Mariu Saga egipzku - Revisjonshistorikk

Jesper på 12. mar. 2023 kl. 11:40

2023-03-12T11:40:23Z

Jesper: Tilføjet « (som mangler i forlægget)

2023-03-11T08:41:24Z

Tilføjet « (som mangler i forlægget)

Jesper på 10. mar. 2023 kl. 16:03

2023-03-10T16:03:08Z

Jesper på 10. mar. 2023 kl. 16:02

2023-03-10T16:02:24Z

Jesper: « mangler i forlægget

2023-03-08T16:40:17Z

« mangler i forlægget

Jesper: Forlægget har »ok«, men »ek« må være rigtigt, jfr. sagaens 2. redaktion

2023-03-07T13:22:57Z

Forlægget har »ok«, men »ek« må være rigtigt, jfr. sagaens 2. redaktion

Jesper på 7. mar. 2023 kl. 13:07

2023-03-07T13:07:29Z

Jesper på 1. mar. 2023 kl. 16:50

2023-03-01T16:50:03Z

August på 25. nov. 2021 kl. 08:24

2021-11-25T08:24:53Z

August på 6. sep. 2020 kl. 22:18

2020-09-06T22:18:26Z

Vis endringer

@@ Linje 3: / Linje 3: @@
 !align="center" valign="top" width="40%" | '''Velg språk''' !!align="center" valign="top" width="10%" | Norrønt !!align="center" valign="top" width="10%"| Islandsk !!align="center" valign="top" width="10%"| Norsk !!align="center" valign="top" width="10%"| Dansk !!align="center" valign="top" width="10%"| Svensk !!align="center" valign="top" width="10%"| Færøysk
 |-
-!  Denne teksten finnes på følgende språk ►!! [[Fil:Original.gif|32px|link=Mariu Saga egipzku]] !!  !!  !!  !!  !!
+!  Denne teksten finnes på følgende språk ►!! [[Fil:Original.gif|32px|link=Mariu Saga egipzku]] !!  !!  !! [[Fil:Dansk.gif|32px|link=Sankt Maria den Egyptiskes saga]] !!  !!
 |-
 |}

← Eldre revisjon		Revisjonen fra 11. mar. 2023 kl. 08:41
Linje 66:		Linje 66:


−	'''13.''' Þa kom hun til hans ok mællti þetta: »Bleza mik fadir!« Hann hræddiz ok svaradi svo: »Blezadr<ref>Dyrkadr ''B.''</ref> ser þu gud, nu hefi ek fundit þat, sem ek for at leita, [betra mann mer<ref>[''mgl. B.''</ref>.« Hun mællti þa: »Zosima, syng þu pater noster ok credo in deum, fyrr en þu gefir mer corpus domini.« Þa gaf hun honum fridarkoss ok tok sidan corpus domini ok heilt hỏndum til himna ok mællti: »Drottinn minn, kvad hun, nu skalltu ambatt þina lata fara i fridi, þviat ek hefi sed nu grædara minn. En nu far þu, Zosima brodir heill ok vel, ok hygg at þvi, sem ek hefi sagt þer, kom þu annat wor at iafnleingd i þann stad, sem wit hittumzt fyrra sinn. [Ek særi þik i guds nafni, attu kom þa ok finn mik a (þa) lund sem gud will<ref>[''mgl. B.''</ref>. En hann bad, at hun skylldi eta nockut af alldine þvi, er hann hafdi fært henne. Hun tok þriu korn af ertrum ok ꜳt ok mællti sidan: »Ærinn mat hỏfum vær i guds miskunn, ef vær megum giora vilia hans.« Þa bad hun Zosimas<ref>Zosimam ''B.''</ref> þess sem fyrr: »Minztu min, fadir, i bænum þinum.« Hann svaradi: »Þat skal ek gera, sem þu bydr mer. En þu skallt þat gera, sem margir þurfa, ath bidia fyrir ollum [lærdum monnum ok konungum ok ollu kristno folki ok fyrir mer syndugum<ref>[''mgl. B.''</ref>.« Eptir þessi ord þeira blezadi hon ꜳna Jordan med krossmarki ok geck sidan yfir ꜳna þurrum fotum. En Zosimas for heim ok þotti [svo illa, at hann vissi eigi, hvat hann skylldi til taka, er<ref>[mikit at ''B.''</ref> hann hafdi eigi spurt hana at nafne.	+	'''13.''' Þa kom hun til hans ok mællti þetta: »Bleza mik fadir!« Hann hræddiz ok svaradi svo: »Blezadr<ref>Dyrkadr ''B.''</ref> ser þu gud, nu hefi ek fundit þat, sem ek for at leita, [betra mann mer<ref>[''mgl. B.''</ref>.« Hun mællti þa: »Zosima, syng þu pater noster ok credo in deum, fyrr en þu gefir mer corpus domini.« Þa gaf hun honum fridarkoss ok tok sidan corpus domini ok heilt hỏndum til himna ok mællti: »Drottinn minn, kvad hun, nu skalltu ambatt þina lata fara i fridi, þviat ek hefi sed nu grædara minn. En nu far þu, Zosima brodir heill ok vel, ok hygg at þvi, sem ek hefi sagt þer, kom þu annat wor at iafnleingd i þann stad, sem wit hittumzt fyrra sinn. [Ek særi þik i guds nafni, attu kom þa ok finn mik a (þa) lund sem gud will<ref>[''mgl. B.''</ref>.« En hann bad, at hun skylldi eta nockut af alldine þvi, er hann hafdi fært henne. Hun tok þriu korn af ertrum ok ꜳt ok mællti sidan: »Ærinn mat hỏfum vær i guds miskunn, ef vær megum giora vilia hans.« Þa bad hun Zosimas<ref>Zosimam ''B.''</ref> þess sem fyrr: »Minztu min, fadir, i bænum þinum.« Hann svaradi: »Þat skal ek gera, sem þu bydr mer. En þu skallt þat gera, sem margir þurfa, ath bidia fyrir ollum [lærdum monnum ok konungum ok ollu kristno folki ok fyrir mer syndugum<ref>[''mgl. B.''</ref>.« Eptir þessi ord þeira blezadi hon ꜳna Jordan med krossmarki ok geck sidan yfir ꜳna þurrum fotum. En Zosimas for heim ok þotti [svo illa, at hann vissi eigi, hvat hann skylldi til taka, er<ref>[mikit at ''B.''</ref> hann hafdi eigi spurt hana at nafne.

← Eldre revisjon		Revisjonen fra 10. mar. 2023 kl. 16:03
Linje 60:		Linje 60:


