Soga um Ramnkjell Frøys-gòde - Revisjonshistorikk

Jesper på 8. jun. 2017 kl. 18:00

2017-06-08T18:00:33Z

Jesper på 4. jun. 2017 kl. 15:48

2017-06-04T15:48:56Z

Jesper på 4. jun. 2017 kl. 15:04

2017-06-04T15:04:03Z

Jesper på 30. mai 2017 kl. 18:58

2017-05-30T18:58:59Z

Jesper på 27. mai 2017 kl. 07:52

2017-05-27T07:52:39Z

Jesper på 25. mai 2017 kl. 06:11

2017-05-25T06:11:48Z

Jesper på 24. mai 2017 kl. 16:50

2017-05-24T16:50:57Z

Jesper på 21. mai 2017 kl. 06:20

2017-05-21T06:20:40Z

Jesper på 17. apr. 2013 kl. 10:45

2013-04-17T10:45:48Z

Jesper: Soga um Ramnkjell Frøys-gòde

2013-01-13T11:02:08Z

Soga um Ramnkjell Frøys-gòde

Vis endringer

@@ Linje 7: / Linje 7: @@
 !  !!  !!  !! [[Fil:Norsk.gif|32px|link=Soga um Ramnkjell Frøys-gòde]]  !! [[Fil:Dansk.gif|32px|link=Hrafnkel Freysgodes Saga]] !! [[Fil:Svensk.gif|32px|link=Sagan om Hrafnkel Freysgode]] !!
 |-
-!  !!  !!  !! [[Fil:Norsk.gif|32px|link=Sagaen om Ravnkel Frøisgode]]  !!  !!  !!
+!  !!  !!  !! [[Fil:Norsk.gif|32px|link=Sagaen om Ravnkel Frøisgode]]  !! [[Fil:Dansk.gif|32px|link=Ravnkel Frejsgodes saga]] !!  !!
 |-
 |}

← Eldre revisjon		Revisjonen fra 4. jun. 2017 kl. 15:48
Linje 104:		Linje 104:
	<center>'''14.'''</center>		<center>'''14.'''</center>

−	Ramnkjell fekk spurt aust til Fljotsdal at Tjostarssønene hadde tynt Frøyfakse og brent hovet. Daa sagde han: «Eg tenkjer det er faafengd aa tru paa gudane,» — og lagde til at etter den dag skulde han aldri tru paa deim. Og det heldt han sidan. Han blota aldri. Ramnkjell sat paa Ramnkjellsstad og skrapa gods saman. Han fekk mykji vyrding i heradet. Kvar mann vilde sitja og standa som han vilde. — I den tidi kom det som mest med skip fraa Noreg til Island. Folk tok land, og bygde det meste av heradet i Ramnkjells dagar. Ingen fekk sitja i fred utan han bad Ramnkjell um lov. Alle maatte dei lova honom fylgjet sitt. Og han lova aa verja deim. Han lagde under seg alt landet austanfor Lagarfljot. Dette tinglaget vart braatt mykje større og folkerikare enn det han fyrr hadde havt. Det gjekk upp um Skridudalen, og upp med heile Lagarfljot. No hadde det vorte vending i skaplyndet hans. Mannen var mykje vensælare enn fyrr. Han hadde same hugen til aa vera raust og romhendt, men no var han mykje greidare enn fyrr, og meir umgjengeleg paa alle vis. Ramnkjell og Saam fanst ofte paa aalmann-møte. Men dei nemnde aldri hopehavet sitt. Soleis leid det fram seks vetrar. Saam var vel lika av tingmennene sine. For han var greidsam og fredleg, og rettvis i domane sine. Han mintest det som brørne hadde raadt honom til, Saam var mykje for ovbunad.	+	Ramnkjell fekk spurt aust til Fljotsdal at Tjostarssønene hadde tynt Frøyfakse og brent hovet. Daa sagde han: «Eg tenkjer det er faafengd aa tru paa gudane,» — og lagde til at etter den dag skulde han aldri tru paa deim. Og det heldt han sidan. Han blota aldri. Ramnkjell sat paa Ramnkjellsstad og skrapa gods saman. Han fekk mykji vyrding i heradet. Kvar mann vilde sitja og standa som han vilde. — I den tidi kom det som mest med skip fraa Noreg til Island. Folk tok land, og bygde det meste av heradet i Ramnkjells dagar. Ingen fekk sitja i fred utan han bad Ramnkjell um lov. Alle maatte dei lova honom fylgjet sitt. Og han lova aa verja deim. Han lagde under seg alt landet austanfor Lagarfljot. Dette tinglaget vart braatt mykje større og folkerikare enn det han fyrr hadde havt. Det gjekk upp um Skridudalen, og upp med heile Lagarfljot. No hadde det vorte vending i skaplyndet hans. Mannen var mykje vensælare enn fyrr. Han hadde same hugen til aa vera raust og romhendt, men no var han mykje greidare enn fyrr, og meir umgjengeleg paa alle vis. Ramnkjell og Saam fanst ofte paa aalmann-møte. Men dei nemnde aldri hopehavet sitt. Soleis leid det fram seks vetrar. Saam var vel lika av tingmennene sine. For han var greidsam og fredleg, og rettvis i domane sine. Han mintest det som brørne hadde raadt honom til. Saam var mykje for ovbunad.

← Eldre revisjon		Revisjonen fra 4. jun. 2017 kl. 15:04
Linje 104:		Linje 104:
	<center>'''14.'''</center>		<center>'''14.'''</center>

−	Ramnkjell fekk spurt aust til Fljotsdal at Tjostarssønene hadde tynt Frøyfakse og brent hovet. Daa sagde han: «Eg tenkjer det er faafengd aa tru paa gudane,» — og lagde til at etter den dag skulde han aldri tru paa deim. Og det heldt han sidan. Han blota aldri. Ramnkjell sat paa Ramnkjellsstad og skrapa gods saman. Han fekk mykji vyrding i heradet. Kvar mann vilde sitja og standa som han vilde. — I den tidi kom det som mest med skip fraa Noreg til Island. Folk tok land, og bygde det meste av heradet i Ramnkjells dagar. Ingen fekk sitja i fred utan han bad Ramnkjell um lov. Alle maatte dei lova honom fylgjet sitt. Og han lova aa verja deim. Han lagde under seg alt landet austanfor Lagarfljot. Dette tinglaget vart braatt mykje større og folkerikare enn det han fyrr hadde havt. Det gjekk upp um Skridudalen, og upp med heile Lagarfljot. No hadde det vorte vending i skaplyndet hans. Mannen var mykje vensælare enn fyrr. Han ~~haddo~~ same hugen til aa vera raust og romhendt, men no var han mykje greidare enn fyrr, og meir umgjengeleg paa alle vis. Ramnkjell og Saam fanst ofte paa aalmann-møte. Men dei nemnde aldri hopehavet sitt. Soleis leid det fram seks vetrar. Saam var vel lika av tingmennene sine. For han var greidsam og fredleg, og rettvis i domane sine. Han mintest det som brørne hadde raadt honom til, Saam var mykje for ovbunad.	+	Ramnkjell fekk spurt aust til Fljotsdal at Tjostarssønene hadde tynt Frøyfakse og brent hovet. Daa sagde han: «Eg tenkjer det er faafengd aa tru paa gudane,» — og lagde til at etter den dag skulde han aldri tru paa deim. Og det heldt han sidan. Han blota aldri. Ramnkjell sat paa Ramnkjellsstad og skrapa gods saman. Han fekk mykji vyrding i heradet. Kvar mann vilde sitja og standa som han vilde. — I den tidi kom det som mest med skip fraa Noreg til Island. Folk tok land, og bygde det meste av heradet i Ramnkjells dagar. Ingen fekk sitja i fred utan han bad Ramnkjell um lov. Alle maatte dei lova honom fylgjet sitt. Og han lova aa verja deim. Han lagde under seg alt landet austanfor Lagarfljot. Dette tinglaget vart braatt mykje større og folkerikare enn det han fyrr hadde havt. Det gjekk upp um Skridudalen, og upp med heile Lagarfljot. No hadde det vorte vending i skaplyndet hans. Mannen var mykje vensælare enn fyrr. Han hadde same hugen til aa vera raust og romhendt, men no var han mykje greidare enn fyrr, og meir umgjengeleg paa alle vis. Ramnkjell og Saam fanst ofte paa aalmann-møte. Men dei nemnde aldri hopehavet sitt. Soleis leid det fram seks vetrar. Saam var vel lika av tingmennene sine. For han var greidsam og fredleg, og rettvis i domane sine. Han mintest det som brørne hadde raadt honom til, Saam var mykje for ovbunad.

