Kirjalax saga - Revisjonshistorikk

August: Erstattet OldNordicTimes med HTML-koder

2020-11-12T07:31:28Z

Erstattet OldNordicTimes med HTML-koder

Vis endringer

August på 24. apr. 2020 kl. 05:39

2020-04-24T05:39:46Z

August på 23. aug. 2018 kl. 20:06

2018-08-23T20:06:04Z

August på 23. mai 2018 kl. 11:58

2018-05-23T11:58:12Z

Jesper på 21. mai 2018 kl. 14:50

2018-05-21T14:50:50Z

Jesper på 21. mai 2018 kl. 14:48

2018-05-21T14:48:26Z

August på 21. mai 2018 kl. 11:05

2018-05-21T11:05:51Z

August på 21. mai 2018 kl. 10:00

2018-05-21T10:00:53Z

August: Kirjalax saga

2018-05-21T09:51:19Z

Kirjalax saga

Vis endringer

@@ Linje 51: / Linje 51: @@
 Angående vokalernes brug kan tilføjes:
-e veksler i endelser med ''i'', ligeledes ''-er'' med ''-ir'', dog er ''-ir'' overvejende, hvorfor abbreviaturen <sup>[[Fil:-ir-er.jpg|6px]]</sup> er opløst således. ''e'' diftongiseres jævnlig foran g (eingen, leingi etc.); for ''é'' skrives ''ie'' i sier 1<sup>3</sup> og ''æ'' adskillige gange i vær.
+e veksler i endelser med ''i'', ligeledes ''-er'' med ''-ir'', dog er ''-ir'' overvejende, hvorfor abbreviaturen <big>&#859;</big> er opløst således. ''e'' diftongiseres jævnlig foran g (eingen, leingi etc.); for ''é'' skrives ''ie'' i sier 1<sup>3</sup> og ''æ'' adskillige gange i vær.
 i indskydes til betegnelse af palatalisering efter ''g'' og ''k'' (kiænn, giæta etc.), og i latinske endelser kan ''-is'' stå for ''-es'' (liberalis 7<sup>9</sup>, griffonis 70<sup>13</sup>, 71<sup>18</sup>); ''i'' er almindeligt i verbet þykkja (dog þyckir 54<sup>16</sup>), For ''i'' står ''y'' i myskun 55<sup>16</sup>, 56<sup>3</sup> og myskuna 55<sup>24</sup>. Mærkes kan veykr 6<sup>1</sup>.

← Eldre revisjon		Revisjonen fra 23. aug. 2018 kl. 20:06
Linje 475:		Linje 475:


−	\|<ref>B 26 r</ref> [<big>Riddari</big><ref>''Af det med'' Ridd. ''begyndende blad (26) er kun en smal strimmel nærmest ryggen bevaret, de her forekommende ord og orddele aftrykkes, spærrede, med teksten udfyldt efter'' D, ''som her beg. nyt kap. Hvor'' G ''har afvigelser af betydning fræmhæves dette.''</ref> Kvinatus<ref>[Kvinatus riddari D.</ref> sitr nú með hirðinni glaðr ok lítilátr við hvert <big>barn</big>, hann opnar sinn fésjóð ok gefr á tvær hendr [ok sparir eigi silfr<ref>[ok-silfr ''tilf.'' G.</ref>, ok hér af fær hann skjótt mikit lof, svó at náliga vildi svó hverr maðr sitja ok standa, sem hann vildi. <big>Nu kemur</big> þriði dagr jóla, gengr nú kóngrinn ok hans synir ok með þeim Kvinatus <big>til hinnar</big> mestu kirkju, ok fylgja þeim hertugar ok jarlar, barónar ok riddarar ok alt ríkisfólk. En <big>eptir þat bu[a]</big> skjaldsveinar hesta riddaranna Kvinatus ok Valterus, ok nú <big>herkl</big>æðast þeir ok taka sín glaðel ok skjǫldu ok stíga nú upp á sína <big>hesta</big>. Falete hét hestr Kvinatus, kynjaðr norðan um fjall, mikill sem fill <big>ok sterkr i</big> bardǫgum ok turnreiðum. Valterus er nú vel búinn<ref>kominn G.</ref> ok hleypr upp á sinn góða hest <big>ok slik''t''</big><ref>svó D.</ref> bróðir hans Villifer, ok ríðr út á vǫlluna<ref>vǫllinn G.</ref> með þeim. En <big>[k]eisari</big><ref>kóngr D.</ref> ok drotning hans með ǫllu fólki ríkisins <big>vilia si[a]</big> þessa burtreið. Sem þeir vóru komnir svó á vǫllinn út, búa þeir sína <big>[h]esta</big> ok girða þá sterkliga, ok siðan ríðast þeir at, sem mest mega þeir hleypa<ref>hleypa G; hlaupa D.</ref>. Ok sem þeir mætast, setr <big>hvor sitt</big> spjót í annars skjǫld svó sterkliga, at enginn maðr þóttist sét hafa fyrr þvílíka atreið, því at skildirnir bentust sem þunn skífa, svó at þangat snerist hvolfit<ref>''Sål.'' G; hvelfit D.</ref>, sem at horfði manninum, ok brast í sundr spjótskaptit <big>fyri Kvinato</big>, en hann sat svó fast fyrir laginu, at hann bifaðist <big>hvergi</big> í sínum sǫðli. <big>Þa</big><ref>''Ordene'' hvergi Þa ''følger umiddelbart efter hinanden i'' B. ''At'' B ''som sædvanlig på mange andre steder forkorter, vil let ses.''</ref> mælti Kvinatus: „Víst ertu sterkr riddari, ok veit ek, at þitt <big>kapp unir<ref>linni D (''ikke'' G).</ref></big> eigi svó búit, ok nú vil ek fá mér annat glaðel sterkara.“ Ok nú <big>bidr kongson hann</big> svó gera. Kvinatus velr nú<ref>sér G.</ref> þat skapt, sem sterkast fekk<ref>hann ''tilf.'' G.</ref> í allri <big>borginne. Þat</big> mátti enginn bera nema hinir sterkustu menn; ok með þetta skapt <big>ridr hann aptr</big> út á leikvǫllin. Ok nú ætla þeir sér í annan tima langt skeið, ok ríðr hvórr at ǫðrum, ok þeira hestar hlaupa svó flugliga, sem haukr ferr snarast soltinn eptir bráð,<ref>''Sml. [[Þiðreks saga af Bern - Viðga þáttr Velentssonar\|Þiðriks saga I, 164. (kap. 92)]]''</ref> <big>ok er þeir mætast</big>, leggr hvórr til annars af ǫllu afli í skjǫlduna. Glaðel kóngs<big>sonar brestur</big> nú sundr, en burtstǫng Kvinati gekk í gegnum skjǫldinn, ok af hans miklu afli seig niðr skjǫldrinn ok hlj<big>óp spiot[it] und[ir]</big> kóngsson ok af sǫðulbogann eptra, ok vegr Kvinatus hann upp <big>a spiótinu berandi</big> hann aptr af hestinum, sem spjótskaptit vanst til, ok <big>sidan kippir hann</big> at sér ok lætr Valterum aptr í sǫðulinn, svó listiliga sem [<big>hefde alldri</big><ref>[aldri hefði D.</ref> hann af borit hann sínum hesti. En er þetta sér Villifer, snýr hann sínum <big>hesti at Kvi</big>nato, ok nú ríða þessir ágætu riddarar hvórr ǫðrum <big>i mót, ok</big> leggr hér hvórr í annars skjǫld með frábæru afli, svó at fyrir hvórum <big>tveggia</big> brast allr reiðinn, ok fǫlsuðust brjóstgjarðirnar, ístǫðin gengu í sundr ok gjarðirnar, ok barst hvórrtveggja aptr af sínum hesti, ok kómu standandi á jǫrð. Þá mælti Villifer til síns bróður: „Valteri,“ sagði hann, „hygg \|<ref>B 26 v</ref> <big>at</big><ref>''Efter'' at ''skimtes'' va, ''så at'' B ''sandsynligvs her har haft ordet'' Valteri.</ref> nú, hvat þessi ágæti riddari kann gjǫra. Nú veit ek at vísu, at mannligt afl vinnr hann eigi, svó eigi bili fyrri afl hestanna eðr þeira reiðingr, spjót eðr skildir en hans mikla afl ok fimleiki.“ Þá segir Valterus: „Þat kann henda,“ sagði hann, „at margir menn megi fá frábæran riddaraskap ok atgjǫrvi ok fylgir þar með hræsni ok metnaðr, kappgirni ok yfirboð, en þessum manni fylgja eigi þessir hlutir, því ek væri verðugr at mæta þessu hvórutveggja, en þessi riddari er svó kurteiss ok svó lítilátr, <big>hæve[skur]</big> ok hlutdeilinn, at hann vildi mér yfirkomnum ǫngva óvirðing gjǫra, ok <big>komumzt</big> ek í ǫngvum hlut nærri honum, ok nú girnist mitt hjarta með <big>hinne heit</big>ustu æði elskunnar at tempra félagskap við hann, ef <big>nockur er</big> þess vón, at ek kunni þat at fá. Þá svarar Kvinatus: „Þess girnist ek at <big>vera fe</big>lagi ok fylgðarmaðr ykkar beggja bræðra, ef ek kann þat fá.“ Þá sagði Villifer: „Með <big>þvi</big> móti geng ek til félags þessa, at Kvinatus sé í ǫllum hlutum jafn ok eigi lægri i sess ok <big>[s]æti ok</big> ǫllum rétti bæði í<ref>í G; ''udel.'' D.</ref> hirð míns fǫður ok hverjum stað ǫðrum en við.“ Ok þessu verðr <big>Vallte</big>rus nú feginn, ok leggja nú hendr sínar saman með fyrra skilorði til fullko<big>mins</big> félagskapar, ok hvert minnist til annars. Ok eptir þat segir <big>[s]o Kvi</big>natus: „Nú vil ek yðr kunnugt gjǫra mitt kyn; minn faðir heitir Romanus, er langan tima hefir <big>þionat</big> ykkrum fǫður, en mín móðir er Luciana, systir keisarans fǫður ykkar.“ Ok nú sem þeir <big>[h]eyra</big> þetta, verða þeir glaðir við ok ganga til síns frænda ok kyssa hann ok leid<big>a [hann fyri sinn</big>til síns D.~~<ref>[~~</ref> fǫður ok segja honum, at þar er kominn hans systurson, ok minnist hann nú við sinn frænda, ok leiða<ref>leiðir G.</ref> hann í þat sæti, <big>sem fyrr var</big> honum skipat, ok á [aðra hǫnd honum<ref>[sína hǫnd G.</ref> hvórr þeira bræðra, ok eru þeir nú glaðir ok skemta sér með margskonar gleðimálum, ok prófandi sér klerkadómligar listir, fyrst gramaticam, þar næst dialecticam, þá geometricam ok rhetoricam, þá musicam ok astronomiam, ok prófaðist svó, at í ǫllum þessum listum<ref>hlutum G.</ref> <big>er Kvinatus</big><ref>''I'' B ''står foran'' Kvinatus ''et'' t ''med dertil knyttet abbreviatur for'' -er (-ir) ''efterfulgt af þunktum; membranem synes således her at have haft en afvigende konstruktion. - Her sigtes til de 7 artes liberales, men arithmetica mangler. Jfr. foran (s. 13<sup>22-26</sup>), hvor Kirjalax i 7 år studerer liberales artes. Også helten i Bærings saga (Forns. Suðrl, s. 90) lærer'' „at spyrja ok svara af sjaufaldligri klerkdóms speki“. ''Disse 7 „af Romerne yndede idrætter“ bekrives udførlig i Petrs saga postola (Post. s. 57-58).''</ref> hvassastr: hann var ok versificator svó fróðr<ref>harðr G.</ref> með gátum ok ǫllum háttum,<ref>hlutum G.</ref> at enginn meistari var hans líki í allri borginni: hann lék hljóðfæri allra handa yfir alla aðra meistara ok gjǫrði jafnan með lítilæti mǫrgum manni þar með fagra skemtan. Enginn var sá maðr meiri né minni, ungr né gamall, at eigi ynni honum sem sínum fǫður eðr <big>brædr, ok</big> hans dygð ok hæverska flytst víða um lǫnd. Allir þessir ungu menn ríða nú saman dagliga at fremja sínar <big>listir ok vei</big>ða dýr ok fugla. Ok nú skrifa ek af þeira atferð eigi fleira at <big>sinne ok vi</big>kjum sǫgunni í annan stað til þeira kónga ok kappa, sem bygðu norðr<big>álfu heimsins</big> ok við hljóta at koma þessa sǫgu.<ref>sǫgu. ''Her ender'' D. ''At'' B ''har indeholdt en fortsættelse, fremgår af de neden aftrykte rester af sidens 8 sidste linjer, hvorefter membranen ender defekt. Måske kunde man gætte på, at det er Miles, søn af den engelske helt Bevers, og muligvis hans broder Guion, som nu skal spille en rolle. Sml. Bevers saga (G. Cederschiöld, Fornsögur Suðrlanda).''</ref> . . . . vexti . . . . . tugr . . . . . þegar i bernsku . . . . . a ok hvat sem þeir . . . . . (br?)[ædr]nir ath . . . . þeir heria ꜳ . . . . . Milas h . . . . da ath.	