Fjörutíu Íslendinga þættir: Halldórs þáttr Snorrasonar - Revisjonshistorikk

August på 5. okt. 2020 kl. 07:10

2020-10-05T07:10:54Z

JJ.Sandal på 25. sep. 2016 kl. 18:41

2016-09-25T18:41:11Z

Vis endringer

JJ.Sandal på 18. sep. 2016 kl. 10:03

2016-09-18T10:03:43Z

JJ.Sandal på 17. sep. 2016 kl. 22:05

2016-09-17T22:05:02Z

JJ.Sandal: Halldórs þáttr Snorrasonar

2016-09-17T22:01:07Z

Halldórs þáttr Snorrasonar

Vis endringer

@@ Linje 3: / Linje 3: @@
 !align="center" valign="top" width="40%" | '''Velg språk''' !!align="center" valign="top" width="10%" | Norrønt !!align="center" valign="top" width="10%"| Islandsk !!align="center" valign="top" width="10%"| Norsk !!align="center" valign="top" width="10%"| Dansk !!align="center" valign="top" width="10%"| Svensk !!align="center" valign="top" width="10%"| Færøysk
 |-
-! Denne teksten finnes på følgende språk ► !! [[Fil:Original.gif|32px|link=Fjörutíu Íslendinga þættir: Halldórs þáttr Snorrasonar]] !! !! !! [[Fil:Dansk.gif|32px|link=Fortælling om Haldor Snorresøn (C.C.Rafn)]] !! !!
+! Denne teksten finnes på følgende språk ► !! [[Fil:Original.gif|32px|link=Halldórs þáttr Snorrasonar (Flateyjarbók)]] !! !! !! [[Fil:Dansk.gif|32px|link=Fortælling om Haldor Snorresøn (C.C.Rafn)]] !! !!
 |-
 ! !! [[Fil:Original.gif|32px|link=Halldórs þáttr Snorrasonar inn fyrri]]  !!  !!  !! [[Fil:Dansk.gif|32px|link=Fortællingen om Halldor Snorreson]] !!  !!
 |-
 !  !! [[Fil:Original.gif|32px|link=Þáttr Haldórs Snorrasonar]] !!  !!  !!  !!  !!
 |-
 |}