← Eldre revisjon		Revisjonen fra 30. mai 2017 kl. 18:58
Linje 82:		Linje 82:
	<center>'''10.'''</center>		<center>'''10.'''</center>

−	No sat dei rolege til dess domarane gjekk i retten. Daa kalla Saam mennene sine saman og gjekk til logberget. Der var domen sett. Saam gjekk djervt fram for retten. Han tok straks til og nemnde upp vitni sine, og sette fram søksmaalet mot Ramnkjell gòde etter rett landslog. Ikkje mistala han i nokon ting, og førde saki med mykjen dugleik. Di næst kom Tjostarssønene med ein stor mannfjølde. Alle folk fraa Vestlandet fylgde deim, og det synte seg at dei var vensæle menner. Saam enda kjæremaalet sitt med aa bjoda Ramnkjell til aa verja seg, utan so at der skulde vera einkvan annan til stadar som vilde føra verjemaalet for honom etter log og rett. Talen hans Saam vart vel fagna, og det vart spurt um nokon vilde bera fram verjemaalet for Ramnkjell. Folk sprang til budi hans Ramnkjell og sagde honom kva som var paa ferd. Han nøytte seg og kalla i hop mennene sine og gjekk til retten. Han kom ikkje i hug at der skulde vera stor motburd aa faa. Og tanken hans var aa gjera smaafolk leide av aa saksøkja honom. Han etla seg til aa sprengja retten, og driva Saam burt med skam og skade. Men det var uraad no. Der var slik ein mannfjølde at Ramnkjell ingen stad kunde koma innaat, og han vart trengd burt av ei stor yvermakt, so han aldri fekk høyrt maalet av dei som saksøkte honom. Det var difor uhøgt for honom aa føra fram verjemaalet sit. Men Saam dreiv saki greidt etter alle loger, til dess at Ramnkjell vart dømd reint fredlaus paa dette tinget. Ramnkjell giekk beint heim til budi, og fekk tak i hestane sine og reid burt av tinget, og var ille nøgd med den endelykt saki hadde fenge. For slikt hadde aldri hendt honom fyrr. Han reid aust yver Lyngdalsheidi og aust igjenom til Sida, og stâna ikkje fyrr han kom til Ramnkjellsdalen. Han sette seg til paa Adalbol, og lést som ingen ting hadde hendt. Men Saam var etter paa. tinget, og gjekk der ovbyrg. Mange folk totte det var vel til Ramnkjell, at han hadde fenge slik svivyrding, og no hugsa dei at han hadde gjort mang ein mann urett.	+	No sat dei rolege til dess domarane gjekk i retten. Daa kalla Saam mennene sine saman og gjekk til logberget. Der var domen sett. Saam gjekk djervt fram for retten. Han tok straks til og nemnde upp vitni sine, og sette fram søksmaalet mot Ramnkjell gòde etter rett landslog. Ikkje mistala han i nokon ting, og førde saki med mykjen dugleik. Di næst kom Tjostarssønene med ein stor mannfjølde. Alle folk fraa Vestlandet fylgde deim, og det synte seg at dei var vensæle menner. Saam enda kjæremaalet sitt med aa bjoda Ramnkjell til aa verja seg, utan so at der skulde vera einkvan annan til stadar som vilde føra verjemaalet for honom etter log og rett. Talen hans Saam vart vel fagna, og det vart spurt um nokon vilde bera fram verjemaalet for Ramnkjell. Folk sprang til budi hans Ramnkjell og sagde honom kva som var paa ferd. Han nøytte seg og kalla i hop mennene sine og gjekk til retten. Han kom ikkje i hug at der skulde vera stor motburd aa faa. Og tanken hans var aa gjera smaafolk leide av aa saksøkja honom. Han etla seg til aa sprengja retten, og driva Saam burt med skam og skade. Men det var uraad no. Der var slik ein mannfjølde at Ramnkjell ingen stad kunde koma innaat, og han vart trengd burt av ei stor yvermakt, so han aldri fekk høyrt maalet av dei som saksøkte honom. Det var difor uhøgt for honom aa føra fram verjemaalet sit. Men Saam dreiv saki greidt etter alle loger, til dess at Ramnkjell vart dømd reint fredlaus paa dette tinget. Ramnkjell giekk beint heim til budi, og fekk tak i hestane sine og reid burt av tinget, og var ille nøgd med den endelykt saki hadde fenge. For slikt hadde aldri hendt honom fyrr. Han reid aust yver Lyngdalsheidi og aust igjenom til Sida, og stâna ikkje fyrr han kom til Ramnkjellsdalen. Han sette seg til paa Adalbol, og lést som ingen ting hadde hendt. Men Saam var etter paa tinget, og gjekk der ovbyrg. Mange folk totte det var vel til Ramnkjell, at han hadde fenge slik svivyrding, og no hugsa dei at han hadde gjort mang ein mann urett.

← Eldre revisjon		Revisjonen fra 27. mai 2017 kl. 07:52
Linje 77:		Linje 77:
	<center>'''9.'''</center>		<center>'''9.'''</center>

