In die sancti Olaui regis et martiris - Revisjonshistorikk

Jesper på 16. feb. 2025 kl. 13:52

2025-02-16T13:52:31Z

Jesper på 8. feb. 2025 kl. 14:45

2025-02-08T14:45:13Z

Jesper på 25. aug. 2024 kl. 07:13

2024-08-25T07:13:15Z

Jesper på 21. aug. 2024 kl. 04:31

2024-08-21T04:31:09Z

Jesper på 8. aug. 2024 kl. 05:04

2024-08-08T05:04:54Z

August: Erstattet OldNordicTimes med HTML-koder

2020-10-29T08:08:00Z

Erstattet OldNordicTimes med HTML-koder

Vis endringer

August på 10. mai 2018 kl. 08:33

2018-05-10T08:33:12Z

August: Lagt til Anmærkninger

2018-05-09T20:28:55Z

Lagt til Anmærkninger

Vis endringer

August: In die sancti Olaui regis et martiris (den gammelnorske oversettelsen av Passio et miracula beati Olavi/Acta Sancta Olavi Regis et Martyris)

2018-05-09T18:31:38Z

In die sancti Olaui regis et martiris (den gammelnorske oversettelsen av Passio et miracula beati Olavi/Acta Sancta Olavi Regis et Martyris)

Vis endringer

@@ Linje 3: / Linje 3: @@
 !align="center" valign="top" width="40%" | '''Velg språk''' !!align="center" valign="top" width="10%" | Norrønt !!align="center" valign="top" width="10%"| Islandsk !!align="center" valign="top" width="10%"| Norsk !!align="center" valign="top" width="10%"| Dansk !!align="center" valign="top" width="10%"| Svensk !!align="center" valign="top" width="10%"| Færøysk
 |-
-! Denne teksten finnes på følgende språk ► !! [[Fil:Original.gif|32px|link=In die sancti Olaui regis et martiris]] !!  !!  !! [[Fil:Dansk.gif|32px|link=Den hellige kong Olavs jærtegn]] !!  !!
+! Denne teksten finnes på følgende språk ► !! [[Fil:Original.gif|32px|link=In die sancti Olaui regis et martiris]] !!  !!  !! [[Fil:Dansk.gif|32px|link=På kongen og martyren Sankt Olavs dag]] !!  !!
 |-
 |}

@@ Linje 21: / Linje 21: @@
 En þa réð fyrir Norege hinn hælgi Oláfr konongr, hann var mykil guðs dyrlingr, mildr at sannu oc miscunsamr, sannsyn um alla luti, þa er til gøzsco horfðe. I Norege var han fødr<ref>føðr ''Cd.''</ref>, oc þaðan var hann æzscaðr, en á Englande toc hann á guð at trua, oc í borg þæirri er Røm hæitir, þar let hann cristna sic. Nu þegar hann var þvegin hinni hælgu skirn, þa gerðisc<ref>girnðisc ''Cd.''</ref> hann allr annar maðr, oc sva sem hinn helgi P&#42805;&#769;l postole |<ref>108</ref> segir, hann drap oc døydi ókynni sin fyrir guðs sakar, oc hafnaðe hæimi þema oc likams girnd, oc gerðiz fyrirgangsmaðr um trufylgiu. Liot þotte honum veraldar glys, oc litils virði hann mote guðs astum þessa hæims dyrð. Hann syndi sic litillatan í konongsdóme sinum oc í margfallre áhyggiu er hann hafðe. Huglæiddi hann iafnan um allt himnesca dyrð. Hann firði sic hvivitna, þvi er guðs log banna, en þat vann hann með mycclum astar hita, er þau bioða; oc æigi vildi hann sér æinum í þvi biarga, allt þat folc, er guð hafðe hanum á hendi folget, vildi hann giarna með mykilli andv&#42805;cu til guðs læiða, oc var hann, sem fatít er, bæðe konongr þæirra at landráðum oc fyldi postolanna iðn með hælgum áminningum. Morgum com hann or fiandans h&#42805;ndum með fort&#42805;lu sinni, oc læiddi til handa almatkom guði. Sva myccla spæct oc orðgnótt hafðe vár drotenn lét hinum hælga Olaue kononge, at við orð hans oc fort&#42805;lu oc metfor þa dyrlego, er hann hafðe, iðraðosc marger menn sinna synda oc hafnaðo hæiðnum dóme. &#208;a risu í mote h&#42805;num margir illir menn, rikir oc illgiarnir, með diofuls áeggian, gengo móte guðs boðorðum af ollu afle oc svivirðu hans hælgu læreng. En þat bar hinn h&#281;lgi Olafr konongr þolenmoðlega allt fyrir guðs sakar, oc var þa mycclo staðfastare gott at kenna hverium manne, en fyrr hafðe hann veret, oc vildi hældr líf sit lata oc riki með fyrir guðs sacar, oc oðlaz sva endalausan fagnað, en liggia undir fiandans villu oc dofa í hæiðnum dome. Mykin floc oc goðan á litilli stundu dró hinn hælgi Olafr konongr til miscunnar við guð oc alla hælga menn. &#208;a br&#42805;ut hann oc brendi hæiðin hof oc ræsti kirkiur i stað, oc scipaðe til prestum oc kennim&#42805;nnum at vinna þæim cristni oc alla þionastu. Siðan snerez folc allt til astar við guð með mykilli iðran, nittu þa hæiðni oc alsconar villu.
-Engi maðr fær þat oðrum sagt, hvessu mykil fagnaðr fylgði þæim goða manne oc var á þvi, er hann sa Noregs menn venda fra heiðni oc anscotans villu oc ganga til miscunnar<ref>miscunar ''Cd.''</ref> almatigs scapara. Hann bað þa oc talde fyrir þæim arla oc silla guðs pinslir oc hæilagra manna ferðir, reð þæim astr&#42805;ð, loccaðe gamla menn oc unga, ávitaðe þrioscomenn oc harðhugaða, gaf sér mykin cost til at coma þæim ollum í vingan við guð. Nu eptir þat þa setti hann log manna á millum, þau er yfir allt land hafa |<ref>109</ref> siðan halden veret, af rikir menn ræne æigi hina er fatøkre ero, hældr raðe hverr sinu sem ret er, oc um þvi er guð hefir lét honum. &#208;at setti hann i<ref>''mgl. Cd.''</ref> l&#42805;gum sinum, hvat lærðir menn æigu at væita ulærðum m&#42805;nnum af guðs hendi, birtir hann oc þvi, hveriar þaccer oc vegsemd þæir sculu af þæim fyrir hafa. Stillir hann oc kononga oc konongs menn, lastar ofdramb þæirra oc of mykin yfirgang, oc lægr við sectir, ef þæir ganga yfir hit sanna. &#208;ar ma finna, ef læita vil í logum þæim, hversu trur hann var á guð, hvessu trygr oc hæilraðugr ollu landzfolkeno, hvessu miscunsamr oc aumhiartaðr hann var við alla vesla menn.
+Engi maðr fær þat oðrum sagt, hvessu mykil fagnaðr fylgði þæim goða manne oc var á þvi, er hann sa Noregs menn venda fra heiðni oc anscotans villu oc ganga til miscunnar<ref>miscunar ''Cd.''</ref> almatigs scapara. Hann bað þa oc talde fyrir þæim arla oc silla guðs pinslir oc hæilagra manna ferðir, reð þæim astr&#42805;ð, loccaðe gamla menn oc unga, ávitaðe þrioscomenn oc harðhugaða, gaf sér mykin cost til at coma þæim ollum í vingan við guð. Nu eptir þat þa setti hann log manna á millum, þau er yfir allt land hafa |<ref>109</ref> siðan halden veret, at rikir menn ræne æigi hina er fatøkre ero, hældr raðe hverr sinu sem ret er, oc um þvi er guð hefir lét honum. &#208;at setti hann i<ref>''mgl. Cd.''</ref> l&#42805;gum sinum, hvat lærðir menn æigu at væita ulærðum m&#42805;nnum af guðs hendi, birtir hann oc þvi, hveriar þaccer oc vegsemd þæir sculu af þæim fyrir hafa. Stillir hann oc kononga oc konongs menn, lastar ofdramb þæirra oc of mykin yfirgang, oc lægr við sectir, ef þæir ganga yfir hit sanna. &#208;ar ma finna, ef læita vil í logum þæim, hversu trur hann var á guð, hvessu trygr oc hæilraðugr ollu landzfolkeno, hvessu miscunsamr oc aumhiartaðr hann var við alla vesla menn.
 Þat fær ængi maðr oðrum sagt, hvessu mykit sa hinn helgi maðr bøtte fyrir m&#42805;nnum, meðan hann réð fyrir lande oc l&#42805;gum. En þvi mæiri gøzsco er hann téðe þæim af sinni hendi, þvi ollu verri oc utryggri varo þæir honum. &#208;a gengo í mote honum villumenn oc illzco<ref>illzo ''Cd.''</ref> fullir með anzscotans afle oc mycclum flocce, oc stoc hann þa undan þvi éle &#42805;ustr í Garða, oc vildi æigi at þvi sinni illu scipta við lannzmenn sina. Væne engi maðr Oláf hinn hælga þvi or lande faret hafa, at hann þorðe æigi við vánda menn oc illgiarna vápnum at scipta, hældr scal hit til virða, er mycclo er sannare, at hann vildi cristni sinni í þyrma oc lifi þæirra, er honum fylgðu cristni at fremia oc til landvarnar. Nu fór hann á hændr kononge noccorom í Garða austr, er Jerczellauus hét, oc var með honum marga daga í mykilli sømd, frægr varð hann þar ollu folke af tru sinni, &#42805;st oc gøzsco, er hann hafðe bæðe við guð oc við alla menn.

