Hǫfuðlausn (B1) Óttarr svarti - Revisjonshistorikk

JJ.Sandal på 21. des. 2013 kl. 20:15

2013-12-21T20:15:58Z

JJ.Sandal på 20. des. 2013 kl. 22:49

2013-12-20T22:49:14Z

JJ.Sandal: Hǫfuðlausn (B1) Óttarr svarti

2013-01-13T10:05:23Z

Hǫfuðlausn (B1) Óttarr svarti

Ny side

{| class="toccolours" border="1" width="100%" cellpadding="4" style="border-collapse:collapse"
|- style="background-color:#e9e9e9"
!align="center" valign="top" width="40%" | '''Velg språk''' !!align="center" valign="top" width="10%" | Norrønt !!align="center" valign="top" width="10%"| Islandsk !!align="center" valign="top" width="10%"| Norsk !!align="center" valign="top" width="10%"| Dansk !!align="center" valign="top" width="10%"| Svensk !!align="center" valign="top" width="10%"| Færøysk
|-
! Denne teksten finnes på følgende språk ► !! [[Fil:Original.gif|32px|link=Hǫfuðlausn (B1) Óttarr svarti]] !! !! !! [[Fil:Dansk.gif|32px|link=Hǫfuðlausn (B1) Óttarr svarti]] !! !!
|-
|}

<center>'''[[Den norsk-islandske skjaldedigtning]]'''

ved [[Finnur Jónsson]] 1912-1915

'''Ottarr svarti''' Islandsk skjald (11. årh.)''

<big>'''Hǫfuðlausn'''</big> ''(omkr. 1023)''</center>

<blockquote>1. Hlýð manngǫfugr minni
 - - - - - - - - - -
 finnum yðr ok annan,
 allvaldr, konung fallinn;
 þat telk gífrs, síz Gauta,
 glaðnistanda, mistak
 dǫglings, verk at dýrka,
 dýr þengill, mitt lengi.

 2. Góðmennis þarfk Gunnar
 glóðbrjótanda at njóta;
 hér's alnennin inni
 inndrótt með gram svinnum.

 3. Ungr hratt á vit vengis,
 vígrakkr konungr, blakki
 (þú hefr dýrum þrek) dreyra
 Danmarkar (þik vanðan);
 varð nýtligust, norðan
 (nú'st ríkr af hvǫt slíkri)
 frák til þess es fóruð,
 fǫr þín, konungr, gǫrva.

 4. Ǫttuð ǫ́rum skreyttum
 austr í salt með flaustum
 (bǫ́ruð) land af landi
 (landvǫrðr á skip randir);
 neyttuð segls ok sættuð
 sundvarpaði stundum;
 sleit mjǫk róin mikla
 mǫrg ǫ́r und þér bǫ́ru.

 5. Drótt vas drjúgligr ótti,
 dólglinns, at fǫr þinni,
 svanbræðir; namt síðan
 Svíþjóðar nes hrjóða.

 6. Gildir, komt at gjaldi
 gotneskum her, flotna;
 þorðut þér at varða
 þjóðlǫnd firar rǫndu;
 rann, en (maðr of minna
 margr býr of þrek) varga
 hungr frák austr (an yngvi),
 Eysýslu lið, þeyja.

 7. Enn brauzt, éla kennir
 Yggs, gunnþorinn bryggjur,
 linns, (hefr lǫnd at vinna)
 Lundúna (þér snúnat);
 hǫfðu hart of krafðir
 (hildr óx við þat), skildir,
 gang, en gamlir sprungu,
 gunnþings éarnhringar.

 8. Komt í land ok lendir,
 láðvǫrðr, Aðalráði
 (þín naut rekka rúni)
 ríki eflðr (at slíku);
 harðr vas fundr, sás fœrðuð
 friðlands á vit niðja
 (réð áttstuðill áðan)
 Játmundar (þar grundu).