−	'''11.''' Đa er Zosimas heyrdi [þau hennar mal<ref>[þat ''B.''</ref>, ath hon tok dæmi or enum diupsettuztum<ref>diupuztum ''B.''</ref> bokum, spurdi hann hana: »Kantu salma edr hefir þu lesit bækr?« Hon svaradi: »[Trui þu<ref>[Tru ''B.''</ref> mer, godr madr, at sidan ek for fra Jordan, hefir ek eigi mann sed fyrr en þik ok ecki kykvendi; a bok nam ek alldregi, ok eigi heyrda ek fra bokmali sagt. En gud heilagr lifandi<ref>''tilf. B.''</ref> æ ok æ kennir hverium manne wisdom. Nu hefi ek, kvad hun, sagt þer allt [þat sem yfir mik hefir geingit<ref>[um minn hag ''B.''</ref>, ok þvi bid ek þik, ath þu halldir bænum fyrir mer vid gud, medan þu lifir.« Þa fell hann a kne gratandi ok mællti: »Blezadr ser þu gud, er giorir iarteinir miklar ok dasamligar ok svo margar, ath eingin<ref>engi ''B.''</ref> fær talit<ref>talt ''B.''</ref>.« Sidan tok hun i hỏnd honum ok reisti hann upp ok mællti: »Brodir, kvad hun, þess vil ek bidia, attu segir engum manne fra mer, medan ek lifi, enda fardu nu i guds fridi. Annat vor i þenna tima skulum vit finnaz, ok þess bid ek þik, attu farir eigi fra stad ydrum þa, sva sem sidr ydvar ok lỏg ero til.« En er hann heyrdi þetta, at hun vissi allt um rad<ref>sid ''B.''</ref> þeira, undradi hann þat, ok [hafdi henne þo einginn frꜳ sagt, þa<ref>[''mgl. B''</ref> lofadi hann gud bædi med munni ok hiarta. Þa mællti hun enn vit hann: »Vertu<ref>Verdu ''B.''</ref> heima i munklifi, þa er fasta kemr, þviat gud vill eigi, ath þu farir [ut med brædrum, sem venia er til<ref>[''mgl. B''</ref>, fyrr en a skirdegi, þa fardu til Jordanar, ok haf med þer holld ok blod drottins wors, ok bid min þeim megin ꜳrinnar, sem þu kemr at henne. Ek vil þa taka corpus domini, þviat ek [hafda þat eigi, sidan ek tok þar<ref>[hefi þat eigi haft, sidan ek var ''B.''</ref> i munklifinu. En þvi einka ek skirdag til þess, at drottinn vor gaf a þeim degi postolum sinum holld sitt ok blod. En er þu kemr heim, þa mæl þu vit abota ydvarn Johannem, ath hann gæti vel munka sinna allra ok refsi þeim misfarir<ref>misgerdir ''B.''</ref> sinar, þviat þeir þurfa þess. Bid þu fyrir mer,« kvad hun. Ok sidan hvarf hun fra honum i skoginn, þar sem hann var þyckvaztr. Hann fell þa til bænar ok kysti þar ꜳ iordina, sem fætr hennar hofdu stadit, ok lofadi gud. Sidan reis hann upp ok for heim [ok var heima þau misseri, ok geck hun honum alldri or hug nott ne dag<ref>[''mgl.''</ref>.	+	'''11.''' Đa er Zosimas heyrdi [þau hennar mal<ref>[þat ''B.''</ref>, ath hon tok dæmi or enum diupsettuztum<ref>diupuztum ''B.''</ref> bokum, spurdi hann hana: »Kantu salma edr hefir þu lesit bækr?« Hon svaradi: »[Trui þu<ref>[Tru ''B.''</ref> mer, godr madr, at sidan ek for fra Jordan, hefir ek eigi mann sed fyrr en þik ok ecki kykvendi; a bok nam ek alldregi, ok eigi heyrda ek fra bokmali sagt. En gud heilagr lifandi<ref>''tilf. B.''</ref> æ ok æ kennir hverium manne wisdom. Nu hefi ek, kvad hun, sagt þer allt [þat sem yfir mik hefir geingit<ref>[um minn hag ''B.''</ref>, ok þvi bid ek þik, ath þu halldir bænum fyrir mer vid gud, medan þu lifir.« Þa fell hann a kne gratandi ok mællti: »Blezadr ser þu gud, er giorir iarteinir miklar ok dasamligar ok svo margar, ath eingin<ref>engi ''B.''</ref> fær talit<ref>talt ''B.''</ref>.« Sidan tok hun i hỏnd honum ok reisti hann upp ok mællti: »Brodir, kvad hun, þess vil ek bidia, attu segir engum manne fra mer, medan ek lifi, enda fardu nu i guds fridi. Annat vor i þenna tima skulum vit finnaz, ok þess bid ek þik, attu farir eigi fra stad ydrum þa, sva sem sidr ydvar ok lỏg ero til.« En er hann heyrdi þetta, at hun vissi allt um rad<ref>sid ''B.''</ref> þeira, undradi hann þat, ok [hafdi henne þo einginn frꜳ sagt, þa<ref>[''mgl. B''</ref> lofadi hann gud bædi med munni ok hiarta. Þa mællti hun enn vit hann: »Vertu<ref>Verdu ''B.''</ref> heima i munklifi, þa er fasta kemr, þviat gud vill eigi, ath þu farir [ut med brædrum, sem venia er til<ref>[''mgl. B''</ref>, fyrr en a skirdegi, þa fardu til Jordanar, ok haf med þer holld ok blod drottins wors, ok bid min þeim megin ꜳrinnar, sem þu kemr at henne. Ek vil þa taka corpus domini, þviat ek [hafda þat eigi, sidan ek tok þar<ref>[hefi þat eigi haft, sidan ek var ''B.''</ref> i munklifinu. En þvi einka ek skirdag til þess, at drottinn vor gaf a þeim degi postolum sinum holld sitt ok blod. En er þu kemr heim, þa mæl þu vit abota ydvarn Johannem, ath hann gæti vel munka sinna allra ok refsi þeim misfarir<ref>misgerdir ''B.''</ref> sinar, þviat þeir þurfa þess. Bid þu fyrir mer,« kvad hun. Ok sidan hvarf hun fra honum i skoginn, þar sem hann var þyckvaztr. Hann fell þa til bænar ok kysti þar ꜳ iordina, sem fætr hennar hofdu stadit, ok lofadi gud. Sidan reis hann upp ok for heim [ok var heima þau misseri, ok geck hun honum alldri or hug nott ne dag<ref>[''mgl. B''</ref>.

← Eldre revisjon		Revisjonen fra 10. mar. 2023 kl. 16:02
