Knytlinga saga - Revisjonshistorikk

Jesper på 15. feb. 2020 kl. 20:29

2020-02-15T20:29:50Z

August på 26. apr. 2018 kl. 19:02

2018-04-26T19:02:16Z

August på 26. apr. 2018 kl. 19:00

2018-04-26T19:00:15Z

JJ.Sandal på 15. jul. 2016 kl. 14:43

2016-07-15T14:43:02Z

Jesper på 19. feb. 2016 kl. 15:01

2016-02-19T15:01:20Z

JJ.Sandal på 4. feb. 2016 kl. 19:31

2016-02-04T19:31:24Z

Jesper på 4. jan. 2016 kl. 15:30

2016-01-04T15:30:21Z

Jesper på 3. jan. 2016 kl. 08:04

2016-01-03T08:04:57Z

Jesper på 30. des. 2015 kl. 17:38

2015-12-30T17:38:37Z

Jesper på 30. des. 2015 kl. 09:27

2015-12-30T09:27:38Z

← Eldre revisjon		Revisjonen fra 15. feb. 2020 kl. 20:29
Linje 1 499:		Linje 1 499:
	[[Kategori:Carl af Petersens]]		[[Kategori:Carl af Petersens]]
	[[Kategori:Emil Olson]]		[[Kategori:Emil Olson]]
		+	[[Kategori:Danmarks historie]]

@@ Linje 11: / Linje 11: @@
-<center>Carl af Petersens och Emil Olson,
+<center>Carl af Petersens och [[Emil Olson biografi|Emil Olson]],
 <br>''Sögur Danakonunga'', STUAGNL, XLVI
 <br>(København, 1919-1925), pp. 27-294.

← Eldre revisjon		Revisjonen fra 26. apr. 2018 kl. 19:00
Linje 1 497:		Linje 1 497:
	[[Kategori:Kongesagaer]]		[[Kategori:Kongesagaer]]
	[[Kategori:Tekster på norrønt]]		[[Kategori:Tekster på norrønt]]
		+	[[Kategori:Carl af Petersens]]
		+	[[Kategori:Emil Olson]]

@@ Linje 3: / Linje 3: @@
 !align="center" valign="top" width="40%" | '''Velg språk''' !!align="center" valign="top" width="10%" | Norrønt !!align="center" valign="top" width="10%"| Islandsk !!align="center" valign="top" width="10%"| Norsk !!align="center" valign="top" width="10%"| Dansk !!align="center" valign="top" width="10%"| Svensk !!align="center" valign="top" width="10%"| Færøysk
 |-
-! Denne teksten finnes på følgende språk ► !! [[Fil:Original.gif|32px|link=Knytlinga saga]] !!  !!  !! [[Fil:Dansk.gif|32px|link=Knytlinga Saga (C.C.Rafn)]] !!  !!
+! Denne teksten finnes på følgende språk ► !! [[Fil:Original.gif|32px|link=Knytlíngasaga]] !!  !!  !! [[Fil:Dansk.gif|32px|link=Knytlinga Saga (C.C.Rafn)]] !!  !!
 |-
-! !!  !!  !!  !! [[Fil:Dansk.gif|32px|link=Knytlingernes saga]] !!  !!
+! !! [[Fil:Original.gif|32px|link=Knytlinga saga]] !!  !!  !! [[Fil:Dansk.gif|32px|link=Knytlingernes saga]] !!  !!
 |-
 ! !!  !!  !!  !! [[Fil:Dansk.gif|32px|link=Knud Lavards mord]] !!  !!

@@ Linje 4: / Linje 4: @@
 |-
 ! Denne teksten finnes på følgende språk ► !! [[Fil:Original.gif|32px|link=Knytlinga saga]] !!  !!  !! [[Fil:Dansk.gif|32px|link=Knytlinga Saga (C.C.Rafn)]] !!  !!
 |-
 ! !!  !!  !!  !! [[Fil:Dansk.gif|32px|link=Knud Lavards mord]] !!  !!
 |}

← Eldre revisjon		Revisjonen fra 4. feb. 2016 kl. 19:31
Linje 361:		Linje 361:


−	''17. ~~Svenin~~ konungr (kom)* í Nóreg''	+	''17. Sveinn konungr (kom)* í Nóreg''