 9. Þengill, frák at þunga
 þinn herr skipum ferri
 (rauð Hringmara-heiði)
 hlóð valkǫstu (blóði);
 laut fyr yðr, áðr létti,
 lands folk í gný branda,
 Engla ferð, at jǫrðu,
 ótt en mǫrg á flótta.

 10. Atgǫngu vant, Yngvi,
 ætt siklinga mikla,
 blíðr hilmir, tókt breiða
 borg Kantara of morgin;
 lék við rǫnn af ríki
 (rétt bragna konr gagni)
 aldar frák at aldri,
 eldr ok reykr, of beldir.

 11. Máttit enskrar ættar
 ǫld, þars tókt við gjǫldum,
 vísi, vægðarlausum,
 víðfrægr, við þér bægja,
 guldut gunnar sjaldan
 goll dǫglingi þollar;
 stundum frák til strandar
 stór þing ofan fóru.

 12. Nǫ́ðuð, ungr, at eyða,
 ógnteitr, jǫfurr, Peitu;
 reynduð, ræsir, steinda
 rǫnd á Túskalandi.

 13. Valfasta, bjótt vestan,
 veðrǫrr, tváa knǫrru
 (hætt hafið ér í ótta
 opt) skjǫldunga þopti;
 næði straumr, ef stœði,
 strangr kaupskipum angra,
 innan borðs, of unnir,
 erringar lið verra.

 14. Eigi hrædduzk ægi,
 ér fóruð sæ stóran,
 allvaldr of getr aldar
 engi nýtri drengi;
 opt, varð fars, en forsi
 flaust hratt af sér brǫttum,
 neytt, áðr Nóreg beittuð,
 niðjungr Haralds, miðjan.

 15. Blágjóða, tókt, bræðir
 bengjalfrs, ok þá sjalfa,
 skatti gnœgðr, með skreyttu
 skeið Hákonar reiði;
 ungr sóttir þú, Þróttar
 þings mágrennir, hingat
 (máttit jarl) þaus óttuð
 áttlǫnd (fyr því standa).

 16. Lýtandi, hefr ljótu
 lands rǫ́ðǫndum, branda,
 umbstillingar allar,
 ifla fold, of goldit;
 hafa lézt heinska jǫfra,
 herskorðandi, forðum,
 mundangs laun, þás meinum,
 mætr gramr, við þik sættu.

 17. Braut hafið, bǫðvar þreytir,
 (branda rjóðr) ór landi
 (meir fansk þinn an þeira
 þrekr) dǫglinga rekna;
 stǫkk, sem þjóð of þekkir,
 þér hverr konungr ferri,
 heptuð ér en, eptir,
 orðreyr þess, 's sat norðast.

 18. Nú ræðr þú fyr þeiri
 (þik remmir goð miklu)
 fold, es forðum heldu
 fimm bragningar (gagni);
 breið eru austr til Eiða
 ættlǫnd und þér; Gǫndlar
 engr sat elda þrøngvir
 áðr at slíku láði.

 19. Gegn, eru þér at þegnum,
 þjóðskjǫldunga góðra
 haldið hœft á veldi,
 Hjaltlendingar kendir;
 engi varð á jǫrðu
 ógnbráðr, áðr þér nǫ́ðum,
 austr, sás eyjum vestan,
 ynglingr, und sik þryngvi.

