JJ.Sandal på 24. des. 2013 kl. 12:50

2013-12-24T12:50:18Z

JJ.Sandal på 20. des. 2013 kl. 21:59

2013-12-20T21:59:31Z

JJ.Sandal: Harmsól

2013-01-11T20:44:51Z

Harmsól

Ny side

{| class="toccolours" border="1" width="100%" cellpadding="4" style="border-collapse:collapse"
|- style="background-color:#e9e9e9"
!align="center" valign="top" width="40%" | '''Velg språk''' !!align="center" valign="top" width="10%" | Norrønt !!align="center" valign="top" width="10%"| Islandsk !!align="center" valign="top" width="10%"| Norsk !!align="center" valign="top" width="10%"| Dansk !!align="center" valign="top" width="10%"| Svensk !!align="center" valign="top" width="10%"| Færøysk
|-
! Denne teksten finnes på følgende språk ► !! [[Fil:Original.gif|32px|link=Harmsól]] !! !! !! !! !!
|-
|}

<center>'''[[Carmina Scaldica]]'''

Udvalg af norske og islandske skjaldekvad ved [[Finnur Jónsson]] G.E.C. Gads Forlag - København 1929

<big>Gamli kanóki '''Harmsól'''</big></center>

<blockquote>1.
 Hár stillir, lúk heilli,
 hreggtjalda, mér, aldir,
 upp, þú 's allar skaptir,
 óðborgar hlið góðu,
 mjúk svát mætti auka
 mál gnýviðum stála
 miska bót af mætu
 mín fultingi þínu.

 2.
 Engr má elda sløngvir
 (allvist es þat) Mistar
 maklig orð til mærðar,
 minn dróttinn, þér finna,
 þars, élhallar, öllu
 est, skýrr konungr, dýrri,
 rómu linns þvís runnar
 rammglyggs megi of hyggja.

 3.
 Send þú yðvarn anda,
 einskepjandi, hreinan
 mér, þanns mitt of fœri
 munar grand heðan, landa;
 alls megu ekki þollar
 án fremja þess hánum
 súða viggs, es seggjum
 siða-bót af því hljótisk.

 4.
 Mér vil ek ok eirar
 (oss byrjar þat) hnossa,
 himins stillandi, hollrar,
 hæstr, miskunnar æsta,
 þótt óverðum orðum,
 ítr fylkir, mik lítir
 víst fyr vás ok löstu,
 veðrhallar, þik kveðja.

 5.
 Þú býðr öll með iðran,
 einn Kristr, viðum Mistar
 linns fyr lærðum mönnum
 lýti sín at tína;
 ok, hábrautar, heitið,
 hreggvörðr, þegar seggjum
 sannri líkn ok sýknu,
 snjallr, fyr vás ok galla.

 6.
 Oss verðr ey, nema þessum
 aldr várn boðum haldim,
 menn búisk mörgu sinni,
 meiri ógn, við þeiri,
 hver þvít hætt ráð börva
 hljóms á øfsta dómi
 upp fyr allri skepnu
 ósögð koma lögðis.

 7.
 Ungr vönðumk ek, yngvi,
 ofderfila at hverfa
 (lítt gáðak þá), þjóðar,
 (þín) ept vilja mínum,
 enn snørak jafnan mínum,
 ilt ráð þás mik vilti,
 dýrð hittandi dróttinn
 dáðrakkr, við þér hnakka.

 8.
 Oflöskvan höfum œsku
 aldr várn spanit sjaldan,
 barkat blóm af verkum
 bráðgört, frá ódáðum,
 ítr, þás opt á móti
 ófríð risu blíðum,
 mærð-vinnandi manna,
 mín verk boðum þínum.

 9.
 Gerðak opt í orðum,
 eljunsterkr, sem verkum,
 hreggs bjartloga, ok hyggju,
 hróts, í gögn þér, dróttinn,
 þræll hefr þinn í allan
 þann, lífgjafi manna,
 ófs gröndugrar andar
 ástsnauðr hratat dauða.

 10.
 Þinn hefr þunglig unnit
 (þat fœrir mjök) sœri
 synðugr þjónn (frá svinnu)
 sóltjalds konungr (aldir);
 mæltak mart þats spilti,
 mætr vissir þat gætir
 ranns, í rausan minni,
 röðuls, fyr mér ok öðrum.