	Í þann tíma er Knútr konungr réð Englandi ok Danmörk, þá réð Óláfr Haraldsson fyrir Nóregi. En er Óláfr konungr kom þar til ríkis, þá stukku ór landi fyrir honum Sveinn jarl Hákonarson ok Hákon jarl Eiríksson, systurson Knúts konungs; hann fór til Englands á fund Knúts konungs, frænda síns, ok tók hann vel við honum. Síðan ófriðaðiz með þeim Óláfi konungi ok Knúti konungi. Knútr konungr ok Hákon jarl kómu í Nóreg með her óvígjan; var þat ofarla á dögum Óláfs konungs, ok lögðu þeir land alt undir sik. Knútr konungr setti þá Hákon, frænda sinn, til ríkis í Nóregi, en hann fór þaðan til Danmerkr; en Óláfr konungr flýði þá landit ok fór þá austr í Garðaríki ok kom aptr í Nóreg tveim vetrum síðar ok átti þá orrostu mikla á Stiklarstöðum við lenda menn sína, er þá höfðu görz honum ótrúir ok váru þá mótstöðumenn hans; þar fell Óláfr konungr, sem alkunna er orðit, ok er hann heilagr ok liggr í skríni í Niðarósi.		Í þann tíma er Knútr konungr réð Englandi ok Danmörk, þá réð Óláfr Haraldsson fyrir Nóregi. En er Óláfr konungr kom þar til ríkis, þá stukku ór landi fyrir honum Sveinn jarl Hákonarson ok Hákon jarl Eiríksson, systurson Knúts konungs; hann fór til Englands á fund Knúts konungs, frænda síns, ok tók hann vel við honum. Síðan ófriðaðiz með þeim Óláfi konungi ok Knúti konungi. Knútr konungr ok Hákon jarl kómu í Nóreg með her óvígjan; var þat ofarla á dögum Óláfs konungs, ok lögðu þeir land alt undir sik. Knútr konungr setti þá Hákon, frænda sinn, til ríkis í Nóregi, en hann fór þaðan til Danmerkr; en Óláfr konungr flýði þá landit ok fór þá austr í Garðaríki ok kom aptr í Nóreg tveim vetrum síðar ok átti þá orrostu mikla á Stiklarstöðum við lenda menn sína, er þá höfðu görz honum ótrúir ok váru þá mótstöðumenn hans; þar fell Óláfr konungr, sem alkunna er orðit, ok er hann heilagr ok liggr í skríni í Niðarósi.

← Eldre revisjon		Revisjonen fra 4. jan. 2016 kl. 15:30
Linje 782:		Linje 782:
	''67. Frá Þorgunnusonum''		''67. Frá Þorgunnusonum''

−	Í þenna tíma váru þeir Sveinn ok Ástráðr Þorgunnusynir vestr í Flæmingjalandi ok sátu þar í járnum ok í varðhaldi ok váru ílla haldnir, þvíat Baldvini hertogi lét ekki lina þeim, þvíat honum var þat mjök í móti skapi, er Óláfr var út leystr, þó at hann gerði þat fyrir bœn þeirra. Þetta líkaði Eðlu dróttning ílla, ok biðr opt föður sinn, at hann léti þá meirr njóta þess, er þeir höfðu verit í kærleikum við Knút konung, en gjalda ódrengskapar Oláfs konungs. Hertoginn svarar reiðuliga ok mælti svá: «Þeir skulu þess dags hér bíða í Flæmingjalandi, er Óláfr, vinr þeirra, leysir þá út, eða bíða hér bana ella. Nú þó at frestiz útlausnin hans við þá, þá er makligt, at þeir gjaldi þess, þvíat þeir báðu þess þakksamliga ok tölðu þar ~~lil~~ marga hluti þá, er oss samði eigi at neita þeim þetta; munu þeir nú ok görr vita, til hvers þeir hafa þá starfat, er þeir lögðu mesta stund á þat, at Óláfr væri lauss látinn; hefir þetta farit eptir hugþokka mínum, at ílt mundi at leita trúnaðar undir hann.» Ok er hon sá, at ekki tjáði at flytja þetta mál lengr, þá hætti hon, ok leið svá enn næsti vetr eptir fall Knúts konungs, at þeir brœðr sátu þar í járnum með hertoganum.	+	Í þenna tíma váru þeir Sveinn ok Ástráðr Þorgunnusynir vestr í Flæmingjalandi ok sátu þar í járnum ok í varðhaldi ok váru ílla haldnir, þvíat Baldvini hertogi lét ekki lina þeim, þvíat honum var þat mjök í móti skapi, er Óláfr var út leystr, þó at hann gerði þat fyrir bœn þeirra. Þetta líkaði Eðlu dróttning ílla, ok biðr opt föður sinn, at hann léti þá meirr njóta þess, er þeir höfðu verit í kærleikum við Knút konung, en gjalda ódrengskapar Oláfs konungs. Hertoginn svarar reiðuliga ok mælti svá: «Þeir skulu þess dags hér bíða í Flæmingjalandi, er Óláfr, vinr þeirra, leysir þá út, eða bíða hér bana ella. Nú þó at frestiz útlausnin hans við þá, þá er makligt, at þeir gjaldi þess, þvíat þeir báðu þess þakksamliga ok tölðu þar til marga hluti þá, er oss samði eigi at neita þeim þetta; munu þeir nú ok görr vita, til hvers þeir hafa þá starfat, er þeir lögðu mesta stund á þat, at Óláfr væri lauss látinn; hefir þetta farit eptir hugþokka mínum, at ílt mundi at leita trúnaðar undir hann.» Ok er hon sá, at ekki tjáði at flytja þetta mál lengr, þá hætti hon, ok leið svá enn næsti vetr eptir fall Knúts konungs, at þeir brœðr sátu þar í járnum með hertoganum.