+	\|<ref>B 26 r</ref> [<big>Riddari</big><ref>''Af det med'' Ridd. ''begyndende blad (26) er kun en smal strimmel nærmest ryggen bevaret, de her forekommende ord og orddele aftrykkes, spærrede, med teksten udfyldt efter'' D, ''som her beg. nyt kap. Hvor'' G ''har afvigelser af betydning fræmhæves dette.''</ref> Kvinatus<ref>[Kvinatus riddari D.</ref> sitr nú með hirðinni glaðr ok lítilátr við hvert <big>barn</big>, hann opnar sinn fésjóð ok gefr á tvær hendr [ok sparir eigi silfr<ref>[ok-silfr ''tilf.'' G.</ref>, ok hér af fær hann skjótt mikit lof, svó at náliga vildi svó hverr maðr sitja ok standa, sem hann vildi. <big>Nu kemur</big> þriði dagr jóla, gengr nú kóngrinn ok hans synir ok með þeim Kvinatus <big>til hinnar</big> mestu kirkju, ok fylgja þeim hertugar ok jarlar, barónar ok riddarar ok alt ríkisfólk. En <big>eptir þat bu[a]</big> skjaldsveinar hesta riddaranna Kvinatus ok Valterus, ok nú <big>herkl</big>æðast þeir ok taka sín glaðel ok skjǫldu ok stíga nú upp á sína <big>hesta</big>. Falete hét hestr Kvinatus, kynjaðr norðan um fjall, mikill sem fill <big>ok sterkr i</big> bardǫgum ok turnreiðum. Valterus er nú vel búinn<ref>kominn G.</ref> ok hleypr upp á sinn góða hest <big>ok slik''t''</big><ref>svó D.</ref> bróðir hans Villifer, ok ríðr út á vǫlluna<ref>vǫllinn G.</ref> með þeim. En <big>[k]eisari</big><ref>kóngr D.</ref> ok drotning hans með ǫllu fólki ríkisins <big>vilia si[a]</big> þessa burtreið. Sem þeir vóru komnir svó á vǫllinn út, búa þeir sína <big>[h]esta</big> ok girða þá sterkliga, ok siðan ríðast þeir at, sem mest mega þeir hleypa<ref>hleypa G; hlaupa D.</ref>. Ok sem þeir mætast, setr <big>hvor sitt</big> spjót í annars skjǫld svó sterkliga, at enginn maðr þóttist sét hafa fyrr þvílíka atreið, því at skildirnir bentust sem þunn skífa, svó at þangat snerist hvolfit<ref>''Sål.'' G; hvelfit D.</ref>, sem at horfði manninum, ok brast í sundr spjótskaptit <big>fyri Kvinato</big>, en hann sat svó fast fyrir laginu, at hann bifaðist <big>hvergi</big> í sínum sǫðli. <big>Þa</big><ref>''Ordene'' hvergi Þa ''følger umiddelbart efter hinanden i'' B. ''At'' B ''som sædvanlig på mange andre steder forkorter, vil let ses.''</ref> mælti Kvinatus: „Víst ertu sterkr riddari, ok veit ek, at þitt <big>kapp unir<ref>linni D (''ikke'' G).</ref></big> eigi svó búit, ok nú vil ek fá mér annat glaðel sterkara.“ Ok nú <big>bidr kongson hann</big> svó gera. Kvinatus velr nú<ref>sér G.</ref> þat skapt, sem sterkast fekk<ref>hann ''tilf.'' G.</ref> í allri <big>borginne. Þat</big> mátti enginn bera nema hinir sterkustu menn; ok með þetta skapt <big>ridr hann aptr</big> út á leikvǫllin. Ok nú ætla þeir sér í annan tima langt skeið, ok ríðr hvórr at ǫðrum, ok þeira hestar hlaupa svó flugliga, sem haukr ferr snarast soltinn eptir bráð,<ref>''Sml. [[Þiðreks saga af Bern - Viðga þáttr Velentssonar\|Þiðriks saga I, 164. (kap. 92)]]''</ref> <big>ok er þeir mætast</big>, leggr hvórr til annars af ǫllu afli í skjǫlduna. Glaðel kóngs<big>sonar brestur</big> nú sundr, en burtstǫng Kvinati gekk í gegnum skjǫldinn, ok af hans miklu afli seig niðr skjǫldrinn ok hlj<big>óp spiot[it] und[ir]</big> kóngsson ok af sǫðulbogann eptra, ok vegr Kvinatus hann upp <big>a spiótinu berandi</big> hann aptr af hestinum, sem spjótskaptit vanst til, ok <big>sidan kippir hann</big> at sér ok lætr Valterum aptr í sǫðulinn, svó listiliga sem [<big>hefde alldri</big><ref>[aldri hefði D.</ref> hann af borit hann sínum hesti. En er þetta sér Villifer, snýr hann sínum <big>hesti at Kvi</big>nato, ok nú ríða þessir ágætu riddarar hvórr ǫðrum <big>i mót, ok</big> leggr hér hvórr í annars skjǫld með frábæru afli, svó at fyrir hvórum <big>tveggia</big> brast allr reiðinn, ok fǫlsuðust brjóstgjarðirnar, ístǫðin gengu í sundr ok gjarðirnar, ok barst hvórrtveggja aptr af sínum hesti, ok kómu standandi á jǫrð. Þá mælti Villifer til síns bróður: „Valteri,“ sagði hann, „hygg \|<ref>B 26 v</ref> <big>at</big><ref>''Efter'' at ''skimtes'' va, ''så at'' B ''sandsynligvs her har haft ordet'' Valteri.</ref> nú, hvat þessi ágæti riddari kann gjǫra. Nú veit ek at vísu, at mannligt afl vinnr hann eigi, svó eigi bili fyrri afl hestanna eðr þeira reiðingr, spjót eðr skildir en hans mikla afl ok fimleiki.“ Þá segir Valterus: „Þat kann henda,“ sagði hann, „at margir menn megi fá frábæran riddaraskap ok atgjǫrvi ok fylgir þar með hræsni ok metnaðr, kappgirni ok yfirboð, en þessum manni fylgja eigi þessir hlutir, því ek væri verðugr at mæta þessu hvórutveggja, en þessi riddari er svó kurteiss ok svó lítilátr, <big>hæve[skur]</big> ok hlutdeilinn, at hann vildi mér yfirkomnum ǫngva óvirðing gjǫra, ok <big>komumzt</big> ek í ǫngvum hlut nærri honum, ok nú girnist mitt hjarta með <big>hinne heit</big>ustu æði elskunnar at tempra félagskap við hann, ef <big>nockur er</big> þess vón, at ek kunni þat at fá. Þá svarar Kvinatus: „Þess girnist ek at <big>vera fe</big>lagi ok fylgðarmaðr ykkar beggja bræðra, ef ek kann þat fá.“ Þá sagði Villifer: „Með <big>þvi</big> móti geng ek til félags þessa, at Kvinatus sé í ǫllum hlutum jafn ok eigi lægri i sess ok <big>[s]æti ok</big> ǫllum rétti bæði í<ref>í G; ''udel.'' D.</ref> hirð míns fǫður ok hverjum stað ǫðrum en við.“ Ok þessu verðr <big>Vallte</big>rus nú feginn, ok leggja nú hendr sínar saman með fyrra skilorði til fullko<big>mins</big> félagskapar, ok hvert minnist til annars. Ok eptir þat segir <big>[s]o Kvi</big>natus: „Nú vil ek yðr kunnugt gjǫra mitt kyn; minn faðir heitir Romanus, er langan tima hefir <big>þionat</big> ykkrum fǫður, en mín móðir er Luciana, systir keisarans fǫður ykkar.“ Ok nú sem þeir <big>[h]eyra</big> þetta, verða þeir glaðir við ok ganga til síns frænda ok kyssa hann ok leid<big>a [hann fyri sinn</big><ref>[til síns D.</ref> fǫður ok segja honum, at þar er kominn hans systurson, ok minnist hann nú við sinn frænda, ok leiða<ref>leiðir G.</ref> hann í þat sæti, <big>sem fyrr var</big> honum skipat, ok á [aðra hǫnd honum<ref>[sína hǫnd G.</ref> hvórr þeira bræðra, ok eru þeir nú glaðir ok skemta sér með margskonar gleðimálum, ok prófandi sér klerkadómligar listir, fyrst gramaticam, þar næst dialecticam, þá geometricam ok rhetoricam, þá musicam ok astronomiam, ok prófaðist svó, at í ǫllum þessum listum<ref>hlutum G.</ref> <big>er Kvinatus</big><ref>''I'' B ''står foran'' Kvinatus ''et'' t ''med dertil knyttet abbreviatur for'' -er (-ir) ''efterfulgt af þunktum; membranem synes således her at have haft en afvigende konstruktion. - Her sigtes til de 7 artes liberales, men arithmetica mangler. Jfr. foran (s. 13<sup>22-26</sup>), hvor Kirjalax i 7 år studerer liberales artes. Også helten i Bærings saga (Forns. Suðrl, s. 90) lærer'' „at spyrja ok svara af sjaufaldligri klerkdóms speki“. ''Disse 7 „af Romerne yndede idrætter“ bekrives udførlig i Petrs saga postola (Post. s. 57-58).''</ref> hvassastr: hann var ok versificator svó fróðr<ref>harðr G.</ref> með gátum ok ǫllum háttum,<ref>hlutum G.</ref> at enginn meistari var hans líki í allri borginni: hann lék hljóðfæri allra handa yfir alla aðra meistara ok gjǫrði jafnan með lítilæti mǫrgum manni þar með fagra skemtan. Enginn var sá maðr meiri né minni, ungr né gamall, at eigi ynni honum sem sínum fǫður eðr <big>brædr, ok</big> hans dygð ok hæverska flytst víða um lǫnd. Allir þessir ungu menn ríða nú saman dagliga at fremja sínar <big>listir ok vei</big>ða dýr ok fugla. Ok nú skrifa ek af þeira atferð eigi fleira at <big>sinne ok vi</big>kjum sǫgunni í annan stað til þeira kónga ok kappa, sem bygðu norðr<big>álfu heimsins</big> ok við hljóta at koma þessa sǫgu.<ref>sǫgu. ''Her ender'' D. ''At'' B ''har indeholdt en fortsættelse, fremgår af de neden aftrykte rester af sidens 8 sidste linjer, hvorefter membranen ender defekt. Måske kunde man gætte på, at det er Miles, søn af den engelske helt Bevers, og muligvis hans broder Guion, som nu skal spille en rolle. Sml. Bevers saga (G. Cederschiöld, Fornsögur Suðrlanda).''</ref> . . . . vexti . . . . . tugr . . . . . þegar i bernsku . . . . . a ok hvat sem þeir . . . . . (br?)[ædr]nir ath . . . . þeir heria ꜳ . . . . . Milas h . . . . da ath.

