JJ.Sandal på 24. des. 2013 kl. 14:14

2013-12-24T14:14:02Z

Jesper på 23. des. 2013 kl. 19:19

2013-12-23T19:19:50Z

Jesper: Kjartan Ólafssons kvæði

2013-01-14T09:23:56Z

Kjartan Ólafssons kvæði

Ny side

{| class="toccolours" border="1" width="100%" cellpadding="4" style="border-collapse:collapse"
|- style="background-color:#e9e9e9"
!align="center" valign="top" width="40%" | '''Velg språk''' !!align="center" valign="top" width="10%" | Norrønt !!align="center" valign="top" width="10%"| Islandsk !!align="center" valign="top" width="10%"| Norsk !!align="center" valign="top" width="10%"| Dansk !!align="center" valign="top" width="10%"| Svensk !!align="center" valign="top" width="10%"| Færøysk
|-
! Denne teksten finnes på følgende språk ► !! !! !! !! !! !! [[Fil:Faeroysk.gif|32px|link=Kjartan Ólafssons kvæði]]
|-
|}

<center><big>'''[[Føroysk kvæði um norðmanna ættirnar úti og heima|Föroysk kvæði]]'''</big>

Um brögð norðmanna ættarinnar úti og heima.
 Úrvalt og lagt til rættis hevur Jóannes Patursson.
 Noregs Ungdomslag gav út, 1925.

<big>'''Kjartan Ólafssons kvæði'''</big></center>

<blockquote>'''Fyrsti táttur.'''

 1.
 Ríða út av Hjarðarholti
 reystar kempur tvær;
 fyrstur reið Bolli Tollaksson
 tá ið Kjartan var ikki har.</blockquote>

<blockquote><blockquote>''Leggið nýjar árar út,''
 ''tað flýtur ein snekkja''
 ''fyri hertugans garða,''
 ''hon er sær av almvið og eikin hin harða,''
 ''leggið nýjar árar út.''</blockquote></blockquote>

<blockquote>2.
 Ríða út av Hjarðarholti
 reystar kempur báðar,
 fyrstur reið Bolli Tollaksson,
 tá íð Kjartan var ikki hjá.

 3.
 Kjartan legði at Leygará,
 mongum tað væl tótti,
 snarliga runnu ástir saman
 við Guðruna Ósvivs dóttur.

 4.
 Kjartan gongur fyri faðir sín
 leitar við hann ráð:
 Vøn er Guðrun Ósvivsdóttir
 eg vil tað frúnna fá."

 5.
 Sømir tað öllum høviskum köllum
 læra bæði spekt og sinni
 "Líkari var tær mín sæli son
 tín veldiga harra at finna."

 6.
 Svaraði Kjartan Ólavsson
 av so góðum treysti:
 "Finna skal eg mín veldiga harra
 á hesum sama heysti."

 7.
 Kjartan gongur við Guðrun at tala,
 tað mátti eingin hoyra,
 segði frúnni ætlan sín,
 hon rodnaði sum ein droyri.

 8.
 Leggur hann hendur um frúnnar háls,
 mælir við hana so blíðum:
 "Ísland skal eg á sumri hava,
 væl máttú mín bíða."

 9.
 Lat tær góðan huginn siga,
 aftur man eg koma,
 elska tær ikki annan mann,
 ei heldur eg mær konu.

 10.
 Lat tær góðan huginn siga,
 aftur komi eg við lív,
 elska tær ikki annan mann,
 ei heldur eg mær vív.

 11.
 Tað var Guðrun Ósvivsdóttir,
 ið reyðargull bar á hond,
 fylgir hon Kjartani Ólavssyni
 niður á sjóvarstrond.

 12.
 So letur Kjartan Ólavsson
 síni skipini búgva,
 allar letur hann streingirnar
 av reyðargulli snúgva.

 13.
 Vindur hann upp síni silkisegl,
 gull við ráðum brann,
 strikar ei á bunka niður
 fyrr enn við Noregis land.

 14.
 Strikar ei á bunka niður
 fyrr enn við Noregis vág,
 har lá Grímur innan fyri,
 spælir í brynju blá.

 15.
 Fyrst stígur Kjartan Ólavsson
 sínum fótum á land,
 so hann Bolli Tollaksson
 undir hans högru hand.

 16.
 "Hoyr tú, Bolli Tollaksson,
 eg geri tað ei at loyna;
 gakk á sund við griman mann,
 har skaltú teg royna."

