Hrafns saga Sveinbjarnarsonar - Revisjonshistorikk

Carsten på 24. aug. 2018 kl. 10:20

2018-08-24T10:20:44Z

Jesper på 13. mar. 2018 kl. 20:20

2018-03-13T20:20:16Z

JJ.Sandal på 23. des. 2013 kl. 21:45

2013-12-23T21:45:45Z

JJ.Sandal på 7. apr. 2013 kl. 12:09

2013-04-07T12:09:01Z

JJ.Sandal: Hrafns saga Sveinbjarnarsonar (Takk til Тимофей Ермолаев som korrekturleste)

2013-03-24T11:29:16Z

Hrafns saga Sveinbjarnarsonar (Takk til Тимофей Ермолаев som korrekturleste)

Vis endringer

@@ Linje 1: / Linje 1: @@
 {| class="toccolours" border="1" width="100%" cellpadding="4" style="border-collapse:collapse"
 |- style="background-color:#e9e9e9"
-!align="center" valign="top" width="40%" | <b>Velg språk</b> !!align="center" valign="top" width="10%" | Norrønt !!align="center" valign="top" width="10%"| Islandsk !!align="center" valign="top" width="10%"| Norsk !!align="center" valign="top" width="10%"| Dansk !!align="center" valign="top" width="10%"| Svensk !!align="center" valign="top" width="10%"| Færøysk
+!align="center" valign="top" width="40%" | '''Velg språk''' !!align="center" valign="top" width="10%" | Norrønt !!align="center" valign="top" width="10%"| Islandsk !!align="center" valign="top" width="10%"| Norsk !!align="center" valign="top" width="10%"| Dansk !!align="center" valign="top" width="10%"| Svensk !!align="center" valign="top" width="10%"| Færøysk
 |-
-! Denne teksten finnes på følgende språk ► !! [[Fil:Original.gif|32px|link=Hrafns saga Sveinbjarnarsonar]] !! !! !! !! !!
+!  Denne teksten finnes på følgende språk ►!! [[Fil:Original.gif|32px|link=Hrafns saga Sveinbjarnarsonar]] !!  !!  !! [[Fil:Dansk.gif|32px|link=Rafn Sveinbjørnsons saga - Udtog (CCR/FM)]] !!  !!
 |-
 |}

← Eldre revisjon		Revisjonen fra 13. mar. 2018 kl. 20:20
Linje 126:		Linje 126:


−	''''15. Atför Þorvalds við Hrafn.'''	+	'''15. Atför Þorvalds við Hrafn.'''

	Þat var eitt vár, er Þorvaldr fór til Arnarfjarðar með fjölmenni. Ok er þeir kómu ofan í heiðarbrún í Arnarfjarðarbotn, þá sá för þeira kona sú, er Astríðr hét. Hon var dóttir Gunnars Bárðarsonar svarta. Hon bjó á einum litlum bæ. Ok er hon sá mannaförina, sendir hon son sinn í Eyri at gera Hrafn varan við.		Þat var eitt vár, er Þorvaldr fór til Arnarfjarðar með fjölmenni. Ok er þeir kómu ofan í heiðarbrún í Arnarfjarðarbotn, þá sá för þeira kona sú, er Astríðr hét. Hon var dóttir Gunnars Bárðarsonar svarta. Hon bjó á einum litlum bæ. Ok er hon sá mannaförina, sendir hon son sinn í Eyri at gera Hrafn varan við.