Linje 60:		Linje 60:


−	'''11.''' Đa er Zosimas heyrdi [þau hennar mal<ref>[þat ''B.''</ref>, ath hon tok dæmi or enum diupsettuztum<ref>diupuztum ''B.''</ref> bokum, spurdi hann hana: »Kantu salma edr hefir þu lesit bækr?« Hon svaradi: »[Trui þu<ref>[Tru ''B.''</ref> mer, godr madr, at sidan ek for fra Jordan, hefir ek eigi mann sed fyrr en þik ok ecki kykvendi; a bok nam ek alldregi, ok eigi heyrda ek fra bokmali sagt. En gud heilagr lifandi<ref>''tilf. B.''</ref> æ ok æ kennir hverium manne wisdom. Nu hefi ek, kvad hun, sagt þer allt [þat sem yfir mik hefir geingit<ref>[um minn hag ''B.''</ref>, ok þvi bid ek þik, ath þu halldir bænum fyrir mer vid gud, medan þu lifir.« Þa fell hann a kne gratandi ok mællti: »Blezadr ser þu gud, er giorir iarteinir miklar ok dasamligar ok svo margar, ath eingin<ref>engi ''B.''</ref> fær talit<ref>talt ''B.''</ref>.« Sidan tok hun i hỏnd honum ok reisti hann upp ok mællti: »Brodir, kvad hun, þess vil ek bidia, attu segir engum manne fra mer, medan ek lifi, enda fardu nu i guds fridi. Annat vor i þenna tima skulum vit finnaz, ok þess bid ek þik, attu farir eigi fra stad ydrum þa, sva sem sidr ydvar ok lỏg ero til.« En er hann heyrdi þetta, at hun vissi allt um rad<ref>sid ''B.''</ref> þeira, undradi hann þat, ok [hafdi henne þo einginn frꜳ sagt, þa<ref>[''mgl.''</ref> lofadi hann gud bædi med munni ok hiarta. Þa mællti hun enn vit hann: »Vertu<ref>Verdu ''B.''</ref> heima i munklifi, þa er fasta kemr, þviat gud vill eigi, ath þu farir [ut med brædrum, sem venia er til<ref>[''mgl.''</ref>, fyrr en a skirdegi, þa fardu til Jordanar, ok haf med þer holld ok blod drottins wors, ok bid min þeim megin ꜳrinnar, sem þu kemr at henne. Ek vil þa taka corpus domini, þviat ek [hafda þat eigi, sidan ek tok þar<ref>[hefi þat eigi haft, sidan ek var ''B.''</ref> i munklifinu. En þvi einka ek skirdag til þess, at drottinn vor gaf a þeim degi postolum sinum holld sitt ok blod. En er þu kemr heim, þa mæl þu vit abota ydvarn Johannem, ath hann gæti vel munka sinna allra ok refsi þeim misfarir<ref>misgerdir ''B.''</ref> sinar, þviat þeir þurfa þess. Bid þu fyrir mer,« kvad hun. Ok sidan hvarf hun fra honum i skoginn, þar sem hann var þyckvaztr. Hann fell þa til bænar ok kysti þar ꜳ iordina, sem fætr hennar hofdu stadit, ok lofadi gud. Sidan reis hann upp ok for heim [ok var heima þau misseri, ok geck hun honum alldri or hug nott ne dag<ref>[''mgl.''</ref>.	+	'''11.''' Đa er Zosimas heyrdi [þau hennar mal<ref>[þat ''B.''</ref>, ath hon tok dæmi or enum diupsettuztum<ref>diupuztum ''B.''</ref> bokum, spurdi hann hana: »Kantu salma edr hefir þu lesit bækr?« Hon svaradi: »[Trui þu<ref>[Tru ''B.''</ref> mer, godr madr, at sidan ek for fra Jordan, hefir ek eigi mann sed fyrr en þik ok ecki kykvendi; a bok nam ek alldregi, ok eigi heyrda ek fra bokmali sagt. En gud heilagr lifandi<ref>''tilf. B.''</ref> æ ok æ kennir hverium manne wisdom. Nu hefi ek, kvad hun, sagt þer allt [þat sem yfir mik hefir geingit<ref>[um minn hag ''B.''</ref>, ok þvi bid ek þik, ath þu halldir bænum fyrir mer vid gud, medan þu lifir.« Þa fell hann a kne gratandi ok mællti: »Blezadr ser þu gud, er giorir iarteinir miklar ok dasamligar ok svo margar, ath eingin<ref>engi ''B.''</ref> fær talit<ref>talt ''B.''</ref>.« Sidan tok hun i hỏnd honum ok reisti hann upp ok mællti: »Brodir, kvad hun, þess vil ek bidia, attu segir engum manne fra mer, medan ek lifi, enda fardu nu i guds fridi. Annat vor i þenna tima skulum vit finnaz, ok þess bid ek þik, attu farir eigi fra stad ydrum þa, sva sem sidr ydvar ok lỏg ero til.« En er hann heyrdi þetta, at hun vissi allt um rad<ref>sid ''B.''</ref> þeira, undradi hann þat, ok [hafdi henne þo einginn frꜳ sagt, þa<ref>[''mgl. B''</ref> lofadi hann gud bædi med munni ok hiarta. Þa mællti hun enn vit hann: »Vertu<ref>Verdu ''B.''</ref> heima i munklifi, þa er fasta kemr, þviat gud vill eigi, ath þu farir [ut med brædrum, sem venia er til<ref>[''mgl. B''</ref>, fyrr en a skirdegi, þa fardu til Jordanar, ok haf med þer holld ok blod drottins wors, ok bid min þeim megin ꜳrinnar, sem þu kemr at henne. Ek vil þa taka corpus domini, þviat ek [hafda þat eigi, sidan ek tok þar<ref>[hefi þat eigi haft, sidan ek var ''B.''</ref> i munklifinu. En þvi einka ek skirdag til þess, at drottinn vor gaf a þeim degi postolum sinum holld sitt ok blod. En er þu kemr heim, þa mæl þu vit abota ydvarn Johannem, ath hann gæti vel munka sinna allra ok refsi þeim misfarir<ref>misgerdir ''B.''</ref> sinar, þviat þeir þurfa þess. Bid þu fyrir mer,« kvad hun. Ok sidan hvarf hun fra honum i skoginn, þar sem hann var þyckvaztr. Hann fell þa til bænar ok kysti þar ꜳ iordina, sem fætr hennar hofdu stadit, ok lofadi gud. Sidan reis hann upp ok for heim [ok var heima þau misseri, ok geck hun honum alldri or hug nott ne dag<ref>[''mgl.''</ref>.