 20. Skǫ́ruð skǫfnu stýri,
 skaut, sylgháar bylgjur,
 lék við hún á hreini
 hlunns, þats drósir spunnu.</blockquote>

   1. Hlýð minni… [drápu?], manngǫfugr allvaldr; ”finnum yðr ok annan konung fallinn”; telk þat lengi mitt verk at dýrka gifrs glaðnistanda, dýr þengill, síz mistak dǫglings Gauta = ''Hør på mit [digt], fyrste med det udmærkede mandskab; ”jeg finder eder. . . . . . [uforståeligt]; jeg anser det altid for min pligt at forherlige krigeren [dig], udmærkede konge, siden jeg mistede Göternes konge [Olav d. svenske].''
    2. Þarfk at njóta góðmennis Gunnar gIóðbrjótanda; her 's inni alnennin inndrott með svinnum gram = ''Jeg trænger til at nyde krigerens gode mænds venskab; her inde er der en fulddygtig skare hos den kloge fyrste.''
    3. Vigrakkr konungr, hratt ungr vengis dreyra blakki á vit Danmarkar; þú hefr vanðan þik dýrum þrek; fǫr þín varð nýligust, konungr; frák gǫrva til þess es fóruð norðan; nú 'st rikr af slíkri hvǫt = ''Du. kampdjærve konge, stødte som ung skibet ud for at sejle til Danmark; du har vænnet dig til herlig dåd; dit tog blev rigt på held, konge; jeg ved fuld besked om din rejse nordfra; nu er du mægtig på grund af din raskhed.''
    4. Ǫttuð skreyttum flaustum með ǫ́rum land af landi austr í salt; bǫ́ruð, landvǫrðr, randir á skip; neyttuð stundum segls ok sættuð sundvarpaði; mǫrg mjǫk róin ǫ́r sleit rnikla bǫ́ru und þér = ''Du drev de prydede skibe med årerne fra land til land ud i Østersøen; konge, du havde ladet bære skjolde ud på skibene; stundom benyttede du sejlet og den gunstige vind; mangen stærkt rót åre kløvede den store bølge, hvor du var ombord.''
    5. Drótt vas drjúgligr ótti at fǫr þinni, dolglinns svanbræðir; namt siðan hrjóða nes Svíþjóðar = ''Folk blev dygtig forskrækkede ved dit tog, kriger; siden hærgede du næssene i Sverrig.''
    6. Gildir flotna, komt gotneskum her at gjaldi; firar þorðut at varða þér þjóðlǫnd rǫndu; Eysýslu lið rann, en frák hungr varga þeyja austr; margr maðr býr of minna of þrek an yngvi = ''Mændenes fører, du bragte det gullandske folk til at betale dig guld; mændene vovede ikke at værge hovedlandene mod dig ved kamp; Øsels hær flygtede, men jeg har hørt, at ulvenes hunger stilledes; alle er fyrsten underlegne i kraft.''
    7. Enn brauzt, Yggs éla linns kennir, gunnþorinn bryggjur Lundúna; þér hefr snúnat at vinna lǫnd; éarnhringar, hart of krafðir gunnþings, hǫfðu gang, en gamlir skildir sprungu; hildr óx við þat = ''Fremdeles brød du, kriger, kampdjærv Londons broer; lykken har undt dig at erobre lande; sværdene, hæftig opfordrede til kamp, var i stærk bevægelse, men gamle skjolde brast; derved tiltog kampen.''
    8. Komt í land, láðvǫrðr, ok lendir ríki eflðr Aðalráði; þin naut rekka rúni at slíku; harðr vas fundr, sás færðuð niðja Játmundar á vit friðlands; áttstuðill réð þar grundu áðan = ''Du kom til landet, konge, og skaffede, mægtig som du var, Edelred hans land igen; din hjælp nød mændenes ven ved sligt; den kamp var hård, hvorved du bragte Jatrnunds fader igen til fredlandet; ættens hoved havde för rådet for det land.''
    9. Frák, at þinn herr, þengill, hlóð þunga valkǫstu ferri skipum; Hringmaraheiði rauð blóði; landsfolk laut fyr yðr at jǫrðu i branda gný, áðr letti, en mǫrg Engla ferð [kom] ótt á flótta = ''Jeg har hørt, at din hær, konge, opdyngede svære ligdynger fjærnt fra skibene; Ringmareheden rødfarvedes i blod; landets indbyggere faldt for eder til jorden i kampen, för det endte, men en stor skare af Angler flygtede hurtig.''
    10. Yngvi, vant ætt siklinga mikla atgǫngu; bliðr hilmir. tókt breiða Kantaraborg of morgin; eldr ok reykr lék við rǫnn af ríki; frák, at of beldir aldri aldar; rétt gagni, bragna konr = ''Fyrste, du foretog et kraftigt angreb på fyrsteætten; venlige konge, du indtog det store Canterbury om morgenen; ild og røg spillede mægtig om husene; jeg har hørt, at du tog mændenes liv; du vandt sejr, fyrsteætling.''