 11.
 Ókynni gatk, annan,
 optsinnis þar vinna,
 vigrar, ljóss, es vissak
 veðr-Þrótt, á mik, dróttinn,
 lítt bark önn ok ótta,
 undgjalfrs, fyr mér sjölfum,
 grálinns geymirunna
 glaðr þás dœmðak aðra.

 12.
 Bergðak brjósti saurgu,
 byrjar hlunns, sem munni,
 hreins, ok holdi þínu,
 huggóðr jöfurr, blóði;
 þó sék, þengill skýja
 þrifskjótr, meginljótir
 hagir sýnask mér mínir
 margir, þar til bjargar.

 13.
 Létk í ljós fyr Gautum
 láðs nökkurar dáðir
 laxa fróns, en leyndak
 löskum þátt sem máttak,
 seggja kind at sýndisk
 (setrs) þokka mun betri
 (vísi hár) an værak
 (vel kunnum því, sunnu).

 14.
 Hendak hverjar stundir,
 Hlakkar borðs es þorðak,
 miska-ráð, fyr meiðum,
 minn lífgjafi, at vinna;
 miðr óttuðumk yðra
 ósjaldan, gramr tjalda
 (því vasa hagslept) hyrjar
 heiðs, an gumna reiði.

 15.
 Hétk opt fyr lið láta
 lasta verk til fasta
 þér, en þekkjask dýrar,
 þeyláðs konungr, dáðir;
 enn snørumk ey til minna
 aptr, landreki krapta,
 esa vanði sá, synða,
 sjaldreyndr kyni aldar.

 16.
 Hefr, at hvern of rifjak,
 harri minn, til fjarri,
 grandi firðr, þanns gerðak
 geig, es sék þik eigi,
 elsku kuðr, alls yðvarr
 öðlingr, hef ek, röðla,
 aumligr þræll í öllum
 afgerðum mik vafðan.

 17.
 Hverr es greppr, sás gerra,
 grunnúðigr, þér unna
 (slíkr höfum synðar auki
 sótt) heimstöðu dróttinn;
 þú biðr öld, en aðrir,
 almáttigr goð, sátta,
 ýta ferð at yrði
 aldýr, sökum valda.

 18.
 Ítr, lýstir þú ástar,
 élserkjar gramr, merki
 láðs til lyptimeiða
 linns í hérvist þinni;
 goð, rétt goðdóm yðvarn
 (glatask mein af því) hreinan
 (hölða liðs) at hylja,
 hár, manndómi várum.

 19.
 Þú vast, mæztr, frá meyju
 (mikil dyrð es þat fyrðum),
 hauðrs, í heim með lýðum
 hildingr, borinn mildri;
 sæll bart óstyrkð alla,
 ágætr, ok meinlæti,
 skrýðir skýja slóðar
 skríns, á líkam þínum.

 20.
 Skjöldungi erum skyldir
 skýja tjalds ok aldar
 greitt sem göfgast mætti
 grandlausum stef vanda.
 Ern skóp hauðr ok hlýrni
 heims valdr sem kyn beima,
 örr es ok öllu dýrri
 élsetrs konungr betri.

 21.
 Endr vart barðr ok bundinn,
 buðlungr, meginþungar,
 hlýrnis elds, af hölðum,
 hár, fyr sekðir várar;
 enn lézt, öldu runna
 angrstríðir, þik síðan,
 viggs, meðal vándra seggja,
 vegligr, á tré negla.

 22.
 Þjófr annarr tók þannig,
 þrifvaldr göfugr, aldar
 (sál vas hans ofs ok ælig
 ósæl) við gram mæla:
 nú sýn afl, hins eina
 alls þú goðs sonr kallask,
 ok með öflgu ríki,
 oss, stíg niðr af krossi.

 23.
 Yðr nam annarr kveðja
 illvirki svá, stillir
 hás, þás hræddisk píslir,
 hríðar nausts, með trausti:
 minnsk þú, mildingr sunnu,
 mín, kvað bauga tínir,
 þitt (ák hag til hættan
 heldr) es kømr í veldi.

 24.
 Hlaut af yðr sem aðrir
 auðbrjótr meginskjóta,
 láðs, þeirs löstum eyða,
 líkn skepjandi ríkis;
 sókndeili hét sælu
 sannvíss paradísar
 (gæf reyndusk þau þjófi
 þín heit) friðar veitir.

