JJ.Sandal på 24. des. 2013 kl. 15:09

2013-12-24T15:09:17Z

JJ.Sandal på 24. des. 2013 kl. 15:08

2013-12-24T15:08:53Z

Vis endringer

Jesper på 24. des. 2013 kl. 08:22

2013-12-24T08:22:42Z

Jesper: Gøtuskeggjar

2013-01-14T10:33:13Z

Gøtuskeggjar

Ny side

{| class="toccolours" border="1" width="100%" cellpadding="4" style="border-collapse:collapse"
|- style="background-color:#e9e9e9"
!align="center" valign="top" width="40%" | '''Velg språk''' !!align="center" valign="top" width="10%" | Norrønt !!align="center" valign="top" width="10%"| Islandsk !!align="center" valign="top" width="10%"| Norsk !!align="center" valign="top" width="10%"| Dansk !!align="center" valign="top" width="10%"| Svensk !!align="center" valign="top" width="10%"| Færøysk
|-
! Denne teksten finnes på følgende språk ► !! !! !! !! !! !! [[Fil:Faeroysk.gif|32px|link=Gøtuskeggjar]]
|-
|}

<center>'''[[Føroysk kvæði]]'''

Jens Henrik Djurhuus

<big>'''Gøtuskeggjar'''</big></center>

<blockquote>1.
 Í Føroyum búðu menskir fyrr,
 bæði sterkir og stórir,
 gitnir víða í øðrum londum
 Gøtuskeggjar vóru.</blockquote>

<blockquote><blockquote>''Stígum fast á várt gólv,''
 ''sparum ei vár skó,''
 ''Gud man ráða, hvar vit drekka''
 ''onnur jól.''</blockquote></blockquote>

<blockquote>2.
 Gøtuskeggjar í Eysturoy vóru,
 garparnir teir prúðu,
 kendir víða um Norðurlond,
 í Norðragøtu búðu.

 3.
 Navnframir, væl kynbornir,
 vær tað úttýða fáa;
 frá Skottakongi Gøtuskeggjar
 yvir Føroyum mundu ráða.

 4.
 Óluva kom úr Skotlandi,
 tann kongadóttir søta;
 omman hennar, Unnur, gifti
 hana í Norðragøtu.

 5.
 Tá vóru menn í Norðragøtu,
 nevndur er Ólavur Hvíti,
 hvar ið hann stóð í vápnabraki,
 kundi hvør á hann líta.

 6.
 Hann var til allar leikir lærdur,
 rúnarmál at lesa.
 Skipaflota um vetur goymdi
 sær við Skipanesi.

 7.
 Tá stóð væl til í Norðragøtu,
 so kann tíðin skifta.
 Eingin kongur dóttur sína
 vil nú til Gøtu gifta.

 8.
 Nevndur er Torbjørn og Sigmundur,
 brøður vuksu í Gøtu.
 Um teir seinastu Gøtuskeggjar
 vær kvøðum eina løtu.

 9.
 Ósemja kom í slektarliðið,
 Gøtuskeggjum til bága;
 tað voldu norsku kongarnir,
 yviri í Noregi mundu ráða.

 10.
 Teir vildu hava tað, teir ikki áttu,
 so vilja kongar fleiri;
 ofta er sannleiki illa lýddur
 fyri høgum og lágum oyrum.

 11.
 Ósemja voldi teimum deyða,
 harum skal kvæðið venda:
 hvussu reystu Gøtuskeggjar
 av vápnum fingu enda.

 12.
 Sjúrður búði í Tóravík,
 má meg rætt um minna.
 Býður hann sínum frændum heim
 at drekka í høllum inni.

 13.
 Sjúrður situr í hásæti,
 Birna sat honum hjá,
 Tórður lági og Gutti reyði
 sama beinki á.

 14.
 Tað var Sjúrður Tollaksson,
 sær til bróður vendi:
 "Hoyr tað, Tórður frændi mín,
 vilt tú teg ei kvenda?"

 15.
 Svaraði Tórður lági,
 hann til sín bróður sá:
 "Hvar í oyggjum er tað vív,
 tú ætlar mær at fáa?"

 16.
 "Nevna skal eg fljóðið vænt
 -tú tað sjálvur gitir -
 tað er ríka Sigmunds einkja,
 ræður búgv, í Skúvoy situr."

 17.
 "Mær dámar einki hesi ráð,
 ilt er skap at eggja:
 Sigmunds einkja í Skúvoy
 hon hatar Gøtuskeggjar!"