    11. Ǫld enskrar ætlar máttit bægja við þér vægðarlausum, viðfrægr vísi, þars tókt við gjǫldum; gunnar þollar guldut sjaldan dǫglingi goll; frák stundum fóru stór þing ofan til strandar = ''Det engelske folk kunde ikke modstå dig, skånselsløs, vidtberömte konge, hvor du modtog betaling; krigerne udredede ikke sjælden guld til kongen; jeg har hørt, at der stundom førtes kostbarheder ned til stranden.''
    12. Nǫ́ðuð, ungr jǫfurr, at eyða Peitu; reynduð, ógnteitr ræsir, steinda rǫnd á Túskalandi = ''Det lykkedes dig, unge fyrste, at hærge Peita; du prøvede, kampglade fyrste, det malede skjold i Tuskaland.''
    13. Valfasta veðrǫrr skjǫldunga þopti. bjótt tváa knǫrru vestan; ér hafið opt hætt i ótta; strangr straumr næði angra kaupskipum of unnir, ef erringar-verra lið stæði innan borðs = ''Du kampraske kongeven, du rustede to handelsskibe vestfra; du har ofte udsat dig for fare; den stride ström vilde have kunnet fortrædige handelsskibene på bølgen, hvis en mindre kraftig skare havde været der ombord.''
    14. Eigi hrædduzk ægi; ér fóruð stóran sæ; engi allvaldr aldar of getr nýtri drengi; fars varð neytt, áðr beittuð miðjan Noreg, niðjungr Haralds, en flaust hratt opt af sér brǫttum forsi = ''Du var ikke bange for søen; det var et oprørt hav, du sejlede over; ingen fyrste opnår at have bravere svende; skibet blev prøvet, för du, HaraIds ætling, landede midt i Norge; men skibet havde ofte stødt de skummende søer tilbage fra sig.''
    15. Bengjalfrs blágjoða bræðir, skatti gnægðr, tókt skeið Hǫ́konar með skreyttu reiði ok þá sjalfa; ungr sóttir þú, Þróttar þings mágrennir, hingat áttlǫnd, þaus ǫ́ttuð; jarl máttit standa fyr því = ''Skatberigede kriger, du tog Hakons krigsskib med det smukke udstyr og dem selv tilfange; i en ung alder fik du, kriger, her din slægts lande, som tilhørte dig, i din magt; jarlen var ude af stand til at forhindre det.''
    16. Lýtandi ifla fold-branda, hefr of goldit ljótu landsrǫ́ðǫndum allar umbstillingar; mætr gramr, herskorðandi, lézt heinska jǫfra hafa mundangs laun, þás forðum sættu meinum við þik = ''Gavmilde fyrste, du har lönnet med ondt landstyrerne alle deres rænker og anslag; herlige konge, hærens styrer, du lod de henske konger få en passende lön, dem som fordums søgte at tilföje dig skade.''
    17. Hafið rekna dǫglinga braut ór landi, bǫðvar þreytir; meir fansk þinn þrekr, branda rjóðr, an þeira; hverr konungr stǫkk ferri þér, sem þjóð of þekkir, en ér heptuð orðreyr þess, 's eptir sat norðast = ''Du har, kriger, jaget konger ud af landet; din kraft mærkedes mere, kæmper, end hines; enhver konge flygtede langt bort fra dig, konge, som alle ved, og hans tunge lod du udskære, som blev siddende hjemme i den nordligste egn.''
    18. Nú ræðr þú fyr þeiri fold, es fimm bragningar heldu forðum; goð remmir þik miklu gagni, breið ættlǫnd eru und þér austr til Eiða; engr þrøngvir Gǫndlar elda sat áðr at slíku láði = ''Nu hersker du over det land, som fem konger fordum besad; gud styrker dig med en stor sejr; dine vidtudstrakte slægtslande er i din magt lige østpå til Ed; ingen kriger har för hersket over et sådant rige.''
    19. Haldið gegn hæft á veldi góðra þjóðskjǫldunga; Hjaltlendingar eru kendir þér at þegnum; engi ǫgnbráðr ynglingr varð á jǫrbu austr, áðr nǫ́ðum þér, sás þryngvi eyjum vestan und sik = ''Du holder dygtig og mådeholdent på de gode hovedkongers vælde; Hjaltlænderne regnes (nu) for dine undersåtter; men ingen kamphidsig konge fremstod her i østen, för vi fik dig, som underkastede sig øerne i vesten.''
    20. Skǫ́ruð sylgháar bylgjur skǫfnu stýri; skaut, þats drósir spunnu, lék við hún á hlunns hreini = ''Du skar de höjtslikkende bølger med det glatte ror; det sejl, som kvinderne spandt, spillede ved skibets mastetop.''