 25.
 Hollostu gefr hæsta
 hring-Þrótt með sér dróttinn
 saðr, þeims, sinna, iðrask,
 synða lausn ok ynði.
 Ern ''osv.'' [v. 20].

 26.
 Hverr myndi svá hendir
 harðgeðr loga fjarðar,
 éla ranns, ef ynni,
 ítr gervir, þér, rítar,
 at, þreknenninn, þinni
 þollr, sættandi, mætti
 ógrátandi, ýta,
 ormlands hjá kvöl standa.

 27.
 Sæll, tókt einn fyr allar
 óverðr guma ferðir,
 sannstýrandi, sáran,
 sólhauðrs, á þik dauða,
 ok (liðfasta) leystir
 (lífs unnir þú runnum)
 hölða ferð ór harðri
 harms gnótt, fira dróttinn.

 28.
 Hilmir, reis, hins hæsta
 hríðtjalds, ór gröf síðan,
 flýtileygs, á frægjum,
 friðsamr, degi þriðja,
 ok ráðvísa, ræsir
 regnhallar, vant fegna,
 áðr þás yðvarr dauði,
 aldyggr, fira, hryggði.

 29.
 Leitt í lopt upp, dróttinn,
 (litu görla þat vitrir)
 himins, fylgjandi helgu
 holdi skrýddr, af foldu;
 áðr trúir öld ok síðan
 aldýran þik stýra,
 skríngeypnandi, skepnu,
 skýstalls, sælu allri.

 30.
 Ítr lofar engla sveitar
 allr herr salar fjalla
 víst með vegsemð hæstri
 vörð ok menn á jörðu.
 Ern ''osv.''

 31.
 Enn mun öðru sinni
 öðlingr koma hingat
 mána tjalds hinn mildi,
 meðr til dóms at kveðja;
 geisar eldr ok œsisk
 ölna fold; ór moldu
 ferð vaknar þá fyrða
 flest við ugg hinn mesta.

 32.
 Engr mun alls á þingi
 ísheims vesa þvísa
 jóskreytandi ítrum
 óttalauss fyr drótni,
 éla vangs þvít englar
 jöfurs skjalfa þá sjalfir,
 (ógn tekr máttug magnask),
 mæts, við ugg ok hræzlu.

 33.
 Hörð munat hógligt verða
 hjalmstýranda hins dýra
 sunnu synðgum mönnum
 sekðar-orð at forðask,
 systkin mín, þvít sýnask
 sár ok kross fyr ossu
 dróttins várs með dreyra
 dyggs augliti hryggu.

 34.
 Vér getk fátt at fœrim
 framm í orða glammi
 at dáðgeymis dómi
 dýrðar gjarns of varnir,
 endr ef eigi vendum
 aldar kyns fyr synðir
 (heldr reynisk þat hölðum
 hætt) við gram til sættar.

 35.
 Orð megu vönduð verða
 vist aldrigi Kristi
 (goð's an görvalt œðri
 gœzku fyldr) sem skyldi.
 Sterk lofar drótt ok dýrkar
 dagstalls konung snjallan,
 himins es fylkir fremri
 fróðr hvívetna góðu.

 36.
 Dóms-orði lýkr dýrðar
 dróttar valdr á aldir,
 þars greinisk lið ljóna
 loks í tvenna flokka;
 spönð lætr öll til ynðis
 óttlaust af því móti
 sunnu hvéls ok sælu
 sín börn konungr fjörnis.

 37.
 Gumar líta þá gæti
 (gengr alt við kør drengjum)
 heilags Krists í hæstum
 himinljóma goðdómi;
 oss skyldi sú aldri
 unaðs-gnótt fira dróttins
 (þar 's örsløngvi engum
 angrsamt) ór hug ganga.

 38.
 Þjóð á hart, sús hlýða
 hildings boðum vildit
 lofða kyns meðan lifði,
 lýtum kend fyr hendi;
 sú rasar aum í aumar
 æ vísligar píslir;
 ey grœtir þar ýta
 uggr, en vætki huggar.

 39.
 Fnyk þola flærðar auknir
 fleygjendr þrimu leygjar,
 þar liggr elds á öldum
 ímu frost með bríma;
 mörg 's önnur þar manna
 meiri ógn ok fleira
 angr, an ór megi tunga,
 óvegs, frá því segja.

