Linje 112:

Bjørn heitte ein kar som budde paa Kvam i Vatnsdal. Han var skyld Hovsbrørne, og dei hadde hjelpt han til godt gifte og eigedom. Bjørn eggja ofte Hovskarane til motgang med Finnboge. Ein gong Finnboge hadde vore til Gnup og tala med Sigurd, reid han um Kvam og ropte Bjørn ut: «Eg hev høyrt, Bjørn, at du hev det svært annvint med aa øsa frendane dine upp mot meg. Og endaa du er lite aa bry seg um, skal eg ein gong finna deg, so du aldri skal trivast.» Bjørn svara: «Eg hev ikkje gjort stort enno; men det skal du vita, at ingen skal vera meir imot deg enn eg.» «Du er ikkje verd aa bruka vaapn paa,» sa Finnboge, og reid paa han og slo han under øyra so han datt i uvit.

Bjørn heitte ein kar som budde paa Kvam i Vatnsdal. Han var skyld Hovsbrørne, og dei hadde hjelpt han til godt gifte og eigedom. Bjørn eggja ofte Hovskarane til motgang med Finnboge. Ein gong Finnboge hadde vore til Gnup og tala med Sigurd, reid han um Kvam og ropte Bjørn ut: «Eg hev høyrt, Bjørn, at du hev det svært annvint med aa øsa frendane dine upp mot meg. Og endaa du er lite aa bry seg um, skal eg ein gong finna deg, so du aldri skal trivast.» Bjørn svara: «Eg hev ikkje gjort stort enno; men det skal du vita, at ingen skal vera meir imot deg enn eg.» «Du er ikkje verd aa bruka vaapn paa,» sa Finnboge, og reid paa han og slo han under øyra so han datt i uvit.

−

Paa denne tid døydde Asbjørn Dettiaas, far til Finnboge. Fyrr han døydde, gav han Finnboge Øyr og alt han aatte, og bad han njota det med heilom. Finnboge bad mor si, Torgerd, at ho vilde bu paa Øyr til sin døyande dag. Torgeir, bror hennar, skulde hjelpa ho aa styra garden. Ei tid etter fekk Hallfrid ein gut som Finnboge let kalla Asbjørn etter far sin. Daa han var nokre aar gamal, sende dei han nord til Øyr til farmor hans, og der voks han upp og vart ein raust kar. Finnboge og Hallfrid hadde og ein son som heitte Torgeir, etter Torgeir Ljosvetningjagode. 1 alt hadde dei sju søner som alle vart gjæve menn.

+

Paa denne tid døydde Asbjørn Dettiaas, far til Finnboge. Fyrr han døydde, gav han Finnboge Øyr og alt han aatte, og bad han njota det med heilom. Finnboge bad mor si, Torgerd, at ho vilde bu paa Øyr til sin døyande dag. Torgeir, bror hennar, skulde hjelpa ho aa styra garden. Ei tid etter fekk Hallfrid ein gut som Finnboge let kalla Asbjørn etter far sin. Daa han var nokre aar gamal, sende dei han nord til Øyr til farmor hans, og der voks han upp og vart ein raust kar. Finnboge og Hallfrid hadde og ein son som heitte Torgeir, etter Torgeir Ljosvetningjagode. I alt hadde dei sju søner som alle vart gjæve menn.