← Eldre revisjon		Revisjonen fra 8. mar. 2023 kl. 16:40
Linje 54:		Linje 54:


−	'''9.''' Annan dag eptir þa geck ek a braut ein saman, ok for ek ut yfir ꜳna, ok bad ek ena dyrsta<ref>dyrstu ''B.''</ref> drottningu Mario, at hun skylldi visa mer ꜳ þꜳ gỏtu, sem ek mætta lifna af þeim dauda, sem syndir minar deyddu mik. Þa kom ek i skog mikinn þyckvan ok háfan. Sidan hefi ek flyd<ref>flyit ''B.''</ref> ok firzt menn, sem ek matta mest, ok hefi ek her bedit miskunnar drottins mins. Þa spurdi Zosimas: »Hversu leingi hefir þu her verit.« Hun svaradi: »Sidan ek for or Jorsalaborg, þa hefi ek her verit fiorutigi<ref>.xl. ''B.''</ref> wetra ok .vii. vetr.« Hann spurdi: »Hvat hefir þu haft þer til matar sidan.« »Ek hafda, kvad hun, eigi meira hingat en tvo<ref>tva ''B.''</ref> hleifa brauds ok þann halfan, er ek leifda<ref>''saal. B''; leyfda ''A.''</ref> i munklifinu. En þat braud hardnadi sva fyrir mer sem steinn, ok lifda ek vit þat nockura wetr.« Zosimas mællti: »Var þer mikit fyrir þvi ath lifa odruvisi<ref>ỏdruviss ''B.''</ref>, en þu vart adr von.« Þa svaradi hun: »Ef ek minnumzt ꜳ pisl þꜳ alla, sem ek hefi þolat, ok lif þat et illa, sem ek lifda adr, þa uggi ek, at ek fysumzt aptr til weralldarinnar, ok skula ek þa enn ꜳ nyia leik beriazt her i heiminum.« Hann svaradi: »Systir, kvad hann, leyn mik eighi, hverr hagr þinn hefir verit.« Þa tekr hun enn svo til mꜳls [a nyia leik<ref>[''mgl. B.''</ref>.	+	'''9.''' Annan dag eptir þa geck ek a braut ein saman, ok for ek ut yfir ꜳna, ok bad ek ena dyrsta<ref>dyrstu ''B.''</ref> drottningu Mario, at hun skylldi visa mer ꜳ þꜳ gỏtu, sem ek mætta lifna af þeim dauda, sem syndir minar deyddu mik. Þa kom ek i skog mikinn þyckvan ok háfan. Sidan hefi ek flyd<ref>flyit ''B.''</ref> ok firzt menn, sem ek matta mest, ok hefi ek her bedit miskunnar drottins mins.« Þa spurdi Zosimas: »Hversu leingi hefir þu her verit.« Hun svaradi: »Sidan ek for or Jorsalaborg, þa hefi ek her verit fiorutigi<ref>.xl. ''B.''</ref> wetra ok .vii. vetr.« Hann spurdi: »Hvat hefir þu haft þer til matar sidan.« »Ek hafda, kvad hun, eigi meira hingat en tvo<ref>tva ''B.''</ref> hleifa brauds ok þann halfan, er ek leifda<ref>''saal. B''; leyfda ''A.''</ref> i munklifinu. En þat braud hardnadi sva fyrir mer sem steinn, ok lifda ek vit þat nockura wetr.« Zosimas mællti: »Var þer mikit fyrir þvi ath lifa odruvisi<ref>ỏdruviss ''B.''</ref>, en þu vart adr von.« Þa svaradi hun: »Ef ek minnumzt ꜳ pisl þꜳ alla, sem ek hefi þolat, ok lif þat et illa, sem ek lifda adr, þa uggi ek, at ek fysumzt aptr til weralldarinnar, ok skula ek þa enn ꜳ nyia leik beriazt her i heiminum.« Hann svaradi: »Systir, kvad hann, leyn mik eighi, hverr hagr þinn hefir verit.« Þa tekr hun enn svo til mꜳls [a nyia leik<ref>[''mgl. B.''</ref>.