@@ Linje 764: / Linje 764: @@
 Eptir fall Knúts konungs þótti Dönum þurfa at taka sér konung; en þá var næstr konungdóminum Óláfr Sveinsson, sem forn lög stóðu til, at enn elzti son Sveins konungs skyldi konungr vera. Danir áttu þá opt þing ok töluðu um þetta vandmæli; var þat margra manna vili at kalla Óláf til konungdóms, en þó þótti þat vera ekki auðsóttligt, þar sem hann var kominn; væntu þeir ok lítillar vingunar af Baldvina hertoga fyrir sakir þeirra atburða, er þá höfðu orðit fyrir skömmu.
-<br>&nbsp;&nbsp; Síðan tóku menn þat ráð, at þeir beiddu Þorgunnusonu, at þeir skyldi fara vestr í Flæmingjaland á fund Baldvina hertoga ok vita, ef þeir fengi nát Óláfi með nökkurri útlausn; þótti þat vænast til, at við þetta mundi hann fáz, at þeir menn fœri þessa ferð, er áðr hefði verit í kserleikum við Knút konung. Þeir brœðr svöruðu svá: «Ekki eruð ér Danahöfðingjar þess verðir, at vit farim sendiferðir yðrar eða flytim yður málskipti, en ekki er ferð þessi svá löng, at hon megi eigi vel fram komaz fyrir þat; væntum vér oss ok góðra viðtakna, þótt vér komim í Flæmingjaland.» En þótt þeir talaði slíkt, þá játa þeir þó þessu með vina sinna umráði; búaz þeir síðan til ferðar brœðr ok fara, þegar þeir váru búnir, ok koma fram í Flæmingjalandi.
+<br>&nbsp;&nbsp; Síðan tóku menn þat ráð, at þeir beiddu Þorgunnusonu, at þeir skyldi fara vestr í Flæmingjaland á fund Baldvina hertoga ok vita, ef þeir fengi nát Óláfi með nökkurri útlausn; þótti þat vænast til, at við þetta mundi hann fáz, at þeir menn fœri þessa ferð, er áðr hefði verit í kærleikum við Knút konung. Þeir brœðr svöruðu svá: «Ekki eruð ér Danahöfðingjar þess verðir, at vit farim sendiferðir yðrar eða flytim yður málskipti, en ekki er ferð þessi svá löng, at hon megi eigi vel fram komaz fyrir þat; væntum vér oss ok góðra viðtakna, þótt vér komim í Flæmingjaland.» En þótt þeir talaði slíkt, þá játa þeir þó þessu með vina sinna umráði; búaz þeir síðan til ferðar brœðr ok fara, þegar þeir váru búnir, ok koma fram í Flæmingjalandi.
 <br>&nbsp;&nbsp; Þeir fara þegar á fund Baldvina hertoga ok Eðlu dróttningar, dóttur hans; var þeim þar vel fagnat, ok varð dróttning þeim harðla fegin ok spurði þá vandliga at þeim tíðendum, er þá höfðu nýliga orðit í Danmörk; þeir sögðu henni slíkt, sem hon vildi vita. Síðan báru þeir upp fyrir hertogann erendi sín ok sögðu honum orðsending höfðingja ór Danmörk ok þar með bœn allrar alþýðu, ef hann vildi gefa Óláfi Sveinssyni göng ok órlof til heimferðar; bjóða þeir ok til þess fé, at hann sé út leystr, «svá mikit sem yðr líkar, herra!» «Væntum vér ok þess, herra!» sagði Sveinn, «at þér mundið mikit hér um gera fyrir vár orð.» Hertoginn svaraði: «Þess væri Danir frá oss verðir, er þeim væri bæði í skömm ok skaði, fyrir sakir þess níðingskapar, er þeir hafa unnit; biðja þeim þar fyrir allir ílls, sem vert er; en þó, í annan stað, væri þat eigi ómakligt, at þeir Danir næði at hafa þvílíkan höfðingja yfir sér, sem Óláfr