Ein sumar kom eit skip til Rutafjord. Ein mann som heitte Lodin aatte halvparten, og Gunnbjørn Finnbogeson halvparten. Gunnbjørn for med ein gong heim til Borg, og far og mor hans var storleg fegne. Lodin for til Hov og fekk hus hjaa Jøkul, han og ein av mennene hans. Gunnbjørn var større enn andre menn, og venare og svært lik far sin. Han var no femtan aar gamal. Det aaret var det ofte leikstemnor paa Kvam, som fyrr er gjete, og ofte paa Hov. Gunnbjørn reid jamleg til Kvam og oftast aaleine. Far hans sa til han at anten fekk han taka fleire mann med seg, eller og halda seg heime. Bjørn paa Kvam var sinna og gav vondt fraa seg naar Gunnbjørn kom der. Ein dag reid Gunnbjørn til Kvam og hadde fire karar med. Det var kome mange folk til leikstemna. Jøkul og hans menn var der og. Det vart tala mykje um dragsmaal. Jøkul spurde um Gunnbjørn vilde dragast med han — «du er vel sterk, du som far din.» Gunnbjørn sa han orka ikkje stort, han var for ung enno. Bjørn sa: «Det høver godt at Gunnbjørn dregst med Jøkul. Han maa vel vera sterk nok, han, son til Viudalsgoden som ingen torer haldast med. Det merkjest Ingemund er død, sønene hans toler skamleg framferd baade mot seg sjølv og frendane sine.» Daa leiken byrja, vart Gunnbjørn sett imot Jøkul. Dei helst lenge, og til slutt datt Jøkul paa kne. Daa sa sume at no kunde dei slutta og kallast jamgode. Det vilde ikkje Jøkul. Dei heldst ei ota att, og no maatte Gunnbjørn paa kne. Daa ropa mange at no laut dei slutta. Men Jøkul meinte dei var ikkje ferdige enno, og tridje ota tek til. Daa løyser Gunnbjørn tak, og tek so Jøkul og lyfter han upp paa bringa si og kastar han ned. Jøkul og Bjørn tok til vaapni, men vart haldne. Med dette lyktar leiken, og Hovskarane reid heim, og Bjørn med dei. Ei kvinna paa Kvam vara Gunnbjørn og bad han rida ein annan veg heim enn han var van, — «no hev dei visst lagt seg paa lur etter deg,» sa ho. Han svara at han vilde halda seg paa vegen, baade i Vatnsdal og Viudal, anten han no vart lenge eller stutt paa Island. So reid han med mennene sine. Daa dei kom til vegskilet til Viudal var Jøkul der med ni mann. Han bad Gunnbjørn stiga av hesten, — «no vil eg sjaa, um du er likso vaapnfør som du er god til aa dragast.» Gunnbjørn sa han hadde liten hug til det eine som det andre, men han steig av hesten med sine menn. Jøkul la til han, men han tok imot med skjolden og naua inkje. Gunnbjørn svinga sverdet og hogg til Jøkul, so skjolden hans klovna til handtaket, men Jøkul vart ikkje særd. No er aa segja um Finnboge at han var heime um dagen. Hallfrid spurde kvar Gunnbjørn var. Han sa han hadde reist til Kvam til leiken der. Ho sa det var rart han let son sin fara godtsom eismal i hendene paa uvenene sine. Finnboge svara det kunde so vera, og sende Vesle-Ramn av etter ein hest, og reid av garde. Daa han kom fram, la nett Gunnbjørn til Bjørn igjenom skjolden og inn i laaret, so det vart eit stort saar. Jøkul køyrde til Gunnbjørn med spjotet, men skjolden var so hard at det gleid av og kom i kragebeinet. I det same kom Finnboge og hogg til Jøkul, so det vart beinsaar. «Kom no Bjørn,» sa Finnboge, «og gjev meg att for kinnhesten.» Og so hogg han til Bjørn, so hardt at hovudet fauk av og slog ein mann millom herdane so han stupte i uvit. Daa var Finnboge so vreid at han hogg med baae hender, og stansa ikkje fyrr han hadde drepe fem mann, og saara Jøkul so han laag. Daa mælte Gunnbjørn: «Lat dei no vera, no er dei heilt overkomne. Og no kann du gleda deg med at Jøkul jamleg hev fare mot deg med mange mann, men aldri kome fraa det utan manneskade og store saar. Og det vil menn segja baade i Norig og andre stader der du er kjend for storverki dine, at det er liti æra for deg aa hoggast med Vatnsdølane og drepa dei i ovsinne.» Finnboge gjorde som Gunnbjørn bad han, og let Jøkul og fire mann til leva; men alle var mykje saara. Felagane til Gunnbjørn vart so sinna daa dei høyrde Jøkul hadde lege paa lur etter Gunnbjørn at dei reiste fraa Hov og budde paa Gnup resten av vinteren. Paa tinget um sumaren var det mykje rødor um striden millom Finnboge og Jøkul. Det var aalmenn tale at det visst ikkje vart endskap paa det fyrr Finnboge hadde drepe alle sine uvener. Dei freista faa til forlik; men Jøkul svor paa han ikkje vilde forlikast, og Finnboge sa han var ikkje trengd um noko forlik. Torgeir Ljosvetningsgode var død no, og Hovskarane hadde mange frendar paa tinget. Hovdingane tok daa det raad at dei dømde Finnboge til aa flytja fraa Viudal, av di dei meinte at striden maatte verta slutt, naar dei kom langt fraa einannan. Gunnbjørn bad far sin aa fara utanlands med seg — han vilde verta mykje vyrd kvar han kom. Finnboge vilde ikkje. «Eg vil vera hjaa sønene mine, hjelpa dei og sjaa dei mannast,» sa han. So selde han Borg og for vest i Trekyllsvik og bygde seg ein gild gard der. Same sumaren reiste Gunnbjørn til Norig att. Dalla var død og han tok arv etter ho. Han gifte seg og vart ein gjæv mann. Finnboge likte seg godt der vest. Han vart snart hovding og so vyrd at alle vilde sitja og standa som han vilde. Han hadde sju søner som alle fekk gode gifte, av di far deira var rikare og gjævare enn andre menn. Etter kvart busette dei seg fleire og fleire i Trekyllsvik og Finnboge vart hovding for alle. Han kalla garden sin Finnbogestad. Der let han byggja ei kyrkja og sette inn prest som han lønte vel og sømeleg.