@@ Linje 44: / Linje 44: @@
 <br>&nbsp;&nbsp; Þetta sumar fór Þorvaldr vestr í Dýrafjörð til leiðar at vita gjalda þeira, er gjaldast skyldi fyrir Hauk. En féin kómu eigi fram. Þá beiddi Þorvaldr Hrafn, at hann skyldi fara með honum á Mýrar at ræna þar. En Hrafn vildi eigi í þeiri för vera, kvaðst veita mundu Þorvaldi til laga, en eigi til ólaga, — mælti, at Þorvaldr skyldi sækja Loft eða Gísla at lögum um fjörráð eða fjárhald, ok kvaðst mundu veita honum til þess.
 <br>&nbsp;&nbsp; Eftir þat fór Þorvaldr á Mýrar ok rænti þar mörgu, en lagði ámæli til við Hrafn. Þá var þetta kveðit:
+::&nbsp;
 ::Rækir, frák, at ræki,
 ::ráð vas þat mikit, dáða,
@@ Linje 53: / Linje 53: @@
 ::illr mun kostr sá kallaðr,
 ::kýr né land á Mýrum.<ref>Frák, at dáða rækir ræki tuttugu kýr af Mýrum. Þat vas mikit ráð. Kappgirnd manna kynnisk. Nú hefr hrynbirkis hlynr hvárki kýr né land á Mýrum. Veitk skynjar á því, sá kostr mun illr kallaðr: ''Eg frétti, að kappimi ræki tuttugu kýr frá Mýrum. Það var mikið afrek. Kappgirni manna verður augljós. Nú hefir hann hvorki kýr né land á Mýrum. Eg veit skyn á því, að sá kostur mun vera kallaður illur.''</ref>
+::&nbsp;
 Um vetrinn eftir jól fór Loftr vestr á Mýrar at ráði Sighvats Sturlusonar ok Eyjólfs, mágs síns.
 <br>&nbsp;&nbsp; Ok er Þorvaldr frá þat, fór hann á Mýrar við fjölmenni.
@@ Linje 76: / Linje 76: @@
 <br>&nbsp;&nbsp; Þá safnar Hrafn liði ok ferr við átta tigu manna norðr til Ísafjarðar ok færði ómagann þeim manni, er Jósep hét. Hann bjó í Súðavík.
 <br>&nbsp;&nbsp; Þorvaldr varð varr við ferð hans ok tók skútu þar í Súðavík ok lagði í einn leynivág ok var þar, meðan Hrafn var í Súðavík. Hrafn lét þar eftir ómagann. Þetta kváðu förunautar hans:
+::&nbsp;
 ::Færum gildan
 ::grepp Jóseppi.
 ::Sá skal ráða
 ::ríkr Súðavík.<ref>Færum Jóseppi gildan grepp. Sá skal ríkr ráða Súðavík: ''Færum Jóseppi hinn gilda mann. Sá ríkismaður skal ráða Súðavik.''</ref>
+::&nbsp;
 Eftir þat fór Hrafn heim.
 <br>&nbsp;&nbsp; Þá urðu í Vestfjörðum mörg kyn í draumum ok sýnum. Einu sinni, er Hrafn hafði verit á kynnisleitan í Selárdal, fór hann brott snemma um morgin ok tveir menn við honum. Þá sáu þeir ljós mikit fara ór austri í móti sér frá bænum á Eyri. Hrafn sá í ljósinu þrjá menn. Þar þóttist hann kenna sik í ljósinu ok tvá menn aðra. Þessa sýn sagði hann fáum mönnum.
 <br>&nbsp;&nbsp; Þórðr hét maðr. Hann var heimamaðr í Selárdal. Hann dreymdi, at maðr kæmi at honum, svartr ok illiligr. Þórðr þóttist spyrja, hverr hann væri. Hann kvað:
+::&nbsp;
 ::Faraldr ek heiti,
 ::ferk of aldar kyn,
@@ Linje 92: / Linje 92: @@
 ::ek mun drengi vega
 ::ok nýta mér nái.<ref>Ek heiti Faraldr, ferk of aldar kyn, emka ek sættir svika. Ek mun vega drengi döprum dauða ok nýta mér nái: ''Eg heiti Faraldur, eg fer yfir mannkynið, eg er ekki sættir manna í sviksamlegum málum. Eg mun veita mönnum dapran dauða og eta hræ þeirra.''</ref>