@@ Linje 3: / Linje 3: @@
 !align="center" valign="top" width="40%" | '''Velg språk''' !!align="center" valign="top" width="10%" | Norrønt !!align="center" valign="top" width="10%"| Islandsk !!align="center" valign="top" width="10%"| Norsk !!align="center" valign="top" width="10%"| Dansk !!align="center" valign="top" width="10%"| Svensk !!align="center" valign="top" width="10%"| Færøysk
 |-
-! Denne teksten finnes på følgende språk ► !! [[Fil:Original.gif|32px|link=In die sancti Olaui regis et martiris]] !!  !!  !!  !!  !!
+! Denne teksten finnes på følgende språk ► !! [[Fil:Original.gif|32px|link=In die sancti Olaui regis et martiris]] !!  !!  !! [[Fil:Dansk.gif|32px|link=Den hellige kong Olavs jærtegn]] !!  !!
 |-
 |}

← Eldre revisjon		Revisjonen fra 21. aug. 2024 kl. 04:31
Linje 121:		Linje 121:
	Mart hefi ec sagt fra iartæinum þæim, er vár droten hefir gort fyrir sacar hins hælga Olafs konongs, en þetta syniz allholæit vera, er nu væcr hug<ref>hugr ''Cd.''</ref> margra guðs vina. At sꜵnnu sva sem sal hvers cristins mannz er agætre at øðlis scepnu en licamren, sva er oc hennar dꜵuði hættare oc þyngri oc sva hæilsa dyrlegre. En uvinr allz mankyns letter aldrigi slict at vinna nu á hverium dægi við os, sem hann vann forðum í paradiso, hug oc salo hværs mannz vil hann æ spilla oc tæla hværn mann með svicfullri flærð: þvi scrøcvi biðr hann trua, er hann tælr fyrir, en guðs ræiði oc boðorða brot sęgir hann litils vært vera; veraldar virðing hæitir hann oc svícr með þvi margan, en guðs dóm oc hælvitis pinslir cveðr hann engan mann ræðasc þurfa. Með þæirri villu svæic hann hinn fyrsta mann, þar með bleccir hann hværn<ref>værn̄ ''Cd.''</ref> dag hans afspring.		Mart hefi ec sagt fra iartæinum þæim, er vár droten hefir gort fyrir sacar hins hælga Olafs konongs, en þetta syniz allholæit vera, er nu væcr hug<ref>hugr ''Cd.''</ref> margra guðs vina. At sꜵnnu sva sem sal hvers cristins mannz er agætre at øðlis scepnu en licamren, sva er oc hennar dꜵuði hættare oc þyngri oc sva hæilsa dyrlegre. En uvinr allz mankyns letter aldrigi slict at vinna nu á hverium dægi við os, sem hann vann forðum í paradiso, hug oc salo hværs mannz vil hann æ spilla oc tæla hværn mann með svicfullri flærð: þvi scrøcvi biðr hann trua, er hann tælr fyrir, en guðs ræiði oc boðorða brot sęgir hann litils vært vera; veraldar virðing hæitir hann oc svícr með þvi margan, en guðs dóm oc hælvitis pinslir cveðr hann engan mann ræðasc þurfa. Með þæirri villu svæic hann hinn fyrsta mann, þar með bleccir hann hværn<ref>værn̄ ''Cd.''</ref> dag hans afspring.