@@ Linje 51: / Linje 51: @@
 Angående vokalernes brug kan tilføjes:
-e veksler i endelser med ''i'', ligeledes ''-er'' med ''-ir'', dog er ''-ir'' overvejende. hvorfor abbreviaturen <sup>[[Fil:-ir-er.jpg|6px]]</sup> er opløst således. ''e'' diftongiseres jævnlig foran g (eingen, leingi etc.); for ''é'' skrives ''ie'' i sier 1<sup>3</sup> og ''æ'' adskillige gange i vær.
+e veksler i endelser med ''i'', ligeledes ''-er'' med ''-ir'', dog er ''-ir'' overvejende, hvorfor abbreviaturen <sup>[[Fil:-ir-er.jpg|6px]]</sup> er opløst således. ''e'' diftongiseres jævnlig foran g (eingen, leingi etc.); for ''é'' skrives ''ie'' i sier 1<sup>3</sup> og ''æ'' adskillige gange i vær.
 i indskydes til betegnelse af palatalisering efter ''g'' og ''k'' (kiænn, giæta etc.), og i latinske endelser kan ''-is'' stå for ''-es'' (liberalis 7<sup>9</sup>, griffonis 70<sup>13</sup>, 71<sup>18</sup>); ''i'' er almindeligt i verbet þykkja (dog þyckir 54<sup>16</sup>), For ''i'' står ''y'' i myskun 55<sup>16</sup>, 56<sup>3</sup> og myskuna 55<sup>24</sup>. Mærkes kan veykr 6<sup>1</sup>.