{{DEFAULTSORT:Høfudlausn (B1) Ottarr svarti}}

[[Kategori:Alfabetisk indeks]]
[[Kategori:Tekster på norrønt]]
[[Kategori:Finnur Jónsson]]
[[Kategori:Dróttkvæði og Rímur]]

@@ Linje 166: / Linje 166: @@
 <br>hlunns, þats drósir spunnu.
 </blockquote>
 &nbsp;&nbsp; 1. Hlýð minni… [drápu?], manng&#491;fugr allvaldr; ”finnum yðr ok annan konung fallinn”; telk þat lengi mitt verk at dýrka gifrs glaðnistanda, dýr þengill, síz mistak d&#491;glings Gauta = ''Hør på mit [digt], fyrste med det udmærkede mandskab; ”jeg finder eder. . . . . . [uforståeligt]; jeg anser det altid for min pligt at forherlige krigeren [dig], udmærkede konge, siden jeg mistede Göternes konge [Olav d. svenske].''

@@ Linje 20: / Linje 20: @@
-<blockquote>1. Hlýð manng&#491;fugr minni
+<blockquote>
 <br>- - - - - - - - - -
 <br>finnum yðr ok annan,
@@ Linje 28: / Linje 29: @@
 <br>d&#491;glings, verk at dýrka,
 <br>dýr þengill, mitt lengi.
 <br><br>2. Góðmennis þarfk Gunnar
 <br>glóðbrjótanda at njóta;
 <br>hér's alnennin inni
 <br>inndrótt með gram svinnum.
 <br><br>3. Ungr hratt á vit vengis,
 <br>vígrakkr konungr, blakki
@@ Linje 42: / Linje 41: @@
 <br>frák til þess es fóruð,
 <br>f&#491;r þín, konungr, g&#491;rva.
 <br><br>4. &#490;ttuð &#491;&#769;rum skreyttum
 <br>austr í salt með flaustum
@@ Linje 51: / Linje 49: @@
 <br>sleit mj&#491;k róin mikla
 <br>m&#491;rg &#491;&#769;r und þér b&#491;&#769;ru.
 <br><br>5. Drótt vas drjúgligr ótti,
 <br>dólglinns, at f&#491;r þinni,
 <br>svanbræðir; namt síðan
 <br>Svíþjóðar nes hrjóða.
 <br><br>6. Gildir, komt at gjaldi
 <br>gotneskum her, flotna;
@@ Linje 65: / Linje 61: @@
 <br>hungr frák austr (an yngvi),
 <br>Eysýslu lið, þeyja.
 <br><br>7. Enn brauzt, éla kennir
 <br>Yggs, gunnþorinn bryggjur,
@@ Linje 74: / Linje 69: @@
 <br>gang, en gamlir sprungu,
 <br>gunnþings éarnhringar.
 <br><br>8. Komt í land ok lendir,
 <br>láðv&#491;rðr, Aðalráði
@@ Linje 83: / Linje 77: @@
 <br>(réð áttstuðill áðan)
 <br>Játmundar (þar grundu).
 <br><br>9. Þengill, frák at þunga
 <br>þinn herr skipum ferri
@@ Linje 92: / Linje 85: @@
 <br>Engla ferð, at j&#491;rðu,
 <br>ótt en m&#491;rg á flótta.
 <br><br>10. Atg&#491;ngu vant, Yngvi,