−	No gjekk dei, Saam og Torbjørn, og kom inn i budi. Der sov alle mann. Dei saag braatt kvar Torgeir laag. Gamle Torbjørn gjekk fyre, og for og raga. Og daa han kom aat sengi, daa datt han mot fotfjøli, og treiv i den vonde taai og nykte til seg. Torgeir vakna av det, og spratt upp i sengi og spurde kven det var som for so uvyrde og rende imot føtene paa sjuke folk. Men korkje Saam eller Torbjørn svara eit einaste ord. I det same kom Torkjell inn i budi, og sagde til Torgeir bror sin: «Ver ikkje so braa og vond for dette, bror. For det gjer deg ikkje noko. Ein kann snart koma til aa gjera uvilja skade, og det hender so mang ein mann at han ikkje fær sét seg vel fyre naar han gjeng i hugverk. Det er orsakande at du er saar um foten din, som du hev havt so mykje mein av. Det kjenner du best sjølv. Men no kann det vera at det ikkje er mindre saart for denne gamle mannen aa ha mist son sin, og ingi bøter faa — og skorta alle ting sjølv. Det kjenner han best. Og det er ventande at denne mannen ikkje kann gaa alle ting so vel, han som hev so tungt aa bera.» Torgeir ~~svarår~~: «Ikkje trudde eg at han kunde skulda dette paa meg. For ikkje drap eg son hans. Og difor skal han ikkje hemna det paa meg.» — «Ikkje vilde han hemna dette paa deg.» segjer Torkjell. «Han tok hardare paa deg enn han vilde, av di han ser so lite. Men no vonar han aa faa nokor studning av deg. Og det er gjæv manns verk aa hjelpa den som er gamal og turftig. Han er vorten nøydd til aa reisa ettermaal etter son sin og gjer det ikkje av girugskap. Men no dreg alle hovdingane seg undan og vil ikkje stydja honom, og det er stakarslegt av deim.» Torgeir spør: «Kven er det desse mennene hev kjæremaal imot?» Torkjell svarar: «Ramnkjell gòde hev drepe son til Torbjørn, saklaus. Han gjer det eine uverket etter det andre, men vil aldri retta skaden for nokon mann.» Torgeir segjer: «Det gjeng nok meg som dei andre. Eg veit ikkje eg er desse mennene so mykje skuldig at eg vil yppa strid med Ramnkjell. Eg tykkjer han fer so kvar sumar med deim som hev saker med honom, at dei fær liti eller ingi æra fyrr leiken lyktar. Og same vegen hev det gjenge med alle. Difor tenkjer eg dei fleste er uhuga paa aa koma i klørne hans, fyrst det ikkje er naudsynt.» Torkjell svarar: «Det kann vera at det hadde gjenge like eins med meg um eg hadde vore hovding, at eg traude vilde ha gjeve meg i kast med Ramnkjell, Men no tykkjer eg ikkje so. For no vilde eg helst hava med den aa gjera, som alle fyrr hev lide ulut av. Og eg totte det vøre ei stor æra for meg eller for den hovding som finge bøygt nakken paa Ramnkjell, og ingi skam um det gjekk meg som andre. For det som mange andre vert fyre, det kann eg òg skamlaust bera. Og den som vaagar, han vinn.» — «Eg skynar,» segjer Torgeir, «korleis det er med deg, at du gjerne vil hjelpa desse karane. No vil eg leggja gòdordet og raadveldet mitt i dine hender. Hav no du det, som eg hev havt det fyrr. Men sidan skal me vera saman um det baae. Og hjelp so du deim som du vil.» — «Eg tykkjer,» segjer Torkjell, «at gòdordet vaart er i dei beste hender so lenge du hev det. Og ingen unner eg det so vel som deg. For du er i mange ting framum oss andre brørne. Og eg er ikkje viss paa kva eg skal gjera av meg for det fyrste. Du veit, frende, at eg hev ikkje lagt meg upp i mange saker sidan eg kom til Island. Men no kann eg sjaa kva mine raad veg. No hev eg sagt det eg vil for denne gongen. Kann vera at Torkjell lepp (5) kjem der som ordi hans vert meir metne.» Torgeir svarar: «Eg ser no kvar dette ber av, frende. Du mislikar aatferdi mi. Men det orkar eg ikkje vita. Og eg skal heller hjelpa desse mennene, korleis det daa gjeng, er so du vil.» Torkjell segjer: «Eg bed einast um det som eg tykkjer me burde gjera.» — «Kva kann desse mennene sjølve gjera til aa fremja saki si?» spør Torgeir. «Det er som eg sagde i dag,» svarar Saam, «at me treng styrk av hovdingar. Men sakførsla tek eg paa meg.» Torgeir segjer at daa er det uvandt aa hjelpa honom. «Og no gjeld det um aa fyrebu saki so rett som mogelegt. Men eg trur Torkjell vilde gjerne at de vitja honom fyrr domen vert sett. De fær daa eitkvart for strævet dykkar, anten trøyst, eller òg svivyrding verre enn fyrr, og sorg og trege. Gakk no heim, og ver glade. For de kann turva aa halda modet uppe, no de skal bendast med Ramnkjell. Men seg ikkje til nokon mann at me hev lova dykk studnad.» No gjekk dei heim til budi si, og var gladværuge og fjaage. Alle folk undrast paa dette, kor skjott dei hadde skift hug, dei som hadde vore so modfallne daa dei gjekk heimantil.	+	No gjekk dei, Saam og Torbjørn, og kom inn i budi. Der sov alle mann. Dei saag braatt kvar Torgeir laag. Gamle Torbjørn gjekk fyre, og for og raga. Og daa han kom aat sengi, daa datt han mot fotfjøli, og treiv i den vonde taai og nykte til seg. Torgeir vakna av det, og spratt upp i sengi og spurde kven det var som for so uvyrde og rende imot føtene paa sjuke folk. Men korkje Saam eller Torbjørn svara eit einaste ord. I det same kom Torkjell inn i budi, og sagde til Torgeir bror sin: «Ver ikkje so braa og vond for dette, bror. For det gjer deg ikkje noko. Ein kann snart koma til aa gjera uvilja skade, og det hender so mang ein mann at han ikkje fær sét seg vel fyre naar han gjeng i hugverk. Det er orsakande at du er saar um foten din, som du hev havt so mykje mein av. Det kjenner du best sjølv. Men no kann det vera at det ikkje er mindre saart for denne gamle mannen aa ha mist son sin, og ingi bøter faa — og skorta alle ting sjølv. Det kjenner han best. Og det er ventande at denne mannen ikkje kann gaa alle ting so vel, han som hev so tungt aa bera.» Torgeir svarar: «Ikkje trudde eg at han kunde skulda dette paa meg. For ikkje drap eg son hans. Og difor skal han ikkje hemna det paa meg.» — «Ikkje vilde han hemna dette paa deg.» segjer Torkjell. «Han tok hardare paa deg enn han vilde, av di han ser so lite. Men no vonar han aa faa nokor studning av deg. Og det er gjæv manns verk aa hjelpa den som er gamal og turftig. Han er vorten nøydd til aa reisa ettermaal etter son sin og gjer det ikkje av girugskap. Men no dreg alle hovdingane seg undan og vil ikkje stydja honom, og det er stakarslegt av deim.» Torgeir spør: «Kven er det desse mennene hev kjæremaal imot?» Torkjell svarar: «Ramnkjell gòde hev drepe son til Torbjørn, saklaus. Han gjer det eine uverket etter det andre, men vil aldri retta skaden for nokon mann.» Torgeir segjer: «Det gjeng nok meg som dei andre. Eg veit ikkje eg er desse mennene so mykje skuldig at eg vil yppa strid med Ramnkjell. Eg tykkjer han fer so kvar sumar med deim som hev saker med honom, at dei fær liti eller ingi æra fyrr leiken lyktar. Og same vegen hev det gjenge med alle. Difor tenkjer eg dei fleste er uhuga paa aa koma i klørne hans, fyrst det ikkje er naudsynt.» Torkjell svarar: «Det kann vera at det hadde gjenge like eins med meg um eg hadde vore hovding, at eg traude vilde ha gjeve meg i kast med Ramnkjell, Men no tykkjer eg ikkje so. For no vilde eg helst hava med den aa gjera, som alle fyrr hev lide ulut av. Og eg totte det vøre ei stor æra for meg eller for den hovding som finge bøygt nakken paa Ramnkjell, og ingi skam um det gjekk meg som andre. For det som mange andre vert fyre, det kann eg òg skamlaust bera. Og den som vaagar, han vinn.» — «Eg skynar,» segjer Torgeir, «korleis det er med deg, at du gjerne vil hjelpa desse karane. No vil eg leggja gòdordet og raadveldet mitt i dine hender. Hav no du det, som eg hev havt det fyrr. Men sidan skal me vera saman um det baae. Og hjelp so du deim som du vil.» — «Eg tykkjer,» segjer Torkjell, «at gòdordet vaart er i dei beste hender so lenge du hev det. Og ingen unner eg det so vel som deg. For du er i mange ting framum oss andre brørne. Og eg er ikkje viss paa kva eg skal gjera av meg for det fyrste. Du veit, frende, at eg hev ikkje lagt meg upp i mange saker sidan eg kom til Island. Men no kann eg sjaa kva mine raad veg. No hev eg sagt det eg vil for denne gongen. Kann vera at Torkjell lepp (5) kjem der som ordi hans vert meir metne.» Torgeir svarar: «Eg ser no kvar dette ber av, frende. Du mislikar aatferdi mi. Men det orkar eg ikkje vita. Og eg skal heller hjelpa desse mennene, korleis det daa gjeng, er so du vil.» Torkjell segjer: «Eg bed einast um det som eg tykkjer me burde gjera.» — «Kva kann desse mennene sjølve gjera til aa fremja saki si?» spør Torgeir. «Det er som eg sagde i dag,» svarar Saam, «at me treng styrk av hovdingar. Men sakførsla tek eg paa meg.» Torgeir segjer at daa er det uvandt aa hjelpa honom. «Og no gjeld det um aa fyrebu saki so rett som mogelegt. Men eg trur Torkjell vilde gjerne at de vitja honom fyrr domen vert sett. De fær daa eitkvart for strævet dykkar, anten trøyst, eller òg svivyrding verre enn fyrr, og sorg og trege. Gakk no heim, og ver glade. For de kann turva aa halda modet uppe, no de skal bendast med Ramnkjell. Men seg ikkje til nokon mann at me hev lova dykk studnad.» No gjekk dei heim til budi si, og var gladværuge og fjaage. Alle folk undrast paa dette, kor skjott dei hadde skift hug, dei som hadde vore so modfallne daa dei gjekk heimantil.