← Eldre revisjon		Revisjonen fra 18. sep. 2016 kl. 10:03
Linje 34:		Linje 34:
	'''3.''' Síðan gekk Halldórr inn fyrir Einar ok mælti: „Eigi heficek oftcverið víttr fyrir borðs tilgöngu; hefir nú ok svá til borit, at ek hers eigi verit sýslulauss“. Einarr svarar: „Segir þú mér víg Kala, frænda míns?" Halldórr svarar: „Þeirar sakar er ek sannr, ok því vil ek fœra þér höfuð mitt, ok ger þú af slíkt er þér líkar“. (Einarr mælti): „Víg þetta, er þik hefir hent, þykki mér meirr enn þú munt ætla; Kali var minn skyldr frændi, ok hefir hjá mér þroska tekit, ok þjónat mér frá blautu barni, ok því hefi ek lagt við hann mikla elsku, því at Indriði son minn mundi sá einn annarr drepinn vera, at mér mundi meira at þykkja“. Halldórr svarar: „Þat manntjón væri ólíkt“. Einarr mælti: „Brœðr Kala munu þar sjá til sœmda, er ek er, um eftirmál ok vígsbœtr eftir hann; er þat ok lítilmannligt, at ek láta mér svá þykkja, sem einn hundr hafi fyrir mér drepinn verit, þar sem Kali var; muu þat þa enn heldr leiðast öðrum, at vinna slík illvirki, ef þessa er hefnt eftir makligleikum. Enn þó mun hœfa, at hafa heilræði Magnúss konungs fóstra míns, ok gefa upp reiðina fyrst í stað, því at oft þykkir þá annat sannara, er hon liðr af, enn áðr hefir fram farit. Nú skaltú, Halldórr, fyrst fá mér sverð þitt, því at ek vil þat hafa“. Halldórr svarar: „Hvat þarf ek at láta laus vápn mín?" „Því vil ek hafa sverð þitt“, segir Einarr, „at ek sé, ef nökkut er þrengt þínum kosti, at þú munt verja hendr þínar, meðan þú mátt, ef þú hefir vápn at vega með, ok er þá eigi örvænt, at svá fari fleiri, sem Kali hefir áðr farit, ok mun ek þá eigi betr við una, enn þat mun þó saman fara, ef þú ert sóttr, at þú munt hafa mann fyrir þik, nema þú hafir fleiri, enn þó mun ek yfir þik vinna at síðustu. Gakk nú fyrst til borðs með mér, enn ek mun síðar upp segja víti þín, enn engum friði heiti ek þér álengdar“. Halldórr gerði svá, at hann át ok drakk með Einari, sem hann ætti ekki um at vera, ok af hendi fekk hann sverðit. Tók Einarr við því. Vinir Halldórs báðu hann brott fara, ef hann mætti. Halldórr svarar: „Ekki mun ek leynast frá Einari, þar sem ek hefi áðr gengit á vald hans“. „Ok er Halldórr var mettr, gekk hann fyrir Einar ok spurði, hvern hann vildi þá gera hans hlut. Einarr svarar: „Síðar muntú enn þat vita“. Halldórr gekk þá í brott, ok segir Bergljótu, hvar komit var. Hon svarar: „Eigi vænti ek, at Einarr láti drepa þik; enn ef hann vill níðast á þér, þá heiti ek þér því, at þá skal enn meiri tíðindum gegna“. Ok þenna sama dag stefnir Einarr fjölmennt þing. Hann stóð upp á þinginu ok talaði svá: „Ek vil nú skemmta yðr, ok segja frá því, er fyrir löngu var á Orminum