 18.
 Sjúrður smílist í hásæti,
 dartar við eggjateini:
 "Eingin er vissur at vita tað,
 uttan hann tað roynir!

 19.
 Hoyr nú, Tórður bróðir mín,
 ikki er yvir at tiga:
 í morgin vær til Skúvoyar
 Sigmunds einkju at biðja."

 20.
 Tórður svarar Sjúrða so,
 helt ei at tí gleim:
 "Fara vit til Skúvoyar,
 vit koma ei heilir heim!

 21.
 Fara vit til Skúvoyar
 at finna frúgv í høllum,
 ikki koma vit heilir heim
 at drekka her á pøllum!"

 22.
 Síðla var um aftanin,
 alt gekk fólk at sova;
 sløkkja bæði eld og ljós
 og festa hurð í klova.

 23.
 Veturin var liðin tá,
 komið var at vári.
 Streymar harðir um oyggjar ganga,
 í streingjum brýtur bára.

 24.
 Kaldur blásti landnyrðingur,
 náttin var enn long;
 upp stóð Sjúrður Tollaksson,
 hann klæðist for síni song.

 25.
 Sjúrður vekur upp sínar menn,
 biður ei longur blunda,
 í høgtíðsklæðir klæða seg
 og skjótt til ferðar skunda.

 26.
 Upp so fara garparnir,
 Gøtuskeggjar reystu,
 drógu bát á sjógvin út
 úr tí tætta neysti.

 27.
 Løgdu út frá sandinum,
 -liðin var hesin vetur -
 vundu upp segl, og Sjúrður seg
 sjálvur við stýrið setir.

 28.
 Tá ið teir komu suður á fjørð,
 teir hoyrdu brimið sjóða,
 sóu tá, at Flesjarnar
 í andarisi stóðu.

 29.
 Eystfall millum nesja var,
 landnyrðingur blæsur,
 brimið nógv á landið gekk,
 streymur í Nakkin vasar.

 30.
 Løgdu út um grynnurnar
 sluppu har frá vanda,
 síðani hildu síni ferð
 haðani heim undir landið.

 31.
 Skálasíðan tá uppi var,
 tað ýlir í hvørjum sjógvi.
 Gøtuskeggjar um Nesið vestur
 bæði sigla og rógva.

 32.
 Norðan fyri Árnanes
 teir um fjørðin fara,
 komu yvir undir berg,
 sum ber navn av streymi harða.

 33.
 Náddu ikki á Høvdasund,
 men hildu á Boðbergstanga.
 Høgt gekk bylgjan yvir borð
 og teimum stóð í vanga.

 34.
 Hildu fram fyri bjørg og vík,
 full er hon av skerum:
 Møl í Skúvoy leysa frá
 tað besta leið man vera.

 35.
 Komu so til Skúvoyar
 og sluppu frá mongum vanda.
 Sjúrður biður bróðir sín
 at stíga fót á landið.

 36.
 Tað var Tórður lági,
 hann ræður so at svara:
 "Vær erum komnir til Skúvoyar,
 eg ikki longur fari!"

 37.
 Mælti Sjúrður Tollaksson,
 aftur í rong var staddur:
 "Hví ert tú so undarligur,
 og hví ert tú so ræddur?"

 38.
 Sjúrður upp á landið leyp,
 studdi seg við teini:
 "Eg skal ganga til hallar niðan,
 um enn eg gangi eina!"

 39.
 Svaraði Tórður lági,
 hyggur fram fyri seg:
 "Hoyr tað Sjúrður, bróðir mín,
 feigdin dregur teg!"

 40.
 Í reyðum kyrtli Sjúrður var,
 yvir kappan bláa hevði,
 svørð við lið, á høvdi hjálm,
 sum skein í gulli reyða.

 41.
 Sjúrður gekk frá strondum niðan
 -feigdin mundi leiða -
 eingin hevði sæð prúðari mann,
 síðani Sigmundur doyði.

 42.
 Kappin gekk til hallar niðan,
 ei fylgdu honum sveinar;
 tá hann kom til búðar upp,
 fann hann ongan heima.

 43.
 Sjúrður stóð í durinum,
 gjørdi so lítið ljóð.
 Einki fólk var innanhalla,
 men matur á borðið stóð.

 44.
 Tað var Sjúrður Tollaksson,
 ið hann hetta sær,
 grunar tað á brøgdunum,
 at fólkið í kirkju var.

 45.
 Sjúrður, reysti Gøtuskeggi,
 á kirkjuveg hann steig,
 møtti honum ríka Sigmunds einkja
 har niðri á miðari leið.

 46.
 Møttust tey á miðari leið,
 fall so væl í lag,
 breiddu hvørjum øðrum mál
 og settust á rekatræ.

 47.
 "Hoyr meg, ríka Sigmunds einkja,
 boð eg bera kann:
 Tórður ástir býður frúgv,
 vilja tær eiga hann?"