← Eldre revisjon		Revisjonen fra 7. mar. 2023 kl. 13:22
Linje 51:		Linje 51:


−	'''8.'''<ref>Fra Mariu drottningu ''Overskr. A.''</ref> Ok er ek hafda svo leingi [i þesso feingizt<ref>[vid fengiz ''B.''</ref> at komaz inn i kirkiuna, at ek var [svo mod, ath ek matta eigi leingr þann veg lata, þa hvarf ek hia kirkiunni i eina hyrningh fyrir utan<ref>[mod, þa for hon(!) i eina hyrning fyrir utan kirkiuna ''B.''</ref>, ok kom mer þa i hug, hvat vallda mundi, er ek matta eigi i kirkiu ganga sem allt kristid folk annat. Þottumzt ek þa skilia, hvat ek hafda syslat, ath af þvi hratt gud mer ut, at ek var verri hverium manni. Þa tok ek at grata af ollum hugh, ok barda ek ꜳ briost mer, ok þa sa ek þadan, sem ek stod, hvar skript ein var sett ok giỏr eptir Mariu modur drottins vors. Þa kallada ek af ollum hug til skriptarinnar gratandi augum ok siuku hiarta, fyrir þvi at þa et fyrsta fann ek, [hvat ek<ref>[''tilf. B.''</ref> hafda aflat. Ok mællta ek svo: »Ek bid þik, en helga mær Maria, er bart son guds hingat i verỏld þessa; weit ek, ath ek em eigi werd ath sia til þin fyrir þeiri miklu illzku, sem ek hefi giỏrt, en bid ek þik, guds modir, ath þu hialpir mer, fyrir þvi ath ek weit, ath gud giordizt fyrir þvi madr her i heimi, ath hann willdi, at syndugir menn idradizt misfella<ref>misgerda ''B.''</ref> sinna ok bætti yfir wit hann. Nu hit þridia sinn kalla ek til þin, en dyra drottningh himens ok iardar, attu lofir mer inn ath ganga i<ref>''mgl. B.''</ref> þær dyr, sem ok matta eigi adan inn komazt, til ens helga kross ath luta honum sem adrir menn. En ef þu vill mer þetta leyfa, þa heit ek þvi, at ek skal [alldregi þetta drygia slikt sem fyrr. Ok þegar sem ek kem til krossins, þa skal ek<ref>[''mgl. B.''</ref> af lata heiminum ok ollum hlutum þeim, sem honum fylgia, ok vil ek fara i þann stad, sem ek mega refsa mer sialf okynni min ok illzku þa er ek hræddumzt eigi gud. Enn bid ek þik et fiorda sinn, en helga Maria, fyrir þina dyrd ok hialp, er þu veitir ollu folki kristnu, attu gangir i vỏrdzlu fyrir mik vit drottin worn.« Ok sidan freistada ek ok geck til kirkiudyranna med ỏdrum monnum, ok geck ek þar<ref>þegar ''B.''</ref> inn, ok var mer þa ecki ut hrundit, helldr var mer þꜳ inn hrundit i kirkiuna. Þa vard ek svo fegin, at ek þottumzt varla vita vitz mins, ath ek skyllda þar inn komin, sem syndir minar hỏfdu mer adr wt hrundit, ok hræddumz ek þa fastliga gud. En þegar er ek kom firir krossinn, þa fell ek a kne. Þa kom ilmr svo godr i nasir mer, sem ek kenda alldreghi iafngodan fyrri, ok sa ek þar þa dyrd guds. En sidan er ek geck þadan ok aptr til skriptarinnar, þa fell ek a kne ok mællta ek sva: »Þu en helga Maria, yfirdrottning allra drottninga, hefir mer miskunnat, ok fyrir þina milldi komumz ek i helga kirkiu at sia dyrd guds. Nu vil ek fyrir þat lofa son alzvalldanda guds, er heyrir allra syndugra manna idran. Ok nu bid ek þik, at þu visir mer a þa gautu, er ek mætta sættaz vit skapara minn ok þik, en sæla mær Maria, ok alla guds helga menn.« En þegar sem ek hafda þetta mællt, þa heyrda ek rỏdd eina svo mæla vid mik: »Far þu yfir Jordan, þa hittir þu goda ro sꜳlo þinni.« Þa mællta ek vit skriptina: »Þu drottning min, afrækztu<ref>fyrirlittu ''B.''</ref> mik eigi, helldr gætt þu min avallt, hvargi<ref>hvar ''B.''</ref> sem ek fer.« Sidan geck ek or kirkiugardinum, ok þa kom madr i moti mer ok gaf mer þria penninga silfrs. En ek keypta þar med þria braudleifa, ok spurda ek manninn, hvar leid la til Jordanar, ok hann visadi mer þangat. Sidan geck ek gratandi or borginni. Þat var at dogurdarmali, en ek kom at solarsetri til Jordanar til munklifis þess, sem þu ert i. En þegar er ek kom, geck ek til ꜳrennar, ok þo<ref>þvo ''B.''</ref> ek andlit mitt ok fætr. Sidan geck ek i kirkiu ok tok ek corpus domini, ok þar var ek um nottina, ok at ek halfan hleif af braudi þvi, sem ek keypta i Jorsalaborg, ok drack ek þar wit vatn or Jordan.	+	'''8.'''<ref>Fra Mariu drottningu ''Overskr. A.''</ref> Ok er ek hafda svo leingi [i þesso feingizt<ref>[vid fengiz ''B.''</ref> at komaz inn i kirkiuna, at ek var [svo mod, ath ek matta eigi leingr þann veg lata, þa hvarf ek hia kirkiunni i eina hyrningh fyrir utan<ref>[mod, þa for hon(!) i eina hyrning fyrir utan kirkiuna ''B.''</ref>, ok kom mer þa i hug, hvat vallda mundi, er ek matta eigi i kirkiu ganga sem allt kristid folk annat. Þottumzt ek þa skilia, hvat ek hafda syslat, ath af þvi hratt gud mer ut, at ek var verri hverium manni. Þa tok ek at grata af ollum hugh, ok barda ek ꜳ briost mer, ok þa sa ek þadan, sem ek stod, hvar skript ein var sett ok giỏr eptir Mariu modur drottins vors. Þa kallada ek af ollum hug til skriptarinnar gratandi augum ok siuku hiarta, fyrir þvi at þa et fyrsta fann ek, [hvat ek<ref>[''tilf. B.''</ref> hafda aflat. Ok mællta ek svo: »Ek bid þik, en helga mær Maria, er bart son guds hingat i verỏld þessa; weit ek, ath ek em eigi werd ath sia til þin fyrir þeiri miklu illzku, sem ek hefi giỏrt, en bid ek þik, guds modir, ath þu hialpir mer, fyrir þvi ath ek weit, ath gud giordizt fyrir þvi madr her i heimi, ath hann willdi, at syndugir menn idradizt misfella<ref>misgerda ''B.''</ref> sinna ok bætti yfir wit hann. Nu hit þridia sinn kalla ek til þin, en dyra drottningh himens ok iardar, attu lofir mer inn ath ganga i<ref>''mgl. B.''</ref> þær dyr, sem ek matta eigi adan inn komazt, til ens helga kross ath luta honum sem adrir menn. En ef þu vill mer þetta leyfa, þa heit ek þvi, at ek skal [alldregi þetta drygia slikt sem fyrr. Ok þegar sem ek kem til krossins, þa skal ek<ref>[''mgl. B.''</ref> af lata heiminum ok ollum hlutum þeim, sem honum fylgia, ok vil ek fara i þann stad, sem ek mega refsa mer sialf okynni min ok illzku þa er ek hræddumzt eigi gud. Enn bid ek þik et fiorda sinn, en helga Maria, fyrir þina dyrd ok hialp, er þu veitir ollu folki kristnu, attu gangir i vỏrdzlu fyrir mik vit drottin worn.« Ok sidan freistada ek ok geck til kirkiudyranna med ỏdrum monnum, ok geck ek þar<ref>þegar ''B.''</ref> inn, ok var mer þa ecki ut hrundit, helldr var mer þꜳ inn hrundit i kirkiuna. Þa vard ek svo fegin, at ek þottumzt varla vita vitz mins, ath ek skyllda þar inn komin, sem syndir minar hỏfdu mer adr wt hrundit, ok hræddumz ek þa fastliga gud. En þegar er ek kom firir krossinn, þa fell ek a kne. Þa kom ilmr svo godr i nasir mer, sem ek kenda alldreghi iafngodan fyrri, ok sa ek þar þa dyrd guds. En sidan er ek geck þadan ok aptr til skriptarinnar, þa fell ek a kne ok mællta ek sva: »Þu en helga Maria, yfirdrottning allra drottninga, hefir mer miskunnat, ok fyrir þina milldi komumz ek i helga kirkiu at sia dyrd guds. Nu vil ek fyrir þat lofa son alzvalldanda guds, er heyrir allra syndugra manna idran. Ok nu bid ek þik, at þu visir mer a þa gautu, er ek mætta sættaz vit skapara minn ok þik, en sæla mær Maria, ok alla guds helga menn.« En þegar sem ek hafda þetta mællt, þa heyrda ek rỏdd eina svo mæla vid mik: »Far þu yfir Jordan, þa hittir þu goda ro sꜳlo þinni.« Þa mællta ek vit skriptina: »Þu drottning min, afrækztu<ref>fyrirlittu ''B.''</ref> mik eigi, helldr gætt þu min avallt, hvargi<ref>hvar ''B.''</ref> sem ek fer.« Sidan geck ek or kirkiugardinum, ok þa kom madr i moti mer ok gaf mer þria penninga silfrs. En ek keypta þar med þria braudleifa, ok spurda ek manninn, hvar leid la til Jordanar, ok hann visadi mer þangat. Sidan geck ek gratandi or borginni. Þat var at dogurdarmali, en ek kom at solarsetri til Jordanar til munklifis þess, sem þu ert i. En þegar er ek kom, geck ek til ꜳrennar, ok þo<ref>þvo ''B.''</ref> ek andlit mitt ok fætr. Sidan geck ek i kirkiu ok tok ek corpus domini, ok þar var ek um nottina, ok at ek halfan hleif af braudi þvi, sem ek keypta i Jorsalaborg, ok drack ek þar wit vatn or Jordan.