@@ Linje 67: / Linje 67: @@
 Saam tek seg no ein hest og rid upp etter dalen. Han rid inn paa ein gard og lyser draapet. So fær han folk med seg mot Ramnkjell. Ramnkjell fekk spurt dette, og han maatte læ daa han høyrde at Saam hadde teke saki imot honom.
-Det leid av denne sumaren og næste vetren. Men um vaaren daa stemnedagane kom, rid Saam heimanfraa og upp til Adalbol og stemner Ramnkjell for draapet paa Einar. Etter det rid Saam ut etter dalen og stemner grannane sine til tingferd. Sidan sit han kyrr til dess folk bur seg til tings. Ramnkjell sender bod ut etter Jokulsdalen og stemner folk saman. Han fær sytti mann or tinglaget sitt. Med denne flokken rid han aust gjenom Fljotsdalsherad, og so inn-kring vatsbotnen og tvert yver halsen til Skridudalen, og upp Skridudalen og sud yver Øksarheid til Berufjorden, og der ifraa rette tingmannsleidi til Sida. Sud or Fljotsdal er der syttan dagsleider til tingvollen. Men aldri fyrr var Ramnkjell riden ut or heradet, so samlar Saam folk aat seg. Han fær mest med seg lauskarar, og dei som han fyrr hadde sagt til aa møta. Han gjev desse mennene vaapen og kost og klæde. Saam tek ein onnor leid or dalen. Han fer upp Jokulsdalen og rid yver paa brui, og tek so yver Mødrudalsheidi. Dei var i Mødradalen um notti. Derifraa reid dei til Herdebreidstunga, og so ovanum Blaafjell til Kroksdal, og sud yver Sprengesanden. Dei kom ned til Sauda fell, og der ifraa til tingvollen. Ramnkjell var ikkje komen endaa. Det gjekk seinare for honom, av di han hadde lengre veg. Saam tjeldar bud for mennene sine eit godt stykke ifraa der austfjordingane er vane med aa tjelda. Noko etter kjem Ramnkjell paa tinget. Hau tjeldar budi si so som han er van. Han høyrer at Saam er paa tinget, og lær berre av det. Tinget var hardla fjølment. Dei var der dei fleste hovdingar som var paa Island. Saam gjeng til alle hovdingane og bed um hjelp og studnad. Men alle svarar like eins, og segjer at dei hev ikkje fenge so mykje godt av Saam at dei for hans skuld vil gjeva seg i kast med Ramnkjell, og setja vyrdnaden sin so paa spel. Dei segjer òg at det hev gjenge same vegen med dei fleste som hev havt tingtrættor med Ramnkjell, at han hev fare ille med deim alle. Saam gjeng heim til budi si. Dei er modfallne baade han og Torbjørn, og ottast for at saki deira kjem til aa enda so, at dei ikkje fær anna skam og svivyrding. Og dei gjeng i slik hugverk at dei korkje kann njota svevn eller mat. For alle hovdingar hadde neitta aa stydja deim, jamvel dei som dei heist hadde venta hjelp av.
+Det leid av denne sumaren og næste vetren. Men um vaaren daa stemnedagane kom, rid Saam heimanfraa og upp til Adalbol og stemner Ramnkjell for draapet paa Einar. Etter det rid Saam ut etter dalen og stemner grannane sine til tingferd. Sidan sit han kyrr til dess folk bur seg til tings. Ramnkjell sender bod ut etter Jokulsdalen og stemner folk saman. Han fær sytti mann or tinglaget sitt. Med denne flokken rid han aust gjenom Fljotsdalsherad, og so inn-kring vatsbotnen og tvert yver halsen til Skridudalen, og upp Skridudalen og sud yver Øksarheid til Berufjorden, og der ifraa rette tingmannsleidi til Sida. Sud or Fljotsdal er der syttan dagsleider til tingvollen. Men aldri fyrr var Ramnkjell riden ut or heradet, so samlar Saam folk aat seg. Han fær mest med seg lauskarar, og dei som han fyrr hadde sagt til aa møta. Han gjev desse mennene vaapen og kost og klæde. Saam tek ein onnor leid or dalen. Han fer upp Jokulsdalen og rid yver paa brui, og tek so yver Mødrudalsheidi. Dei var i Mødradalen um notti. Derifraa reid dei til Herdebreidstunga, og so ovanum Blaafjell til Kroksdal, og sud yver Sprengesanden. Dei kom ned til Sauda fell, og der ifraa til tingvollen. Ramnkjell var ikkje komen endaa. Det gjekk seinare for honom, av di han hadde lengre veg. Saam tjeldar bud for mennene sine eit godt stykke ifraa der austfjordingane er vane med aa tjelda. Noko etter kjem Ramnkjell paa tinget. Han tjeldar budi si so som han er van. Han høyrer at Saam er paa tinget, og lær berre av det. Tinget var hardla fjølment. Dei var der dei fleste hovdingar som var paa Island. Saam gjeng til alle hovdingane og bed um hjelp og studnad. Men alle svarar like eins, og segjer at dei hev ikkje fenge so mykje godt av Saam at dei for hans skuld vil gjeva seg i kast med Ramnkjell, og setja vyrdnaden sin so paa spel. Dei segjer òg at det hev gjenge same vegen med dei fleste som hev havt tingtrættor med Ramnkjell, at han hev fare ille med deim alle. Saam gjeng heim til budi si. Dei er modfallne baade han og Torbjørn, og ottast for at saki deira kjem til aa enda so, at dei ikkje fær anna skam og svivyrding. Og dei gjeng i slik hugverk at dei korkje kann njota svevn eller mat. For alle hovdingar hadde neitta aa stydja deim, jamvel dei som dei heist hadde venta hjelp av.
 <center>'''8.'''</center>
-Det var ein morgon gamle Torbjørn vakna tidleg. Han vekkjer Saam, og bed honom risa upp. «Eg fær ikkje sova,» segjer han. Saam ris upp, og fer i klædi sine. Dei gjeng ut og ned til Øksaraai, nedanfor brui. Der tvær dei seg. Torbjørn talar til Saam og segjer: «Det er mitt raad, at du sender ein av etter hestane vaare, og at me tek paa heimvegen. No er det greidt aa sjaa at me fær ikkje anna enn svivyrding.» Saam svarar: «Det er vel. For du vilde berre trætta med Ramnkjell, og ikkje taka imot dei vilkòr som mang ein mann hadde teke, endaa um han hadde nærskyldingen sin aa hemna. Du sneidde oss for stakarar, alle dei som ikkje vilde ganga med deg i denne saki. Men no skal eg aldri gjeva meg, so lenge eg tykkjer det er minste von um at eg kann faa gjort noko.» Dette gjeng so inn paa Torbjørn at han græt. Daa ser dei vestanfor aai, eit stykke nedum der dei sit, at fem karar gjeng saman fraa ei bud. Det var ein høg mann, men ikkje trek, han som gjekk fyre deim. Han var klædd i lauvgrøn kyrtel, og hadde eit gildt sverd i handi, — ein mann med rettskore andlit, raudleitt og ven, med mykje ljosbrunt haar. Denne mannen var lett kjenneleg. For han hadde ein ljos lokk i haaret sitt paa vinstre sida. Saam sagde: «Lat oss standa upp og ganga vest yver aai til mots med desse karane.» Og dei so gjorde. Han som gjekk fyre helsa fyrst paa deim og spurde kven dei var. Dei sagde det. Saam spurde daa mannen kva han het. Han kalla seg Torkjell Tjostarsson. Saam spurde kvar han var ætta ifraa, og kvar han aatte heime. Han sagde han var vestfjording av ætt og upphav, og høyrde heime i Torskefjord. Saam spør: «Er du gòdordsmann kann henda?» Han sagde at det var langt ifraa det, «Er du bonde daa?» spør Saam. Nei, han var ikkje det heller. «Kva er du daa til mann?» segjer Saam. «Eg er lauskar,» svarar han. «Eg kom heim til Island fyrre sumar. Eg hev fare utanlands sju vetrar, og vore nedi Myklegard og gjeve meg i tenesta hjaa Gards-kongen (4). Men no held eg meg hjaa bror min, som heiter Torgeir.» — «Er han gòdordsmann?» spør Saam. Torkjell svarar: «Ja, han er gòdordsmann i Torskefjorden og vidare yver Vestfjordane.» — «Er han her paa tinget?» spør Saam. «Ja visst er han her,» segjer Torkjell. «Kor mangment er han?» spør