 17.
 Svaraði Bolli Tollaksson,
 hann lítur á henda mann:
 "Flestalt er hann í gævu treystur,
 eg royni ei sund við hann."

 18.
 "Far tú tær til Íslands aftur,
 heilsa fólki heim,
 eg skal mær á sundið út
 at fremja lítlan gleim.

 19.
 Tú heilsa Guðruni Ósvivsdóttir
 av so góðum treysti:
 Ísland skal eg á sumri hava,
 áðrenn tað tekur at heysta."

 20.
 Bolli vindur upp síni segl
 út í havið setti;
 Kjartan legðist á sundið út,
 at fremja leikir eftir.

 21.
 Bolli vindur upp síni segl
 bæði gul og blá,
 strikar ei á bunkan niður
 fyrr enn við Íslands vág.

 22.
 Kastar hann sínum akkerum
 á so hvítan sand,
 fyrstur steig Bolli Tollaksson
 sínum fótum á land.

 23.
 Fyrstur steig Bolli Tollaksson
 sínum fótum á land;
 tá var Guðrun Ósvivsdóttir
 riðin niður til strand.

 24.
 Tá var Guðrun Ósvivsdóttir
 riðin niður til strand:
 "Hvar er Kjartan Ólavsson,
 hví kemur hann ikki á land."

 25.
 "Tú tarft ei Guðrun Ósvivsdóttir
 eftir honum at fregna.
 Kjartan er í Noregi
 so glaður við kongsins tegnar.

 26.
 Kjartan er í Noregi
 fáir finnast slíkir;
 hann hevur fest eina norska frú,
 hon er ikki tygara líki."

 27.
 Guðrun snúðist Bolla frá,
 var reið og ikki góð:
 vont er slíkum rakkum at trúgva,
 tár á kinnum stóð.

 -- -- --

 28.
 Bolli legði at Leygará,
 mongum illa tókti,
 snarliga runnu ástir saman
 við Guðrun Ósvivsdóttir.

 29.
 Tað var Bolli Tollaksson,
 tók sær frú at festa,
 snarliga læt til brúdleyps bjóða,
 læt ikki leingi fresta.

 30.
 Øllum letur Bolli Tollaksson
 í sítt brúðleyp bjóða,
 uttan Ólavi Kjartans faðir,
 ið væl kann raudir rjóða.

 31.
 Drukkið var teirra brúdleypið,
 kátt var teirra lív,
 gingu so bæði í eina song
 Bolli og hans vív.

 '''Annar táttur.'''

 32.
 Drukkið var teirra brúdleypið
 mangur fór glaður av;
 eg kvöði um Kjartan Ólavsson,
 í Noregi hann var.

 33.
 Spæla teir á sundinum,
 báðir reystir siggir;
 Kjartan kemir møði á sær,
 biður at landi leggja.

 34.
 Kjartan læt á landið leggja
 sóu tað konur og menn,
 grimur maður á sundi spælir
 Í hvörjari reglund enn.

 -- -- --

 35.
 Grímur gár fyri Ólav kong,
 strýkur sær um enni:
 "Heitstórir eru Íslendingar,
 vilja oss innibrenna."

 36.
 Kjartan gongur fyri Ólav kong
 svör á síni trú nú:
 "Allir viljum vær Íslendingar
 taka við kristnari trú."

 37.
 Mælti tað Kjartan Ólavsson,
 hann slær tað í ein gleim:
 "Allir kristnast vær Íslendingar
 uttan Fróðar ein."

 38.
 Tað var Torkil erkibisp
 heldur á gyltum horni,
 allar kristnaði hann Íslendingar
 á einum summars morni.

 39.
 "Eg kristni teg Kjartan Ólavsson
 væl í góðum tíma,
 tak við kristnari trú av guði,
 eg gevi tær systur mína."

 40.
 Svaraði Kjartan Ólavsson
 konginum illa tókti:
 "Harri eg taki ei tygara systur,
 tað frættir ei Ósvivs dóttir.

 41.
 Svaraði Kristin kongsins systir,
 talar eitt orð for sær:
 "Viltú Kjartan Ólavsson,
 skiljast nú frá mær."

 42.
 Hon tók upp úr mjöðdrekkju
 Kjartani mentir gav
 sylgjan sett við gímsteinum
 gripur av gulli vær.

 43.
 Hon gav honum tað góða svörð
 við gyltar slíðrar at binda,
 hann var aldri í víggi sár',
 ið bar tann brand við linda.

