VIII. Kong Olav og hans brødre - Revisjonshistorikk

August på 14. jun. 2018 kl. 12:05

2018-06-14T12:05:22Z

Jesper: Kong Olav og hans brødre

2016-01-10T08:09:14Z

Kong Olav og hans brødre

Ny side

{| class="toccolours" border="1" width="100%" cellpadding="4" style="border-collapse:collapse"
|- style="background-color:#e9e9e9"
!align="center" valign="top" width="40%" | '''Velg språk''' !!align="center" valign="top" width="10%" | Norrønt !!align="center" valign="top" width="10%"| Islandsk !!align="center" valign="top" width="10%"| Norsk !!align="center" valign="top" width="10%"| Dansk !!align="center" valign="top" width="10%"| Svensk !!align="center" valign="top" width="10%"| Færøysk
|-
! Denne teksten finnes på følgende språk ► !! !! !! [[Fil:Norsk.gif|32px|link=VIII. Kong Olav og hans brødre]] !! !! !!
|-
|}

<center>'''[[Oldnorsk lesebok for begynnere]]'''</center>

<center><big><big>'''VIII. Kong Olav og hans brødre '''</big></big></center>

:hversu, hvé «hvor, hvor meget» foran adj. og adv.
:umhverfis, rundt omkring.

Svá er sagt, þá er Ólafr konungr var á veizlunni með Ástu móður sinni, at hon leiddi fram bǫrn sín ok syndi honum. Konungrinn setti á kné sér Guthorm bróður sinn, en á annat kné Hálfðan bróður sinn. Konungrinn sá á sveinana; þá ygldist<ref>satte op et bistert ansikt (yglast).</ref> hann ok leit<ref>så (líta).</ref> reiðuliga<ref>adv. «vredt».</ref> til þeirra. Þá glúpnuðu<ref>blev forskrekket (glúpna).</ref> sveinarnir. Þá bar Ásta til hans hinn yngsta son sinn, er Haraldr hét; þá var hann þrevetr.<ref>adj. «tre vintrer gammel».</ref> Konungrinn ygldist á hann; en hann sá upp í mót honum. Þá tók konungr í hár sveininum ok kipti;<ref>nappet (kippa).</ref> sveinninn tók upp í kampinn<ref>munnskjegget.</ref> konunginum ok hnykti.<ref>rykket (hnykkja).</ref> Þá mælti konungrinn: Hefnisamr muntu síðar,<ref>hevngjerrig mon du (bli) senere.</ref> frændi! Annan dag reikaði konungr úti um bœinn ok Ásta móðir hans með honum. Þá gengu þau at tjǫrn nǫkkurri.<ref>til et (eg. noget) tjern.</ref> Þar váru þá sveinarnir, synir Ástu, ok léku<ref>lekte (leika).</ref> sér, Guthormr ok Hálfdan. Þar váru gervir<ref>gjort; bygget.</ref> bœir stórir ok kornhlǫður stórar, naut mǫrg<ref>mange naut.</ref> ok sauðir; þat var leikr þeirra. Skamt<ref>kort.</ref> þaðan frá við tjǫrnina hjá leirvík nǫkkurri var Haraldr, ok hafði þar tréspánu,<ref>trespåner.</ref> ok flutu<ref>fløt (fljóta).</ref> þar við landit margir. Konungrinn spurði hann hvat þat skyldi.<ref>hvad det skulde (være).</ref> Hann kvað<ref>sa.</ref> þat vera herskip sín. Þá hló konungr at<ref>dertil.</ref> ok mælti: Vera kann, frændi! at þar komi<ref>at det kommer dertil.</ref> at þú ráðir fyrir skipum. Þá kallaði konungr þangat Hálfdan ok Guthorm. Þá spurði hann Guthorm: Hvat vildir þú flest eiga, frændi? Akra, segir hann. Konungr mælti: Hversu víða akra mundir þú eiga vilja? Hann svarar: Þat vilda ek, at nesit þetta væri alt sáit hvert sumar er út gengr í vatnit. En þar stóðu tíu (10) bœir. Konungrinn svarar: Mikit korn mætti<ref>(måtte); kunde.</ref> þar á standa. Þá spurði konungr Hálfdan hvat hann vildi flest eiga. Kýr, segir hann. Konungr spurði: Hversu margar kýr vildir þú eiga? Hálfdan sagði: Þá er þær gengi til vatns, skyldu þær standa sem þykst<ref>«som tykkest»; ganske tett.</ref> umhverfis vatnit. Konungrinn svarar: Bú stór<ref>store gårder.</ref> vilit þit eiga; þat er líkt feðr ykrum.<ref>eders far (dat.).</ref> Þá spyrr konungr Harald: Hvat vildir þú flest eiga? Hann svarar: Húskarla, segir hann. Konungr mælti: Hvé marga viltu þá eiga? Þat vilda ek, at þeir æti<ref>åt (imperf. konj.).</ref> at einu máli<ref>i ett mål (måltid).</ref> kýr Hálfdanar bróður míns. Konungr hló at ok mælti til Ástu: Hér muntu konung uppfœða, móðir!