← Eldre revisjon		Revisjonen fra 21. mai 2018 kl. 14:50
Linje 475:		Linje 475:


−	\|<ref>B 26 r</ref> [<big>Riddari</big><ref>''Af det med'' Ridd. ''begyndende blad (26) er kun en smal strimmel nærmest ryggen bevaret, de her forekommende ord og orddele aftrykkes, spærrede, med teksten udfyldt efter'' D, ''som her beg. nyt kap. Hvor'' G ''har afvigelser af betydning fræmhæves dette.''</ref> Kvinatus<ref>[Kvinatus riddari D.</ref> sitr nú með hirðinni glaðr ok lítilátr við hvert <big>barn</big>, hann opnar sinn fésjóð ok gefr á tvær hendr [ok sparir eigi silfr<ref>[ok-silfr ''tilf.'' G.</ref>, ok hér af fær hann skjótt mikit lof, svó at náliga vildi svó hverr maðr sitja ok standa, sem hann vildi. <big>Nu kemur</big> þriði dagr jóla, gengr nú kóngrinn ok hans synir ok með þeim Kvinatus <big>til hinnar</big> mestu kirkju, ok fylgja þeim hertugar ok jarlar, barónar ok riddarar ok alt ríkisfólk. En <big>eptir þat bu[a]</big> skjaldsveinar hesta riddaranna Kvinatus ok Valterus, ok nú <big>herkl</big>æðast þeir ok taka sín glaðel ok skjǫldu ok stíga nú upp á sína <big>hesta</big>. Falete hét hestr Kvinatus, kynjaðr norðan um fjall, mikill sem fill <big>ok sterkr i</big> bardǫgum ok turnreiðum. Valterus er nú vel búinn<ref>kominn G.</ref> ok hleypr upp á sinn góða hest <big>ok slik''t''</big><ref>svó D.</ref> bróðir hans Villifer, ok ríðr út á vǫlluna<ref>vǫllinn G.</ref> með þeim. En <big>[k]eisari</big><ref>kóngr D.</ref> ok drotning hans með ǫllu fólki ríkisins <big>vilia si[a]</big> þessa burtreið. Sem þeir vóru komnir svó á vǫllinn út, búa þeir sína <big>[h]esta</big> ok girða þá sterkliga, ok siðan ríðast þeir at, sem mest mega þeir hleypa<ref>hleypa G; hlaupa D.</ref>. Ok sem þeir mætast, setr <big>hvor sitt</big> spjót í annars skjǫld svó sterkliga, at enginn maðr þóttist sét hafa fyrr þvílíka atreið, því at skildirnir bentust sem þunn skífa, svó at þangat snerist hvolfit<ref>''Sål.'' G; hvelfit D.</ref>, sem at horfði manninum, ok brast í sundr spjótskaptit <big>fyri Kvinato</big>, en hann sat svó fast fyrir laginu, at hann bifaðist <big>hvergi</big> í sínum sǫðli. <big>Þa</big><ref>''Ordene'' hvergi Þa ''følger umiddelbart efter hinanden i'' B. ''At'' B ''som sædvanlig på mange andre steder forkorter, vil let ses.''</ref> mælti Kvinatus: „Víst ertu sterkr riddari, ok veit ek, at þitt <big>kapp unir<ref>linni D (''ikke'' G).</ref></big> eigi svó búit, ok nú vil ek fá mér annat glaðel sterkara.“ Ok nú <big>bidr kongson hann</big> svó gera. Kvinatus velr nú<ref>sér G.</ref> þat skapt, sem sterkast fekk<ref>hann ''tilf.'' G.</ref> í allri <big>borginne. Þat</big> mátti enginn bera nema hinir sterkustu menn; ok með þetta skapt <big>ridr hann aptr</big> út á leikvǫllin. Ok nú ætla þeir sér í annan tima langt skeið, ok ríðr hvórr at ǫðrum, ok þeira hestar hlaupa svó flugliga, sem haukr ferr snarast soltinn eptir bráð,<ref>''Sml. [[Þiðreks saga af Bern - Viðga þáttr Velentssonar\|Þiðriks saga I, 164. (kap. 92)]]''</ref> <big>ok er þeir mætast</big>, leggr hvórr til annars af ǫllu afli í skjǫlduna. Glaðel kóngs<big>sonar brestur</big> nú sundr, en burtstǫng Kvinati gekk í gegnum skjǫldinn, ok af hans miklu afli seig niðr skjǫldrinn ok hlj<big>óp spiot[it] und[ir]</big> kóngsson ok af sǫðulbogann eptra, ok vegr Kvinatus hann upp <big>a spiótinu berandi</big> hann aptr af hestinum, sem spjótskaptit vanst til, ok <big>sidan kippir hann</big> at sér ok lætr Valterum aptr í sǫðulinn, svó listiliga sem [<big>hefde alldri</big><ref>[aldri hefði D.</ref> hann af borit hann sínum hesti. En er þetta sér Villifer, snýr hann sínum <big>hesti at Kvi</big>nato, ok nú ríða þessir ágætu riddarar hvórr ǫðrum <big>i mót, ok</big> leggr hér hvórr í annars skjǫld með frábæru afli, svó at fyrir hvórum <big>tveggia</big> brast allr reiðinn, ok fǫlsuðust brjóstgjarðirnar, ístǫðin gengu í sundr ok gjarðirnar, ok barst hvórrtveggja aptr af sínum hesti, ok kómu standandi á jǫrð. Þá mælti Villifer til síns bróður: „Valteri,“ sagði hann, „hygg \|<ref>B 26 v</ref> <big>at</big><ref>''Efter'' at ''skimtes'' va, ''så at'' B ''sandsynligvs her har haft ordet'' Valteri.</ref> nú, hvat þessi ágæti riddari kann gjǫra. Nú veit ek at vísu, at mannligt afl vinnr hann eigi, svó eigi bili fyrri afl hestanna eðr þeira reiðingr, spjót eðr skildir en hans mikla afl ok fimleiki.“ Þá segir Valterus: „Þat kann henda,“ sagði hann, „at margir menn megi fá frábæran riddaraskap ok atgjǫrvi ok fylgir þar með hræsni ok metnaðr, kappgirni ok yfirboð, en þessum manni fylgja eigi þessir hlutir, því ek væri verðugr at mæta þessu hvórutveggja, en þessi riddari er svó kurteiss ok svó lítilátr, <big>hæve[skur]</big> ok hlutdeilinn, at hann vildi mér yfirkomnum ǫngva óvirðing gjǫra, ok <big>komumzt</big> ek í ǫngvum hlut nærri honum, ok nú girnist mitt hjarta með <big>hinne heit</big>ustu æði elskunnar at tempra félagskap við hann, ef <big>nockur er</big> þess vón, at ek kunni þat at fá. Þá svarar Kvinatus: „Þess girnist ek at <big>vera fe</big>lagi ok fylgðarmaðr ykkar beggja bræðra, ef ek kann þat fá.“ Þá sagði Villifer: „Með <big>þvi</big> móti geng ek til félags þessa, at Kvinatus sé í ǫllum hlutum jafn ok eigi lægri i sess ok <big>[s]æti ok</big> ǫllum rétti bæði í<ref>í G; ''udel.'' D.</ref> hirð míns fǫður ok hverjum stað ǫðrum en við.“ Ok þessu verðr <big>Vallte</big>rus nú feginn, ok leggja nú hendr sínar saman með fyrra skilorði til fullko<big>mins</big> félagskapar, ok hvert minnist til annars. Ok eptir þat segir <big>[s]o Kvi</big>natus: „Nú vil ek yðr kunnugt gjǫra mitt kyn; minn faðir heitir Romanus, er langan tima hefir <big>þionat</big> ykkrum fǫður, en mín móðir er Luciana, systir keisarans fǫður ykkar.“ Ok nú sem þeir <big>[h]eyra</big> þetta, verða þeir glaðir við ok ganga til síns frænda ok kyssa hann ok leid<big>a [hann fyri sinn</big>til síns D.<ref>[</ref> fǫður ok segja honum, at þar er kominn hans systurson, ok minnist hann nú við sinn frænda, ok leiða<ref>leiðir G.</ref> hann í þat sæti, <big>sem fyrr var</big> honum skipat, ok á [aðra hǫnd honum<ref>[sína hǫnd G.</ref> hvórr þeira bræðra, ok eru þeir nú glaðir ok skemta sér með margskonar gleðimálum, ok prófandi sér klerkadómligar listir, fyrst gramaticam, þar næst dialecticam, þá geometricam ok rhetoricam, þá musicam ok astronomiam, ok prófaðist svó, at í ǫllum þessum listum<ref>hlutum G.</ref> <big>er Kvinatus</big><ref>''I'' B ''står foran'' Kvinatus ''et'' t ''med dertil knyttet abbreviatur for'' -er (-ir) ''efterfulgt af þunktum; membranem synes således her at have haft en afvigende konstruktion. - Her sigtes til de 7 artes liberales, men arithmetica mangler. Jfr. foran (s. 13<sup>22-26/sup>), hvor Kirjalax i 7 år studerer liberales artes. Også helten i Bærings saga (Forns. Suðrl, s. 90) lærer'' „at spyrja ok svara af sjaufaldligri klerkdóms speki“. ''Disse 7 „af Romerne yndede idrætter“ bekrives udførlig i Petrs saga postola (Post. s. 57-58).''</ref> hvassastr: hann var ok versificator svó fróðr<ref>harðr G.</ref> með gátum ok ǫllum háttum,<ref>hlutum G.</ref> at enginn meistari var hans líki í allri borginni: hann lék hljóðfæri allra handa yfir alla aðra meistara ok gjǫrði jafnan með lítilæti mǫrgum manni þar með fagra skemtan. Enginn var sá maðr meiri né minni, ungr né gamall, at eigi ynni honum sem sínum fǫður eðr <big>brædr, ok</big> hans dygð ok hæverska flytst víða um lǫnd. Allir þessir ungu menn ríða nú saman dagliga at fremja sínar <big>listir ok vei</big>ða dýr ok fugla. Ok nú skrifa ek af þeira atferð eigi fleira at <big>sinne ok vi</big>kjum sǫgunni í annan stað til þeira kónga ok kappa, sem bygðu norðr<big>álfu heimsins</big> ok við hljóta at koma þessa sǫgu.<ref>sǫgu. ''Her ender'' D. ''At'' B ''har indeholdt en fortsættelse, fremgår af de neden aftrykte rester af sidens 8 sidste linjer, hvorefter membranen ender defekt. Måske kunde man gætte på, at det er Miles, søn af den engelske helt Bevers, og muligvis hans broder Guion, som nu skal spille en rolle. Sml. Bevers saga (G. Cederschiöld, Fornsögur Suðrlanda).''</ref> . . . . vexti . . . . . tugr . . . . . þegar i bernsku . . . . . a ok hvat sem þeir . . . . . (br?)