 48.
 Tað var ríka Sigmunds einkja,
 svaraði so fyri seg:
 "Best hevði okkum kvinnum dámað,
 Sjúrður, sjálvan teg."

 49.
 "Ei visti eg, mær lukkan var
 borin so til handa!
 Eg skal meg frá Birnu loysa
 og sjálvur standa í vanda!"

 50.
 Sjúrður vildi frúnna fevna,
 men hon helt ímóti;
 tá leyp Hergeir av kirkju út
 í hendi við hvøssum spjóti.

 51.
 Sjúrður ætlar at flýggja tá,
 vildi ei verða feldur.
 Frúgvin fast í kappan helt,
 hann stóð, sum hann var negldur.

 52.
 Tað var Sjúrður Tollaksson,
 allar listir kendi,
 smoygdi kappan fram av sær
 og skjótt frá frúnni rendi.

 53.
 Renna teir í Skúvoyar bø,
 Hergeir á fótum hastar,
 ætlar Sjúrða um miðju sár
 og spjótið eftir kastar.

 54.
 Sjúrður eftir spjóti sá,
 hann legði seg slættan á fold:
 hvassi broddur yvir fleyg
 og rann í døkka mold.

 55.
 Upp leyp reysti Gøtuskeggi,
 snarliga sær vendi,
 trívur spjót úr vølli upp
 og gjøgnum Hergeir sendi.

 56.
 Sjúrður skundar á bakkan tá,
 ei dámar longur í Skúvoy,
 eftir honum við drignum svørði
 leyp Øssursonur prúði.

 57.
 Leivur eftir Sjúrða fór,
 ætlar hann at fella,
 fimtan favnar av bakka leyp
 niður á harða hellu.

 58.
 Klamsa teirra iljar í Skúvoyar fjøru,
 hvørgin snávar á fóti;
 so er sagt, at Øssurssonur
 hann var maður skjóti.

 59.
 Sjúrður inn í bátin leyp,
 sum fyri kletti fleyt;
 tað var Leivur Øssursson,
 hann brandin eftir skeyt.

 60.
 Sjúrður sær undan svørði vendi;
 tað er frætt so víða -
 Leivur vissur í høggum var
 og rakti hann í síðu.

 61.
 Gøtuskeggjar løgdu frá,
 noyddust til at fíra;
 tigandi særdur Sjúrður seg
 setir í rong at stýra.

 62.
 Mælti Tórður lági tá,
 hann tykist mikið vita:
 "Hoyr tað, Sjúrður bróðir mín,
 ert tú særdur illa?"

 63.
 Svaraði Sjúrður við stórum sári,
 aftur í rong man sita:
 "Ikki eri eg vissur í tí,
 ei kann eg sjálvur vita."

 64.
 Skundaðu sær eftir kyrrindum
 frá Skúvoynni at flýggja;
 tá ið teir komu á Trøllhøvda,
 var fjørður hvítur at síggja.