er; en þó er hann svá kominn í mitt vald, at hann mun seint heðan leysaz; þvíat þat reyndiz mér aldregi fals, er Knútr konungr sagði mér, en hann sendi mér þau orð et síðarsta sinn, at þenna mann skylda ek aldregi lausan láta.» Þá svöruðu þeir bræðr báðir senn: «Þat mæla menn, herra! at þessi hlutr hafi konunginum helzt yfirgefiz, ok jafnvel mæla þat vinir hans, ok þótti Óláfr honum með trúleika þjóna; en til þess væri engir menn jafnskyldir, sem vit brœðr, at bœta um þat, ef konunginum hefði nökkut yfirgefiz; viljum vér bjóða þat alt fram fyrir vára hönd, sem yðr líkar ok þér vilið beitt hafa, til þess at vér náim þessum manni í brott heðan.» Hertoginn svaraði: «Eigi væntir mik þess, at sú raun verði á, at þessu sé misráðit, at Óláfr sé í varðhaldi hafðr eptir því, sem Knútr konungr sagði fyrir; en skil ek, at ykkr gengr gott til þessar eptirleitanar ok ástúð við Knút konung; nú með því at ek hefi ykkr reynt at góðum drengjum jafnan ok ek veit til sanns, at þit hafið vel fylgt Knúti konungi, höfðingja ykkrum, ok hann virði ykkr mikils, þá skal ykkr gera á þessu nökkurn kost. Óláfr skal leysa sik út með XXX marka gulls ok þó með þeim kosti, at þit skulið hér sitja í járninu á meðan, þar til er Óláfr hefir út greitt féit, þat sem nú er ákveðit; vil ek, at þit reynið svá, hversu góðr drengr Óláfr er, eða hverir næst munu sét hafa, hverr maðr hann er; megið þit ok svá hugsa ykkart mál, ef Óláfr vil eigi greiða féit eptir því, sem skilit er, at þá komiz it aldregi ór þessu varðhaldi ok prísund*; nú eiguð þit hér mest í hættu,» sagði hertoginn, «en engan trúnað vil ek undir Óláfi eiga, ok ekki vil ek þessa fýsa ykkr.»
 <br>&nbsp;&nbsp; Ok er hertoginn hafði þenna kost upp sagðan, þá sögðu þeir brœðr, at þeir vildu finna Óláf. Síðan var þeim fylgt til dyflizunnar*, þar sem Óláfr sat í; þeir segja honum þetta alt jafnsaman, orðsending höfðingja ór Danmörk, at þat var vili þeirra, at hann væri til konungs tekinn yfir alt Danaveldi. «Höfum vér nú ok þetta mál talat við hertogann, ok setti hann þar í fyrstu þvert nei fyrir, en þó við okkart fullting ok bœn, þá vill hann unna þér útlausnar.» Síðan segja þeir, hversu mikit fé hertoginn mælti til útlausnar honum ok þó þat með, at þeir brœðr skyldu setjaz í járnit þat sama, er hann sat áðr í, þar til er fé þetta er út goldit. «Munu þat ok flestir mæla, at vit hættim mjök á þitt vald ok miskunn, ef vér gerum þetta; væntum vit þess, at okkr muni þat vel gefaz, ok þú munir þat góðu launa, svá mikit sem þér liggr við; þvíat fáir get ek, at þetta geri fyrir þínar sakir.» Óláfr svaraði: «Þessi kostr þykki mér,» sagði hann, «allgóðr, ok eigi beiði ek annars; œgir mik ekki þetta fégjald, ok ef (ek)* fæ ríki í Danmörk, þá skal ek eigi hafa borit konungsnafn einar þrjár nætr, at ek skal til hafa greitt þetta gjald; skulu þit þat hafa fyrir þann manndóm, er þit sýnið mér nú, ok slíkt, sem mér kaupiz í; má ok vera, at ykkr verði þetta ömbunat, ef várt vald verðr nökkut.»