−	Ðes bragz næyti hann við mann noccon, þann er hann svæic með sva banvænum drycc, at hann gløymdi ollum guðs boðorðum oc fylgði villtr oc ofdrambsfullr fiandans íblast. En sa vesle maðr var ór heraðe þvi er Ytrøy hæitir. Sva aumlega hafðe fianden hann blindaðan, at hann virði enskis annars hæims pinslir mote munugð sinni oc veraldar girnd. Eða hvi var hann \|<ref>124</ref> eigi sárlega svicvin, er hann gafsc í fiandans vældi til þessa hæims sømdar oc nittaðe sinum scapara oc sagðesc ór samnæyti oc fagnaðe allra hæilagra manna? Siðan fylgði hann fiandans raðum oc for þvi æinu iafnan fram er ferlect var. Nu á mote Oláfs messo um sumaret, þa sótte fiolde mykil til miscunnar þengat, sem sa hinn hælgi konongr hvilir. Ða for sa vesle maðr oc þegat, fyrir þes æins sacar at hann mætte sia oc hæyra, mæla oc gera noccot þes saurlifis, er hann fenge fastlegra bundit sic í anzscotans fꜵronæyti. En vár droten er sva aumhiartaðr, minir goðo vinir, at hꜵnum þyccir þvi ꜵllu aumlegra um þann aumingia, er hann sér hann sarlegra svicvin en hvernn cristin mann. Nu um dagen þa er licamr þes hælga manz var<ref>vat ''Cd.''</ref> utboren með holæitri tign, þa toc sa vesle maðr at huglæiða dyrð þess dyrlega konongs oc sina vesold oc æilífan ufagnað, er hann þotesc vita sér fyrir hondum, þegar hann scildisc við þessa verold. Ðvi næst vitiaðe hans sva holæit miscunn hins hælga anda fyri navista sacar guðs mildings, oc sendi honum sva myccla iðran, at utan þotosc menn þat sea mega á honum, hve aumlega hann þotesc þa hinn vesle maðr syngasc hafa. En þa scrinet var flut or stað oc til annars, þa þocaðe hann til miscunnar þangat<ref>''mgl. Cd.''</ref>, sem sa hinn helgi licamr hafðe aðr hvilzc. Toc þa at<ref>''mgl. Cd.''</ref> calla á þann milda mann með sárum styn oc andvarpan, bað aumlega með mycclum grat þann milda konong með guðs fultingi læysa en sæigu syndabond af sér, er fianden hafðe hann í vafðan. Nu let guð hann niota arnaðarorz hins hælga Olafs konongs, oc læysti hann til sin holæitlega ór ~~andscolans~~ veldi, vendi honum enn með þvi til miscunnar oc eilifrar dyrðar, er hann hafnaðe ukynnum oc nitti anzscotans áæggian. Siðan at þvi com, er hann scyldi til scripta bera sin mein oc saurlifi, þa þorðe hann æigi vesal maðr at sægia, glæymði þvi þa oc vildi æigi grøða<ref>greða ''Cd.''</ref> sit synduct lif. Ða sendi droten var honum myccla sott oc acafa, oc ræis hann æigi fyrr upp or þæirri en hann hafðe bøt með scriptagang<ref>''Efter Ordene'' með scripta ''fattes et Blad i Codex; det manglende fra'' gang alla ''indtil'' stæini þæim ''(nærv. Udgave S. 167<sup>34</sup>) er udfyldt efter Saga Olafs hins helga. Christiania 1849, S. 87-89.''</ref> alla þa guðs odygð er hann hafðe gorva. Þui næst fecc hann hæilsu licams oc salo, oc þottezc hann þa giorla fundit hava i sinu omægni, at firir ofdrams sakar oc licams munugð hafðe hann villzc oc snuizc ifra guði oc tynnt af þui salo sinni. Siðan gerðezc hann þui allu guðrædare oc truare, er hann vissi sic aðr ferlegra faret hava oc flæira þat dryct, er guði oc allum guðs hælgum mannum hafðe veret til odyrðar, dyrkaðe drotten varn oc hinn hælga Olaf konong nær alla sina lifdaga æ meðan hann lifði.	+	Ðes bragz næyti hann við mann noccon, þann er hann svæic með sva banvænum drycc, at hann gløymdi ollum guðs boðorðum oc fylgði villtr oc ofdrambsfullr fiandans íblast. En sa vesle maðr var ór heraðe þvi er Ytrøy hæitir. Sva aumlega hafðe fianden hann blindaðan, at hann virði enskis annars hæims pinslir mote munugð sinni oc veraldar girnd. Eða hvi var hann \|<ref>124</ref> eigi sárlega svicvin, er hann gafsc í fiandans vældi til þessa hæims sømdar oc nittaðe sinum scapara oc sagðesc ór samnæyti oc fagnaðe allra hæilagra manna? Siðan fylgði hann fiandans raðum oc for þvi æinu iafnan fram er ferlect var. Nu á mote Oláfs messo um sumaret, þa sótte fiolde mykil til miscunnar þengat, sem sa hinn hælgi konongr hvilir. Ða for sa vesle maðr oc þegat, fyrir þes æins sacar at hann mætte sia oc hæyra, mæla oc gera noccot þes saurlifis, er hann fenge fastlegra bundit sic í anzscotans fꜵronæyti. En vár droten er sva aumhiartaðr, minir goðo vinir, at hꜵnum þyccir þvi ꜵllu aumlegra um þann aumingia, er hann sér hann sarlegra svicvin en hvernn cristin mann. Nu um dagen þa er licamr þes hælga manz var<ref>vat ''Cd.''</ref> utboren með holæitri tign, þa toc sa vesle maðr at huglæiða dyrð þess dyrlega konongs oc sina vesold oc æilífan ufagnað, er hann þotesc vita sér fyrir hondum, þegar hann scildisc við þessa verold. Ðvi næst vitiaðe hans sva holæit miscunn hins hælga anda fyri navista sacar guðs mildings, oc sendi honum sva myccla iðran, at utan þotosc menn þat sea mega á honum, hve aumlega hann þotesc þa hinn vesle maðr syngasc hafa. En þa scrinet var flut or stað oc til annars, þa þocaðe hann til miscunnar þangat<ref>''mgl. Cd.''</ref>, sem sa hinn helgi licamr hafðe aðr hvilzc. Toc þa at<ref>''mgl. Cd.''</ref> calla á þann milda mann með sárum styn oc andvarpan, bað aumlega með mycclum grat þann milda konong með guðs fultingi læysa en sæigu syndabond af sér, er fianden hafðe hann í vafðan. Nu let guð hann niota arnaðarorz hins hælga Olafs konongs, oc læysti hann til sin holæitlega ór andscotans veldi, vendi honum enn með þvi til miscunnar oc eilifrar dyrðar, er hann hafnaðe ukynnum oc nitti anzscotans áæggian. Siðan at þvi com, er hann scyldi til scripta bera sin mein oc saurlifi, þa þorðe hann æigi vesal maðr at sægia, glæymði þvi þa oc vildi æigi grøða<ref>greða ''Cd.''</ref> sit synduct lif. Ða sendi droten var honum myccla sott oc acafa, oc ræis hann æigi fyrr upp or þæirri en hann hafðe bøt með scriptagang<ref>''Efter Ordene'' með scripta ''fattes et Blad i Codex; det manglende fra'' gang alla ''indtil'' stæini þæim ''(nærv. Udgave S. 167<sup>34</sup>) er udfyldt efter Saga Olafs hins helga. Christiania 1849, S. 87-89.''</ref> alla þa guðs odygð er hann hafðe gorva. Þui næst fecc hann hæilsu licams oc salo, oc þottezc hann þa giorla fundit hava i sinu omægni, at firir ofdrams sakar oc licams munugð hafðe hann villzc oc snuizc ifra guði oc tynnt af þui salo sinni. Siðan gerðezc hann þui allu guðrædare oc truare, er hann vissi sic aðr ferlegra faret hava oc flæira þat dryct, er guði oc allum guðs hælgum mannum hafðe veret til odyrðar, dyrkaðe drotten varn oc hinn hælga Olaf konong nær alla sina lifdaga æ meðan hann lifði.