Saam. «Han hev innpaa sytti mann,» svarar Torkjell. «Er de fleire brøder?» spør Saam. «Der er ein til,» segjer Torkjell. «Kven er det?» spør Saam. «Hau heiter Tormod,» segjer Torkjell, «og bur paa Gardar paa Alptanes. Han er gift med Tordis, dotter til Torolv Skallagrimsson paa Borg.» — «Du vilde vel ikkje hjelpa oss noko?» segjer Saam. «Kva er det de treng?» spør Torkjell. «Hjelp og studnad av hovdingar,» svarar Saam. «For me hev sak aa føra mot Ramnkjell gòde um draapet paa Einar Torbjørnsson. Og me kunde trygt lita paa aa faa drive saki fram fekk me di hjelp.» Torkjell svarar: «Det er som eg sagde — eg er ingen gòdordsmann.» — «Kvi er du skoten so for glugg?» segjer Saam. «Du er daa hovdingson, du som dei andre brørne dine.» Torkjell svarar: «Eg sagde ’kje at eg inkje gòdord aatte. Men eg gav det til Torgeir bror min fyrr eg for utanlands. Sidan hev ikkje teke med det att, for eg tykkjer det er i gode hender medan han varveitslar det. Gakk no til honom og bed um hjelp. Han er ein heilhuga og traust kar, og ein fagna mann paa alle vis, ung og ærekjær. Det er slike menner de helst kann venta dykk studnad av.» Saam segjer: «Me fær ingi hjelp av honom utan du legg godt for oss.» Torkjell segjer: «Det kann eg lova, at eg heller skal vera med dykk enn imot, for eg tykkjer det er rett og naudsynt at ein reiser sak etter nærskyld frende. Far no de fyre til budi vaar, og gakk inn der. Karane ligg og søv. De ser daa at der stend tvo skinnfeld-sengjer innar tvert yver budi. Eg reis upp or den eine, og i den andre ligg Torgeir bror min. Han hev havt ein stor kaun paa foten sidan han kom paa tinget, so han lite hev fenge sove um nætene. Men no sprakk kaunen i nott, og vaagmori er ute. Sidan hev han sove. Og no hev han stunge foten ut undan feiden, fram paa fotfjøli, for di han hev so oveleg ein hite i den foten. Lat den gamle mannen ganga fyre inn i budi. Han ser ut til aa vera veiksynt og kruslen. Naar so du mann,» segjer Torkjell, «kjem inn aat sengi, skal du snaava og detta mot fotfjøli. Tak so i den taai som det er bunde um og nykk til, og sjaa korleis han tek det.» Saam segjer: «Du meiner det visst vel med oss, men dette synest meg ikkje raadelegt.» Torkjell svarar: «Eitt av tvo fær de gjera, anten fara som eg segjer, eller ikkje beda meg um raad.» Saam svarar og segjer: «Me skal gjera som han raader oss til.» Torkjell sagde han skulde koma etter. «For eg bidar paa mennene mine.»
+Det var ein morgon gamle Torbjørn vakna tidleg. Han vekkjer Saam, og bed honom risa upp. «Eg fær ikkje sova,» segjer han. Saam ris upp, og fer i klædi sine. Dei gjeng ut og ned til Øksaraai, nedanfor brui. Der tvær dei seg. Torbjørn talar til Saam og segjer: «Det er mitt raad, at du sender ein av etter hestane vaare, og at me tek paa heimvegen. No er det greidt aa sjaa at me fær ikkje anna enn svivyrding.» Saam svarar: «Det er vel. For du vilde berre trætta med Ramnkjell, og ikkje taka imot dei vilkòr som mang ein mann hadde teke, endaa um han hadde nærskyldingen sin aa hemna. Du sneidde oss for stakarar, alle dei som ikkje vilde ganga med deg i denne saki. Men no skal eg aldri gjeva meg, so lenge eg tykkjer det er minste von um at eg kann faa gjort noko.» Dette gjeng so inn paa Torbjørn at han græt. Daa ser dei vestanfor aai, eit stykke nedum der dei sit, at fem karar gjeng saman fraa ei bud. Det var ein høg mann, men ikkje trek, han som gjekk fyre deim. Han var klædd i lauvgrøn kyrtel, og hadde eit gildt sverd i handi, — ein mann med rettskore andlit, raudleitt og ven, med mykje ljosbrunt haar. Denne mannen var lett kjenneleg. For han hadde ein ljos lokk i haaret sitt paa vinstre sida. Saam sagde: «Lat oss standa upp og ganga vest yver aai til mots med desse karane.» Og dei so gjorde. Han som gjekk fyre helsa fyrst paa deim og spurde kven dei var. Dei sagde det. Saam spurde daa mannen kva han het. Han kalla seg Torkjell Tjostarsson. Saam spurde kvar han var ætta ifraa, og kvar han aatte heime. Han sagde han var vestfjording av ætt og upphav, og høyrde heime i Torskefjord. Saam spør: «Er du gòdordsmann kann henda?» Han sagde at det var langt ifraa det, «Er du bonde daa?» spør Saam. Nei, han var ikkje det heller. «Kva er du daa til mann?» segjer Saam. «Eg er lauskar,» svarar han. «Eg kom heim til Island fyrre sumar. Eg hev fare utanlands sju vetrar, og vore nedi Myklegard og gjeve meg i tenesta hjaa Gards-kongen (4). Men no held eg meg hjaa bror min, som heiter Torgeir.» — «Er han gòdordsmann?» spør Saam. Torkjell svarar: «Ja, han er gòdordsmann i Torskefjorden og vidare yver Vestfjordane.» — «Er han her paa tinget?» spør Saam. «Ja visst er han her,» segjer Torkjell. «Kor mangment er han?» spør Saam. «Han hev innpaa sytti mann,» svarar Torkjell. «Er de fleire brøder?» spør Saam. «Der er ein til,» segjer Torkjell. «Kven er det?» spør Saam. «Han heiter Tormod,» segjer Torkjell, «og bur paa Gardar paa Alptanes. Han er gift med Tordis, dotter til Torolv Skallagrimsson paa Borg.» — «Du vilde vel ikkje hjelpa oss noko?» segjer Saam. «Kva er det de treng?» spør Torkjell. «Hjelp og studnad av hovdingar,» svarar Saam. «For me hev sak aa føra mot Ramnkjell gòde um draapet paa Einar Torbjørnsson. Og me kunde trygt lita paa aa faa drive saki fram fekk me di hjelp.» Torkjell svarar: «Det er som eg sagde — eg er ingen gòdordsmann.» — «Kvi er du skoten so for glugg?» segjer Saam. «Du er daa hovdingson, du som dei andre brørne dine.» Torkjell svarar: «Eg sagde ’kje at eg inkje gòdord aatte. Men eg gav det til Torgeir bror min fyrr eg for utanlands. Sidan hev ikkje teke med det att, for eg tykkjer det er i gode hender medan han varveitslar det. Gakk no til honom og bed um hjelp. Han er ein heilhuga og traust kar, og ein fagna mann paa alle vis, ung og ærekjær. Det er slike menner de helst kann venta dykk studnad av.» Saam segjer: «Me fær ingi hjelp av honom utan du legg godt for oss.» Torkjell segjer: «Det kann eg lova, at eg heller skal vera med dykk enn imot, for eg tykkjer det er rett og naudsynt at ein reiser sak etter nærskyld frende. Far no de fyre til budi vaar, og gakk inn der. Karane ligg og søv. De ser daa at der stend tvo skinnfeld-sengjer innar tvert yver budi. Eg reis upp or den eine, og i den andre ligg Torgeir bror min. Han hev havt ein stor kaun paa foten sidan han kom paa tinget, so han lite hev fenge sove um nætene. Men no sprakk kaunen i nott, og vaagmori er ute. Sidan hev han sove. Og no hev han stunge foten ut undan feiden, fram paa fotfjøli, for di han hev so oveleg ein hite i den foten. Lat den gamle mannen ganga fyre inn i budi. Han ser ut til aa vera veiksynt og kruslen. Naar so du mann,» segjer Torkjell, «kjem inn aat sengi, skal du snaava og detta mot fotfjøli. Tak so i den taai som det er bunde um og nykk til, og sjaa korleis han tek det.» Saam segjer: «Du meiner det visst vel med oss, men dette synest meg ikkje raadelegt.» Torkjell svarar: «Eitt av tvo fær de gjera, anten fara som eg segjer, eller ikkje beda meg um raad.» Saam svarar og segjer: «Me skal gjera som han raader oss til.» Torkjell sagde han skulde koma etter. «For eg bidar paa mennene mine.»