[ædr]nir ath . . . . þeir heria ꜳ . . . . . Milas h . . . . da ath.	+	\|<ref>B 26 r</ref> [<big>Riddari</big><ref>''Af det med'' Ridd. ''begyndende blad (26) er kun en smal strimmel nærmest ryggen bevaret, de her forekommende ord og orddele aftrykkes, spærrede, med teksten udfyldt efter'' D, ''som her beg. nyt kap. Hvor'' G ''har afvigelser af betydning fræmhæves dette.''</ref> Kvinatus<ref>[Kvinatus riddari D.</ref> sitr nú með hirðinni glaðr ok lítilátr við hvert <big>barn</big>, hann opnar sinn fésjóð ok gefr á tvær hendr [ok sparir eigi silfr<ref>[ok-silfr ''tilf.'' G.</ref>, ok hér af fær hann skjótt mikit lof, svó at náliga vildi svó hverr maðr sitja ok standa, sem hann vildi. <big>Nu kemur</big> þriði dagr jóla, gengr nú kóngrinn ok hans synir ok með þeim Kvinatus <big>til hinnar</big> mestu kirkju, ok fylgja þeim hertugar ok jarlar, barónar ok riddarar ok alt ríkisfólk. En <big>eptir þat bu[a]</big> skjaldsveinar hesta riddaranna Kvinatus ok Valterus, ok nú <big>herkl</big>æðast þeir ok taka sín glaðel ok skjǫldu ok stíga nú upp á sína <big>hesta</big>. Falete hét hestr Kvinatus, kynjaðr norðan um fjall, mikill sem fill <big>ok sterkr i</big> bardǫgum ok turnreiðum. Valterus er nú vel búinn<ref>kominn G.</ref> ok hleypr upp á sinn góða hest <big>ok slik''t''</big><ref>svó D.</ref> bróðir hans Villifer, ok ríðr út á vǫlluna<ref>vǫllinn G.</ref> með þeim. En <big>[k]eisari</big><ref>kóngr D.</ref> ok drotning hans með ǫllu fólki ríkisins <big>vilia si[a]</big> þessa burtreið. Sem þeir vóru komnir svó á vǫllinn út, búa þeir sína <big>[h]esta</big> ok girða þá sterkliga, ok siðan ríðast þeir at, sem mest mega þeir hleypa<ref>hleypa G; hlaupa D.</ref>. Ok sem þeir mætast, setr <big>hvor sitt</big> spjót í annars skjǫld svó sterkliga, at enginn maðr þóttist sét hafa fyrr þvílíka atreið, því at skildirnir bentust sem þunn skífa, svó at þangat snerist hvolfit<ref>''Sål.'' G; hvelfit D.</ref>, sem at horfði manninum, ok brast í sundr spjótskaptit <big>fyri Kvinato</big>, en hann sat svó fast fyrir laginu, at hann bifaðist <big>hvergi</big> í sínum sǫðli. <big>Þa</big><ref>''Ordene'' hvergi Þa ''følger umiddelbart efter hinanden i'' B. ''At'' B ''som sædvanlig på mange andre steder forkorter, vil let ses.''</ref> mælti Kvinatus: „Víst ertu sterkr riddari, ok veit ek, at þitt <big>kapp unir<ref>linni D (''ikke'' G).</ref></big> eigi svó búit, ok nú vil ek fá mér annat glaðel sterkara.“ Ok nú <big>bidr kongson hann</big> svó gera. Kvinatus velr nú<ref>sér G.</ref> þat skapt, sem sterkast fekk<ref>hann ''tilf.'' G.</ref> í allri <big>borginne. Þat</big> mátti enginn bera nema hinir sterkustu menn; ok með þetta skapt <big>ridr hann aptr</big> út á leikvǫllin. Ok nú ætla þeir sér í annan tima langt skeið, ok ríðr hvórr at ǫðrum, ok þeira hestar hlaupa svó flugliga, sem haukr ferr snarast soltinn eptir bráð,<ref>''Sml. [[Þiðreks saga af Bern - Viðga þáttr Velentssonar\|Þiðriks saga I, 164. (kap. 92)]]''</ref> <big>ok er þeir mætast</big>, leggr hvórr til annars af ǫllu afli í skjǫlduna. Glaðel kóngs<big>sonar brestur</big> nú sundr, en burtstǫng Kvinati gekk í gegnum skjǫldinn, ok af hans miklu afli seig niðr skjǫldrinn ok hlj<big>óp spiot[it] und[ir]</big> kóngsson ok af sǫðulbogann eptra, ok vegr Kvinatus hann upp <big>a spiótinu berandi</big> hann aptr af hestinum, sem spjótskaptit vanst til, ok <big>sidan kippir hann</big> at sér ok lætr Valterum aptr í sǫðulinn, svó listiliga sem [<big>hefde alldri</big><ref>[aldri hefði D.</ref> hann af borit hann sínum hesti. En er þetta sér Villifer, snýr hann sínum <big>hesti at Kvi</big>nato, ok nú ríða þessir ágætu riddarar hvórr ǫðrum <big>i mót, ok</big> leggr hér hvórr í annars skjǫld með frábæru afli, svó at fyrir hvórum <big>tveggia</big> brast allr reiðinn, ok fǫlsuðust brjóstgjarðirnar, ístǫðin gengu í sundr ok gjarðirnar, ok barst hvórrtveggja aptr af sínum hesti, ok kómu standandi á jǫrð. Þá mælti Villifer til síns bróður: „Valteri,“ sagði hann, „hygg \|<ref>B 26 v</ref> <big>at</big><ref>''Efter'' at ''skimtes'' va, ''så at'' B ''sandsynligvs her har haft ordet'' Valteri.</ref> nú, hvat þessi ágæti riddari kann gjǫra. Nú veit ek at vísu, at mannligt afl vinnr hann eigi, svó eigi bili fyrri afl hestanna eðr þeira reiðingr, spjót eðr skildir en hans mikla afl ok fimleiki.“ Þá segir Valterus: „Þat kann henda,“ sagði hann, „at margir menn megi fá frábæran riddaraskap ok atgjǫrvi ok fylgir þar með hræsni ok metnaðr, kappgirni ok yfirboð, en þessum manni fylgja eigi þessir hlutir, því ek væri verðugr at mæta þessu hvórutveggja, en þessi riddari er svó kurteiss ok svó lítilátr, <big>hæve[skur]</big> ok hlutdeilinn, at hann vildi mér yfirkomnum ǫngva óvirðing gjǫra, ok <big>komumzt</big> ek í ǫngvum hlut nærri honum, ok nú girnist mitt hjarta með <big>hinne heit</big>ustu æði elskunnar at tempra félagskap við hann, ef <big>nockur er</big> þess vón, at ek kunni þat at fá. Þá svarar Kvinatus: „Þess girnist ek at <big>vera fe</big>lagi ok fylgðarmaðr ykkar beggja bræðra, ef ek kann þat fá.“ Þá sagði Villifer: „Með <big>þvi</big> móti geng ek til félags þessa, at Kvinatus sé í ǫllum hlutum jafn ok eigi lægri i sess ok <big>[s]æti ok</big> ǫllum rétti bæði í<ref>í G; ''udel.'' D.</ref> hirð míns fǫður ok hverjum stað ǫðrum en við.“ Ok þessu verðr <big>Vallte</big>rus nú feginn, ok leggja nú hendr sínar saman með fyrra skilorði til fullko<big>mins</big> félagskapar, ok hvert minnist til annars. Ok eptir þat segir <big>[s]o Kvi</big>natus: „Nú vil ek yðr kunnugt gjǫra mitt kyn; minn faðir heitir Romanus, er langan tima hefir <big>þionat</big> ykkrum fǫður, en mín móðir er Luciana, systir keisarans fǫður ykkar.“ Ok nú sem þeir <big>[h]eyra</big> þetta, verða þeir glaðir við ok ganga til síns frænda ok kyssa hann ok leid<big>a [hann fyri sinn</big>til síns D.<ref>[</ref> fǫður ok segja honum, at þar er kominn hans systurson, ok minnist hann nú við sinn frænda, ok leiða<ref>leiðir G.</ref> hann í þat sæti, <big>sem fyrr var</big> honum skipat, ok á [aðra hǫnd honum<ref>[sína hǫnd G.</ref> hvórr þeira bræðra, ok eru þeir nú glaðir ok skemta sér með margskonar gleðimálum, ok prófandi sér klerkadómligar listir, fyrst gramaticam, þar næst dialecticam, þá geometricam ok rhetoricam, þá musicam ok astronomiam, ok prófaðist svó, at í ǫllum þessum listum<ref>hlutum G.</ref> <big>er Kvinatus</big><ref>''I'' B ''står foran'' Kvinatus ''et'' t ''med dertil knyttet abbreviatur for'' -er (-ir) ''efterfulgt af þunktum; membranem synes således her at have haft en afvigende konstruktion. - Her sigtes til de 7 artes liberales, men arithmetica mangler. Jfr. foran (s. 13<sup>22-26</sup>), hvor Kirjalax i 7 år studerer liberales artes. Også helten i Bærings saga (Forns. Suðrl, s. 90) lærer'' „at spyrja ok svara af sjaufaldligri klerkdóms speki“. ''Disse 7 „af Romerne yndede idrætter“ bekrives udførlig i Petrs saga postola (Post. s. 57-58).''</ref> hvassastr: hann var ok versificator svó fróðr<ref>harðr G.</ref> með gátum ok ǫllum háttum,<ref>hlutum G.</ref> at enginn meistari var hans líki í allri borginni: hann lék hljóðfæri allra handa yfir alla aðra meistara ok gjǫrði jafnan með lítilæti mǫrgum manni þar með fagra skemtan. Enginn var sá maðr meiri né minni, ungr né gamall, at eigi ynni honum sem sínum fǫður eðr <big>brædr, ok</big> hans dygð ok hæverska flytst víða um lǫnd. Allir þessir ungu menn ríða nú saman dagliga at fremja sínar <big>listir ok vei</big>ða dýr ok fugla. Ok nú skrifa ek af þeira atferð eigi fleira at <big>sinne ok vi</big>kjum sǫgunni í annan stað til þeira kónga ok kappa, sem bygðu norðr<big>álfu heimsins</big> ok við hljóta at koma þessa sǫgu.<ref>sǫgu. ''Her ender'' D. ''At'' B ''har indeholdt en fortsættelse, fremgår af de neden aftrykte rester af sidens 8 sidste linjer, hvorefter membranen ender defekt. Måske kunde man gætte på, at det er Miles, søn af den engelske helt Bevers, og muligvis hans broder Guion, som nu skal spille en rolle. Sml. Bevers saga (G. Cederschiöld, Fornsögur Suðrlanda).''</ref> . . . . vexti . . . . . tugr . . . . . þegar i bernsku . . . . . a ok hvat sem þeir . . . . . (br?)[ædr]nir ath . . . . þeir heria ꜳ . . . . . Milas h . . . . da ath.

