum síðan
::(enn eru af því minni)
::Aðalsteins (búendr seinir).

::'''5.''' Rétt hykk kjósa knáttu
::karlfólk ok svá jarla,
::af þvít eignum lofða
::Óláfar frið gáfu.
::Haralds arfi lét haldask
::hvardyggr ok sunr Tryggva
::lög, þaus lýðir þágu
::laukjöfn af þeim nöfnum.

::'''6.''' Ungr vask með þér, þengill!
::þat haust er komt austan;
::einn stillir! mátt alla
::jörð hegna (svá fregnisk).
::Himin þóttisk þá heiman
::hafa, es landa krafðir,
::lofðunga burr! ok lifðir,
::landfólk tekið handum.

::'''7.''' Föður Magnúss létk fregna,
::fólgin jöfurs dólga
::orð þaus eyru heyrðu
::ór, á svik hvé fóru;
::mál bark hvert af heilum
::hug því at eigi brugðumk,
::(ek vissa þó) ossum
::(ótta) lánardróttni.

::'''8.''' Skulut ráðgjöfum reiðask
::(ryðr þat, konungr) yðrum,
::(dróttins orð til dýrðar)
::döglingr við bersögli.
::Hafa kveðask lög, nema ljúgi
::landherr, búendr verri
::endr í Úlfasundum
::önnur, en hézk mönnum.

::'''9.''' Fregnk at suðr með Sygnum;
::Sighvatr hefir gram lattan
::folkorrustu at freista;
::ferk ef þó skulum berjask.
::Ferum í vápn ok verjum
::vel (tyst) konung lystir
::(hvé lengi skal) hringum
::(hans grund?) til þess fundar.

::'''10.''' Hverr eggjar þik, harri
::heiftarstrangr! at ganga
::(oft reynir þú) þínum
::(þunn stál) á bak málum?
::Fastorðr skyli fyrða
::fengsæll vesa þengill;
::hœfir heit at rjúfa,
::hjaldrmögnuðr! þér aldri.

::'''11.''' Hverr eggjar þik höggva,
::hjaldrgegninn! bú þegna?
::Ofrausn es þat jöfri
::innanlands at vinna.
::Engr hafði svá ungum
::áðr bragningi ráðit;
::rán hykk rekkum þínum,
::(reiðr es herr) konungr! leiðask.

::'''12.''' Gjalt varhugs, veltir,
::viðr þeims nú ferr hiðra,
::þjófs! (skal hönd í hófi)
::hölda kytt (of stytta).
::Vinr es sás, varmra benja,
::vörnuð býðr, enn hlýðið,
::tármútaris teitir!
::til hvat búmenn vilja.

::'''13.''' Hætt es þats allir ætla
::(áðr skalt við því ráða)
::hárir menn, es heyrik,
::(hót) skjöldungi at móti.
::Greypt es þats höfðum hnepta
::heldr ok niðr í feldi
::(slegit hefr þögn í þegna)
::þingmenn nösum stinga.

::'''14.''' Eitt es mál, þats mæla,
::minn dróttinn leggr sína
::eign á óðul þegna,
::öfgast, búendr göfgir.
::Rán mun seggr, es sína
::selr út, í því telja,
::flaums at fellidómi
::föðurleifð konungs greifum.

::'''16.''' Syni Óláfs biðk snúðar
::(síð kveða aftans bíða
::óframs sök; meðal okkar
::allt er háligt) svá mála.
::Esumk, Magnús, vægnir;
::vildak með þér mildum
::(Haralds varðar þú hjörvi
::haukey) lifa ok deyja.

::'''16.''' Óláfr létumk jöfra
::órýrr framast dýrða;
::urðu drjúg ens digra
::dróttins þing með hringum.
::Goll bark jafnt of allan
::aldr ok herverk sjaldan
::hrygg á hvárritveggja
::hendi flotna sendis.

::'''17.''' Sighvats hugir, es hittik,
::Harða-Knúts í garði,
::mildr nema mjök vel skáldi
::Magnús konungr fagni.
::Fórk með feðrum þeira
::(fekk mér ungum tunga
::golls; vask enn með öllu
::óskeggjaðr þá) beggja.