 44.
 Tað var Kristin, kongsins systir
 gull bar sær á hond
 fylgdi hon Kjartani Ólavssyni
 niður til sævarstrond.

 45.
 Har mundi hvört frá öðrum skiljast
 báðum illa tótti:
 "Kjartan, eg fylgi ei longur tær,
 tað frættir ei Ósvivsdóttir."

 46.
 Tú heilsa trúi granukonu
 tú kemur til Íslands heim:
 hon teg elskaði í Noregi
 var ikki av trælagrein.

 47.
 Heilsa tíni granukonu,
 tú kemur til Íslands aftur:
 tær beyðst ástir í Noregi,
 ikki av trælaættum."

 -- -- --

 48.
 Kjartan vindur upp síni segl
 bæði gul og blá,
 strikar ei á bunka niður
 fyrr enn við Íslands vág.

 49.
 Skrikar ei á bunkan niður
 fyrr enn við Íslands vág,
 har lá Kálvur innanfyri,
 vindur upp segl í rá.

 50.
 Kasta sínum akkerum
 á so hvítan sand,
 fyrstur steig Kjartan Ólavsson
 sínum fótum á land.

 51.
 Fyrstur steig Kjartan Ólavsson
 sínum fótum á land,
 tá var Guðrun Ósvivsdóttir
 riður niður til strand.

 52.
 Har komu frúir og stoltsmoyjar
 at keypa skrúð og lín,
 har kom Tóra Kjartans systir,
 og fagnaði bróðir sínum.

 53.
 Revna situr undir faldinum,
 alt sømur henni væl;
 Kjartan kom frá strondum niðan
 snart kom teim til tal.

 54.
 Revna situr undir faldinum,
 væl sømir henni klæði:
 "Mentarlín og hövuðgull
 tey vil eg hava bæði."

 55.
 Svaraði Kálvur hennar bróðir,
 kundi væl spekt og æru:
 "Mentarlín og hövuðgull
 tað sømir tær ei at bera."

 56.
 Hann gav henni mentarlín
 hövuðgullini tvey;
 mangur fær tað, öðrum er ætlað
 eingin tað, öðrum er eyðið.

 57.
 Hann gav henni stakkin
 hövuðgullini bæði;
 mangur fær tað, öðrum er ætlað
 eingin tað, öðrum er lagað.

 58.
 Hann gav henni gull og fæ
 so tað silvuri brenda;
 Guðrunu var ikki hjartað lætt,
 tá hon sá skeinkinn henda.

 -- -- --

 59.
 Kjartan gongur fyri faðir sín
 leitar við hann ráð:
 "vön er Revna, systir Kálvs,
 eg vil tað moynna fá."

 60.
 Tað var Kjartan Ólavsson,
 tók sær frú at festa;
 snarliga læt til brúdleyp bjóða,
 ei var longur at festa.

 61.
 Teir drekka bæði úti og inni,
 gott skal slíkum gegna,
 Kjartan saknar úr máldrykkju
 svöri við kongsins tegna.

 62.
 Tórolvs menn hans góða svörð
 stjólu úr gyltum skeiðum,
 stungu aftur í lodna slíðra,
 brandin tann hin deiga.

 63.
 Kjartan kemur inn árla morgun,
 mist hevði brandin sín:
 "Eg hava stuldur og rán at lýsa,
 horvin er mækinn mín."

 64.
 Teir leita bæði úti og inni
 hvör til sama verka,
 fingu ein mann at leita har,
 teir kalla hann Ólav sterka.

 65.
 Teir leita bæði úti og inni
 hvör í sínar vráir,
 burtur vóru Tórolvs börn
 og Bitlusynir báðir.

 -- -- --

 66.
 Kjartan kemur inn árla morgun
 lítst hann um so víða:
 "Eg havi so mikil ørindi
 burt á skóg at ríða."

 67.
 Kjartan leyp á völlin framm
 bæði við illusku og vreiði,
 hann bað saðla horsið tað,
 hann burtur á skóginn reið.

 68.
 "Tú ver væl um teg Kjartan mín,"
 Knútur mælir av sonnum,
 "teir hava á tær illan hug,
 tú statt for Leygamonnum."