 65.
 Illveður loyst av eystri var,
 streymur í vindin skeyt;
 Sjúrður stýrir við banasári,
 so beinur knørrur fleyt.

 66.
 Náddu inn í Sugguna
 og festu bát í sandi;
 Sjúrður reistist í rongini
 at stíga upp á landið.

 67.
 Sjúrður upp á landið steig,
 hann gekk tá skjótt til deyða,
 raggar niðan at neystinum
 og armar á veggin legði.

 68.
 Sjúrða menn har bátin drógu
 við Tórða og Gutta reyða.
 Tá stóð Sjúrður Tollaksson
 kaldur, stívur og deyður.

 69.
 Løgdu teir hann í bátin inn,
 segl yvir líkið breiða,
 gingu so til búðir upp,
 sum vegur frá sjógv man leiða.

 70.
 Tóku væl móti Gøtuskeggjum
 og kyndu upp eldin reyða;
 teir røða lítið um sína ferð
 og minst um Sjúrða deyða.

 -- -- --

 71.
 Nú skal eg lata ljóðið av,
 dagurin hevði endað,
 enn skal taka upp annan tátt
 og aftur til Skúvoyar venda.

 72.
 Leivur eftir á kletti stóð,
 tá Sjúrða bátur fór frá;
 kappin reysti gjølliga
 sítt svørðið skoðar tá.

 73.
 Leivur reysti gjølliga
 sítt svørðið skoðar tá:
 skilliga tekin av innvøli
 á bitru egg hann sá.

 74.
 Leivur vendir strondum frá,
 turkar svørð á vølli,
 síðan gongur snarliga
 niðan aftur at høllum.

 75.
 Møtti hann einum Skúvoyingi,
 var í andliti reyður,
 hann sigur, Hergeir Sigmundsson
 liggur í bønum deyður.

 76.
 Leivur biður til ferðar skunda
 allar sum ein í senn,
 og draga bát á sjógvin skjótt,
 ei tala um deyðar menn.

 77.
 Leivur reysti og tríati menn
 skjótt til fjøru vendu,
 drógu bát í sjóvarmála
 og út um bláman rendu.

 78.
 Hildu so frá Skúvoynni,
 illir vóru í sinni,
 skunda sær eftir Gøtuskeggjum
 við hvøssum vápnum at finna.

 79.
 Skunda sær eftir Gøtuskeggjum,
 men ei varð ferðin skjóta;
 tá ið teir komu á Høvdasund,
 stóð veðrið beint ímóti.

 80.
 Teir róðu vind og andstreymi
 ímóti stórum sjógvum;
 blóðið reytt um lummar rann
 út av teirra lógvum.

 81.
 Sigldu og róðu Skopunarfjørð,
 komin var náttin svarta;
 ljódliga teir í Sugguna inn
 og tóku til brandin bjarta.

 82.
 Ljódliga teir í Sugguna inn,
 løgdu har at landi,
 sóu hvar ið Sjúrða bátur
 stóð fyri teimum á sandi.

 83.
 Tað var Leivur Øssursson,
 í Sjúrða bát hann hyggur
 hann sá, hvar ið deyður maður
 undir seglinum liggur.

 84.
 Gøtuskeggjar ei vardu ilt,
 inni sita og eta.
 Leivur biður sínar menn
 skjótt húsið umkringseta.

 85.
 Tað var Leivur Øssursson,
 hann gjørdi ei tíð so langa:
 á Gøtuskeggjar rópar hart,
 hann býður teim út at ganga.

 86.
 Óboðin maður ofta hann
 ikki leingi etur;
 innanhalla vera tókti
 Gøtuskeggjum betur.

 87.
 Gøtuskeggjar dyrnar steingja,
 skorða fast ímóti;
 ikki makta Skúvoyingar
 inn í høll at bróta.

 88.
 Ikki makta Skúvoyingar
 dyrnar at bróta úti;
 Gøtuskeggjar ímóti skorða
 og binda allar knútar.

 89.
 Tað var Leivur Øssursson;
 so tók hann uppá:
 "Vit skulu eld á høllina seta
 og brúka gomul ráð!"

 90.
 Kyndu teir eld móti ættini,
 so vindurin blásti í bálið;
 roykur legðist á Gøtuskeggjar,
 teir blivu so hvæsir á máli.