@@ Linje 70: / Linje 70: @@
 '''.viii.'''
-Brøðr tveir váro í Vic &#42805;ustr kynstórer menn oc feaðer<ref>feaðr ''Cd.''</ref> væl, atto þar oðal oc æignir allar. Systur atto þæir friða hældr at yfirsyn en æigi þo alforseala við uorðane vándra manna, sem siðan røyndisc. Nu hafðe hon bliðlæte mykit við prest æin ænscan, þann er þar var hæimsvistum með brøðrum hennar, oc gerði hon h&#42805;num mart í vild oc opt mykit gagn fyri goðvilia sacar. &#208;a bar æigi bætr at en um kono þa flout oc fór ferlect norðan. Siðan þat var á malræið comet, þa hugðu aller menn prestenom þat á hændr, oc sva brøðr hennar. Þegar þæir urðu þes varer, þa léto þeir hann liclegstan til fyri þyðu þa mycclo oc bliðlæte, er þæirra fór á meðal. Var þæim í þvi mykil ófagnaðr, sem æigi var kynlect, oc þ&#491;gðu þo yfir oc leto<ref>letosc ''Cd.''</ref> æcki á siasc. En um dag noccon callaðo þæir presten<ref>prestenom ''Cd.''</ref> til sin, þa er hann varðe ænscis af þæim nema góz æina, cvaðusc scyldu sysla noccot oc baðo hann fylgia sér, h&#42805;fðu með sér hæimaman sin þann er vissi þau rað með þæim. Siðan þæir como langt fra husum í stað noccorn løynilegan, þa gripu þæir prest uvaranda oc brutu baða fotleggi á honum, styfðu af tungunni oc stungu bæðe &#42805;ugun ór h&#42805;fði honum, oc enn siðan er hann br&#42805;uzc um oc blaðraðe, þa réðo þæir til þes stufs í munn h&#42805;num oc drogo til sin með tong æinni oc scáro af annat sinni, oc léto þar liggia halfd&#42805;uðan. &#208;vi næst com til hans kona æin fatøk oc flutti hann þaðan hæim til sin.
+Brøðr tveir váro í Vic &#42805;ustr kynstórer menn oc feaðer<ref>feaðr ''Cd.''</ref> væl, atto þar oðal oc æignir allar. Systur atto þæir friða hældr at yfirsyn en æigi þo alforseala við uorðane vándra manna, sem siðan røyndisc. Nu hafðe hon bliðlæte mykit við prest æin ænscan, þann er þar var hæimsvistum með brøðrum hennar, oc gerði hon h&#42805;num mart í vild oc opt mykit gagn fyri goðvilia sacar. &#208;a bar æigi bætr at en um kono þa flout oc fór ferlect uorðan. Siðan þat var á malræið comet, þa hugðu aller menn prestenom þat á hændr, oc sva brøðr hennar. Þegar þæir urðu þes varer, þa léto þeir hann liclegstan til fyri þyðu þa mycclo oc bliðlæte, er þæirra fór á meðal. Var þæim í þvi mykil ófagnaðr, sem æigi var kynlect, oc þ&#491;gðu þo yfir oc leto<ref>letosc ''Cd.''</ref> æcki á siasc. En um dag noccon callaðo þæir presten<ref>prestenom ''Cd.''</ref> til sin, þa er hann varðe ænscis af þæim nema góz æina, cvaðusc scyldu sysla noccot oc baðo hann fylgia sér, h&#42805;fðu með sér hæimaman sin þann er vissi þau rað með þæim. Siðan þæir como langt fra husum í stað noccorn løynilegan, þa gripu þæir prest uvaranda oc brutu baða fotleggi á honum, styfðu af tungunni oc stungu bæðe &#42805;ugun ór h&#42805;fði honum, oc enn siðan er hann br&#42805;uzc um oc blaðraðe, þa réðo þæir til þes stufs í munn h&#42805;num oc drogo til sin með tong æinni oc scáro af annat sinni, oc léto þar liggia halfd&#42805;uðan. &#208;vi næst com til hans kona æin fatøk oc flutti hann þaðan hæim til sin.
 Nu la hann þar aumliga buin, vilnaðesc iafnan guðs miscunnar oc tortrygði aldrigin, bað guð mallaus með hugrenningum oc sutfullu hiarta þvi allu trufastare, er hann var siucare, oc rendi hann hug sinum til þes milda<ref>milða ''Cd.''</ref> guðs dyrlings Olafs konongs |<ref>116</ref>, oc hafðe hann høyrt áðr mart sagt fra hans dyrðarvercum, truði þvi &#42805;llu mæir á hann til allra hialpa í sinum n&#42805;uðum, la þar lame oc ollu mægni numen, gret sarlega oc umdi, bað hinn aumi h&#42805;rmulega buin með s&#42805;&#769;ro brioste þann dyrling duga sér. Nu siðan eptir á &#42805;ðrum dægi þa fecc hann um siðir dur noccorn oc sofnaðesc h&#491;num<ref>h'onum ''Cd.''</ref>. &#208;a þottesc hann sea þann hælga mann ganga til sín í søfne, sagðe sic vera Olaf, þann er hann hafðe sva h&#42805;rmulega oc ácaflega á callat. Þvi næst strouc hann hendi sinni um &#42805;ugu honum oc leggi, sva um aðra limi þa er sárer v&#42805;&#769;ro, oc toc hann til tungunnar oc togaðe til sin tungurøtrnar með sva mycclu afle, at prestren cvað við oc øpte oc fec æigi þa þolat. En þegar iambrát eptir þes hælga mannz átac, sva h&#42805;rmulega sem hann var áðr meidr<ref>meiðr ''Cd.''</ref>, sva braðar bøtr fec hann þegar með miscun hins ágæzta konongs allrar þæirrar úhamingio, oc sva þotte honum siolfum, er hann vacnaðe, sem hann hefðe<ref>hafðe ''Cd.''</ref> hvarke orðet siucr eða sár. Tungan hæil<ref>hæill ''Cd.''</ref> oc &#42805;ugun bæðe, leggirnir groner oc oll onnur sár v&#281;rclaus, oc fenget hina b&#42805;ztu hæilsu<ref>hæillsu ''Cd.''</ref>. En at røyna þat til sanz, at &#42805;ugu hans varo utstungin, þa grere ær hvit á hvarmum baðom.