langa með Ólafi konungi Tryggvasyni:		'''3.''' Síðan gekk Halldórr inn fyrir Einar ok mælti: „Eigi heficek oftcverið víttr fyrir borðs tilgöngu; hefir nú ok svá til borit, at ek hers eigi verit sýslulauss“. Einarr svarar: „Segir þú mér víg Kala, frænda míns?" Halldórr svarar: „Þeirar sakar er ek sannr, ok því vil ek fœra þér höfuð mitt, ok ger þú af slíkt er þér líkar“. (Einarr mælti): „Víg þetta, er þik hefir hent, þykki mér meirr enn þú munt ætla; Kali var minn skyldr frændi, ok hefir hjá mér þroska tekit, ok þjónat mér frá blautu barni, ok því hefi ek lagt við hann mikla elsku, því at Indriði son minn mundi sá einn annarr drepinn vera, at mér mundi meira at þykkja“. Halldórr svarar: „Þat manntjón væri ólíkt“. Einarr mælti: „Brœðr Kala munu þar sjá til sœmda, er ek er, um eftirmál ok vígsbœtr eftir hann; er þat ok lítilmannligt, at ek láta mér svá þykkja, sem einn hundr hafi fyrir mér drepinn verit, þar sem Kali var; muu þat þa enn heldr leiðast öðrum, at vinna slík illvirki, ef þessa er hefnt eftir makligleikum. Enn þó mun hœfa, at hafa heilræði Magnúss konungs fóstra míns, ok gefa upp reiðina fyrst í stað, því at oft þykkir þá annat sannara, er hon liðr af, enn áðr hefir fram farit. Nú skaltú, Halldórr, fyrst fá mér sverð þitt, því at ek vil þat hafa“. Halldórr svarar: „Hvat þarf ek at láta laus vápn mín?" „Því vil ek hafa sverð þitt“, segir Einarr, „at ek sé, ef nökkut er þrengt þínum kosti, at þú munt verja hendr þínar, meðan þú mátt, ef þú hefir vápn at vega með, ok er þá eigi örvænt, at svá fari fleiri, sem Kali hefir áðr farit, ok mun ek þá eigi betr við una, enn þat mun þó saman fara, ef þú ert sóttr, at þú munt hafa mann fyrir þik, nema þú hafir fleiri, enn þó mun ek yfir þik vinna at síðustu. Gakk nú fyrst til borðs með mér, enn ek mun síðar upp segja víti þín, enn engum friði heiti ek þér álengdar“. Halldórr gerði svá, at hann át ok drakk með Einari, sem hann ætti ekki um at vera, ok af hendi fekk hann sverðit. Tók Einarr við því. Vinir Halldórs báðu hann brott fara, ef hann mætti. Halldórr svarar: „Ekki mun ek leynast frá Einari, þar sem ek hefi áðr gengit á vald hans“. „Ok er Halldórr var mettr, gekk hann fyrir Einar ok spurði, hvern hann vildi þá gera hans hlut. Einarr svarar: „Síðar muntú enn þat vita“. Halldórr gekk þá í brott, ok segir Bergljótu, hvar komit var. Hon svarar: „Eigi vænti ek, at Einarr láti drepa þik; enn ef hann vill níðast á þér, þá heiti ek þér því, at þá skal enn meiri tíðindum gegna“. Ok þenna sama dag stefnir Einarr fjölmennt þing. Hann stóð upp á þinginu ok talaði svá: „Ek vil nú skemmta yðr, ok segja frá því, er fyrir löngu var á Orminum langa með Ólafi konungi Tryggvasyni:

−	'''4.''' „Þat bar svá til, at mér var skipat með Kolbeini stallara ok Flesmu-Birni á Orminum; var ek þá átjáu vetra gamall, ok fyrir lög fram tekinn í kappatöluna, því at engi skyldi á honum vera yngri enn tvítugr, ok eigi ellri enn sextugr. Níu váru þeir menn, er brott komust af Orminum, enn frá oss þrim kumpánum vil ek nökkut segja, at vér ~~hlaupum~~ fyrir borð á Orminum, síðan konungr var horfinn með ljósi því, er yfir skein, ok Danir, menn Sveins konungs, tóku oss ok fœrðu konungi, enn hann flutti oss til Jótlands, ok váru vér þar upp leiddir, ok settir á eina lág, ok þar fjötraðir. Enn sá, er oss varðveitti, vildi selja oss í þrældóm; hann hét oss afarkostum ok limaláti, ef vér vildim eigi þjást, ok í þeim skógi sátum vér þrjár nætr. Þessi maðr, er oss varðveitti, lét móts kveðja, ok þangat kom raikit fjölmenni, því at þar var settr markaðr til at kaupa eðr selja þat, er fram var boðit; vér várum fœrðir á þetta mót, ok settir niðr í einhverjum stað. Ok at þessu móti sat einn maðr mikill, svá búinn sem munkr í blám kufli, ok hafði grímu fyrir andliti. Þessi maðr gekk at oss kumpánum ok mælti til geymarans: „Viltú selja mér þann hinn gamla þrælinn"? Hann svarar: „Hvat skal þér afgamall þræll ok menningarlauss"? Grímumaðrinn svarar: „Hann mun þá ódýrstr af þrælunum öllum"? „Já“, segir geymarinn várr; „hann skal víst ódýrstr“. „Met hann þá“, segir grímumaðr. Geymarinn mat hann fyrir tólf aura silfrs. Grímumaðr segir: „Dýrr þykki mér sá þrællinn, með því at ek sé hann mjök gamlan ok forverks-lítinn; er ok eigi ólíkt, at hann lifi skamma stund. Mun ek gefa þér fyrir hann mörk silfrs, ef þú vill því kaupa“. „Þá gekk grímumaðr at mér“, segir Einarr, „ok spurði, hverr mik hefði keyptan. „Ek hefi enn ekki seldan hann“, segir geymarinn, „enn þó má hann seljast“. „Hversu dýrr" segir grímumaðr, „skal hann vera“? Geymarinn mælti: „Helzti dýrr mun hann þér þykkja; kaup hann fyrir þrjár merkr silfrs, ef þér líkar“. „Alldýrr mun hann þá vera“, segir grímnmaðr, „enn sjá þykkjumst ek, at frændr hans ok vinir mundu gjarna kaupa hann þvílíku verði, ef hann væri á sínu landi“. „Ek vissa þat“, segir geymarinn, at þér myndit kaupa hann svá dýrt sem ek mat“. Síðan fór kuflmaðr á brott, ok fór víða um torgit, ýmsa gripi falandi, ok með því at hann fekk öngu keypt, fór hann aftr til vár svá segjandi: „Nú var ek á torgi, ok því at mér yar ekki kaupligt, vil ek kaupa þana þrælinn, er ek hefi áðr falat, því at ek sé, at svá mikill maðr sem hann er ok sterkr, at hann má vinna ekki svá lítit, ef þessi vill duga; eru menn takmiklir, ef þeir vilja mennast; sýnist mér því ráð at kaupa þá alla“. Geymari várr svarar: „Þú þarft þá mikils við um mansmenn, ef þú kaupir einn þrjá þræla“. „Þat skaltú þó vita“, segir kuflmaðr, „at ek hefi þó eigi haft færri húskarla“. Kolbeinn var metinn fyrir tvær merkr. „Dýrir eru þrælarnir“, segir kuflmaðr, „ok veit ek eigi gerla, hvat fram ferr um penninga mína, hvárt þeir muni vinnast til verðs þeira“. Hanu steypir þá silfrinu ór miklum sjóð í kné geymarans ok mælti: „Haf þú nú þetta fyrir sölu þína, ok vænti ek, at eigi muni þetta minna enn ek hefi játat“. Geymarinn játti því; ok síðan lætr kuflmaðr leysa oss, ok þótti oss þá betrast várr kostr. Grímumaðrinn gekk þá burt í skóginn, ok bað oss fylgja sér, ok er vér komum fram í eitt rjóðr, spurða ek hann at nafni. Hann svarar: „Ekki varðar þik at vita nafn mitt; enn þat kann