← Eldre revisjon		Revisjonen fra 7. mar. 2023 kl. 13:07
Linje 51:		Linje 51:


−	'''8.'''<ref>Fra Mariu drottningu ''Overskr. A.''</ref> Ok er ek hafda svo leingi [i þesso feingizt<ref>[vid fengiz ''B.''</ref> at komaz inn i kirkiuna, at ek var [svo mod, ath ek matta eigi leingr þann veg lata, þa hvarf ek hia kirkiunni i eina hyrningh fyrir utan<ref>[mod, þa for hon(!) i eina hyrning fyrir utan kirkiuna ''B.''</ref>, ok kom mer þa i hug, hvat vallda mundi, er ek matta eigi i kirkiu ganga sem allt kristid folk annat. Þottumzt ek þa skilia, hvat ek hafda syslat, ath af þvi hratt gud mer ut, at ek var verri hverium manni. Þa tok ek at grata af ollum hugh, ok barda ek ꜳ briost mer, ok þa sa ek þadan, sem ek stod, hvar skript ein var sett ok giỏr eptir Mariu modur drottins vors. Þa kallada ek af ollum hug til skriptarinnar gratandi augum ok siuku hiarta, fyrir þvi at þa et fyrsta fann ek, [hvat ek<ref>[''tilf. B.''</ref> hafda aflat. Ok mællta ek svo: »Ek bid þik, en helga mær Maria, er bart son guds hingat i verỏld þessa; weit ek, ath ek em eigi werd ath sia til þin fyrir þeiri miklu illzku, sem ek hefi giỏrt, en bid ek þik, guds modir, ath þu hialpir mer, fyrir þvi ath ek weit, ath gud giordizt fyrir þvi, madr her i heimi, ath hann willdi, at syndugir menn idradizt misfella<ref>misgerda ''B.''</ref> sinna ok bætti yfir wit hann. Nu hit þridia sinn kalla ek til þin, en dyra drottningh himens ok iardar, attu lofir mer inn ath ganga i<ref>''mgl. B.''</ref> þær dyr, sem ok matta eigi adan inn komazt, til ens helga kross ath luta honum sem adrir menn. En ef þu vill mer þetta leyfa, þa heit ek þvi, at ek skal [alldregi þetta drygia slikt sem fyrr. Ok þegar sem ek kem til krossins, þa skal ek<ref>[''mgl. B.''</ref> af lata heiminum ok ollum hlutum þeim, sem honum fylgia, ok vil ek fara i þann stad, sem ek mega refsa mer sialf okynni min ok illzku þa er ek hræddumzt eigi gud. Enn bid ek þik et fiorda sinn, en helga Maria, fyrir þina dyrd ok hialp, er þu veitir ollu folki kristnu, attu gangir i vỏrdzlu fyrir mik vit drottin worn.« Ok sidan freistada ek ok geck til kirkiudyranna med ỏdrum monnum, ok geck ek þar<ref>þegar ''B.''</ref> inn, ok var mer þa ecki ut hrundit, helldr var mer þꜳ inn hrundit i kirkiuna. Þa vard ek svo fegin, at ek þottumzt varla vita vitz mins, ath ek skyllda þar inn komin, sem syndir minar hỏfdu mer adr wt hrundit, ok hræddumz ek þa fastliga gud. En þegar er ek kom firir krossinn, þa fell ek a kne. Þa kom ilmr svo godr i nasir mer, sem ek kenda alldreghi iafngodan fyrri, ok sa ek þar þa dyrd guds. En sidan er ek geck þadan ok aptr til skriptarinnar, þa fell ek a kne ok mællta ek sva: »Þu en helga Maria, yfirdrottning allra drottninga, hefir mer miskunnat, ok fyrir þina milldi komumz ek i helga kirkiu at sia dyrd guds. Nu vil ek fyrir þat lofa son alzvalldanda guds, er heyrir allra syndugra manna idran. Ok nu bid ek þik, at þu visir mer a þa gautu, er ek mætta sættaz vit skapara minn ok þik, en sæla mær Maria, ok alla guds helga menn.« En þegar sem ek hafda þetta mællt, þa heyrda ek rỏdd eina svo mæla vid mik: »Far þu yfir Jordan, þa hittir þu goda ro sꜳlo þinni.« Þa mællta ek vit skriptina: »Þu drottning min, afrækztu<ref>fyrirlittu ''B.''</ref> mik eigi, helldr gætt þu min avallt, hvargi<ref>hvar ''B.''</ref> sem ek fer.« Sidan geck ek or kirkiugardinum, ok þa kom madr i moti mer ok gaf mer þria penninga silfrs. En ek keypta þar med þria braudleifa, ok spurda ek manninn, hvar leid la til Jordanar, ok hann visadi mer þangat. Sidan geck ek gratandi or borginni. Þat var at dogurdarmali, en ek kom at solarsetri til Jordanar til munklifis þess, sem þu ert i. En þegar er ek kom, geck ek til ꜳrennar, ok þo<ref>þvo ''B.''</ref> ek andlit mitt ok fætr. Sidan geck ek i kirkiu ok tok ek corpus domini, ok þar var ek um nottina, ok at ek halfan hleif af braudi þvi, sem ek keypta i Jorsalaborg, ok drack ek þar wit vatn or Jordan.	+	'''8.'''<ref>Fra Mariu drottningu ''Overskr. A.''</ref> Ok er ek hafda svo leingi [i þesso feingizt<ref>[vid fengiz ''B.''</ref> at komaz inn i kirkiuna, at ek var [svo mod, ath ek matta eigi leingr þann veg lata, þa hvarf ek hia kirkiunni i eina hyrningh fyrir utan<ref>[mod, þa for hon(!) i eina hyrning fyrir utan kirkiuna ''B.''</ref>, ok kom mer þa i hug, hvat vallda mundi, er ek matta eigi i kirkiu ganga sem allt kristid folk annat. Þottumzt ek þa skilia, hvat ek hafda syslat, ath af þvi hratt gud mer ut, at ek var verri hverium manni. Þa tok ek at grata af ollum hugh, ok barda ek ꜳ briost mer, ok þa sa ek þadan, sem ek stod, hvar skript ein var sett ok giỏr eptir Mariu modur drottins vors. Þa kallada ek af ollum hug til skriptarinnar gratandi augum ok siuku hiarta, fyrir þvi at þa et fyrsta fann ek, [hvat ek<ref>[''tilf. B.''</ref> hafda aflat. Ok mællta ek svo: »Ek bid þik, en helga mær Maria, er bart son guds hingat i verỏld þessa; weit ek, ath ek em eigi werd ath sia til þin fyrir þeiri miklu illzku, sem ek hefi giỏrt, en bid ek þik, guds modir, ath þu hialpir mer, fyrir þvi ath ek weit, ath gud giordizt fyrir þvi madr her i heimi, ath hann willdi, at syndugir menn idradizt misfella<ref>misgerda ''B.''</ref> sinna ok bætti yfir wit hann. Nu hit þridia sinn kalla ek til þin, en dyra drottningh himens ok iardar, attu lofir mer inn ath ganga i<ref>''mgl. B.''</ref> þær dyr, sem ok matta eigi adan inn komazt, til ens helga kross ath luta honum sem adrir menn. En ef þu vill mer þetta leyfa, þa heit ek þvi, at ek skal [alldregi þetta drygia slikt sem fyrr. Ok þegar sem ek kem til krossins, þa skal ek<ref>[''mgl. B.''</ref> af lata heiminum ok ollum hlutum þeim, sem honum fylgia, ok vil ek fara i þann stad, sem ek mega refsa mer sialf okynni min ok illzku þa er ek hræddumzt eigi gud. Enn bid ek þik et fiorda sinn, en helga Maria, fyrir þina dyrd ok hialp, er þu veitir ollu folki kristnu, attu gangir i vỏrdzlu fyrir mik vit drottin worn.« Ok sidan freistada ek ok geck til kirkiudyranna med ỏdrum monnum, ok geck ek þar<ref>þegar ''B.''</ref> inn, ok var mer þa ecki ut hrundit, helldr var mer þꜳ inn hrundit i kirkiuna. Þa vard ek svo fegin, at ek þottumzt varla vita vitz mins, ath ek skyllda þar inn komin, sem syndir minar hỏfdu mer adr wt hrundit, ok hræddumz ek þa fastliga gud. En þegar er ek kom firir krossinn, þa fell ek a kne. Þa kom ilmr svo godr i nasir mer, sem ek kenda alldreghi iafngodan fyrri, ok sa ek þar þa dyrd guds. En sidan er ek geck þadan ok aptr til skriptarinnar, þa fell ek a kne ok mællta ek sva: »Þu en helga Maria, yfirdrottning allra drottninga, hefir mer miskunnat, ok fyrir þina milldi komumz ek i helga kirkiu at sia dyrd guds. Nu vil ek fyrir þat lofa son alzvalldanda guds, er heyrir allra syndugra manna idran. Ok nu bid ek þik, at þu visir mer a þa gautu, er ek mætta sættaz vit skapara minn ok þik, en sæla mær Maria, ok alla guds helga menn.« En þegar sem ek hafda þetta mællt, þa heyrda ek rỏdd eina svo mæla vid mik: »Far þu yfir Jordan, þa hittir þu goda ro sꜳlo þinni.« Þa mællta ek vit skriptina: »Þu drottning min, afrækztu<ref>fyrirlittu ''B.''</ref> mik eigi, helldr gætt þu min avallt, hvargi<ref>hvar ''B.''</ref> sem ek fer.« Sidan geck ek or kirkiugardinum, ok þa kom madr i moti mer ok gaf mer þria penninga silfrs. En ek keypta þar med þria braudleifa, ok spurda ek manninn, hvar leid la til Jordanar, ok hann visadi mer þangat. Sidan geck ek gratandi or borginni. Þat var at dogurdarmali, en ek kom at solarsetri til Jordanar til munklifis þess, sem þu ert i. En þegar er ek kom, geck ek til ꜳrennar, ok þo<ref>þvo ''B.''</ref> ek andlit mitt ok fætr. Sidan geck ek i kirkiu ok tok ek corpus domini, ok þar var ek um nottina, ok at ek halfan hleif af braudi þvi, sem ek keypta i Jorsalaborg, ok drack ek þar wit vatn or Jordan.