 91.
 Tórður talar til Gutta tá:
 "Ei er at brenna inni!
 Fyrr vil eg ganga mót Skúvoyingum
 og royna stálið stinna!"

 92.
 Tórður gongur eldi frá,
 ætlar at bjarga lívið,
 Skúvoyingar stóðu honum ímóti
 allir við drignum knívi.

 93.
 Tórður Lági úr royki gekk,
 hann bíðar tá ikki longur;
 tað var Brandur Sigmundsson,
 ímóti honum gongur.

 94.
 Brandur var ungur á aldrinum,
 ei kundi sveinur sær ráða,
 av Tórða svørði særdur bleiv
 og bana mundi fáa.

 95.
 Deyður fell tá Brandur ungi,
 Tórður sveinin vá;
 á skemri stund tveir Skúvoyingar
 hann drap har báðar tá.

 96.
 Tórður ætlar í myrkrið út
 um víðan vøll at fara,
 møtti honum Leivur Øssursson,
 høgg teir nú ikki spara.

 97.
 Høgga teir av megi har
 við so góðum treysti,
 so gellir svørð á hjálmunum,
 tað hoyrist úti í Hesti.

 98.
 Tað var Leivur Øssursson
 snarur við megi í hendi,
 svørðið hvassa langt og breitt
 ígjøgnum Tórða rendi.

 99.
 Tórður misti lív og ond,
 tað er frætt so víða;
 tá var Gutti komin fram
 í túnið út at stríða.

 100.
 Tað var Gutti reyði tá
 høggur við heitum brandi;
 hann vá tveir av Skúvoyingum,
 teir mistu lív og anda.

 101.
 Gutti legði mót Sigmundssoni,
 sínum svørði brá,
 knæskelin á Steingrím' unga
 eftir í túni lá.

 102.
 Knæskelin á Steingrím' unga
 eftir í túni lá,
 haltandi fór tann ungi maður
 Gutta reyða frá.

 103.
 Tá Leivur hevði Tóra felt,
 hann leyp við blóðutum knívi
 beint mót Gutta reyða,
 at taka hann av lívi.

 104.
 Høggast teir har eina stund,
 oddar í hjálmi gella,
 báðir har hvønn annan vilja
 deyðan til jarðar fella.

 105.
 Tað var Leivur Øssursson
 av ilsku svørðið brá:
 hjálmprýtt høvur á Gutta kleyv
 sundur í lutir tvá.

 106.
 Vignir vóru tá Gøtuskeggjar,
 fáur var teirra javni;
 eftir hetta ikki hoyrdist
 Gøtuskeggja navnið.

 107.
 Leivur teir deyðu við sær tók
 og førdi suður um fjørð,
 gróvu teir niður á Skúvoynni
 í innvígda jørð.

 108.
 Hetta frættist um oyggjar skjótt,
 tað mongum tókti vandi;
 mest tó kvíðaði Tróndur gubbi,
 at fríheitin fór úr landi.

 109.
 "Ei væntast gott fyri Føroyingar,
 tá ið aðrir stýra og ráða.
 Óklár ofta tíðindi verða
 úr hesum oyggjum at fáa.

 110.
 Ringt er fyri almúgu,
 tá ið embætismaður er skarn;
 verri vorðið verður tað,
 tá ið kongur er eitt barn."

 111.
 Tróndur í Gøtu av sorg og sút
 og harmi so mundi mæla,
 vísur kongur í prædikarbók
 líknandi orð man tala.

 112.
 Tróndur í Gøtu gramdi seg,
 at skepnan so skuldi leiða;
 av sorg og sút yvir Føroyaland
 tann gamli gubbi doyði.

 113.
 Tróndur doyði av sorg og sút
 og elli, gav upp anda,
 ikki kemur hans líki aftur,
 so leingi Føroyar standa.

 114.
 Tróndur elskaði føðilandið
 sína ævi alla.
 -Enda skal nú Gøtuskeggjar
 og rímuna lata falla.</blockquote>

[[Kategori:Alfabetisk indeks]]
[[Kategori:Tekster på færøysk]]
[[Kategori:Færøyske kvad]]
[[Kategori:Jens Henrik Djurhuus]]

@@ Linje 23: / Linje 23: @@
 <br>bæði sterkir og stórir,
 <br>gitnir víða í øðrum londum
-<br>Gøtuskeggjar vóru.</blockquote>
+<br>Gøtuskeggjar vóru.
-<blockquote><blockquote>''Stígum fast á várt gólv,''
+</blockquote>
 <br>''sparum ei vár skó,''
 <br>''Gud man ráða, hvar vit drekka''
-<br>''onnur jól.''</blockquote></blockquote>
+<br>''onnur jól.''
-<blockquote>2.
+</blockquote></blockquote>
 <br>Gøtuskeggjar í Eysturoy vóru,
 <br>garparnir teir prúðu,

@@ Linje 18: / Linje 18: @@
-<blockquote>1.
+<blockquote>
 <br>Í Føroyum búðu menskir fyrr,
 <br>bæði sterkir og stórir,
@@ Linje 707: / Linje 708: @@
 <br>sína ævi alla.
 <br>-Enda skal nú Gøtuskeggjar
-<br>og rímuna lata falla.</blockquote>
+<br>og rímuna lata falla.
 [[Kategori:Alfabetisk indeks]]

Gøtuskeggjar - Revisjonshistorikk

JJ.Sandal på 24. des. 2013 kl. 15:09

JJ.Sandal på 24. des. 2013 kl. 15:08

Jesper på 24. des. 2013 kl. 08:22

Jesper: Gøtuskeggjar