ek þér at segja, at ek hefi sét þik eittsinn fyrr ok alla yðr“. Ek vilda þó vita, hvers þræll ek skylda þá vera: „Enn ef þú vill gefa oss frelsi, þá vildim vér ok vita, hverjum vér ættim þatat launa“. „Eigi muntú þess viss verða þenna dag, hvat ek heiti“. „Þá segir ek“, segir Einarr: „Verit mundi þat þó hafa, at ek munda hafa ráðit við einn mann ok aðrir tveir með mér, þó at Danir ætli þat eigi“. Kuflmaðrinn svarar, ok kippti upp lítt at hettinum: „Vera má at ek þjá yðr eigi, enda mun ek í öngu vera yðarr nauðungarmaðr, þó at þér sét þrír, enn ek einn. Nú liggr hér vegr, at ek mun vísa yðr til skips þess, er Norðmenn eiga, ok munu þeir taka við yðr, ok flytja yðr til Noregs. Enn þú Björn“, segir hann, „skift fjárhlut þínum, ok gef hann svá sem þú sér sálu þinni hjálpvænligast, því at þú munt eigi lifa hálfum mánuði lengr, síðan þú kemr til bús þíns. Enn þú, Kolbeinn, munt koma heim á Upplönd, ok munt þykkja merkiligr maðr, hvar sem þú ert. Enn þú Einarr“, segir hann, „munt verða yðarr mestr maðr ok elztr, ok vera um fram flesta menn í Noregi í mörgu lagi. Þú munt ok fá Bergljótar, dóttur Hákonar jarls, ok muntú búa á Gimsum, ok halda virðingu þinni til dauðadags. Enn af þér einum mun ek laun hafa fyrir lífgjöfina ok frelsit, því at þér einum hygg ek at mest þykki vert, ef þú ert eigi þræll“. Ek svaraða, at óhœgra væri at launa, ef ek vissa (eigi), hverjum at gjalda var, eðr hverju launa skyldi. Hann svarar: „Því skaltú launa: ef nökkurr maðr gerir svá mjök í móti þér, at fyrir hvatvetna vilir þú hafa hans líf, ok hafir þú vald yfir honum, þá skaltú eigi minna frelsi gefa honum, enn ek gef nú þér, enn þat mun þér dælt, því at fáir munu til verða, at gera í móti þér sakir ríkdóms þíns ok vinsælda“. Ok at [svo töluðu, lyfti kuflmaðrinn grímu frá andliti sér ok mælti: „Hvat hyggi þér, hverir hér ríða um skóginn ok munu ætla at grípa oss?" Enn vér litum allir til ok vildum sjá mennina; ok er vér litum aftr, var grímumaðr horfinn, ok síðan sám vér hann aldri, Enn þenna mann kendum vér allir fullgerla, at þetta var Ólafr konungr Tryggvason, því at þegar fyrra sinn, at hann lyfti kuflshettinum, kenda ek hann fyrir víst; enn síðan nann lyfti upp grímunni, ok sýndi oss sína ásjónu, kendu vér hann allir ok töluðum vár í milli, at oss hefði mjök óvitrliga tiltekizt, er vér höfðum eigi hendr á honum, enn þó tjáði, oss þá ekki að sakast um orðinn hlut. Síðan gengum vér þann stíg til sjóar, sem hann vísaði oss, ok fundum þar Norðmanna skip, ok fór allt eftir því, sem hann hafði fyrir sagt um vára æfi. Nú er ek skyldr til“, segir Einarr, „at gera þat, er Ólafr konungr bað mik. Sýnist mér nú eigi annat líkara, Halldórr, enn hann hafi fyrir þér beðit, því at þú ert nú á mínu valdi“. Ok áðr Einarr hafði lokit sögu sinnir var Bergljót komin á þingit, kona hans, með fjölda manns, ok ætlaði hon, at þeir menn skyldi berjast við hann, ok sœkja Halldór, ef hann vildi honum eigi grið gefa. Síðan bœtti Einarr víg Kala frændum hans, enn helt vináttu við Halldór jafnan síðan. Enn Halldórr sendi Eilíf til Íslands, ok sætti hann áðr við Harald konung, ok svá kom hann sér í sætt við hann, ok var Halldórr með konungi langa stund síðan. Enn sú hafði verit sök Eilífs, at hann hafði drepit hirðmann Haralds konungs, ok fyrir þat hafði hann reiði á honum.	