@@ Linje 70: / Linje 70: @@
 '''.viii.'''
-Brøðr tveir váro í Vic <font face="Old1NordicTimes" size="3">3</font>ustr kynstórer menn oc feaðer<ref>feaðr ''Cd.''</ref> væl, atto þar oðal oc æignir allar. Systur atto þæir friða hældr at yfirsyn en æigi þo alforseala við uorðane vándra manna, sem siðan røyndisc. Nu hafðe hon bliðlæte mykit við prest æin ænscan, þann er þar var hæimsvistum með brøðrum hennar, oc gerði hon h<font face="Old1NordicTimes" size="3">3</font>num mart í vild oc opt mykit gagn fyri goðvilia sacar. &#208;a bar æigi bætr at en um kono þa flout oc fór ferlect norðan. Siðan þat var á malræið comet, þa hugðu aller menn prestenom þat á hændr, oc sva brøðr hennar. Þegar þæir urðu þes varer, þa léto þeir hann liclegstan til fyri þyðu þa mycclo oc bliðlæte, er þæirra fór á meðal. Var þæim í þvi mykil ófagnaðr, sem æigi var kynlect, oc þǫgðu þo yfir oc leto<ref>letosc ''Cd.''</ref> æcki á siasc. En um dag noccon callaðo þæir presten<ref>prestenom ''Cd.''</ref> til sin, þa er hann varðe ænscis af þæim nema góz æina, cvaðusc scyldu sysla noccot oc baðo hann fylgia sér, h<font face="Old1NordicTimes" size="3">3</font>fðu með sér hæimaman sin þann er vissi þau rað með þæim. Siðan þæir como langt fra husum í stað noccorn løynilegan, þa gripu þæir prest uvaranda oc brutu baða fotleggi á honum, styfðu af tungunni oc stungu bæðe <font face="Old1NordicTimes" size="3">3</font>ugun ór h<font face="Old1NordicTimes" size="3">3</font>fði honum, oc enn siðan er hann br<font face="Old1NordicTimes" size="3">3</font>uzc um oc blaðraðe, þa réðo þæir til þes stufs í munn h<font face="Old1NordicTimes" size="3">3</font>num oc drogo til sin með tong æinni oc scáro af annat sinni, oc léto þar liggia halfd<font face="Old1NordicTimes" size="3">3</font>uðan. &#208;vi næst com til hans kona æin fatøk oc flutti hann þaðan hæim til sin.
+Brøðr tveir váro í Vic <font face="Old1NordicTimes" size="3">3</font>ustr kynstórer menn oc feaðer<ref>feaðr ''Cd.''</ref> væl, atto þar oðal oc æignir allar. Systur atto þæir friða hældr at yfirsyn en æigi þo alforseala við uorðane vándra manna, sem siðan røyndisc. Nu hafðe hon bliðlæte mykit við prest æin ænscan, þann er þar var hæimsvistum með brøðrum hennar, oc gerði hon h<font face="Old1NordicTimes" size="3">3</font>num mart í vild oc opt mykit gagn fyri goðvilia sacar. &#208;a bar æigi bætr at en um kono þa flout oc fór ferlect norðan. Siðan þat var á malræið comet, þa hugðu aller menn prestenom þat á hændr, oc sva brøðr hennar. Þegar þæir urðu þes varer, þa léto þeir hann liclegstan til fyri þyðu þa mycclo oc bliðlæte, er þæirra fór á meðal. Var þæim í þvi mykil ófagnaðr, sem æigi var kynlect, oc þ&#491;gðu þo yfir oc leto<ref>letosc ''Cd.''</ref> æcki á siasc. En um dag noccon callaðo þæir presten<ref>prestenom ''Cd.''</ref> til sin, þa er hann varðe ænscis af þæim nema góz æina, cvaðusc scyldu sysla noccot oc baðo hann fylgia sér, h<font face="Old1NordicTimes" size="3">3</font>fðu með sér hæimaman sin þann er vissi þau rað með þæim. Siðan þæir como langt fra husum í stað noccorn løynilegan, þa gripu þæir prest uvaranda oc brutu baða fotleggi á honum, styfðu af tungunni oc stungu bæðe <font face="Old1NordicTimes" size="3">3</font>ugun ór h<font face="Old1NordicTimes" size="3">3</font>fði honum, oc enn siðan er hann br<font face="Old1NordicTimes" size="3">3</font>uzc um oc blaðraðe, þa réðo þæir til þes stufs í munn h<font face="Old1NordicTimes" size="3">3</font>num oc drogo til sin með tong æinni oc scáro af annat sinni, oc léto þar liggia halfd<font face="Old1NordicTimes" size="3">3</font>uðan. &#208;vi næst com til hans kona æin fatøk oc flutti hann þaðan hæim til sin.
-Nu la hann þar aumliga buin, vilnaðesc iafnan guðs miscunnar oc tortrygði aldrigin, bað guð mallaus með hugrenningum oc sutfullu hiarta þvi allu trufastare, er hann var siucare, oc rendi hann hug sinum til þes milda<ref>milða ''Cd.''</ref> guðs dyrlings Olafs konongs |<ref>116</ref>, oc hafðe hann høyrt áðr mart sagt fra hans dyrðarvercum, truði þvi <font face="Old1NordicTimes" size="3">3</font>llu mæir á hann til allra hialpa í sinum n<font face="Old1NordicTimes" size="3">3</font>uðum, la þar lame oc ollu mægni numen, gret sarlega oc umdi, bað hinn aumi h<font face="Old1NordicTimes" size="3">3</font>rmulega buin með s<font face="Old1NordicTimes" size="3">8</font>ro brioste þann dyrling duga sér. Nu siðan eptir á <font face="Old1NordicTimes" size="3">3</font>ðrum dægi þa fecc hann um siðir dur noccorn oc sofnaðesc hǫnum<ref>h'onum ''Cd.''</ref>. &#208;a þottesc hann sea þann hælga mann ganga til sín í søfne, sagðe sic vera Olaf, þann er hann hafðe sva h<font face="Old1NordicTimes" size="3">3</font>rmulega oc ácaflega á callat. Þvi næst strouc hann hendi sinni um <font face="Old1NordicTimes" size="3">3</font>ugu honum oc leggi, sva um aðra limi þa er sárer v<font face="Old1NordicTimes" size="3">8</font>ro, oc toc hann til tungunnar oc togaðe til sin tungurøtrnar með sva mycclu afle, at prestren cvað við oc øpte oc fec æigi þa þolat. En þegar iambrát eptir þes hælga mannz átac, sva h<font face="Old1NordicTimes" size="3">3</font>rmulega sem hann var áðr meidr<ref>meiðr ''Cd.''</ref>, sva braðar bøtr fec hann þegar með miscun hins ágæzta konongs allrar þæirrar úhamingio, oc sva þotte honum siolfum, er hann vacnaðe, sem hann hefðe<ref>hafðe ''Cd.''</ref> hvarke orðet siucr eða sár. Tungan hæil<ref>hæill ''Cd.''</ref> oc <font face="Old1NordicTimes" size="3">3</font>ugun bæðe, leggirnir groner oc oll onnur sár v&#281;rclaus, oc fenget hina b<font face="Old1NordicTimes" size="3">3</font>ztu hæilsu<ref>hæillsu ''Cd.''</ref>. En at røyna þat til sanz, at <font face="Old1NordicTimes" size="3">3</font>ugu hans varo utstungin, þa grere ær hvit á hvarmum baðom.