'''____'''

'''Oversikt over det almindelige lydskifte i de ''sterke'' verber.'''

{|
|-
| ||'''Infinitiv.'''||'''Imperf.ind.ent.'''      ||'''Imperf.ind.fl.'''      ||'''Fort.part.'''
|-
|'''I.'''||finn-a finne||fann||funn-um||funn-inn (Intk. -it)
|-
|'''I.'''||slepp-a slippe      ||slapp||slupp-um||slopp-inn
|-
|'''II.'''||drep-a drepe||drap||dráp-um||drep-inn
|-
|'''II.'''||ber-a bære||bar||bár-um||bor-inn
|-
|'''III.'''||far-a fare||fór||fór-um||far-inn
|-
|'''III.'''||tak-a ta||tók||tók-um||tek-inn
|-
|'''IV.'''||bit-a bite||beit||bit-um||bit-inn
|-
|'''V.'''||bjóð-a by||bauð||buð-um||boð-inn
|-
|'''V.'''||fljúg-a flyve||flaug||flug-um||flog-inn
|-
|'''VI.'''||fall-a falle||fell||fell-um||fall-inn
|-
|'''VI.'''||leik-a leke||lék||lék-um||leikinn
|-
|'''VI.'''||lát-a la||lét||lét-um||lát-inn
|-
|'''VII.'''||hlaup-a løpe||hljóp||hljóp-um||hlaup-inn
|}

Dette lydskifte kalles ''avlyd.''

<center>'''[[IX. Kong Olavs syn|Neste tekst]]'''</center>

'''Fotnoter'''
<references />

[[Kategori:Alfabetisk indeks]]
[[Kategori:Tekster på norrønt]]
[[Kategori:Tekster på norsk]]
[[Kategori:Marius Nygaard]]

← Eldre revisjon		Revisjonen fra 14. jun. 2018 kl. 12:05
Linje 18:		Linje 18:


−	Svá er sagt, þá er Ólafr konungr var á veizlunni með Ástu móður sinni, at hon leiddi fram bǫrn sín ok ~~syndi~~ honum. Konungrinn setti á kné sér Guthorm bróður sinn, en á annat kné Hálfðan bróður sinn. Konungrinn sá á sveinana; þá ygldist<ref>satte op et bistert ansikt (yglast).</ref> hann ok leit<ref>så (líta).</ref> reiðuliga<ref>adv. «vredt».</ref> til þeirra. Þá glúpnuðu<ref>blev forskrekket (glúpna).</ref> sveinarnir. Þá bar Ásta til hans hinn yngsta son sinn, er Haraldr hét; þá var hann þrevetr.<ref>adj. «tre vintrer gammel».</ref> Konungrinn ygldist á hann; en hann sá upp í mót honum. Þá tók konungr í hár sveininum ok kipti;<ref>nappet (kippa).</ref> sveinninn tók upp í kampinn<ref>munnskjegget.</ref> konunginum ok hnykti.<ref>rykket (hnykkja).</ref> Þá mælti konungrinn: Hefnisamr muntu síðar,<ref>hevngjerrig mon du (bli) senere.</ref> frændi! Annan dag reikaði konungr úti um bœinn ok Ásta móðir hans með honum. Þá gengu þau at tjǫrn nǫkkurri.<ref>til et (eg. noget) tjern.</ref> Þar váru þá sveinarnir, synir Ástu, ok léku<ref>lekte (leika).</ref> sér, Guthormr ok Hálfdan. Þar váru gervir<ref>gjort; bygget.</ref> bœir stórir ok kornhlǫður stórar, naut mǫrg<ref>mange naut.</ref> ok sauðir; þat var leikr þeirra. Skamt<ref>kort.</ref> þaðan frá við tjǫrnina hjá leirvík nǫkkurri var Haraldr, ok hafði þar tréspánu,<ref>trespåner.</ref> ok flutu<ref>fløt (fljóta).</ref> þar við landit margir. Konungrinn spurði hann hvat þat skyldi.<ref>hvad det skulde (være).</ref> Hann kvað<ref>sa.</ref> þat vera herskip sín. Þá hló konungr at<ref>dertil.</ref> ok mælti: Vera kann, frændi! at þar komi<ref>at det kommer dertil.</ref> at þú ráðir fyrir skipum. Þá kallaði konungr þangat Hálfdan ok Guthorm. Þá spurði hann Guthorm: Hvat vildir þú flest eiga, frændi? Akra, segir hann. Konungr mælti: Hversu víða akra mundir þú eiga vilja? Hann svarar: Þat vilda ek, at nesit þetta væri alt sáit hvert sumar er út gengr í vatnit. En þar stóðu tíu (10) bœir. Konungrinn svarar: Mikit korn mætti<ref>(måtte); kunde.</ref> þar á standa. Þá spurði konungr Hálfdan hvat hann vildi flest eiga. Kýr, segir hann. Konungr spurði: Hversu margar kýr vildir þú eiga? Hálfdan sagði: Þá er þær gengi til vatns, skyldu þær standa sem þykst<ref>«som tykkest»; ganske tett.</ref> umhverfis vatnit. Konungrinn svarar: Bú stór<ref>store gårder.</ref> vilit þit eiga; þat er líkt feðr ykrum.<ref>eders far (dat.).</ref> Þá spyrr konungr Harald: Hvat vildir þú flest eiga? Hann svarar: Húskarla, segir hann. Konungr mælti: Hvé marga viltu þá eiga? Þat vilda ek, at þeir æti<ref>åt (imperf. konj.).</ref> at einu máli<ref>i ett mål (måltid).</ref> kýr Hálfdanar bróður míns. Konungr hló at ok mælti til Ástu: Hér muntu konung uppfœða, móðir!	+	Svá er sagt, þá er Ólafr konungr var á veizlunni með Ástu móður sinni, at hon leiddi fram bǫrn sín ok sýndi honum. Konungrinn setti á kné sér Guthorm bróður sinn, en á annat kné Hálfðan bróður sinn. Konungrinn sá á sveinana; þá ygldist<ref>satte op et bistert ansikt (yglast).</ref> hann ok leit<ref>så (líta).</ref> reiðuliga<ref>adv. «vredt».</ref> til þeirra. Þá glúpnuðu<ref>blev forskrekket (glúpna).</ref> sveinarnir. Þá bar Ásta til hans hinn yngsta son sinn, er Haraldr hét; þá var hann þrevetr.<ref>adj. «tre vintrer gammel».</ref> Konungrinn ygldist á hann; en hann sá upp í mót honum. Þá tók konungr í hár sveininum ok kipti;<ref>nappet (kippa).</ref> sveinninn tók upp í kampinn<ref>munnskjegget.</ref> konunginum ok hnykti.<ref>rykket (hnykkja).</ref> Þá mælti konungrinn: Hefnisamr muntu síðar,<ref>hevngjerrig mon du (bli) senere.</ref> frændi! Annan dag reikaði konungr úti um bœinn ok Ásta móðir hans með honum. Þá gengu þau at tjǫrn nǫkkurri.<ref>til et (eg. noget) tjern.</ref> Þar váru þá sveinarnir, synir Ástu, ok léku<ref>lekte (leika).</ref> sér, Guthormr ok Hálfdan. Þar váru gervir<ref>gjort; bygget.</ref> bœir stórir ok kornhlǫður stórar, naut mǫrg<ref>mange naut.</ref> ok sauðir; þat var leikr þeirra. Skamt<ref>kort.</ref> þaðan frá við tjǫrnina hjá leirvík nǫkkurri var Haraldr, ok hafði þar tréspánu,<ref>trespåner.</ref> ok flutu<ref>fløt (fljóta).</ref> þar við landit margir. Konungrinn spurði hann hvat þat skyldi.<ref>hvad det skulde (være).</ref> Hann kvað<ref>sa.</ref> þat vera herskip sín. Þá hló konungr at<ref>dertil.</ref> ok mælti: Vera kann, frændi! at þar komi<ref>at det kommer dertil.</ref> at þú ráðir fyrir skipum. Þá kallaði konungr þangat Hálfdan ok Guthorm. Þá spurði hann Guthorm: Hvat vildir þú flest eiga, frændi? Akra, segir hann. Konungr mælti: Hversu víða akra mundir þú eiga vilja? Hann svarar: Þat vilda ek, at nesit þetta væri alt sáit hvert sumar er út gengr í vatnit. En þar stóðu tíu (10) bœir. Konungrinn svarar: Mikit korn mætti<ref>(måtte); kunde.</ref> þar á standa. Þá spurði konungr Hálfdan hvat hann vildi flest eiga. Kýr, segir hann. Konungr spurði: Hversu margar kýr vildir þú eiga? Hálfdan sagði: Þá er þær gengi til vatns, skyldu þær standa sem þykst<ref>«som tykkest»; ganske tett.</ref> umhverfis vatnit. Konungrinn svarar: Bú stór<ref>store gårder.</ref> vilit þit eiga; þat er líkt feðr ykrum.<ref>eders far (dat.).</ref> Þá spyrr konungr Harald: Hvat vildir þú flest eiga? Hann svarar: Húskarla, segir hann. Konungr mælti: Hvé marga viltu þá eiga? Þat vilda ek, at þeir æti<ref>åt (imperf. konj.).</ref> at einu máli<ref>i ett mål (måltid).</ref> kýr Hálfdanar bróður míns. Konungr hló at ok mælti til Ástu: Hér muntu konung uppfœða, móðir!