+	'''4.''' „Þat bar svá til, at mér var skipat með Kolbeini stallara ok Flesmu-Birni á Orminum; var ek þá átjáu vetra gamall, ok fyrir lög fram tekinn í kappatöluna, því at engi skyldi á honum vera yngri enn tvítugr, ok eigi ellri enn sextugr. Níu váru þeir menn, er brott komust af Orminum, enn frá oss þrim kumpánum vil ek nökkut segja, at vér hlupum fyrir borð á Orminum, síðan konungr var horfinn með ljósi því, er yfir skein, ok Danir, menn Sveins konungs, tóku oss ok fœrðu konungi, enn hann flutti oss til Jótlands, ok váru vér þar upp leiddir, ok settir á eina lág, ok þar fjötraðir. Enn sá, er oss varðveitti, vildi selja oss í þrældóm; hann hét oss afarkostum ok limaláti, ef vér vildim eigi þjást, ok í þeim skógi sátum vér þrjár nætr. Þessi maðr, er oss varðveitti, lét móts kveðja, ok þangat kom raikit fjölmenni, því at þar var settr markaðr til at kaupa eðr selja þat, er fram var boðit; vér várum fœrðir á þetta mót, ok settir niðr í einhverjum stað. Ok at þessu móti sat einn maðr mikill, svá búinn sem munkr í blám kufli, ok hafði grímu fyrir andliti. Þessi maðr gekk at oss kumpánum ok mælti til geymarans: „Viltú selja mér þann hinn gamla þrælinn"? Hann svarar: „Hvat skal þér afgamall þræll ok menningarlauss"? Grímumaðrinn svarar: „Hann mun þá ódýrstr af þrælunum öllum"? „Já“, segir geymarinn várr; „hann skal víst ódýrstr“. „Met hann þá“, segir grímumaðr. Geymarinn mat hann fyrir tólf aura silfrs. Grímumaðr segir: „Dýrr þykki mér sá þrællinn, með því at ek sé hann mjök gamlan ok forverks-lítinn; er ok eigi ólíkt, at hann lifi skamma stund. Mun ek gefa þér fyrir hann mörk silfrs, ef þú vill því kaupa“. „Þá gekk grímumaðr at mér“, segir Einarr, „ok spurði, hverr mik hefði keyptan. „Ek hefi enn ekki seldan hann“, segir geymarinn, „enn þó má hann seljast“. „Hversu dýrr" segir grímumaðr, „skal hann vera“? Geymarinn mælti: „Helzti dýrr mun hann þér þykkja; kaup hann fyrir þrjár merkr silfrs, ef þér líkar“. „Alldýrr mun hann þá vera“, segir grímnmaðr, „enn sjá þykkjumst ek, at frændr hans ok vinir mundu gjarna kaupa hann þvílíku verði, ef hann væri á sínu landi“. „Ek vissa þat“, segir geymarinn, at þér myndit kaupa hann svá dýrt sem ek mat“. Síðan fór kuflmaðr á brott, ok fór víða um torgit, ýmsa gripi falandi, ok með því at hann fekk öngu keypt, fór hann aftr til vár svá segjandi: „Nú var ek á torgi, ok því at mér yar ekki kaupligt, vil ek kaupa þana þrælinn, er ek hefi áðr falat, því at ek sé, at svá mikill maðr sem hann er ok sterkr, at hann má vinna ekki svá lítit, ef þessi vill duga; eru menn takmiklir, ef þeir vilja mennast; sýnist mér því ráð at kaupa þá alla“. Geymari várr svarar: „Þú þarft þá mikils við um mansmenn, ef þú kaupir einn þrjá þræla“. „Þat skaltú þó vita“, segir kuflmaðr, „at ek hefi þó eigi haft færri húskarla“. Kolbeinn var metinn fyrir tvær merkr. „Dýrir eru þrælarnir“, segir kuflmaðr, „ok veit ek eigi gerla, hvat fram ferr um penninga mína, hvárt þeir muni vinnast til verðs þeira“. Hanu steypir þá silfrinu ór miklum sjóð í kné geymarans ok mælti: „Haf þú nú þetta fyrir sölu þína, ok vænti ek, at eigi muni þetta minna enn ek hefi játat“. Geymarinn játti því; ok síðan lætr kuflmaðr leysa oss, ok þótti oss þá betrast várr kostr. Grímumaðrinn gekk þá burt í skóginn, ok bað oss fylgja sér, ok er vér komum fram í eitt rjóðr, spurða ek hann at nafni. Hann svarar: „Ekki varðar þik at vita nafn mitt; enn þat kann ek þér at segja, at ek hefi sét þik eittsinn fyrr ok alla yðr“. Ek vilda þó vita, hvers þræll ek skylda þá vera: „Enn