+Nu la hann þar aumliga buin, vilnaðesc iafnan guðs miscunnar oc tortrygði aldrigin, bað guð mallaus með hugrenningum oc sutfullu hiarta þvi allu trufastare, er hann var siucare, oc rendi hann hug sinum til þes milda<ref>milða ''Cd.''</ref> guðs dyrlings Olafs konongs |<ref>116</ref>, oc hafðe hann høyrt áðr mart sagt fra hans dyrðarvercum, truði þvi <font face="Old1NordicTimes" size="3">3</font>llu mæir á hann til allra hialpa í sinum n<font face="Old1NordicTimes" size="3">3</font>uðum, la þar lame oc ollu mægni numen, gret sarlega oc umdi, bað hinn aumi h<font face="Old1NordicTimes" size="3">3</font>rmulega buin með s<font face="Old1NordicTimes" size="3">8</font>ro brioste þann dyrling duga sér. Nu siðan eptir á <font face="Old1NordicTimes" size="3">3</font>ðrum dægi þa fecc hann um siðir dur noccorn oc sofnaðesc h&#491;num<ref>h'onum ''Cd.''</ref>. &#208;a þottesc hann sea þann hælga mann ganga til sín í søfne, sagðe sic vera Olaf, þann er hann hafðe sva h<font face="Old1NordicTimes" size="3">3</font>rmulega oc ácaflega á callat. Þvi næst strouc hann hendi sinni um <font face="Old1NordicTimes" size="3">3</font>ugu honum oc leggi, sva um aðra limi þa er sárer v<font face="Old1NordicTimes" size="3">8</font>ro, oc toc hann til tungunnar oc togaðe til sin tungurøtrnar með sva mycclu afle, at prestren cvað við oc øpte oc fec æigi þa þolat. En þegar iambrát eptir þes hælga mannz átac, sva h<font face="Old1NordicTimes" size="3">3</font>rmulega sem hann var áðr meidr<ref>meiðr ''Cd.''</ref>, sva braðar bøtr fec hann þegar með miscun hins ágæzta konongs allrar þæirrar úhamingio, oc sva þotte honum siolfum, er hann vacnaðe, sem hann hefðe<ref>hafðe ''Cd.''</ref> hvarke orðet siucr eða sár. Tungan hæil<ref>hæill ''Cd.''</ref> oc <font face="Old1NordicTimes" size="3">3</font>ugun bæðe, leggirnir groner oc oll onnur sár v&#281;rclaus, oc fenget hina b<font face="Old1NordicTimes" size="3">3</font>ztu hæilsu<ref>hæillsu ''Cd.''</ref>. En at røyna þat til sanz, at <font face="Old1NordicTimes" size="3">3</font>ugu hans varo utstungin, þa grere ær hvit á hvarmum baðom.
 Nu sculum vér fra þæirri iartegn sægia, er aller menn mego fagna; þo at vér ritim hana øfre en aðrar, þa varð hon þo fyrri gorr en engi annarra þæirra, er nu ero á scra settar.
@@ Linje 94: / Linje 94: @@
 '''(.xii.)'''
-Ungan mann noccon danscan at øðli toco hæiðnir menn oc fluttu til Vinlannz, oc hǫfðu þar í b<font face="Old1NordicTimes" size="3">3</font>ndum oc heftu með oðrum hærfængnum<ref>hærfægnum ''Cd.''</ref> m<font face="Old1NordicTimes" size="3">3</font>nnum. Nu var hann um daga i iarne æin saman varðvæizlulaus, en um nætr þa var sonr boandans í fiotre með honum, at hann lypiz æigi fra honum. En sa arme maðr bæið alldrigin søfn ne ró fyrir harme oc sorg, huglæiddi marga vega hvat til hialpa være, cvíddi mioc við án<font face="Old1NordicTimes" size="3">3</font>uð oc ræðdisc bæðe sult oc pinslir, oc vænti hann sér engrar aptrlausnar af frændum sinum, þvi at þeir hǫfðu tvisvar sinnum áðr læystan hann af hæiðnum l<font face="Old1NordicTimes" size="3">3</font>ndum með fiarlutum, oc þótesc þvi vita, at þæim myndi þa mykit þyccia fyrir oc costnaðarsamt<ref>costnaðrsamt ''Cd.''</ref> at ganga undir hit þriðia sinni. Væl hefir sa maðr, er hann biðr æigi slict illt þessa hæims, sem hann þotez þa beðet hafa, sva aumlect oc h<font face="Old1NordicTimes" size="3">3</font>rmulect sem um þa er alla, er sligs ero varcungir. Nu gerðisc honum ænskis |<ref>119</ref> annars costr en laupa á br<font face="Old1NordicTimes" size="3">3</font>ut oc cumasc undan þa læið, ef þes værðr i auðit. &#208;vi næst þa ræðr hann til á náttarþele oc [drepr son<ref>[dreps sonr ''Cd.''</ref> boandans, høgr af honum þegar foten oc stemnir sva til scogs med fiotrinum oc undan sem harðast. En um morgon þegar lysti, þa verða þeir þes varer, oc fara eptir iambrat með hunda þa tva, er þvi varo vaner at spyria þa er undan lypisc, oc finna hann í scogenom, þar sem hann lá oc løyndisc fyri þæim. Nu taka þeir hann h<font face="Old1NordicTimes" size="3">3</font>ndum, beria oc bøysta oc læica [hann allzcostar<ref>[hallzcostar ''Cd;'' hvilket ogsaa kan staa for ''allzcostar'', da ''hann'' ikke her behøves; saaledes findes ''hugga'' (= ''ugga'') S. 30<sup>8</sup>, ''hiamt'' (= ''iamt'') S. 59, ''herom'' (= ''erom'') S. 66, ''hiorð'' (= ''iorð'') S. 80.</ref> illa, lea honum lifs átváro nauðulega en engrar annarrar miscunnar. Siðan draga þæir hann hæim til pinsla oc setto þegar í myrcvastofo, þar sem inni v<font face="Old1NordicTimes" size="3">3</font>ro fyrir .xvi. aðrir cristnir menn, bundu hann þar bæðe iarnum oc <font face="Old1NordicTimes" size="3">3</font>ðrum bandum, sem fastast mátto þeir. Sva þotte honum vesold oc pinslir, þær er fyrr hafðe hann þolat, sem þat være scugge noccor eða spar æinar þes allz ens illa, er þa var honum i garð boret. Engi maðr sa hann <font face="Old1NordicTimes" size="3">3</font>ugum í þeirri prisund, sa er honum bæðe miscunnar. Engum manne þóte aumlect um þann armingia nema cristnum m<font face="Old1NordicTimes" size="3">3</font>nnum, er þar lágo bunnir með honum, þæir h<font face="Old1NordicTimes" size="3">3</font>rmaðu at s<font face="Old1NordicTimes" size="3">3</font>nnu oc greto bæðe hans mæin oc sina án<font face="Old1NordicTimes" size="3">3</font>uð oc ógæfo. En um dag noccon þa l<font face="Old1NordicTimes" size="3">3</font>gðu þæir rað fyrir hann, báðo hann þes, at hann hétesc hinum hælga Olafe kononge oc gæfesc til æmbætesmannz í hans dyrðarhusi, ef hann cøme honum með guðs fultingi ór þæirri prisund oc læysti hann á noccon veg ór þæim nauðum. Nu iataðe hann þvi feginsamlega oc gafsc þegar þengat til staðar, sem þæir báðo hann. Nótena næsto eptir þegar þa þotesc hann sia í semnenom mann ein æigi alhófan at vexti standa þar hit næsta sér oc mæla við sic á lund þessa: Høyr þu hinn aumi maðr, quað hann, hvi ristu æigi upp? Hann oc<ref>Ordet oc burde været udskudt af Texten, da det uden Trivl blot er en Skrivfeil i Codex.