← Eldre revisjon		Revisjonen fra 24. mai 2017 kl. 16:50
Linje 72:		Linje 72:
	<center>'''8.'''</center>		<center>'''8.'''</center>

−	Det var ein morgon gamle Torbjørn vakna tidleg. Han vekkjer Saam, og bed honom risa upp. «Eg fær ikkje sova,» segjer han. Saam ris upp, og fer i klædi sine. Dei gjeng ut og ned til Øksaraai, nedanfor brui. Der tvær dei seg. Torbjørn talar til Saam og segjer: «Det er mitt raad, at du sender ein av etter hestane vaare, og at me tek paa heimvegen. No er det greidt aa sjaa at me fær ikkje anna enn svivyrding.» Saam svarar: «Det er vel. For du vilde berre trætta med Ramnkjell, og ikkje taka imot dei vilkòr som mang ein mann hadde teke, endaa um han hadde nærskyldingen sin aa hemna. Du sneidde oss for stakarar, alle dei som ikkje vilde ganga med deg i denne saki. Men no skal eg aldri gjeva meg, so lenge eg tykkjer det er minste von um at eg kann faa gjort noko.» Dette gjeng so inn paa Torbjørn at han græt. Daa ser dei vestanfor aai, eit stykke nedum der dei sit, at fem karar gjeng saman fraa ei bud. Det var ein høg mann, men ikkje trek, han som gjekk fyre deim. Han var klædd i lauvgrøn kyrtel, og hadde eit gildt sverd i handi, — ein mann med rettskore andlit, raudleitt og ven, med mykje ljosbrunt haar. Denne mannen var lett kjenneleg. For han hadde ein ljos lokk i haaret sitt paa vinstre sida. Saam sagde: «Lat oss standa upp og ganga vest yver aai til mots med desse karane.» Og dei so gjorde. Han som gjekk fyre helsa fyrst paa deim og spurde kven dei var. Dei sagde det. Saam spurde daa mannen kva han het. Han kalla seg Torkjell Tjostarsson. Saam spurde kvar han var ætta ifraa, og kvar han aatte heime. Han sagde han var vestfjording av ætt og upphav, og høyrde heime i Torskefjord. Saam spør: «Er du gòdordsmann kann henda?» Han sagde at det var langt ifraa det, «Er du bonde daa?» spør Saam. Nei, han var ikkje det heller. «Kva er du daa til mann?» segjer Saam. «Eg er lauskar,» svarar han. «Eg kom heim til Island fyrre sumar. Eg hev fare utanlands sju vetrar, og vore nedi Myklegard og gjeve meg i tenesta hjaa Gards-kongen (4). Men no held eg meg hjaa bror min, som heiter Torgeir.» — «Er han gòdordsmann?» spør Saam. Torkjell svarar: «Ja, han er gòdordsmann i ~~Torskef jorden~~ og vidare yver Vestfjordane.» — «Er han her paa tinget?» spør Saam. «Ja visst er han her,» segjer Torkjell. «Kor mangment er han?» spør Saam. «Han hev innpaa sytti mann,» svarar Torkjell. «Er de fleire brøder?» spør Saam. «Der er ein til,» segjer Torkjell. «Kven er det?» spør Saam. «Hau heiter Tormod,» segjer Torkjell, «og bur paa Gardar paa Alptanes. Han er gift med Tordis, dotter til Torolv Skallagrimsson paa Borg.» — «Du vilde vel ikkje hjelpa oss noko?» segjer Saam. «Kva er det de treng?» spør Torkjell. «Hjelp og studnad av hovdingar,» svarar Saam. «For me hev sak aa føra mot Ramnkjell gòde um draapet paa Einar Torbjørnsson. Og me kunde trygt lita paa aa faa drive saki fram fekk me di hjelp.» Torkjell svarar: «Det er som eg sagde — eg er ingen gòdordsmann.» — «Kvi er du skoten so for glugg?» segjer Saam. «Du er daa hovdingson, du som dei andre brørne dine.» Torkjell svarar: «Eg sagde ’kje at eg inkje gòdord aatte. Men eg gav det til Torgeir bror min fyrr eg for utanlands. Sidan hev ikkje teke med det att, for eg tykkjer det er i gode hender medan han varveitslar det. Gakk no til honom og bed um hjelp. Han er ein heilhuga og traust kar, og ein fagna mann paa alle vis, ung og ærekjær. Det er slike menner de helst kann venta dykk studnad av.» Saam segjer: «Me fær ingi hjelp av honom utan du legg godt for oss.» Torkjell segjer: «Det kann eg lova, at eg heller skal vera med dykk enn imot, for eg tykkjer det er rett og naudsynt at ein reiser sak etter nærskyld frende. Far no de fyre til budi vaar, og gakk inn der. Karane ligg og søv. De ser daa at der stend tvo skinnfeld-sengjer innar tvert yver budi. Eg reis upp or den eine, og i den andre ligg Torgeir bror min. Han hev havt ein stor kaun paa foten sidan han kom paa tinget, so han lite hev fenge sove um nætene. Men no sprakk kaunen i nott, og vaagmori er ute. Sidan hev han sove. Og no hev han stunge foten ut undan feiden, fram paa fotfjøli, for di han hev so oveleg ein hite i den foten. Lat den gamle mannen ganga fyre inn i budi. Han ser ut til aa vera veiksynt og kruslen. Naar so du mann,» segjer Torkjell, «kjem inn aat sengi, skal du snaava og detta mot fotfjøli. Tak so i den taai som det er bunde um og nykk til, og sjaa korleis han tek det.» Saam segjer: «Du meiner det visst vel med oss, men dette synest meg ikkje raadelegt.» Torkjell svarar: «Eitt av tvo fær de gjera, anten fara som eg segjer, eller ikkje beda meg um raad.» Saam svarar og segjer: «Me skal gjera som han raader oss til.» Torkjell sagde han skulde koma etter. «For eg bidar paa mennene mine.»	+	Det var ein morgon gamle Torbjørn vakna tidleg. Han vekkjer Saam, og bed honom risa upp. «Eg fær ikkje sova,» segjer han. Saam ris upp, og fer i klædi sine. Dei gjeng ut og ned til Øksaraai, nedanfor brui. Der tvær dei seg. Torbjørn talar til Saam og segjer: «Det er mitt raad, at du sender ein av etter hestane vaare, og at me tek paa heimvegen. No er det greidt aa sjaa at me fær ikkje anna enn svivyrding.» Saam svarar: «Det er vel. For du vilde berre trætta med Ramnkjell, og ikkje taka imot dei vilkòr som mang ein mann hadde teke, endaa um han hadde nærskyldingen sin aa hemna. Du sneidde oss for stakarar, alle dei som ikkje vilde ganga med deg i denne saki. Men no skal eg aldri gjeva meg, so lenge eg tykkjer det er minste von um at eg kann faa gjort noko.» Dette gjeng so inn paa Torbjørn at han græt. Daa ser dei vestanfor aai, eit stykke nedum der dei sit, at fem karar gjeng saman fraa ei bud. Det var ein høg mann, men ikkje trek, han som gjekk fyre deim. Han var klædd i lauvgrøn kyrtel, og hadde eit gildt sverd i handi, — ein mann med rettskore andlit, raudleitt og ven, med mykje ljosbrunt haar. Denne mannen var lett kjenneleg. For han hadde ein ljos lokk i haaret sitt paa vinstre sida. Saam sagde: «Lat oss standa upp og ganga vest yver aai til mots med desse karane.» Og dei so gjorde. Han som gjekk fyre helsa fyrst paa deim og spurde kven dei var. Dei sagde det. Saam spurde daa mannen kva han het. Han kalla seg Torkjell Tjostarsson. Saam spurde kvar han var ætta ifraa, og kvar han aatte heime. Han sagde han var vestfjording av ætt og upphav, og høyrde heime i Torskefjord. Saam spør: «Er du gòdordsmann kann henda?» Han sagde at det var langt ifraa det, «Er du bonde daa?» spør Saam. Nei, han var ikkje det heller. «Kva er du daa til mann?» segjer Saam. «Eg er lauskar,» svarar han. «Eg kom heim til Island fyrre sumar. Eg hev fare utanlands sju vetrar, og vore nedi Myklegard og gjeve meg i tenesta hjaa Gards-kongen (4). Men no held eg meg hjaa bror min, som heiter Torgeir.» — «Er han gòdordsmann?» spør Saam. Torkjell svarar: «Ja, han er gòdordsmann i Torskefjorden og vidare yver Vestfjordane.» — «Er han her paa tinget?» spør Saam. «Ja visst er han her,» segjer Torkjell. «Kor mangment er han?» spør Saam. «Han hev innpaa sytti mann,» svarar Torkjell. «Er de fleire brøder?» spør Saam. «Der er ein til,» segjer Torkjell. «Kven er det?» spør Saam. «Hau heiter Tormod,» segjer Torkjell, «og bur paa Gardar paa Alptanes. Han er gift med Tordis, dotter til Torolv Skallagrimsson paa Borg.» — «Du vilde vel ikkje hjelpa oss noko?» segjer Saam. «Kva er det de treng?» spør Torkjell. «Hjelp og studnad av hovdingar,» svarar Saam. «For me hev sak aa føra mot Ramnkjell gòde um draapet paa Einar Torbjørnsson. Og me kunde trygt lita paa aa faa drive saki fram fekk me di hjelp.» Torkjell svarar: «Det er som eg sagde — eg er ingen gòdordsmann.» — «Kvi er du skoten so for glugg?» segjer Saam. «Du er daa hovdingson, du som dei andre brørne dine.» Torkjell svarar: «Eg sagde ’kje at eg inkje gòdord aatte. Men eg gav det til Torgeir bror min fyrr eg for utanlands. Sidan hev ikkje teke med det att, for eg tykkjer det er i gode hender medan han varveitslar det. Gakk no til honom og bed um hjelp. Han er ein heilhuga og traust kar, og ein fagna mann paa alle vis, ung og ærekjær. Det er slike menner de helst kann venta dykk studnad av.» Saam segjer: «Me fær ingi hjelp av honom utan du legg godt for oss.» Torkjell segjer: «Det kann eg lova, at eg heller skal vera med dykk enn imot, for eg tykkjer det er rett og naudsynt at ein reiser sak etter nærskyld frende. Far no de fyre til budi vaar, og gakk inn der. Karane ligg og søv. De ser daa at der stend tvo skinnfeld-sengjer innar tvert yver budi. Eg reis upp or den eine, og i den andre ligg Torgeir bror min. Han hev havt ein stor kaun paa foten sidan han kom paa tinget, so han lite hev fenge sove um nætene. Men no sprakk kaunen i nott, og vaagmori er ute. Sidan hev han sove. Og no hev han stunge foten ut undan feiden, fram paa fotfjøli, for di han hev so oveleg ein hite i den foten. Lat den gamle mannen ganga fyre inn i budi. Han ser ut til aa vera veiksynt og kruslen. Naar so du mann,» segjer Torkjell, «kjem inn aat sengi, skal du snaava og detta mot fotfjøli. Tak so i den taai som det er bunde um og nykk til, og sjaa korleis han tek det.» Saam segjer: «Du meiner det visst vel med oss, men dette synest meg ikkje raadelegt.» Torkjell svarar: «Eitt av tvo fær de gjera, anten fara som eg segjer, eller ikkje beda meg um raad.» Saam svarar og segjer: «Me skal gjera som han raader oss til.» Torkjell sagde han skulde koma etter. «For eg bidar paa mennene mine.»