+::&nbsp;
 Guðmundr hét maðr, er dreymdi, at maðr kom at honum, svartr, mikill ok illiligr. Hann þóttist spyrja, hvat manna hann væri.
 <br>&nbsp;&nbsp; Sá svarar: "Hér er nú kominn Ingólfr, sá er þér vitraðist fyrir vígi Markúss."
 <br>&nbsp;&nbsp; Guðmundr spurði: "Ferr þú nú með jafnillum tíðendum sem þá?"
 <br>&nbsp;&nbsp; Hann kvað:
+::&nbsp;
 ::Fagnak því, es ógnir,
 ::ymr þjóðar böl, glymja.
@@ Linje 106: / Linje 106: @@
 ::verit hefk norðr it nyrðra,
 ::návaldr, of far aldar.<ref>Fagnak því, es ógnir glymja. Þjóðar böl ymr. Allr svarmr tekr at svella. Svellr þats hrellir mannkyn. Snákranns návaldr, niunk fara suðr it syðra of lið manna. Hefk verit norðr it nyrðra of far aldar: ''Eg fagna því, er ógnir glymja. Þjóðar böl kveður viðю Mikil ókyrrð tekur að magnast. Það magnast, sem hrellir mannkynið. Maður, eg mun fara suður um land yfir fólkið. Eg hefi verið nyrðra og mótað aldarfarið.''</ref>
+::&nbsp;
 Eyjólfr hét maðr. Hann var Snorrason. Hann dreymdi, at hann þóttist út koma. Hann þóttist sjá tungl svá mörg sem stjörnur á himni, sum full, sum hálf, sum meir eða minnr vaxandi ok þverrandi. Ok er hann undraðist þessa sýn, þá þóttist hann sjá mann standa hjá sér. Sá kvað:
+::&nbsp;
 ::Sé þú, hvé hvarfla,
 ::heima í milli
@@ Linje 117: / Linje 117: @@
 ::Skelfr rammr röðull.
 ::Ræðk þér at vakna.<ref>Sé þú, hvé sálir syndauðigra manna hvarfla milli heima. Andir kveljask í orms gini. Rammr röðull skelfr. Ræðk þér at vakna: ''Sjá þú, hvernig sálir syndugra manna sveima milli heima. Sálirnar kveljast í gini höggormsins (djöfulsins). Hin máttuga sól skelfur. Eg ræð þér að vakna.''</ref>
+::&nbsp;
 Hann mundi vísuna, er hann vaknaði.
 <br>&nbsp;&nbsp; Jón hét maðr Þorsteinsson. Hann var heimamaðr á þeim bæ, er á Kúlu heitir. Þar bjó sá maðr, er Kjartan hét.
@@ Linje 145: / Linje 145: @@
 <br>&nbsp;&nbsp; Eftir þetta fór Þorvaldr brott með skyndingu.
 <br>&nbsp;&nbsp; Drífr þá lið at Hrafni, bæði Seldælir ok aðrir margir. Þeir váru sumir, at þess fýstu, at ríða skyldi eftir Þorvaldi ok drepa hann, svá berr sem hann varð at fjörráðum við Hrafn. Þat vildi Hrafn eigi. Hér af fekk Hrafn mikit ámæli, svá sem Guðmundr Galtason sagði Guðrúnu, systur hans, er hon spurði, hvat hann heyrði rætt um málaferli Hrafns:
+::&nbsp;
 ::Heyrik Hrafni fjarða
 ::hyrtælendr ámæla,
@@ Linje 154: / Linje 154: @@
 ::Vígs es Ullr at öllu
 ::eitrþvengs fyrirleitinn.<ref>Heyrik fjarða hyrtælendr ámæla Hrafni of atgöngu. Þjóð es til lymsk á láði, línspöng. Seimhrjóðandi mun segja sína góða raun: Vígs eitrþvengs Ullr es at öllu fyrirleitinn: ''Eg heyri menn ámæla Hrarfni fyrir atgönguna. Fólkið á jörðinni er mjög undirförult, kona. Eg mun segja frá minni góðu reynslu: Hrafn er að öllu leyti gætinn.''</ref>
+::&nbsp;
 Þá er Þorvaldr kom til Ísafjarðar, sagði hann allt annat frá fundi þeira Hrafns en verit hafði.