← Eldre revisjon		Revisjonen fra 21. mai 2018 kl. 14:48
Linje 325:		Linje 325:


−	\|<ref>B 26 r</ref> <big>Riddari</big><ref>''Af det med'' Ridd. ''begyndende blad (26) er kun en smal strimmel nærmest ryggen bevaret, de her forekommende ord og orddele aftrykkes, spærrede, med teksten udfyldt efter'' D, ''som her beg. nyt kap. Hvor'' G ''har afvigelser af betydning fræmhæves dette.''</ref> Kvinatus sitr nú með hirðinni glaðr ok lítilátr við hvert <big>barn</big>, hann opnar sinn fésjóð ok gefr á tvær hendr [ok sparir eigi silfr<ref>[ok-silfr ''tilf.'' G.</ref>, ok hér af fær hann skjótt mikit lof, svó at náliga vildi svó hverr maðr sitja ok standa, sem hann vildi. <big>Nu kemur</big> þriði dagr jóla, gengr nú kóngrinn ok hans synir ok með þeim Kvinatus <big>til hinnar</big> mestu kirkju, ok fylgja þeim hertugar ok jarlar, barónar ok riddarar ok alt ríkisfólk. En <big>eptir þat bu[a]</big> skjaldsveinar hesta riddaranna Kvinatus ok Valterus, ok nú <big>herkl</big>æðast þeir ok taka sín glaðel ok skjǫldu ok stíga nú upp á sína <big>hesta</big>. Falete hét hestr Kvinatus, kynjaðr norðan um fjall, mikill sem fill <big>ok sterkr i</big> bardǫgum ok turnreiðum. Valterus er nú vel búinn ok hleypr upp á sinn góða hest <big>ok slik''t''</big> bróðir hans Villifer, ok ríðr út á vǫlluna með þeim. En <big>[k]eisari</big> ok drotning hans með ǫllu fólki ríkisins <big>vilia si[a]</big> þessa burtreið. Sem þeir vóru komnir svó á vǫllinn út, búa þeir sína <big>[h]esta</big> ok girða þá sterkliga, ok siðan ríðast þeir at, sem mest mega þeir hleypa<ref>hleypa G; hlaupa D.</ref>. Ok sem þeir mætast, setr <big>hvor sitt</big> spjót í annars skjǫld svó sterkliga, at enginn maðr þóttist sét hafa fyrr þvílíka atreið, því at skildirnir bentust sem þunn skífa, svó at þangat snerist hvolfit<ref>''Sål.'' G; hvelfit D.</ref>, sem at horfði manninum, ok brast í sundr spjótskaptit <big>fyri Kvinato</big>, en hann sat svó fast fyrir laginu, at hann bifaðist <big>hvergi</big> í sínum sǫðli. <big>Þa</big><ref>''Ordene'' hvergi Þa ''følger umiddelbart efter hinanden i'' B. ''At'' B ''som sædvanlig på mange andre steder forkorter, vil let ses.''</ref> mælti Kvinatus: „Vist ertu sterkr riddari, ok veit ek, at þitt <big>kapp unir</big> eigi svó búit, ok nú vil ek fá mér annat glaðel sterkara.“ Ok nú <big>bidr kongson hann</big> svó gera. Kvinatus velr nú þat skapt, sem sterkast fekk í allri <big>borginne. Þat</big> mátti enginn bera nema hinir sterkustu menn; ok með þetta skapt <big>ridr hann aptr</big> út á leikvǫllin. Ok nú ætla þeir sér í annan tima langt skeið, ok ríðr hvórr at ǫðrum, ok þeira hestar hlaupa svó flugliga, sem haukr ferr snarast soltinn eptir bráð,<ref>''Sml. [[Þiðreks saga af Bern - Viðga þáttr Velentssonar\|Þiðriks saga I, 164. (kap. 92)]]''</ref> <big>ok er þeir mætast</big>, leggr hvórr til annars af ǫllu afli í skjǫlduna. Glaðel kóngs<big>sonar brestur</big> nú sundr, en burtstǫng Kvinati gekk í gegnum skjǫldinn, ok af hans miklu afli seig niðr skjǫldrinn ok hlj<big>óp spiot[it] und[ir]</big> kóngsson ok af sǫðulbogann eptra, ok vegr Kvinatus hann upp <big>a spiótinu berandi</big> hann aptr af hestinum, sem spjótskaptit vanst til, ok <big>sidan kippir hann</big> at sér ok lætr Valterum aptr í sǫðulinn, svó listiliga sem <big>hefde alldri</big> hann af borit hann sínum hesti. En er þetta sér Villifer, snýr hann sínum <big>hesti at Kvi</big>nato, ok nú ríða þessir ágætu riddarar hvórr ǫðrum <big>i mót, ok</big> leggr hér hvórr í annars skjǫld með frábæru afli, svó at fyrir hvórum <big>tveggia</big> brast allr reiðinn, ok fǫlsuðust brjóstgjarðirnar, ístǫðin gengu í sundr ok gjarðirnar, ok barst hvórrtveggja aptr af sínum hesti, ok kómu standandi á jǫrð. Þá mælti Villifer til síns bróður: „Valteri,“ sagði hann, „hygg \|<ref>B 26 v</ref> <big>at</big><ref>''Efter'' at ''skimtes'' va, ''så at'' B ''sandsynligvs her har haft ordet'' Valteri.</ref> nú, hvat þessi ágæti riddari kann gjǫra. Nú veit ek at vísu, at mannligt afl vinnr hann eigi, svó eigi bili fyrri afl hestanna eðr þeira reiðingr, spjót eðr skildir en hans mikla afl ok fimleiki.“ Þá segir Valterus: „Þat kann henda,“ sagði hann, „at margir menn megi fá frábæran riddaraskap ok atgjǫrvi ok fylgir þar með hræsni ok metnaðr, kappgirni ok yfirboð, en þessum manni fylgja eigi þessir hlutir, því ek væri verðugr at mæta þessu hvórutveggja, en þessi riddari er svó kurteiss ok svó lítilátr, <big>hæve[skur]</big> ok hlutdeilinn, at hann vildi mér yfirkomnum ǫngva óvirðing gjǫra, ok <big>komumzt</big> ek í ǫngvum hlut nærri honum, ok nú girnist mitt hjarta með <big>hinne heit</big>ustu æði elskunnar at tempra félagskap við hann, ef <big>nockur er</big> þess vón, at ek kunni þat at fá. Þá svarar Kvinatus: „Þess girnist ek at <big>vera fe</big>lagi ok fylgðarmaðr ykkar beggja bræðra, ef ek kann þat fá.“ Þá sagði Villifer: „Með <big>þvi</big> móti geng ek til félags þessa, at Kvinatus sé í ǫllum hlutum jafn ok eigi lægri i sess ok <big>[s]æti ok</big> ǫllum rétti bæði í<ref>í G; ''udel.'' D.</ref> hirð míns fǫður ok hverjum stað ǫðrum en við.“ Ok þessu verðr <big>Vallte</big>rus nú feginn, ok leggja nú hendr sínar saman með fyrra skilorði til fullko<big>mins</big> félagskapar, ok hvert minnist til annars. Ok eptir þat segir <big>[s]o Kvi</big>natus: „Nú vil ek yðr kunnugt gjǫra mitt kyn; minn faðir heitir Romanus, er langan tima hefir <big>þionat</big> ykkrum fǫður, en mín móðir er Luciana, systir keisarans fǫður ykkar.“ Ok nú sem þeir <big>[h]eyra</big> þetta, verða þeir glaðir við ok ganga til síns frænda ok kyssa hann ok leid<big>a hann fyri sinn</big> fǫður ok segja honum, at þar er kominn hans systurson, ok minnist hann nú við sinn frænda, ok leiða hann í þat sæti, <big>sem fyrr var</big> honum skipat, ok á aðra hǫnd honum hvórr þeira bræðra, ok eru þeir nú glaðir ok skemta sér með margskonar gleðimálum, ok prófandi sér klerkadómligar listir, fyrst gramaticam, þar næst dialecticam, þá geometricam ok rhetoricam, þá musicam ok astronomiam, ok prófaðist svó, at í ǫllum þessum listum <big>er Kvinatus</big><ref>''I'' B ''står foran'' Kvinatus ''et'' t ''med dertil knyttet abbreviatur for'' -er (-ir) ''efterfulgt af þunktum; membranem synes således her at have haft en afvigende konstruktion. - Her sigtes til de 7 artes liberales, men arithmetica mangler. Jfr. foran (s. 13<sup>22-26/sup>), hvor Kirjalax i 7 år studerer liberales artes. Også helten i Bærings saga (Forns. Suðrl, s. 90) lærer'' „at spyrja ok svara af sjaufaldligri klerkdóms speki“. ''Disse 7 „af Romerne yndede idrætter“ bekrives udførlig i Petrs saga postola (Post. s. 57-58).''</ref> hvassastr: hann var ok versificator svó fróðr með gátum ok ǫllum háttum, at enginn meistari var hans líki í allri borginni: hann lék hljóðfæri allra handa yfir alla aðra meistara ok gjǫrði jafnan með lítilæti mǫrgum manni þar með fagra skemtan. Enginn var sá maðr meiri né minni, ungr né gamall, at eigi ynni honum sem sínum fǫður eðr <big>brædr, ok</big> hans dygð ok hæverska flytst víða um lǫnd. Allir þessir ungu menn ríða nú saman dagliga at fremja sínar <big>listir ok vei</big>ða dýr ok fugla. Ok nú skrifa ek af þeira atferð eigi fleira at <big>sinne ok vi</big>kjum sǫgunni í annan stað til þeira kónga ok kappa, sem bygðu norðr<big>álfu heimsins</big> ok við hljóta at koma þessa sǫgu.