← Eldre revisjon		Revisjonen fra 21. mai 2017 kl. 06:20
Linje 53:		Linje 53:
	Hesten var sivaat av sveite, so det draup av kvart haaret. Han var leirut og kavende trøytt. Han velter seg rundt tolv gonger. So set han i og kneggjar høgt, og tek paa sprang ned etter gotone. Einar set etter, og vil koma fyre hesten og faa teke honom og ført honom attende til stodlaget. Men no er han so sky at Einar kjem ikkje naame nær honom. Hesten løyp ut etter dalen, og stânar ikkje fyrr han kjem heim til Adalbol. Ramnkjell sat nett til bords. Og daa hesten kom for døri, kneggja han høgt. Ramnkjell sagde til ei kona som skipa paa bordet, at ho skulde ganga ut i døri og sjaa. «For det kneggja ein hest, og eg totte det var so likt Frøyfakse.» Ho gjeng fram i døri, og ser Frøyfakse, fælt avreidd. Ho segjer til Ramnkjell at Frøyfakse stend utfor døri, kaldleg stygg. «Kva kann den karen vilja, sidan han er komen heim?» segjer Ramnkjell. «Ikkje kann dette vera for det gode.» So gjeng han ut og ser Frøyfakse og talar til honom: «Ille tykkjer eg det er at du skal vera soleis medfaren, fosterson min. Men du visste kva du gjorde, som sagde meg til. Og dette skal eg hemna. Men gakk no du til fylgjet ditt!» Og hesten tok upp etter dalen att til stodlaget sitt.		Hesten var sivaat av sveite, so det draup av kvart haaret. Han var leirut og kavende trøytt. Han velter seg rundt tolv gonger. So set han i og kneggjar høgt, og tek paa sprang ned etter gotone. Einar set etter, og vil koma fyre hesten og faa teke honom og ført honom attende til stodlaget. Men no er han so sky at Einar kjem ikkje naame nær honom. Hesten løyp ut etter dalen, og stânar ikkje fyrr han kjem heim til Adalbol. Ramnkjell sat nett til bords. Og daa hesten kom for døri, kneggja han høgt. Ramnkjell sagde til ei kona som skipa paa bordet, at ho skulde ganga ut i døri og sjaa. «For det kneggja ein hest, og eg totte det var so likt Frøyfakse.» Ho gjeng fram i døri, og ser Frøyfakse, fælt avreidd. Ho segjer til Ramnkjell at Frøyfakse stend utfor døri, kaldleg stygg. «Kva kann den karen vilja, sidan han er komen heim?» segjer Ramnkjell. «Ikkje kann dette vera for det gode.» So gjeng han ut og ser Frøyfakse og talar til honom: «Ille tykkjer eg det er at du skal vera soleis medfaren, fosterson min. Men du visste kva du gjorde, som sagde meg til. Og dette skal eg hemna. Men gakk no du til fylgjet ditt!» Og hesten tok upp etter dalen att til stodlaget sitt.