@@ Linje 37: / Linje 37: @@
 <br>&nbsp;&nbsp; Loftr hafði orð tygilig við Hrafn ok þingmenn hans, kvaðst aldri hirða, hvárt þeim þætti vel eða illa hans byggð.
 <br>&nbsp;&nbsp; Þá fór Hrafn á Mýrar með fjölmenni.
-<br>&nbsp;&nbsp; Þá kom þar Þorvaldr Snorrason með sétta mann ok bauð Hrafni lið sitt ok gekk í flokk Hrafns. Síðan var leitat um sættir, ok var Loftr tregr. Þá fóru þeir Hrafn til ok veittu í brott Iæk þann, er inn fell í húsin á Mýrum. Þá grunaði Loft, at þeir myndi ætla at bera eld at húsum ok brenna bæinn. Leitaði Haukr þá um sættir. Ok þat varð, at þeir sættust á þat, at Sighvatr Sturluson skyldi gera með þeim.
+<br>&nbsp;&nbsp; Þá kom þar Þorvaldr Snorrason með sétta mann ok bauð Hrafni lið sitt ok gekk í flokk Hrafns. Síðan var leitat um sættir, ok var Loftr tregr. Þá fóru þeir Hrafn til ok veittu í brott læk þann, er inn fell í húsin á Mýrum. Þá grunaði Loft, at þeir myndi ætla at bera eld at húsum ok brenna bæinn. Leitaði Haukr þá um sættir. Ok þat varð, at þeir sættust á þat, at Sighvatr Sturluson skyldi gera með þeim.
 <br>&nbsp;&nbsp; Eftir þenna fund ýfðust þeir Loftr ok Haukr við Þorvald fyrir þat, er hann hafði gerzt berr í liðveizlu við Hrafn. Um sumarit eftir á alþingi hljóp Haukr til Þorvalds ok hjó milli herða honum, en Þorvaldr skeindist eigi, því at hann var í brynju. Þá hjó Haukr til förunauts Þorvalds, þess er Teitr hét, — hann var sonr Árna rauðskeggs. Þat högg kom á hönd Teiti, ok var kallat í fyrstu eigi mikit sárit, en höndin fell af honum síðan í hreifanum.
 <br>&nbsp;&nbsp; Á þau mál var sætzt þar á þinginu.
@@ Linje 74: / Linje 74: @@
 Í þenna tíma tók at vaxa mjök sundrþykki með þeim Hrafni ok Þorvaldi af þeim ágangi, er Þorvaldr tók at hafa á hendr þingmönnum Hrafns.
 <br>&nbsp;&nbsp; Þorvaldr færði ómaga þingmanni Hrafns. Sá fór at finna Hrafn ok bað hann af sér flytja ómagann.
-<br>&nbsp;&nbsp; Þá safnar Hrafn Iiði ok ferr við átta tigu manna norðr til Ísafjarðar ok færði ómagann þeim manni, er Jósep hét. Hann bjó í Súðavík.
+<br>&nbsp;&nbsp; Þá safnar Hrafn liði ok ferr við átta tigu manna norðr til Ísafjarðar ok færði ómagann þeim manni, er Jósep hét. Hann bjó í Súðavík.
-<br>&nbsp;&nbsp; Þorvaldr varð varr við ferð hans ok tók skútu þar í Súðavík ok lagði í einn leynivág ok var þar, meðan Hrafn var í Súðavík. Hrafn Iét þar eftir ómagann. Þetta kváðu förunautar hans:
+<br>&nbsp;&nbsp; Þorvaldr varð varr við ferð hans ok tók skútu þar í Súðavík ok lagði í einn leynivág ok var þar, meðan Hrafn var í Súðavík. Hrafn lét þar eftir ómagann. Þetta kváðu förunautar hans:
 ::Færum gildan
@@ Linje 105: / Linje 105: @@
 ::snákranns, of lið manna,
 ::verit hefk norðr it nyrðra,
-::návaldr, of far aldar.<ref>Fagnak því, es ógnir glymja. Þjóðar böl ymr. Allr svarmr tekr at svella. Svellr þats hrellir mannkyn. Snákranns návaldr, niunk fara suðr it syðra of Iið manna. Hefk verit norðr it nyrðra of far aldar: ''Eg fagna því, er ógnir glymja. Þjóðar böl kveður viðю Mikil ókyrrð tekur að magnast. Það magnast, sem hrellir mannkynið. Maður, eg mun fara suður um land yfir fólkið. Eg hefi verið nyrðra og mótað aldarfarið.''</ref>