@@ Linje 663: / Linje 663: @@
 Knútr konungr var at veizlu at Sævarenda, sem áðr var sagt, ok ætlar at gera sendimenn vestr til þeirra Vandilsbúanna ok ætlar þar gjald á at leggja sem annarsstaðar; en hann sjálfr vildi eigi fara, þvíat honum var sagt þangat torfœri mikit. Knútr konungr nefndi til þessar ferðar Svein ok Ástráð Þorgunnusonu; höfðu þeir með sér LX manna; höfðu þeir þá ekki spurt liðsafnað þeirra Vandilskagabúanna.
-<br>&nbsp;&nbsp; Fóru þeir brœðr, þar til er þeir kómu at á einni mikilli; oðrum megin árinnar var fjölmenni mikit. Þeir menn váru allir vápnaðir ok létu heldr ófriðliga ok fylktu þegar á árbakkanum við vaðit, er þeir sá, at hinir riðu at ánni. Þá mælti Sveinn Þorgunnuson: «Þessir ganga vel í móti at fœra oss gjaldit, ok munu þeir þat vita, at oss er hér ókunnigt, ok hafa þessir menn miklu betr gört, en aðrir ætluðu; skulu vér þeirra mál vel flytja, er vér komum til konungs.» - «Aldregi veit ek þat,» sagði Ástráðr; «mér þykkja þeir ekki svá trúligir sem þér.» Þeir Þórðr heyrðu nú, hvat þeir töluðu. Þá mælti Þórðr dorri: «Þér skuluð verða eigi svá bráðfegnir, þvíat ek vænti þess, at þat sama gjald hafið þér heðan, sem þér eruð makligstir. Eru þat in mestu firn, er þér ætliz fyrir at leggja á alt fólk ánauðarok; ok er þess ván, at þér finnið sjálfa yðr fyrir; eru menn þess þó latari, en líkendi mundi á þykkja; munu þér ok yðrum ójafnaði annarsstaðar meirr fram koma en hér; sœkið nú at, ef þér Þorið.» Þá svaraði (Sveinn)* Þorgunnuson: «Þessir eru orðstórir mjök; eða hvat líz yðr ráð? Skulu vér ráða til árinnar?» Ástráðr svaraði: «Nú fór sem mik grunaði, at þeir mundi eigi fœra oss þat gjald, er oss væri fagnaðr í, ok ekki sýniz oss þat ráð at ríða á ána, því at þeir hafa her manns; en nú þarf ekki at dyljaz við, hvat þeir vilja.» Sveinn svaraði: «Ekki mun konungi þá þykkja rekit sitt erendi; er þat ok svá, ef (vér)* skulum ekki fleira við eigaz, ok skulum vér (eigi)* flýja þegar fyrir stóryrðum þeirra; munu menn þessir vera staðlitlir, ef við þeim er horft, ok skulu vér víst herða á fram.» Þeir biðja hann ráða. Síðan ríða þeir Sveinn út á ána, en hinir skjóta þegar á þá ok grýta; gengr þeim seint framreiðin; lömðuz hlífar þeirra af grjóti, en þeir urðu sárir af skotum. Þá mælti Ástráðr: «Snúm aptr nú,» sagði hann, «ok hefði betra fyrr verit.» Sveinn kvað þat aldregi verða skyldu, at þeir skilði við slíka sneypu, ok keyrði fram hestinn með sporum. Þá tók Ástráðr í beisltaumana ok sneri aptr hestinum undir honum, ok lét hann þessu eigi ráða, þvíat hann sá, at þetta var in mesta ófœra. Hann var manna sterkastr, ok mátti Sveinn engri spy[r]nendi* við koma; sneru þá ok aptr allir förunautar þeirra.
+<br>&nbsp;&nbsp; Fóru þeir brœðr, þar til er þeir kómu at á einni mikilli; oðrum megin árinnar var fjölmenni mikit. Þeir menn váru allir vápnaðir ok létu heldr ófriðliga ok fylktu þegar á árbakkanum við vaðit, er þeir sá, at hinir riðu at ánni. Þá mælti Sveinn Þorgunnuson: «Þessir ganga vel í móti at fœra oss gjaldit, ok munu þeir þat vita, at oss er hér ókunnigt, ok hafa þessir menn miklu betr gört, en aðrir ætluðu; skulu vér þeirra mál vel flytja, er vér komum til konungs.» - «Aldregi veit ek