</ref> svaraðe: Lavarðr minn, quað hann, hvat manna ertu? Ec em Olafr konongr, sagðe hann, sa er þu callaðer á aðan. O lafarðr min góðe, quað hann, ec vilda fegin upp rísa, ef ec mætta; en ec lig her iarnum bundin, oc þo enn í fiotri með þessum m<font face="Old1NordicTimes" size="3">3</font>nnum er her sitia pindir. Siðan hæitir hann á hann, oc qvað sva at orðum: Stat upp sciot, qvað hann, oc ifasc alz ecci um, vist ertu nu l<font face="Old1NordicTimes" size="3">3</font>us. &#208;vi næst vacnaðe hann oc sagðe þegar sinum felagum, hvat fyrir hann hafðe boret. Siðan báðo þæir hann upp standa |<ref>120</ref> oc fræista, ef satt være. Vpp stændr hann oc kende iambrat, at hann var laus oc úbundin. Nu mælto enn um aðrer felagar hans oc cváðo honum þat fyri ecci coma, þvi at hurðen var bæðe læst innan oc utan. &#208;a lagðe orð til gamal maðr æin, sa er oc satt þar meinlega halden, bað hann ecci tortryggva miscunn þes ens hælga mannz, er hann hafðe lausn af fenget, sagðe oc sva, at þvi mon hann þa fagru iartein við þic nu gort hafa, at þu scylir hans miscun nu niota oc heðan laus verða, en æigi þer til vesaldar oc meiri pinsla. Nu lat við fimt, cvað hann, oc læita duranna, en ef þu mat ut cumasc, þa ertu holpen. Sva gerir hann, fiðr þegar á dyrnar oc opna hurðena, strýcr ut iambrat oc til scogs, sem sciotast matte hann. &#208;egar þæir<ref>þæir þeir ''Cd.''</ref> verða þes varer, þa slá þæir hundumnum oc fara eptir sem snuðulegst; en hann ligr oc løynisc oc sér gorla vesal karl, hvar þæir fara eptir. Nu viltusc hundarner farsens, þegar þæir<ref>þæir þeir ''Cd.''</ref> liðu at honom, en þæim ollum oðrum spiltisc sva synen, at engi þæirra mate scilia hann, oc lá hann fyrir fotum þæim. Vendo siðan aptr hæim þaðan, oc undraðo mioc oc harmaðo bæðe, at þæir mato æigi fa staðet hann. Nu vex dyrðar lof hinum hælga Olafe kononge í þvisa ollu, fyrst at upphafe er hann løysti hann or iarne<ref>iarnø ''Cd;'' er snarere Feil i Codex for ''iarno&#772;'' d. e. iarnom (saaledes det tilsvarende Sted Olafs s. h. 1849, S. 83, Ol. s. h. 1853, S. 248); jvfr. 159<sup>20</sup>, 160<sup>7</sup>.</ref> oc allre prisund, siðan let hann honum ecci tortima, er hann var til scogs cumen, þat et þriðia er hann gaf honum høyrn oc hæilsu alla, er þeir hafðu aðr bart hofuðet alt á hanum oc cnocat, til þes er hann var dǫufr af orðen. Þvi næst comsc hann á scip með cristnum m<font face="Old1NordicTimes" size="3">3</font>nnum tvæim, þæim er l<font face="Old1NordicTimes" size="3">3</font>ngum hǫfðu þar oc veret pindir, oc nøytu þæir þa aller saman sem þeir matu ácaflegst þes farcostar, oc fluttusc þa læið af þæim laupstigi. Siðan sotte hann til þes hælga mannz hus með þaccum mycclum oc fagnaðe, beðet allz þes bøtr, er honum þote mesto í scifta. En þa er hann var hæill orðen oc hærfør, þa iðraðesc hann sinna hæita, gecc á orð sin við þann milda konong, oc liopsc á br<font face="Old1NordicTimes" size="3">3</font>ut um dag noccon oc com at cvældi til boanda eins goz, þes er honum væitti herbyrgi fyrir guðs sacar. Sidan um notena, er hann var í svefn comen, þa sa hann møyiar þriar ganga til sin friðar æincum oc fagrbunar, oc |<ref>121</ref> orto þær þegar orða á hann oc b<font face="Old1NordicTimes" size="3">3</font>rðu hann mycclum ávitum, hvi hann scyldi sva diarfr gerasc at laupasc fra þæim hælga kononge, er honum hafðe sva myccla miscunn væit, oc firraz þann liufa lafarð, er hann hafðe aðr á hændr genget. &#208;vi næst vacnaðe hann fælmsfullr, oc stoð upp þegar á arum dægi oc sagðe sinum husboanda, hvat við hann var rød. En sa goðe boande lét hann ængu ǫðru við cuma en venda hæim aptr iambrát til þes hælga staðar. Þessar iartæinir ero os þvi cunnastar, at vér funnum þenna unga mann í guðs æmbætte í hins hælga Olafs kirkiu, oc syndi hann os á sinum limum iarna stað oc banda.
+Ungan mann noccon danscan at øðli toco hæiðnir menn oc fluttu til Vinlannz, oc h&#491;fðu þar í b<font face="Old1NordicTimes" size="3">3</font>ndum oc heftu með oðrum hærfængnum<ref>hærfægnum ''Cd.''</ref> m<font face="Old1NordicTimes" size="3">3</font>nnum. Nu var hann um daga i iarne æin saman varðvæizlulaus, en um nætr þa var sonr boandans í fiotre með honum, at hann lypiz æigi fra honum. En sa arme maðr bæið alldrigin søfn ne ró fyrir harme oc sorg, huglæiddi marga vega hvat til hialpa være, cvíddi mioc við án<font face="Old1NordicTimes" size="3">3</font>uð oc ræðdisc bæðe sult oc pinslir, oc vænti hann sér engrar aptrlausnar af frændum sinum, þvi at þeir h&#491;fðu tvisvar sinnum áðr læystan hann af hæiðnum l<font face="Old1NordicTimes" size="3">3</font>ndum með fiarlutum, oc þótesc þvi vita, at þæim myndi þa mykit þyccia fyrir oc costnaðarsamt<ref>costnaðrsamt ''Cd.''</ref> at ganga undir hit þriðia sinni. Væl hefir sa maðr, er hann biðr æigi slict illt þessa hæims, sem hann þotez þa beðet hafa, sva aumlect oc h<font face="Old1NordicTimes" size="3">3</font>rmulect sem um þa er alla, er sligs ero varcungir. Nu gerðisc honum ænskis |<ref>119</ref> annars costr en laupa á br<font face="Old1NordicTimes" size="3">3</font>ut oc cumasc undan þa læið, ef þes værðr i auðit. &#208;vi næst þa ræðr hann til á náttarþele oc [drepr son<ref>[dreps sonr ''Cd.''</ref> boandans, høgr af honum þegar foten oc stemnir sva til scogs med fiotrinum oc undan sem harðast. En um morgon þegar lysti, þa verða þeir þes varer, oc fara eptir iambrat með hunda þa tva, er þvi varo vaner at spyria þa er undan lypisc, oc finna hann í scogenom, þar sem hann lá oc løyndisc fyri þæim. Nu taka þeir hann h<font face="Old1NordicTimes" size="3">3</font>ndum, beria oc bøysta oc læica [hann allzcostar<ref>[hallzcostar ''Cd;'' hvilket ogsaa kan staa for ''allzcostar'', da ''hann'' ikke her behøves; saaledes findes ''hugga'' (= ''ugga'') S. 30<sup>8</sup>, ''hiamt'' (= ''iamt'') S. 59, ''herom'' (= ''erom'') S. 66, ''hiorð'' (= ''iorð'') S. 80.