 40.
 Mjök gengr máttr ok ríki
 mæts varðanda jarðar
 (lýð dugir helzt at hræðask
 hann) of alt vit manna.
 Sterk ''osv.''

 41.
 Kosti hverr við harra
 (hætt 's ella mjök) sættask
 byrjar láðs (hvat bíðum)
 blakkvaldr þrumu tjalda;
 opt verðr ægis leiptra
 ein stund viðum grundar
 (trauðr erum öll at eyða
 andar mein) at seinum.

 42.
 Ungr skyldi þat öldu
 eyktemjandi fremja,
 gífrs es gömlum hœfir
 gunntjalds boða at halda;
 trauð verðr hönd, en hlýða
 hrynvengis má engum
 Gaut nema gör verk bœti
 grundar mens, af venju.

 43.
 Ræfrs esat löngu lífi
 lungbeitöndum heitit,
 (ryms finna þat runnar
 randelds) af gram landa;
 því 's hringskúrar hverjum
 hag sinn með trú fagri
 yngra þoll ok ellra
 einsætt at vel hreinsi.

 44.
 Leygs hefr dánar-dœgri
 dáðreyndr jöfurr leynða
 svana flugreinar sínu
 sviptendr jöru skriptar,
 þvít frónspennir finna
 fagrtjalda vill aldri
 dœlar seiðs við dauða
 dúnmeiða vanbúna.

 45.
 Háborgar, fæsk hvergi
 hald þats bresti aldri,
 hreggs nema, horskum seggjum,
 heitfastr jöfurr veiti.
 Sterk ''osv.''

 46.
 Enn lætk sagðan svinnum
 sárklungrs viðum, þungan
 hátt, þats hvern dag ættim
 hræðask, framm í kvæði;
 þjóð mun sýna síðan
 slœmr miskunnar dœmi
 (ek skylda þó aldri
 ugglauss) þaus mik hugga.

 47.
 Lítk optliga ýta
 óglíkan mik fíkjum
 (aukumk sár í slíku
 sótt) ástvinum dróttins;
 þeir bundusk vel vándra
 verka ógnar sterkir
 brigða skjótt ok bœttu
 bógsvells metendr ella.

 48.
 Frétt hafa dyggvar dróttir,
 Dávíð konungr síðan
 snilli vanðr ept synðir
 siðabót at tók skjóta;
 blíðr nam þengill þýðask
 (þat 's bann) konu annars,
 en réð, svát bar bráðum,
 búandmann af því svanna.

 49.
 Drengr réð brátt at beiða
 buðlung ept hag þungan
 höppum reifðr, sem hœfði,
 himinríkis sér líkna;
 fekk an fyrr af harra
 fríðr landreki síðan
 (hann réttisk svá) sunnu
 sætrs vingjafar mætri.

 50.
 Nítti einn við ótta
 ítr postoli rítar
 fróns musteris festi
 forðum þýjar orða;
 en þegars iðran sanna
 aldrprýðir fekk lýða,
 Pétr vann glœp með gráti
 grandlauss þvegit vandla.

 51.
 Því lét seggja sveitar
 sinn postola finna
 (raun lýsir þat) ræsir
 ríkr óstyrkðir slíkar,
 at bæri mun meiri
 malmrunnum várkunnir,
 menn þótt misgört ynni,
 margfríðr skörungr síðan.

 52.
 Hlaut Máría mætum
 miskunn af gram sunnu,
 víns þás virða reynis
 Vár þó fœtr með tárum;
 snjallr vann snót frá öllum
 senn misgerðum hennar
 gumna vörðr, es gerðu
 goði treystisk Bil, leysta.

 53.
 Slík styrkja mik merki,
 minn goð, undra þinna,
 þótt atferðin yrði
 ór herfilig, stórum,
 leiptra hróts at láta
 láðvaldr myni aldri,
 glaðr ef glœpa iðrumk,
 glóða, mik fyr róða.

 54.
 Sálu veittak, sættir,
 (sárr es minn hugr) þinni
 bana hættligar benjar,
 bragna kyns, fyr synðir,
 nú beiðum þik, þjóðar
 þrekfœðandi, grœða
 andar sár, þaus óru
 ósvífr glata lífi.