Ein sumar kom eit skip til Rutafjord. Ein mann som heitte Lodin aatte halvparten, og Gunnbjørn Finnbogeson halvparten. Gunnbjørn for med ein gong heim til Borg, og far og mor hans var storleg fegne. Lodin for til Hov og fekk hus hjaa Jøkul, han og ein av mennene hans. Gunnbjørn var større enn andre menn, og venare og svært lik far sin. Han var no femtan aar gamal. Det aaret var det ofte leikstemnor paa Kvam, som fyrr er gjete, og ofte paa Hov. Gunnbjørn reid jamleg til Kvam og oftast aaleine. Far hans sa til han at anten fekk han taka fleire mann med seg, eller og halda seg heime. Bjørn paa Kvam var sinna og gav vondt fraa seg naar Gunnbjørn kom der. Ein dag reid Gunnbjørn til Kvam og hadde fire karar med. Det var kome mange folk til leikstemna. Jøkul og hans menn var der og. Det vart tala mykje um dragsmaal. Jøkul spurde um Gunnbjørn vilde dragast med han — «du er vel sterk, du som far din.» Gunnbjørn sa han orka ikkje stort, han var for ung enno. Bjørn sa: «Det høver godt at Gunnbjørn dregst med Jøkul. Han maa vel vera sterk nok, han, son til Viudalsgoden som ingen torer haldast med. Det merkjest Ingemund er død, sønene hans toler skamleg framferd baade mot seg sjølv og frendane sine.» Daa leiken byrja, vart Gunnbjørn sett imot Jøkul. Dei helst lenge, og til slutt datt Jøkul paa kne. Daa sa sume at no kunde dei slutta og kallast jamgode. Det vilde ikkje Jøkul. Dei heldst ei ota att, og no maatte Gunnbjørn paa kne. Daa ropa mange at no laut dei slutta. Men Jøkul meinte dei var ikkje ferdige enno, og tridje ota tek til. Daa løyser Gunnbjørn tak, og tek so Jøkul og lyfter han upp paa bringa si og kastar han ned. Jøkul og Bjørn tok til vaapni, men vart haldne. Med dette lyktar leiken, og Hovskarane reid heim, og Bjørn med dei. Ei kvinna paa Kvam vara Gunnbjørn og bad han rida ein annan veg heim enn han var van, — «no hev dei visst lagt seg paa lur etter deg,» sa ho. Han svara at han vilde halda seg paa vegen, baade i Vatnsdal og Viudal, anten han no vart lenge eller stutt paa Island. So reid han med mennene sine. Daa dei kom til vegskilet til Viudal var Jøkul der med ni mann. Han bad Gunnbjørn stiga av hesten, — «no vil eg sjaa, um du er likso vaapnfør som du er god til aa dragast.» Gunnbjørn sa han hadde liten hug til det eine som det andre, men han steig av hesten med sine menn. Jøkul la til han, men han tok imot med skjolden og naua inkje. Gunnbjørn svinga sverdet og hogg til Jøkul, so skjolden hans klovna til handtaket, men Jøkul vart ikkje særd. No er aa segja um Finnboge at han var heime um dagen. Hallfrid spurde kvar Gunnbjørn var. Han sa han hadde reist til Kvam til leiken der. Ho sa det var rart han let son sin fara godtsom eismal i hendene paa uvenene sine. Finnboge svara det kunde so vera, og sende Vesle-Ramn av etter ein hest, og reid av garde. Daa han kom fram, la nett Gunnbjørn til Bjørn igjenom skjolden og inn i laaret, so det vart eit stort saar. Jøkul køyrde til Gunnbjørn med spjotet, men skjolden var so hard at det gleid av og kom i kragebeinet. I det same kom Finnboge og hogg til Jøkul, so det vart beinsaar. «Kom no Bjørn,» sa Finnboge, «og gjev meg att for