 <br>ætt siklinga mikla,
@@ Linje 101: / Linje 93: @@
 <br>aldar frák at aldri,
 <br>eldr ok reykr, of beldir.
 <br><br>11. Máttit enskrar ættar
 <br>&#491;ld, þars tókt við gj&#491;ldum,
@@ Linje 110: / Linje 101: @@
 <br>stundum frák til strandar
 <br>stór þing ofan fóru.
 <br><br>12. N&#491;&#769;ðuð, ungr, at eyða,
 <br>ógnteitr, j&#491;furr, Peitu;
 <br>reynduð, ræsir, steinda
 <br>r&#491;nd á Túskalandi.
 <br><br>13. Valfasta, bjótt vestan,
 <br>veðr&#491;rr, tváa kn&#491;rru
@@ Linje 124: / Linje 113: @@
 <br>innan borðs, of unnir,
 <br>erringar lið verra.
 <br><br>14. Eigi hrædduzk ægi,
 <br>ér fóruð sæ stóran,
@@ Linje 133: / Linje 121: @@
 <br>neytt, áðr Nóreg beittuð,
 <br>niðjungr Haralds, miðjan.
 <br><br>15. Blágjóða, tókt, bræðir
 <br>bengjalfrs, ok þá sjalfa,
@@ Linje 142: / Linje 129: @@
 <br>(máttit jarl) þaus óttuð
 <br>áttl&#491;nd (fyr því standa).
 <br><br>16. Lýtandi, hefr ljótu
 <br>lands r&#491;&#769;ð&#491;ndum, branda,
@@ Linje 151: / Linje 137: @@
 <br>mundangs laun, þás meinum,
 <br>mætr gramr, við þik sættu.
 <br><br>17. Braut hafið, b&#491;ðvar þreytir,
 <br>(branda rjóðr) ór landi
@@ Linje 160: / Linje 145: @@
 <br>heptuð ér en, eptir,
 <br>orðreyr þess, 's sat norðast.
 <br><br>18. Nú ræðr þú fyr þeiri
 <br>(þik remmir goð miklu)
@@ Linje 169: / Linje 153: @@
 <br>engr sat elda þrøngvir
 <br>áðr at slíku láði.
 <br><br>19. Gegn, eru þér at þegnum,
 <br>þjóðskj&#491;ldunga góðra
@@ Linje 178: / Linje 161: @@
 <br>austr, sás eyjum vestan,
 <br>ynglingr, und sik þryngvi.
 <br><br>20. Sk&#491;&#769;ruð sk&#491;fnu stýri,
 <br>skaut, sylgháar bylgjur,
 <br>lék við hún á hreini
-<br>hlunns, þats drósir spunnu.</blockquote>
+<br>hlunns, þats drósir spunnu.
 &nbsp;&nbsp; 1. Hlýð minni… [drápu?], manng&#491;fugr allvaldr; ”finnum yðr ok annan konung fallinn”; telk þat lengi mitt verk at dýrka gifrs glaðnistanda, dýr þengill, síz mistak d&#491;glings Gauta = ''Hør på mit [digt], fyrste med det udmærkede mandskab; ”jeg finder eder. . . . . . [uforståeligt]; jeg anser det altid for min pligt at forherlige krigeren [dig], udmærkede konge, siden jeg mistede Göternes konge [Olav d. svenske].''