 55.
 Brigðr es heimr, sás hugðak,
 hann døkkvir sið manna,
 opt verðr lýðr á láði
 lastauðigr, vinfastan;
 eykr, sás eigi rœkir
 orð þín, friðar tínir,
 hjörva þollr, en hylli
 hans leitar, sér vansa.

 56.
 Tregr emk ljót at láta
 lasta-verk til fasta,
 mér hagar opt fyr augum,
 æligs móðs fyr róða;
 þess ák mér at meiri,
 margríkr jöfurr, líknar,
 fleygs, ok, foldar œgis,
 friðar sjalfan þik biðja.

 57.
 Heldr dœmðu mik, hölða
 happvinnandi, þinni
 meir af miskunn dýrri,
 mætastr, an réttlæti;
 lít ok virð, sem vættik,
 valdr blásinna tjalda
 hreggs, at hjölp of þiggi,
 hár, óstyrkðir várar.

 58.
 Hvar megum oss, hinn örvi
 ýta kyns, fyr synðar
 sárar sekðir órar,
 sættir, skjóls of vætta,
 nema lastauknum líkna,
 logskríns, vilir þínum
 sjalfr, þeims synðir skelfa,
 sæll gervandi, þræli.

 59.
 Hlut meguð hvern til gotna,
 happkunnig, miskunnar
 ramligs bús af ræsi
 röðuls, Máría, öðlask;
 vest ávalt at trausti,
 vegstýris, mér dýru,
 mild, at missak aldri,
 móðir, yðvars góða.

 60.
 Vættik oss með ótta,
 alskirt himins birti
 höfuðmusteri hins hæsta
 hildings, af þér mildi,
 hauðrs, þvít hugga fríðir
 hug mínn siðir þínir,
 grams kastali hinn glæsti
 glyggs, en várt líf hryggvir.

 61.
 Verðrat, blíðr, fyr borði
 brjótr, höfðingi snóta,
 (mjök treystumk því) Mistar
 myrkleygs, sás þik dyrkar,
 þvít vegskjótust veita,
 veðrs landreka strandar,
 vilt, svinn, ok mátt mönnum,
 móðir, alt hit góða.

 62.
 Hvern biðk hald ok árnan
 helgan mann hins sanna
 (trús) við tírar ræsi
 (trausts leitak) mér veita,
 svát óbœttan ættim
 engi kost, þás drengja
 jöfurr vill andar krefja
 ástnenninn hal þenna.

 63.
 Ér látið þau, ýta,
 atferðar lok verða,
 miskunnandi, minnar,
 margríkr, at þér líki,
 svát frá yðr í ítru
 (oss kjósum þat) ljósi,
 veglyndr veðra grundar
 valdr, skiljumk ek aldri.

 64.
 Létum hróðr, þanns heitir
 Harmsól, fetilhjóla
 fyr hugprúða hríðar
 herðendr borinn verða;
 mér biði hverr, es heyrir,
 heimspenni, brag þenna,
 œski-Þrór ok eirar
 unnröðla miskunnar.

 65.
 Án lát engan þína,
 angrlestandi, mesta
 mann (deilir þat máli)
 miskunn, jöfurr sunnu;
 vörðr, laða skatna skírða,
 skýtjalds, saman alla,
 ítr, þars aldri þrjóti
 unaðs gnótt ok frið, dróttinn.</blockquote>

{{DEFAULTSORT:Harmsol}}

[[Kategori:Alfabetisk indeks]]
[[Kategori:Tekster på norrønt]]
[[Kategori:Finnur Jónsson]]
[[Kategori:Dróttkvæði og Rímur]]

@@ Linje 17: / Linje 17: @@
-<blockquote>1.
+<blockquote>
 <br>Hár stillir, lúk heilli,
 <br>hreggtjalda, mér, aldir,
@@ Linje 653: / Linje 654: @@
 <br>skýtjalds, saman alla,
 <br>ítr, þars aldri þrjóti
-<br>unaðs gnótt ok frið, dróttinn.</blockquote>
+<br>unaðs gnótt ok frið, dróttinn.
 {{DEFAULTSORT:Harmsol}}

Harmsól - Revisjonshistorikk

JJ.Sandal på 24. des. 2013 kl. 12:50

JJ.Sandal på 20. des. 2013 kl. 21:59

JJ.Sandal: Harmsól