</ref> illa, lea honum lifs átváro nauðulega en engrar annarrar miscunnar. Siðan draga þæir hann hæim til pinsla oc setto þegar í myrcvastofo, þar sem inni v<font face="Old1NordicTimes" size="3">3</font>ro fyrir .xvi. aðrir cristnir menn, bundu hann þar bæðe iarnum oc <font face="Old1NordicTimes" size="3">3</font>ðrum bandum, sem fastast mátto þeir. Sva þotte honum vesold oc pinslir, þær er fyrr hafðe hann þolat, sem þat være scugge noccor eða spar æinar þes allz ens illa, er þa var honum i garð boret. Engi maðr sa hann <font face="Old1NordicTimes" size="3">3</font>ugum í þeirri prisund, sa er honum bæðe miscunnar. Engum manne þóte aumlect um þann armingia nema cristnum m<font face="Old1NordicTimes" size="3">3</font>nnum, er þar lágo bunnir með honum, þæir h<font face="Old1NordicTimes" size="3">3</font>rmaðu at s<font face="Old1NordicTimes" size="3">3</font>nnu oc greto bæðe hans mæin oc sina án<font face="Old1NordicTimes" size="3">3</font>uð oc ógæfo. En um dag noccon þa l<font face="Old1NordicTimes" size="3">3</font>gðu þæir rað fyrir hann, báðo hann þes, at hann hétesc hinum hælga Olafe kononge oc gæfesc til æmbætesmannz í hans dyrðarhusi, ef hann cøme honum með guðs fultingi ór þæirri prisund oc læysti hann á noccon veg ór þæim nauðum. Nu iataðe hann þvi feginsamlega oc gafsc þegar þengat til staðar, sem þæir báðo hann. Nótena næsto eptir þegar þa þotesc hann sia í semnenom mann ein æigi alhófan at vexti standa þar hit næsta sér oc mæla við sic á lund þessa: Høyr þu hinn aumi maðr, quað hann, hvi ristu æigi upp? Hann oc<ref>Ordet oc burde været udskudt af Texten, da det uden Trivl blot er en Skrivfeil i Codex.</ref> svaraðe: Lavarðr minn, quað hann, hvat manna ertu? Ec em Olafr konongr, sagðe hann, sa er þu callaðer á aðan. O lafarðr min góðe, quað hann, ec vilda fegin upp rísa, ef ec mætta; en ec lig her iarnum bundin, oc þo enn í fiotri með þessum m<font face="Old1NordicTimes" size="3">3</font>nnum er her sitia pindir. Siðan hæitir hann á hann, oc qvað sva at orðum: Stat upp sciot, qvað hann, oc ifasc alz ecci um, vist ertu nu l<font face="Old1NordicTimes" size="3">3</font>us. &#208;vi næst vacnaðe hann oc sagðe þegar sinum felagum, hvat fyrir hann hafðe boret. Siðan báðo þæir hann upp standa |<ref>120</ref> oc fræista, ef satt være. Vpp stændr hann oc kende iambrat, at hann var laus oc úbundin. Nu mælto enn um aðrer felagar hans oc cváðo honum þat fyri ecci coma, þvi at hurðen var bæðe læst innan oc utan. &#208;a lagðe orð til gamal maðr æin, sa er oc satt þar meinlega halden, bað hann ecci tortryggva miscunn þes ens hælga mannz, er hann hafðe lausn af fenget, sagðe oc sva, at þvi mon hann þa fagru iartein við þic nu gort hafa, at þu scylir hans miscun nu niota oc heðan laus verða, en æigi þer til vesaldar oc meiri pinsla. Nu lat við fimt, cvað hann, oc læita duranna, en ef þu mat ut cumasc, þa ertu holpen. Sva gerir hann, fiðr þegar á dyrnar oc opna hurðena, strýcr ut iambrat oc til scogs, sem sciotast matte hann. &#208;egar þæir<ref>þæir þeir ''Cd.''</ref> verða þes varer, þa slá þæir hundumnum oc fara eptir sem snuðulegst; en hann ligr oc løynisc oc sér gorla vesal karl, hvar þæir fara eptir. Nu viltusc hundarner farsens, þegar þæir<ref>þæir þeir ''Cd.''</ref> liðu at honom, en þæim ollum oðrum spiltisc sva synen, at engi þæirra mate scilia hann, oc lá hann fyrir fotum þæim. Vendo siðan aptr hæim þaðan, oc undraðo mioc oc harmaðo bæðe, at þæir mato æigi fa staðet hann. Nu vex dyrðar lof hinum hælga Olafe kononge í þvisa ollu, fyrst at upphafe er hann løysti hann or iarne<ref>iarnø ''Cd;'' er snarere Feil i Codex for ''iarno&#772;'' d. e. iarnom (saaledes det tilsvarende Sted Olafs s. h. 1849, S. 83, Ol. s. h. 1853, S. 248); jvfr. 159<sup>20</sup>, 160<sup>7</sup>.</ref> oc allre prisund, siðan let hann honum ecci tortima, er hann var til scogs cumen, þat et þriðia er hann gaf honum høyrn oc hæilsu alla, er þeir hafðu aðr bart hofuðet alt á hanum oc cnocat, til þes er hann var d&#491;ufr af orðen. Þvi næst comsc hann á scip með cristnum m<font face="Old1NordicTimes" size="3">3</font>nnum tvæim, þæim er l<font face="Old1NordicTimes" size="3">3</font>ngum h&#491;fðu þar oc veret pindir, oc nøytu þæir þa aller saman sem þeir matu ácaflegst þes farcostar, oc fluttusc þa læið af þæim laupstigi. Siðan sotte hann til þes hælga mannz hus með þaccum mycclum oc fagnaðe, beðet allz þes bøtr, er honum þote mesto í scifta. En þa er hann var hæill orðen oc hærfør, þa iðraðesc hann sinna hæita, gecc á orð sin við þann milda konong, oc liopsc á br<font face="Old1NordicTimes" size="3">3</font>ut um dag noccon oc com at cvældi til boanda eins goz, þes er honum væitti herbyrgi fyrir guðs sacar. Sidan um notena, er hann var í svefn comen, þa sa hann møyiar þriar ganga til sin friðar æincum oc fagrbunar, oc |<ref>121</ref> orto þær þegar orða á hann oc b<font face="Old1NordicTimes" size="3">3</font>rðu hann mycclum ávitum, hvi hann scyldi sva diarfr gerasc at laupasc fra þæim hælga kononge, er honum hafðe sva myccla miscunn væit, oc firraz þann liufa lafarð, er hann hafðe aðr á hændr genget. &#208;vi næst vacnaðe hann fælmsfullr, oc stoð upp þegar á arum dægi oc sagðe sinum husboanda, hvat við hann var rød. En sa goðe boande lét hann ængu &#491;ðru við cuma en venda hæim aptr iambrát til þes hælga staðar. Þessar iartæinir ero os þvi cunnastar, at vér funnum þenna unga mann í guðs æmbætte í hins hælga Olafs kirkiu, oc syndi hann os á sinum limum iarna stað oc banda.