← Eldre revisjon		Revisjonen fra 1. mar. 2023 kl. 16:50
Linje 69:		Linje 69:


−	'''14.''' Ok er hann hafdi heima verit .xii. manadi, þa for hann ut i skog eptir sid þeira ok for a þann veg, sem þau hofdu fundiz it fyrsta sinn; ok er hann kom i skoginn, þa hugdi hann ath, ef hann mætti [nockut til hennar<ref>[hana ''B.''</ref> finna. En þa er hann sa ecki til hennar, þotti honum illt, ok mællti ok gret: »Drottinn minn allzvalldandi, syn þu mer leynda dyrd þinnar miskunnar, er þu hefir folgit i þessum skogi; ek bid þik nu ennar somu bænar, drottinn minn, attu synir mer nu þinn eingil likamligan, þann sem heimrinn er eigi verdr ath sia ne med ath fara.« En medan hann var ꜳ bæn, þa kom hann i dal þann, sem þau hỏfdu fundizt i fystu, ok sa hann hana þar liggia andada, ok voru lagdar hendr hennar ok fætr ok sva hỏfut, eptir þvi sem sidr er til at gera vit andada menn, hun horfdi i austr. Hann skundadi gongu sinni til likama hennar ok fell ꜳ kne ok kysti a fætr hennar, ok þordi eigi ath ganga nær [en sva<ref>[''mgl. B.''</ref>. Þa tok hann ok sỏng liksaung ok salutidir fyrir henne ok hugsadi, at hann villdi giarna fela likam hennar, ef hann þyrdi; en hann ugdi, at henni mundi mislika, ef hann gerdi þat. En medan hann hugsadi þetta, þa sa hann bokstafi ath hỏfdi henni gerva, ok mællto sva, at sꜳ enn godi munkr Zosimas skylldi taka Mario ok grafa i þeim stad ok bidia fyrir henne, en hun andadiz a þeim manadi er Aprilis heitir. Þa fagnadi hann fastliga, er hann vissi nafn hennar, ok vid þat vard hann ok varr, ath ꜳ þeim sama degi hafdi hun andaz, sem hann gaf henne corpus domini, ok ꜳ þeiri somu stundu, sem þau hofdu skilit, ok þo i dal þeim enum sama, sem hann hitti hana bædi kvika ok andada. Þat hafdi hann gengit .xx. daga, sem hun hafdi þa farit ꜳ einni stundu dagsins, ok skildiz fra vit verolldina ok for til guds. Hann var nu ꜳhyggiufullr um þat, hversu hann [mundi þat fa giort, sem bokstafirnir budu honum<ref>[skylldi hana grafa ''B.''</ref>, þviat hann hafdi ecki graftol. En þa er hann kviddi þesso, þa sꜳ hann tre eitt litit liggia hia ser. Hann tok þat ok grof med ok matti þo ecki at gera bædi sakir hardleik(s) iardarinnar ok svo þess er hann mæddiz, ok settizt nidr, [þviat hann hafdi eigi afll til fyrir elli ok fỏstu<ref>[''mgl. B.''</ref>. Þa sa hann leon [einn mikinn kominn til sin<ref>[eitt mikit ''B.''</ref>, ok geck þar til sem likit lꜳ ok nysti ath sporum þeirar ennar helgu konu ok kysti hvervetna ꜳ iordina, þar sem fætr hennar hofdu stadit. En Zosimas tok at hrædaz, er hann sa dyrit, ok mintiz ꜳ þat, er hun<ref>Maria ''B.''</ref> hafdi sagt honum, at hun sa alldregi dyr ne kykvendi, sidan hun kom i þann skog, þar til sem þau funduzt. Tok hann nu ok signdi sik med marki ens helga kross ok trudi þvi, at þetta dyr mundi honum ecki mein gera sakir þeirar godu konu, sem þar var þa ondut. En dyrit bendi honum, at þat villdi hafa frid vit hann. Þa mællti hann vid dyrid: ~~»Pessi~~ en helga kona baud mer at grafa sig i iỏrd, en ek ma þvi nu eigi orka fyrir elli minni, enda hefi ek ecki þat til sem ek þyrfta<ref>þarf ''B.''</ref>. Nu byd ek þer i guds nafni, attu farir til med mer ok giorir henne grof med afli þvi, sem gud hefir þer led.« Hun var i þvi klædi, sem hann gaf henne ath fyrsta fundi þeira. Leoninn<ref>Leonit ''B.''</ref> dvaldi ecki ok grof henne grỏf [bædi mundangs breida ok diupa ok svo a leingd<ref>[''mgl. B.''</ref>. Sidan for Zosimas enn helgi munkr ok lagdi hana nidr i þessa grỏf. Eptir þat lauk hann liksỏng, en dyrit fylldi graufina af molldu. Sidan geck dyrit aptr til skogar ok sva hogliga sem saudr. En Zosimas for heim ok lofadi gud. Ok er hann kom heim, þa leyndi hann eigi adra munka brædr sina, hvat hann hafdi sed eda fundit [i dyrd guds<ref>[''mgl. B.''</ref>. Ok er þeir heyrdu þetta, þa lofodu þeir gud ok voru fegnir af iarteinum þeim, er gud gerdi fyrir syndugum monnum, ok gerdu med miklum fagnadi minning artidar hennar. En Jon, er þa var aboti, fann þat, sem hun hafdi sagt Zosime, ath munkar hans voru margir, þeir er vanrefsadir voro, ok sonnoduz ord hennar i þvi. En Zosimas lifdi gỏfugligu lifi ok vard .c. vetra gamall lofandi ok dyrkandi gud, þann er giorir miskunn sina vid menn þa alla, er hans vilia drygia, honum se lof ok dyrd ok vegr einum gudi i þrenningu um allar alldir. Amen.	+	'''14.''' Ok er hann hafdi heima verit .xii. manadi, þa for hann ut i skog eptir sid þeira ok for a þann veg, sem þau hofdu fundiz it fyrsta sinn; ok er hann kom i skoginn, þa hugdi hann ath, ef hann mætti [nockut til hennar<ref>[hana ''B.''</ref> finna. En þa er hann sa ecki til hennar, þotti honum illt, ok mællti ok gret: »Drottinn minn allzvalldandi, syn þu mer leynda dyrd þinnar miskunnar, er þu hefir folgit i þessum skogi; ek bid þik nu ennar somu bænar, drottinn minn, attu synir mer nu þinn eingil likamligan, þann sem heimrinn er eigi verdr ath sia ne med ath fara.« En medan hann var ꜳ bæn, þa kom hann i dal þann, sem þau hỏfdu fundizt i fystu, ok sa hann hana þar liggia andada, ok voru lagdar hendr hennar ok fætr ok sva hỏfut, eptir þvi sem sidr er til at gera vit andada menn, hun horfdi i austr. Hann skundadi gongu sinni til likama hennar ok fell ꜳ kne ok kysti a fætr hennar, ok þordi eigi ath ganga nær [en sva<ref>[''mgl. B.''</ref>. Þa tok hann ok sỏng liksaung ok salutidir fyrir henne ok hugsadi, at hann villdi giarna fela likam hennar, ef hann þyrdi; en hann ugdi, at henni mundi mislika, ef hann gerdi þat. En medan hann hugsadi þetta, þa sa hann bokstafi ath hỏfdi henni gerva, ok mællto sva, at sꜳ enn godi munkr Zosimas skylldi taka Mario ok grafa i þeim stad ok bidia fyrir henne, en hun andadiz a þeim manadi er Aprilis heitir. Þa fagnadi hann fastliga, er hann vissi nafn hennar, ok vid þat vard hann ok varr, ath ꜳ þeim sama degi hafdi hun andaz, sem hann gaf henne corpus domini, ok ꜳ þeiri somu stundu, sem þau hofdu skilit, ok þo i dal þeim enum sama, sem hann hitti hana bædi kvika ok andada. Þat hafdi hann gengit .xx. daga, sem hun hafdi þa farit ꜳ einni stundu dagsins, ok skildiz fra vit verolldina ok for til guds. Hann var nu ꜳhyggiufullr um þat, hversu hann [mundi þat fa giort, sem bokstafirnir budu honum<ref>[skylldi hana grafa ''B.''</ref>, þviat hann hafdi ecki graftol. En þa er hann kviddi þesso, þa sꜳ hann tre eitt litit liggia hia ser. Hann tok þat ok grof med ok matti þo ecki at gera bædi sakir hardleik(s) iardarinnar ok svo þess er hann mæddiz, ok settizt nidr, [þviat hann hafdi eigi afll til fyrir elli ok fỏstu<ref>[''mgl. B.''</ref>. Þa sa hann leon [einn mikinn kominn til sin<ref>[eitt mikit ''B.''</ref>, ok geck þar til sem likit lꜳ ok nysti ath sporum þeirar ennar helgu konu ok kysti hvervetna ꜳ iordina, þar sem fætr hennar hofdu stadit. En Zosimas tok at hrædaz, er hann sa dyrit, ok mintiz ꜳ þat, er hun<ref>Maria ''B.''</ref> hafdi sagt honum, at hun sa alldregi dyr ne kykvendi, sidan hun kom i þann skog, þar til sem þau funduzt. Tok hann nu ok signdi sik med marki ens helga kross ok trudi þvi, at þetta dyr mundi honum ecki mein gera sakir þeirar godu konu, sem þar var þa ondut. En dyrit bendi honum, at þat villdi hafa frid vit hann. Þa mællti hann vid dyrid: »Þessi en helga kona baud mer at grafa sig i iỏrd, en ek ma þvi nu eigi orka fyrir elli minni, enda hefi ek ecki þat til sem ek þyrfta<ref>þarf ''B.''</ref>. Nu byd ek þer i guds nafni, attu farir til med mer ok giorir henne grof med afli þvi, sem gud hefir þer led.« Hun var i þvi klædi, sem hann gaf henne ath fyrsta fundi þeira. Leoninn<ref>Leonit ''B.''</ref> dvaldi ecki ok grof henne grỏf [bædi mundangs breida ok diupa ok svo a leingd<ref>[''mgl. B.''</ref>. Sidan for Zosimas enn helgi munkr ok lagdi hana nidr i þessa grỏf. Eptir þat lauk hann liksỏng, en dyrit fylldi graufina af molldu. Sidan geck dyrit aptr til skogar ok sva hogliga sem saudr. En Zosimas for heim ok lofadi gud. Ok er hann kom heim, þa leyndi hann eigi adra munka brædr sina, hvat hann hafdi sed eda fundit [i dyrd guds<ref>[''mgl. B.''</ref>. Ok er þeir heyrdu þetta, þa lofodu þeir gud ok voru fegnir af iarteinum þeim, er gud gerdi fyrir syndugum monnum, ok gerdu med miklum fagnadi minning artidar hennar. En Jon, er þa var aboti, fann þat, sem hun hafdi sagt Zosime, ath munkar hans voru margir, þeir er vanrefsadir voro, ok sonnoduz ord hennar i þvi. En Zosimas lifdi gỏfugligu lifi ok vard .c. vetra gamall lofandi ok dyrkandi gud, þann er giorir miskunn sina vid menn þa alla, er hans vilia drygia, honum se lof ok dyrd ok vegr einum gudi i þrenningu um allar alldir. Amen.

← Eldre revisjon		Revisjonen fra 25. nov. 2021 kl. 08:24
Linje 48:		Linje 48:


−	[[File:José de Ribera 040.jpg\|right\|thumb\|400px\|<center>José de Ribera: '''Maria av Egypt'''</center>]]'''7.''' Ek war uppfædd ꜳ Egiptalande, ok war ek .xii. wetr med fodur minum ok modur. Þa girntumzt ek, sagdi hun, allz lifs ok likams losta ath fremia. En ek matta þvi eigi þar fram koma, fyrir þvi ath fedgin min woru rikir menn, ok þordi eingi mik þar ath finna til onytra luta. Þa hliop ek þadan ꜳ brỏtt ok til borgar þeirrar, sem Alexandria heitir, ok lifda ek þar sva ofogru lifi sem kona mꜳ werst lifa bædi fyrir gudi ok monnum. Þat war þa mitt lif, ath ek war portkona, svo sem su er verst matti wera, .xvij. vetr edr nockuru meir. Aa þessa lund hattada ek mer, ok allt þat sem fegrst war klædakyns, þa keypti ek ok bar ek ꜳ mik, til þess at fleiri menn skylldi til min lysta þa en adr, þviat ek var ærit frid synum. Mat ok dryck keypta ek þann sem beztr war, til þess at likami minn skylldi þa meiri glede standaz ok fleira illt lystaz en adr. Wakta ek nær bædi nætr ok daga, ok geck ek til þess ꜳ milli ath drecka vin eda fremia likams losta med hverium manne, er þat willdi giỏra. En mer þottu þeir allz offair, ok tok ek ecki fe af mỏrgum, þviat ek villda locka þa fleiri ok fleiri til min. Ek gerdumz leikari, ok for ek med sỏngva, ok til þess eins þetta allt, ath menn lysti til min meir ok meir, ok var ek nott med deghi i illum verkum. Þa kom sumar eitt. En sꜳ var sidr ꜳ lande þvi, ath menn foru ꜳ skipum fiolment til Jorsalaborgar ath krossmessu. Ek sa þat einn dag, ath mart manna for til skipa, þa fann ek ath mꜳli einn mann, þann er fara skylldi, ok spurda ek, hwert þeir skylldu fara. En hann svaradi: »Til Jorsalaborgar til ens helga kross.« Ek sỏgdumz wilia fara med þeim. En hann spurdi, hvat ek hefda til skipleigu. Ek svarada honum sva: »Ecki, nema þer vilit veita mer farit; en ef þer vilit eigi þat, þa byd ek mik sialfa.« Nu bid ek þik þess, godi munkr Zosima, ath ek segia þer nu eigi leingra, fyrir þvi ath eyru þin munu saurgazt ok lof þitt allt.« Þa komz hann vit ok bad hana stadfastligha, »fyrir guds sakir, systir, kvat hann, seg þu mer leingra, þviat þat giorir margan mann godan, ef slikt heyrir.« En hun tok þa ꜳ nyia leik ath segia honum: »Sa madr, kvad hun, er ek sagda þer adan fra ok ek villda farit hafa med til Jorsala, fann hvat konu ek var, ok for i brỏtt fra mer, ok hlo at mer miok, en ek geck sem skiotaz til strandar, ok sꜳ ek þar fiolda manna, er leku ok bidu forunauta sinna. Ek bad, at þeir skylldu lata mik fara med ser ok þa giỏra vit mik slikt, sem þeir villdi. En<ref>''Her begynder B.''</ref> þeir þago þenna kost ok leiddu mik med ser. Sidan forum vær i haf, ok þa tok ek<ref>''saal. B''; ''enn A.''</ref> sid minn enn sama: alldri war svo illt i hafi eda gott, at ek leta eigi sem ek var won fyrr, ꜳ hveria lund sem ferligazt war. Ek hræddumz eigi a skipi sem adrar konur. Svo var mer tid illzka min, at ek lockada til min alla menn, er a þvi skipi woru, bædi goda ok illa. Ek var svo sem pyttr helvitis i ath falla ollum þeim, er vit mik attu, ok svo sem fella til musa. Þat undrudumzt ek, hvi vær suckum eigi nidr oll fyrir minar sakir ok illzsku, nema nu se ek, at svo er sem gud hefir mællt, ath hann will eigi dauda syndugs manz, helldr ath hann lifi ok bæti sik. En þa er vær komum til Jorsalaborgar, þa vorum vær þar adr nockura daga, en krossmessa kom. A þeim dỏgum lifda ek svo illa, sem þa er ek hafda ferligaz med mik farit, ok for ek um borgina alla innan ok locka(da) ek til min hvern mann, þann sem ek matta, ok spanda ek svo sꜳlur þeira til helvitis, sem fiskar vefiaz i neti. En þa er krossmessa kom, sottu menn fiolment til kirkiu fyrir guds sakir, ok hans dyrd villdu allir giỏra. En ek skundada gongu minni i flock þeira fyrir illzku minni ok otru, ath sem flestir mætti mik sia. Þa komum vær til kirkiudyra, ok gengu allir menn inn, nema ek ein matta eighi inn komazt. Þa þotti mer undarligt, ok geck ek i þraungina<ref>''þrongdina B.''</ref>, ok hugda ek, ath menn skylldu hrinda mer inn med ser, ok stodadi mer þat ecki, þviat allt folk geck inn, en ek matta eigi inn komazt.	+	[[File:José de Ribera 040.jpg\|right\|thumb\|400px\|<center>José de Ribera:<br>'''Maria av Egypt'''</center>]]'''7.''' Ek war uppfædd ꜳ Egiptalande, ok war ek .xii. wetr med fodur minum ok modur. Þa girntumzt ek, sagdi hun, allz lifs ok likams losta ath fremia. En ek matta þvi eigi þar fram koma, fyrir þvi ath fedgin min woru rikir menn, ok þordi eingi mik þar ath finna til onytra luta. Þa hliop ek þadan ꜳ brỏtt ok til borgar þeirrar, sem Alexandria heitir, ok lifda ek þar sva ofogru lifi sem kona mꜳ werst lifa bædi fyrir gudi ok monnum. Þat war þa mitt lif, ath ek war portkona, svo sem su er verst matti wera, .xvij. vetr edr nockuru meir. Aa þessa lund hattada ek mer, ok allt þat sem fegrst war klædakyns, þa keypti ek ok bar ek ꜳ mik, til þess at fleiri menn skylldi til min lysta þa en adr, þviat ek var ærit frid synum. Mat ok dryck keypta ek þann sem beztr war, til þess at likami minn skylldi þa meiri glede standaz ok fleira illt lystaz en adr. Wakta ek nær bædi nætr ok daga, ok geck ek til þess ꜳ milli ath drecka vin eda fremia likams losta med hverium manne, er þat willdi giỏra. En mer þottu þeir allz offair, ok tok ek ecki fe af mỏrgum, þviat ek villda locka þa fleiri ok fleiri til min. Ek gerdumz leikari, ok for ek med sỏngva, ok til þess eins þetta allt, ath menn lysti til min meir ok meir, ok var ek nott med deghi i illum verkum. Þa kom sumar eitt. En sꜳ var sidr ꜳ lande þvi, ath menn foru ꜳ skipum fiolment til Jorsalaborgar ath krossmessu. Ek sa þat einn dag, ath mart manna for til skipa, þa fann ek ath mꜳli einn mann, þann er fara skylldi, ok spurda ek, hwert þeir skylldu fara. En hann svaradi: »Til Jorsalaborgar til ens helga kross.« Ek sỏgdumz wilia fara med þeim. En hann spurdi, hvat ek hefda til skipleigu. Ek svarada honum sva: »Ecki, nema þer vilit veita mer farit; en ef þer vilit eigi þat, þa byd ek mik sialfa.« Nu bid ek þik þess, godi munkr Zosima, ath ek segia þer nu eigi leingra, fyrir þvi ath eyru þin munu saurgazt ok lof þitt allt.« Þa komz hann vit ok bad hana stadfastligha, »fyrir guds sakir, systir, kvat hann, seg þu mer leingra, þviat þat giorir margan mann godan, ef slikt heyrir.« En hun tok þa ꜳ nyia leik ath segia honum: »Sa madr, kvad hun, er ek sagda þer adan fra ok ek villda farit hafa med til Jorsala, fann hvat konu ek var, ok for i brỏtt fra mer, ok hlo at mer miok, en ek geck sem skiotaz til strandar, ok sꜳ ek þar fiolda manna, er leku ok bidu forunauta sinna. Ek bad, at þeir skylldu lata mik fara med ser ok þa giỏra vit mik slikt, sem þeir villdi. En<ref>''Her begynder B.''</ref> þeir þago þenna kost ok leiddu mik med ser. Sidan forum vær i haf, ok þa tok ek<ref>''saal. B''; ''enn A.''</ref> sid minn enn sama: alldri war svo illt i hafi eda gott, at ek leta eigi sem ek var won fyrr, ꜳ hveria lund sem ferligazt war. Ek hræddumz eigi a skipi sem adrar konur. Svo var mer tid illzka min, at ek lockada til min alla menn, er a þvi skipi woru, bædi goda ok illa. Ek var svo sem pyttr helvitis i ath falla ollum þeim, er vit mik attu, ok svo sem fella til musa. Þat undrudumzt ek, hvi vær suckum eigi nidr oll fyrir minar sakir ok illzsku, nema nu se ek, at svo er sem gud hefir mællt, ath hann will eigi dauda syndugs manz, helldr ath hann lifi ok bæti sik. En þa er vær komum til Jorsalaborgar, þa vorum vær þar adr nockura daga, en krossmessa kom. A þeim dỏgum lifda ek svo illa, sem þa er ek hafda ferligaz med mik farit, ok for ek um borgina alla innan ok locka(da) ek til min hvern mann, þann sem ek matta, ok spanda ek svo sꜳlur þeira til helvitis, sem fiskar vefiaz i neti. En þa er krossmessa kom, sottu menn fiolment til kirkiu fyrir guds sakir, ok hans dyrd villdu allir giỏra. En ek skundada gongu minni i flock þeira fyrir illzku minni ok otru, ath sem flestir mætti mik sia. Þa komum vær til kirkiudyra, ok gengu allir menn inn, nema ek ein matta eighi inn komazt. Þa þotti mer undarligt, ok geck ek i þraungina<ref>''þrongdina B.''</ref>, ok hugda ek, ath menn skylldu hrinda mer inn med ser, ok stodadi mer þat ecki, þviat allt folk geck inn, en ek matta eigi inn komazt.