==Ýmsar vísur==
 

::'''1.''' Sverð standa þar [sunda
::sárs leyfum vér árar]
::(herstillis þarf ek hylli
::hollust) búin golli;
::við tœkja ek (víka
::vas endr með þér sendir
::elds) ef eitthvert vildir,
::allvaldr, gefa skaldi.

::'''2.''' Ek tók lystr, nék lasta
::(leyfð ið es þat) síðan
::sóknar-njörðr við sverði
::(sá es minn vili) þínu;
::þollr fekkstu húskarl hollan
::(höfum ráðit vel báðir)
::láttrs, enn ek lánardróttinn,
::linns blóða, mér góðan.

::'''3.''' Áðr hefk gótt við góða
::grams stallara alla
::átt, þás ossum dróttni
::ógndjarfs fyr kné hvarfla.
::Björn, faztú oft at árna,
::íss, fyr mér at vísa
::góðs megut gótt of ráða
::gunnrjóðr, því at vel kunnut.

::'''4.''' Jór renn aftanskæru
::allsvangr götur langar
::(völl kná hófr) til hallar
::[höfum lítinn dag] (slíta).
::Nú es þata blakkr of bekki
::berr mik Dönum ferri;
::fákr laust drengs í díki
::(dœgr mœtask nú) fœti.

::'''5.''' Út munu ekkjur líta
::allsnúðula prúðar
::(fljóð sjá reyk) hvar ríðum
::Rögnvalds í bý gögnum;
::keyrum hross, svá at heyri
::harða langt ór garði
::hesta rás ór húsum
::hugsvinn konan innan.

::'''6.''' Fjándr ganga þar þengils
::(þjóð býðr oft) með sjóða
::(höfgan málm fyrir hilmis
::hans ófalan) lausa.
::Sik veit hverr, es harra
::hollan selr við golli
::(vert es slík) í svörtu,
::sinn, Helvíti innan.

::'''7.''' Kaup vas daprt þats djúpan
::dróttin rækt of sóttu,
::þeir es, heim á himni
::hám ells, svikum beldu.

::'''8.''' Gerðusk hilmis Hörða
::húskarlar þá jarli
::es við Áláfs fjörvi
::of vægir fé þægi;
::hirð esa hans at verða
::háligt fyrir því máli;
::dælla es oss ef allir
::erum vér of svik skírir.

::'''9.''' Hrafna sék til hafnar
::(hræs minnask þeir) sinna,
::þar es flaut und nið nýtum
::Norðmanna skip forðum;
::gjalla hátt fyrir Hillar
::hvern dag frekir ernir
::endr þeir es Áláfr grendi,
::innan, mörgu sinni.

::'''10.''' Há þótti mér hlœja
::höll um Noreg allan
::(fyrr vask kendr á knörrum)
::klif meðan Áláfr lifði;
::nú þykkja mér miklu
::(mitt stríð es svá) hlíðir
::[jöfurs hylli varð ek alla]
::óblíðari síðan.

::'''11.''' Endr réð engla senda
::Jórdanar gramr fjóra,
::fors þó hann á hersi
::heilagt skoft ór lofti.

{{DEFAULTSORT:Kvædi Sighvats skalds Thordarsonar}}

[[Kategori:Alfabetisk indeks]]
[[Kategori:Íslendinga sögur]]
[[Kategori:Tekster på norrønt]]
[[Kategori:Þorleifur Jónsson]]

Fjörutíu Íslendinga þættir: Kvæði Sighvats skálds Þórðarsonar - Revisjonshistorikk

JJ.Sandal på 8. nov. 2016 kl. 19:34

JJ.Sandal: Kvæði Sighvats skálds Þórðarsonar

@@ Linje 1 136: / Linje 1 136: @@
 [[Kategori:Alfabetisk indeks]]
-[[Kategori:Íslendinga sögur]]
+[[Kategori:Dróttkvæði og Rímur]]
 [[Kategori:Tekster på norrønt]]
 [[Kategori:Þorleifur Jónsson]]