 69.
 Teir skulu fáa so tungligt gjald
 hvör skal annann svíkja,
 fyrri skal eg lata lív,
 enn burtur av veginum víkja.

 -- -- --

 70.
 Guðrun gongur fyri Bolla inn
 fellur fyri honum í knæ:
 "Unni eg Kjartani væl við tí
 nú hevur tú skommir tvær."

 71.
 Guðrun gongur fyri Bolla inn
 fellur honum til kníggja:
 "Bolli, eg verði tær ikki tekk,
 so leingi eg Kjartan síggi."

 72.
 Sára græt Guðrun Ósvivsdóttir
 av so tungum stríði:
 "Tú skalt ongan søtan sova,
 meðan Kjartan er á lívi."

 73.
 Bolli leyp á völlini framm
 bæði av illsku og vreiði,
 hann bað saðla sær horsið tá,
 hann burt á skógin reið.

 74.
 Kjartan vá fimtan brynjumenn
 rennir í randir sveiti:
 "Skjótt er einum av at máa,
 heljarmat at veita."

 75.
 Tað var Kjartan Ólavsson
 tað fann hann til ráð:
 stígur nú á tað deiga svörð,
 við hvønu mann hann vá.

 76.
 Aftur vá hann aðra fimtan,
 rennur í randir sveiti:
 "Hví stendur tú, Bolli frændi
 vil ongum dugnað veita?"

 77.
 Aftur vá hann triðja fimtan,
 rennur í randir sveiti:
 "Hví stendur tú, Bolli frændi,
 vil hvörgum dugnað veita?"

 78.
 Bolli leyp á völlinn framm,
 tað var dreingja ferð,
 hann stakk Kjartan Ólavsson
 ímillum buls og herða.

 79.
 Mælti tað Kjartan Ólavsson
 tá ið hann fell í knæ:
 "Hettar hevur tú, Bolli frændi,
 leingi ætlað mær."

 80.
 Kjartan liggur á grønum völli,
 sær seg um so víða:
 "Einki skulu til Bolla gera,
 meðan hann er á lívi."

 81.
 Bolli stendur á grønum völli,
 lítur seg um so víða:
 "Eg má ikki gera so ónt,
 at tað má mær jú líða."

 82.
 Tá var grátur í Hjarðarholti,
 bæði av konum og kvendum,
 Tórólvs börn og Bitlusynir
 niður til strandar rendu.

 83.
 Tórólvs börn og Bitlusynir
 niður til strandar rendu
 Bitlusynir skútu fingu
 og út av Hvamsfjörð vendi.

 -- -- --

 84.
 Tað var Ólavur faðir hans,
 læt sær byggja borg,
 síðani livdu hann ævi sína
 alla út við sorg.</blockquote>

{{DEFAULTSORT:Kjartan Olafssons kvædi}}

[[Kategori:Alfabetisk indeks]]
[[Kategori:Tekster på færøysk]]
[[Kategori:Færøyske kvad]]
[[Kategori:Jóannes Patursson]]

@@ Linje 19: / Linje 19: @@
-<blockquote>'''Fyrsti táttur.'''
+<blockquote>
 <br><br>1.
@@ Linje 25: / Linje 26: @@
 <br>reystar kempur tvær;
 <br>fyrstur reið Bolli Tollaksson
-<br>tá ið Kjartan var ikki har.</blockquote>
+<br>tá ið Kjartan var ikki har.
-<blockquote><blockquote>''Leggið nýjar árar út,''
+<blockquote><blockquote>
 <br>''tað flýtur ein snekkja''
 <br>''fyri hertugans garða,''
 <br>''hon er sær av almvið og eikin hin harða,''
-<br>''leggið nýjar árar út.''</blockquote></blockquote>
+<br>''leggið nýjar árar út.''
-<blockquote>2.
+<blockquote>
 <br>Ríða út av Hjarðarholti
 <br>reystar kempur báðar,
@@ Linje 546: / Linje 551: @@
 <br>læt sær byggja borg,
 <br>síðani livdu hann ævi sína
-<br>alla út við sorg.</blockquote>
+<br>alla út við sorg.
 {{DEFAULTSORT:Kjartan Olafssons kvædi}}

Kjartan Ólafssons kvæði - Revisjonshistorikk

JJ.Sandal på 24. des. 2013 kl. 14:14

Jesper på 23. des. 2013 kl. 19:19

Jesper: Kjartan Ólafssons kvæði