ef þú vill gefa oss frelsi, þá vildim vér ok vita, hverjum vér ættim þatat launa“. „Eigi muntú þess viss verða þenna dag, hvat ek heiti“. „Þá segir ek“, segir Einarr: „Verit mundi þat þó hafa, at ek munda hafa ráðit við einn mann ok aðrir tveir með mér, þó at Danir ætli þat eigi“. Kuflmaðrinn svarar, ok kippti upp lítt at hettinum: „Vera má at ek þjá yðr eigi, enda mun ek í öngu vera yðarr nauðungarmaðr, þó at þér sét þrír, enn ek einn. Nú liggr hér vegr, at ek mun vísa yðr til skips þess, er Norðmenn eiga, ok munu þeir taka við yðr, ok flytja yðr til Noregs. Enn þú Björn“, segir hann, „skift fjárhlut þínum, ok gef hann svá sem þú sér sálu þinni hjálpvænligast, því at þú munt eigi lifa hálfum mánuði lengr, síðan þú kemr til bús þíns. Enn þú, Kolbeinn, munt koma heim á Upplönd, ok munt þykkja merkiligr maðr, hvar sem þú ert. Enn þú Einarr“, segir hann, „munt verða yðarr mestr maðr ok elztr, ok vera um fram flesta menn í Noregi í mörgu lagi. Þú munt ok fá Bergljótar, dóttur Hákonar jarls, ok muntú búa á Gimsum, ok halda virðingu þinni til dauðadags. Enn af þér einum mun ek laun hafa fyrir lífgjöfina ok frelsit, því at þér einum hygg ek at mest þykki vert, ef þú ert eigi þræll“. Ek svaraða, at óhœgra væri at launa, ef ek vissa (eigi), hverjum at gjalda var, eðr hverju launa skyldi. Hann svarar: „Því skaltú launa: ef nökkurr maðr gerir svá mjök í móti þér, at fyrir hvatvetna vilir þú hafa hans líf, ok hafir þú vald yfir honum, þá skaltú eigi minna frelsi gefa honum, enn ek gef nú þér, enn þat mun þér dælt, því at fáir munu til verða, at gera í móti þér sakir ríkdóms þíns ok vinsælda“. Ok at [svo töluðu, lyfti kuflmaðrinn grímu frá andliti sér ok mælti: „Hvat hyggi þér, hverir hér ríða um skóginn ok munu ætla at grípa oss?" Enn vér litum allir til ok vildum sjá mennina; ok er vér litum aftr, var grímumaðr horfinn, ok síðan sám vér hann aldri, Enn þenna mann kendum vér allir fullgerla, at þetta var Ólafr konungr Tryggvason, því at þegar fyrra sinn, at hann lyfti kuflshettinum, kenda ek hann fyrir víst; enn síðan nann lyfti upp grímunni, ok sýndi oss sína ásjónu, kendu vér hann allir ok töluðum vár í milli, at oss hefði mjök óvitrliga tiltekizt, er vér höfðum eigi hendr á honum, enn þó tjáði, oss þá ekki að sakast um orðinn hlut. Síðan gengum vér þann stíg til sjóar, sem hann vísaði oss, ok fundum þar Norðmanna skip, ok fór allt eftir því, sem hann hafði fyrir sagt um vára æfi. Nú er ek skyldr til“, segir Einarr, „at gera þat, er Ólafr konungr bað mik. Sýnist mér nú eigi annat líkara, Halldórr, enn hann hafi fyrir þér beðit, því at þú ert nú á mínu valdi“. Ok áðr Einarr hafði lokit sögu sinnir var Bergljót komin á þingit, kona hans, með fjölda manns, ok ætlaði hon, at þeir menn skyldi berjast við hann, ok sœkja Halldór, ef hann vildi honum eigi grið gefa. Síðan bœtti Einarr víg Kala frændum hans, enn helt vináttu við Halldór jafnan síðan. Enn Halldórr sendi Eilíf til Íslands, ok sætti hann áðr við Harald konung, ok svá kom hann sér í sætt við hann, ok var Halldórr með konungi langa stund síðan. Enn sú hafði verit sök Eilífs, at hann hafði drepit hirðmann Haralds konungs, ok fyrir þat hafði hann reiði á honum.

← Eldre revisjon		Revisjonen fra 17. sep. 2016 kl. 22:05
Linje 17:		Linje 17:
	<br>Reykjavík, 1904		<br>Reykjavík, 1904
	</center>		</center>
		+
		+
		+	----
		+
		+
		+	<div class="toclimit-{{{1\|{{{limit\|3}}}}}}">__TOC__</div>