−	Ramnkjell gjeng til sengs um kvelden, og søv heile notti. Men um morgonen tek han seg ein hest og legg sâl paa, og rid upp til sætri. Han rid i blaae klæde, og hev øks i handi, men ikkje fleire vaapen. Einar hadde nett drive smalen inn i kviene. Han laag paa kvigarden og talde feet, medan kvendi var aat og mjølka. Dei helsa paa Ramnkjell. Han spurde korleis det gjekk deim. Einar svara: «Det hev gjenge meg ille. Her vanta tretti søyor mest ei vika. Men no er dei funne.» Ramnkjell sagde at slikt var aldri aa nemna. «Det hev ikkje bore til so ofte som ein kunde ha venta at feet hev kome burt. Men hev det ikkje hendt noko verre? Hev du ikkje vore til og ride Frøyfakse her ~~tyrre~~ dagen?» Einar sagde at det kunde han ikkje neitta. «Kvi reid du denne hesten som var meinka deg, fyrst der var so nok av andre som du hadde lov til aa taka? Eg skulde endaa ha gjeve deg til for ein gong skuld, sidan du hev vedgjenge so greidt, hadde eg ikkje svore so dyrt.» Men i den trui at det aldri vert noko av dei folk som bryt lovnadene sine, so sprang han av hesten og inn paa Einar, og hogg honom banehogg. Daa det var gjort, reid han heim til Adalbol og sagde desse tidender. Sidan sende han ein annan mann til aa gjæta smalen paa sætri. Men han lét Einar føra burt paa høgdi vestanfor sætri, og der reiste han ein varde attmed dysi (3). Dei kallar det Einarsvarden. Og fyrst soli stend yver den, so held dei midaftan paa sætri.	+	Ramnkjell gjeng til sengs um kvelden, og søv heile notti. Men um morgonen tek han seg ein hest og legg sâl paa, og rid upp til sætri. Han rid i blaae klæde, og hev øks i handi, men ikkje fleire vaapen. Einar hadde nett drive smalen inn i kviene. Han laag paa kvigarden og talde feet, medan kvendi var aat og mjølka. Dei helsa paa Ramnkjell. Han spurde korleis det gjekk deim. Einar svara: «Det hev gjenge meg ille. Her vanta tretti søyor mest ei vika. Men no er dei funne.» Ramnkjell sagde at slikt var aldri aa nemna. «Det hev ikkje bore til so ofte som ein kunde ha venta at feet hev kome burt. Men hev det ikkje hendt noko verre? Hev du ikkje vore til og ride Frøyfakse her fyrre dagen?» Einar sagde at det kunde han ikkje neitta. «Kvi reid du denne hesten som var meinka deg, fyrst der var so nok av andre som du hadde lov til aa taka? Eg skulde endaa ha gjeve deg til for ein gong skuld, sidan du hev vedgjenge so greidt, hadde eg ikkje svore so dyrt.» Men i den trui at det aldri vert noko av dei folk som bryt lovnadene sine, so sprang han av hesten og inn paa Einar, og hogg honom banehogg. Daa det var gjort, reid han heim til Adalbol og sagde desse tidender. Sidan sende han ein annan mann til aa gjæta smalen paa sætri. Men han lét Einar føra burt paa høgdi vestanfor sætri, og der reiste han ein varde attmed dysi (3). Dei kallar det Einarsvarden. Og fyrst soli stend yver den, so held dei midaftan paa sætri.