þat,» sagði Ástráðr; «mér þykkja þeir ekki svá trúligir sem þér.» Þeir Þórðr heyrðu nú, hvat þeir töluðu. Þá mælti Þórðr dorri: «Þér skuluð verða eigi svá bráðfegnir, þvíat ek vænti þess, at þat sama gjald hafið þér heðan, sem þér eruð makligstir. Eru þat in mestu firn, er þér ætliz fyrir at leggja á alt fólk ánauðarok; ok er þess ván, at þér finnið sjálfa yðr fyrir; eru menn þess þó latari, en líkendi mundi á þykkja; munu þér ok yðrum ójafnaði annarsstaðar meirr fram koma en hér; sœkið nú at, ef þér þorið.» Þá svaraði (Sveinn)* Þorgunnuson: «Þessir eru orðstórir mjök; eða hvat líz yðr ráð? Skulu vér ráða til árinnar?» Ástráðr svaraði: «Nú fór sem mik grunaði, at þeir mundi eigi fœra oss þat gjald, er oss væri fagnaðr í, ok ekki sýniz oss þat ráð at ríða á ána, því at þeir hafa her manns; en nú þarf ekki at dyljaz við, hvat þeir vilja.» Sveinn svaraði: «Ekki mun konungi þá þykkja rekit sitt erendi; er þat ok svá, ef (vér)* skulum ekki fleira við eigaz, ok skulum vér (eigi)* flýja þegar fyrir stóryrðum þeirra; munu menn þessir vera staðlitlir, ef við þeim er horft, ok skulu vér víst herða á fram.» Þeir biðja hann ráða. Síðan ríða þeir Sveinn út á ána, en hinir skjóta þegar á þá ok grýta; gengr þeim seint framreiðin; lömðuz hlífar þeirra af grjóti, en þeir urðu sárir af skotum. Þá mælti Ástráðr: «Snúm aptr nú,» sagði hann, «ok hefði betra fyrr verit.» Sveinn kvað þat aldregi verða skyldu, at þeir skilði við slíka sneypu, ok keyrði fram hestinn með sporum. Þá tók Ástráðr í beisltaumana ok sneri aptr hestinum undir honum, ok lét hann þessu eigi ráða, þvíat hann sá, at þetta var in mesta ófœra. Hann var manna sterkastr, ok mátti Sveinn engri spy[r]nendi* við koma; sneru þá ok aptr allir förunautar þeirra.
 <br>&nbsp;&nbsp; Sveinn var allreiðr, ok fóru nú aptr enn sama veg ok koma á fund Knúts konungs ok sögðu honum sín erendi. Konungr var þá búinn at ríða frá veizlunni at Sævarenda. Konungr varð styggr við þessa sögu. Sveinn var enn óðasti, bað konung senda örvarboð um öll næstu heruð ok stefna liði til sín ok fara til móts við þessa menn ok berjaz við þá ok reka slíkar vanmennur af höndum sér; «eru þetta in mestu firn,» sagði hann, «er þeir hafa upp hlaupit til ófriðar ok gera styrjöld í móti yðr, er enskis eru verðir; skyldi þeim þann ófagnað gera, at þeir mætti lengi síðan minni til reka.» Konungr svaraði: «Allóðr ertu nú, Sveinn! ok ekki væri þeir þessa ómakligir, en þó munu vér hér annat ráð fyrir gera en berjaz við menn vára; munum vér enn senda menn til þeirra; mun þá þessi ófriðr stöðvaz; en ek mun fara norðr til Fjóns, sem ek hefi ætlat.»
 <br>&nbsp;&nbsp; Konungr kallar til sín höfðingja þann, er Tóli hét; hann var kynstórr ok enn kurteisasti, á ungum aldri. Konungr mælti til hans: «Þú skalt fara til fundar við menn þessa, er oss er sagt, at hefja vili mótgang við oss; seg þeim svá, at þeir fari heim til híbýla sinna ok eyði flokki sínum; fari þeir síðan á minn fund, er þar eru helzt fyrirmenn, ok semjum síðan sættir várar.»

@@ Linje 6: / Linje 6: @@
 |-
 ! !!  !!  !!  !! [[Fil:Dansk.gif|32px|link=Knud Lavards mord]] !!  !!
 |-
 ! !!  !!  !!  !! [[Fil:Dansk.gif|32px|link=Uddrag af Knytlingernes saga]] !!  !!