kinnhesten.» Og so hogg han til Bjørn, so hardt at hovudet fauk av og slog ein mann millom herdane so han stupte i uvit. Daa var Finnboge so vreid at han hogg med baae hender, og stansa ikkje fyrr han hadde drepe fem mann, og saara Jøkul so han laag. Daa mælte Gunnbjørn: «Lat dei no vera, no er dei heilt overkomne. Og no kann du gleda deg med at Jøkul jamleg hev fare mot deg med mange mann, men aldri kome fraa det utan manneskade og store saar. Og det vil menn segja baade i Norig og andre stader der du er kjend for storverki dine, at det er liti æra for deg aa hoggast med Vatnsdølane og drepa dei i ovsinne.» Finnboge gjorde som Gunnbjørn bad han, og let Jøkul og fire mann til leva; men alle var mykje saara. Felagane til Gunnbjørn vart so sinna daa dei høyrde Jøkul hadde lege paa lur etter Gunnbjørn at dei reiste fraa Hov og budde paa Gnup resten av vinteren. Paa tinget um sumaren var det mykje rødor um striden millom Finnboge og Jøkul. Det var aalmenn tale at det visst ikkje vart endskap paa det fyrr Finnboge hadde drepe alle sine uvener. Dei freista faa til forlik; men Jøkul svor paa han ikkje vilde forlikast, og Finnboge sa han var ikkje trengd um noko forlik. Torgeir Ljosvetningsgode var død no, og Hovskarane hadde mange frendar paa tinget. Hovdingane tok daa det raad at dei dømde Finnboge til aa flytja fraa Viudal, av di dei meinte at striden maatte verta slutt, naar dei kom langt fraa einannan. Gunnbjørn bad far sin aa fara utanlands med seg — han vilde verta mykje vyrd kvar han kom. Finnboge vilde ikkje. «Eg vil vera hjaa sønene mine, hjelpa dei og sjaa dei mannast,» sa han. So selde han Borg og for vest i Trekyllsvik og bygde seg ein gild gard der. Same sumaren reiste Gunnbjørn til Norig att. Dalla var død og han tok arv etter ho. Han gifte seg og vart ein gjæv mann. Finnboge likte seg godt der vest. Han vart snart hovding og so vyrd at alle vilde sitja og standa som han vilde. Han hadde sju søner som alle fekk gode gifte, av di far deira var rikare og gjævare enn andre menn. Etter kvart busette dei seg fleire og fleire i Trekyllsvik og Finnboge vart hovding for alle. Han kalla garden sin Finnbogestad. Der let han byggja ei kyrkja og sette inn prest som han lønte vel og sømeleg.

@@ Linje 3: / Linje 3: @@
 !align="center" valign="top" width="40%" | '''Velg språk''' !!align="center" valign="top" width="10%" | Norrønt !!align="center" valign="top" width="10%"| Islandsk !!align="center" valign="top" width="10%"| Norsk !!align="center" valign="top" width="10%"| Dansk !!align="center" valign="top" width="10%"| Svensk !!align="center" valign="top" width="10%"| Færøysk
 |-
-! Denne teksten finnes på følgende språk ► !!  !!  !! [[Fil:Norsk.gif|32px|link=Soga um Finnboge den ramme]] !! [[Fil:Norsk.gif|32px|link=Fortælling om Finboge den Stærke]] !!  !!
+! Denne teksten finnes på følgende språk ► !!  !!  !! [[Fil:Norsk.gif|32px|link=Soga um Finnboge den ramme]] !! [[Fil:Dansk.gif|32px|link=Fortælling om Finboge den Stærke]] !!  !!
 |-
 |}

Soga um Finnboge den ramme - Revisjonshistorikk

Lars på 18. apr. 2014 kl. 19:58

Jesper på 13. jan. 2013 kl. 10:44

Jesper: Soga um Finnboge den ramme