+::návaldr, of far aldar.<ref>Fagnak því, es ógnir glymja. Þjóðar böl ymr. Allr svarmr tekr at svella. Svellr þats hrellir mannkyn. Snákranns návaldr, niunk fara suðr it syðra of lið manna. Hefk verit norðr it nyrðra of far aldar: ''Eg fagna því, er ógnir glymja. Þjóðar böl kveður viðю Mikil ókyrrð tekur að magnast. Það magnast, sem hrellir mannkynið. Maður, eg mun fara suður um land yfir fólkið. Eg hefi verið nyrðra og mótað aldarfarið.''</ref>
 Eyjólfr hét maðr. Hann var Snorrason. Hann dreymdi, at hann þóttist út koma. Hann þóttist sjá tungl svá mörg sem stjörnur á himni, sum full, sum hálf, sum meir eða minnr vaxandi ok þverrandi. Ok er hann undraðist þessa sýn, þá þóttist hann sjá mann standa hjá sér. Sá kvað:
@@ Linje 204: / Linje 204: @@
 <br>&nbsp;&nbsp; Til þess fundar kom Hrafn, en Þorvaldr eigi.
 <br>&nbsp;&nbsp; Þá fór Hrafn á Barðaströnd til brúðkaups þess, er Haukr Þorgilsson gekk at eiga Oddnýju, dóttur Steinólfs prests. Þar var ok Eyvindr prestr Þórarinsson.
-<br>&nbsp;&nbsp; Eyvindr fór frá boðínu út yfir heiði til Arnarfjarðar. Ok er þeir fara með Forsfirði, sáu þeir eld brenna ór sævarbökkunum, svá víðan sem stakkgarðsvídd. Þeir sáu lengi ok ætluðu til at fara, en flóð var í ánni niðri. Fara þeir síðan upp með ánni ok sáu jafnan eldinn. Þetta var um kveld, ok var fjúkviðri ok áin upp gengin. En er þeir kómu yfir ána, var horfinn eldrinn. Menn váru rónir á sæ í Selárdal. Þeir sáu eld á sænum út til hafs. Ok Iitlu eftir þetta sáu þeir blóð á klæðum sínum ok vissu eigi, hvaðan at var komit.
+<br>&nbsp;&nbsp; Eyvindr fór frá boðínu út yfir heiði til Arnarfjarðar. Ok er þeir fara með Forsfirði, sáu þeir eld brenna ór sævarbökkunum, svá víðan sem stakkgarðsvídd. Þeir sáu lengi ok ætluðu til at fara, en flóð var í ánni niðri. Fara þeir síðan upp með ánni ok sáu jafnan eldinn. Þetta var um kveld, ok var fjúkviðri ok áin upp gengin. En er þeir kómu yfir ána, var horfinn eldrinn. Menn váru rónir á sæ í Selárdal. Þeir sáu eld á sænum út til hafs. Ok litlu eftir þetta sáu þeir blóð á klæðum sínum ok vissu eigi, hvaðan at var komit.
 <br>&nbsp;&nbsp; Blóð sást víða þar, sem menn vissu enga ván til.
 <br>&nbsp;&nbsp; Þorbjörn hét maðr. Hann var Magnússon. Hann bjó í Valþjófsdal. Hann gekk út um nótt fyrir Ambrósíusmessu þann veg, er Hrafn lézt. Hann sá í landsuðr í loftinu, hvar eldr fór ór landsuðri í vestr. En eftir eldinum sá hann mann ríða hvítum hesti í standsöðli. Hann hafði skjöld hvítan ok hjálm á höfði, höggspjót mikit í hendi ok lagði spjótit fram millum eyrna hestinum. Ok sá hann, at spjótit tók lengra fram en hestrinn ok svá aftr. Ok þar eftir sá hann annan mann ríða. Sá hafði hest rauðan ok hálflitan skjöld, hálfan rauðan, en hálfan hvítati. Sá hafði ok hjálm á höfði ok gyrðr sverði ok spjót mikit í hendi ok fór svá með sínu spjóti sem inn fyrri. Hann sá ríða inn þriðja mann með slíkum hætti sem ina fyrri, utan hann hafði brúnan hest ok svartan skjöld ok öll kolmerkt klæði. Hann hafði á höfði sem byskupsmítr væri. Þenna atburð sá Þorbjörn svá gerla, at hann sá allan fótaburð hestanna ok svá þat, at menninir stóðu í stigreipin.