<ref>sǫgu. ''Her ender'' D. ''At'' B ''har indeholdt en fortsættelse, fremgår af de neden aftrykte rester af sidens 8 sidste linjer, hvorefter membranen ender defekt. Måske kunde man gætte på, at det er Miles, søn af den engelske helt Bevers, og muligvis hans broder Guion, som nu skal spille en rolle. Sml. Bevers saga (G. Cederschiöld, Fornsögur Suðrlanda).''</ref> . . . . vexti . . . . . tugr . . . . . þegar i bernsku . . . . . a ok hvat sem þeir . . . . . (br?)[ædr]nir ath . . . . þeir heria ꜳ . . . . . Milas h . . . . da ath.	+	\|<ref>B 26 r</ref> <big>Riddari</big><ref>''Af det med'' Ridd. ''begyndende blad (26) er kun en smal strimmel nærmest ryggen bevaret, de her forekommende ord og orddele aftrykkes, spærrede, med teksten udfyldt efter'' D, ''som her beg. nyt kap. Hvor'' G ''har afvigelser af betydning fræmhæves dette.''</ref> Kvinatus sitr nú með hirðinni glaðr ok lítilátr við hvert <big>barn</big>, hann opnar sinn fésjóð ok gefr á tvær hendr [ok sparir eigi silfr<ref>[ok-silfr ''tilf.'' G.</ref>, ok hér af fær hann skjótt mikit lof, svó at náliga vildi svó hverr maðr sitja ok standa, sem hann vildi. <big>Nu kemur</big> þriði dagr jóla, gengr nú kóngrinn ok hans synir ok með þeim Kvinatus <big>til hinnar</big> mestu kirkju, ok fylgja þeim hertugar ok jarlar, barónar ok riddarar ok alt ríkisfólk. En <big>eptir þat bu[a]</big> skjaldsveinar hesta riddaranna Kvinatus ok Valterus, ok nú <big>herkl</big>æðast þeir ok taka sín glaðel ok skjǫldu ok stíga nú upp á sína <big>hesta</big>. Falete hét hestr Kvinatus, kynjaðr norðan um fjall, mikill sem fill <big>ok sterkr i</big> bardǫgum ok turnreiðum. Valterus er nú vel búinn ok hleypr upp á sinn góða hest <big>ok slik''t''</big> bróðir hans Villifer, ok ríðr út á vǫlluna með þeim. En <big>[k]eisari</big> ok drotning hans með ǫllu fólki ríkisins <big>vilia si[a]</big> þessa burtreið. Sem þeir vóru komnir svó á vǫllinn út, búa þeir sína <big>[h]esta</big> ok girða þá sterkliga, ok siðan ríðast þeir at, sem mest mega þeir hleypa<ref>hleypa G; hlaupa D.</ref>. Ok sem þeir mætast, setr <big>hvor sitt</big> spjót í annars skjǫld svó sterkliga, at enginn maðr þóttist sét hafa fyrr þvílíka atreið, því at skildirnir bentust sem þunn skífa, svó at þangat snerist hvolfit<ref>''Sål.'' G; hvelfit D.</ref>, sem at horfði manninum, ok brast í sundr spjótskaptit <big>fyri Kvinato</big>, en hann sat svó fast fyrir laginu, at hann bifaðist <big>hvergi</big> í sínum sǫðli. <big>Þa</big><ref>''Ordene'' hvergi Þa ''følger umiddelbart efter hinanden i'' B. ''At'' B ''som sædvanlig på mange andre steder forkorter, vil let ses.''</ref> mælti Kvinatus: „Vist ertu sterkr riddari, ok veit ek, at þitt <big>kapp unir</big> eigi svó búit, ok nú vil ek fá mér annat glaðel sterkara.“ Ok nú <big>bidr kongson hann</big> svó gera. Kvinatus velr nú þat skapt, sem sterkast fekk í allri <big>borginne. Þat</big> mátti enginn bera nema hinir sterkustu menn; ok með þetta skapt <big>ridr hann aptr</big> út á leikvǫllin. Ok nú ætla þeir sér í annan tima langt skeið, ok ríðr hvórr at ǫðrum, ok þeira hestar hlaupa svó flugliga, sem haukr ferr snarast soltinn eptir bráð,<ref>''Sml. [[Þiðreks saga af Bern - Viðga þáttr Velentssonar\|Þiðriks saga I, 164. (kap. 92)]]''</ref> <big>ok er þeir mætast</big>, leggr hvórr til annars af ǫllu afli í skjǫlduna. Glaðel kóngs<big>sonar brestur</big> nú sundr, en burtstǫng Kvinati gekk í gegnum skjǫldinn, ok af hans miklu afli seig niðr skjǫldrinn ok hlj<big>óp spiot[it] und[ir]</big> kóngsson ok af sǫðulbogann eptra, ok vegr Kvinatus hann upp <big>a spiótinu berandi</big> hann aptr af hestinum, sem spjótskaptit vanst til, ok <big>sidan kippir hann</big> at sér ok lætr Valterum aptr í sǫðulinn, svó listiliga sem <big>hefde alldri</big> hann af borit hann sínum hesti. En er þetta sér Villifer, snýr hann sínum <big>hesti at Kvi</big>nato, ok nú ríða þessir ágætu riddarar hvórr ǫðrum <big>i mót, ok</big> leggr hér hvórr í annars skjǫld með frábæru afli, svó at fyrir hvórum <big>tveggia</big> brast allr reiðinn, ok fǫlsuðust brjóstgjarðirnar, ístǫðin gengu í sundr ok gjarðirnar, ok barst hvórrtveggja aptr af sínum hesti, ok kómu standandi á jǫrð. Þá mælti Villifer til síns bróður: „Valteri,“ sagði hann, „hygg \|<ref>B 26 v</ref> <big>at</big><ref>''Efter'' at ''skimtes'' va, ''så at'' B ''sandsynligvs her har haft ordet'' Valteri.</ref> nú, hvat þessi ágæti riddari kann gjǫra. Nú veit ek at vísu, at mannligt afl vinnr hann eigi, svó eigi bili fyrri afl hestanna eðr þeira reiðingr, spjót eðr skildir en hans mikla afl ok fimleiki.“ Þá segir Valterus: „Þat kann henda,“ sagði hann, „at margir menn megi fá frábæran riddaraskap ok atgjǫrvi ok fylgir þar með hræsni ok metnaðr, kappgirni ok yfirboð, en þessum manni fylgja eigi þessir hlutir, því ek væri verðugr at mæta þessu hvórutveggja, en þessi riddari er svó kurteiss ok svó lítilátr, <big>hæve[skur]</big> ok hlutdeilinn, at hann vildi mér yfirkomnum ǫngva óvirðing gjǫra, ok <big>komumzt</big> ek í ǫngvum hlut nærri honum, ok nú girnist mitt hjarta með <big>hinne heit</big>ustu æði elskunnar at tempra félagskap við hann, ef <big>nockur er</big> þess vón, at ek kunni þat at fá. Þá svarar Kvinatus: „Þess girnist ek at <big>vera fe</big>lagi ok fylgðarmaðr ykkar beggja bræðra, ef ek kann þat fá.“ Þá sagði Villifer: „Með <big>þvi</big> móti geng ek til félags þessa, at Kvinatus sé í ǫllum hlutum jafn ok eigi lægri i sess ok <big>[s]æti ok</big> ǫllum rétti bæði í<ref>í G; ''udel.'' D.</ref> hirð míns fǫður ok hverjum stað ǫðrum en við.“ Ok þessu verðr <big>Vallte</big>rus nú feginn, ok leggja nú hendr sínar saman með fyrra skilorði til fullko<big>mins</big> félagskapar, ok hvert minnist til annars. Ok eptir þat segir <big>[s]o Kvi</big>natus: „Nú vil ek yðr kunnugt gjǫra mitt kyn; minn faðir heitir Romanus, er langan tima hefir <big>þionat</big> ykkrum fǫður, en mín móðir er Luciana, systir keisarans fǫður ykkar.“ Ok nú sem þeir <big>[h]eyra</big> þetta, verða þeir glaðir við ok ganga til síns frænda ok kyssa hann ok leid<big>a hann fyri sinn</big> fǫður ok segja honum, at þar er kominn hans systurson, ok minnist hann nú við sinn frænda, ok leiða hann í þat sæti, <big>sem fyrr var</big> honum skipat, ok á aðra hǫnd honum hvórr þeira bræðra, ok eru þeir nú glaðir ok skemta sér með margskonar gleðimálum, ok prófandi sér klerkadómligar listir, fyrst gramaticam, þar næst dialecticam, þá geometricam ok rhetoricam, þá musicam ok astronomiam, ok prófaðist svó, at í ǫllum þessum listum <big>er Kvinatus</big><ref>''I'' B ''står foran'' Kvinatus ''et'' t ''med dertil knyttet abbreviatur for'' -er (-ir) ''efterfulgt af þunktum; membranem synes således her at have haft en afvigende konstruktion. - Her sigtes til de 7 artes liberales, men arithmetica mangler. Jfr. foran (s. 13<sup>22-26</sup>), hvor Kirjalax i 7 år studerer liberales artes. Også helten i Bærings saga (Forns. Suðrl, s. 90) lærer'' „at spyrja ok svara af sjaufaldligri klerkdóms speki“. ''Disse 7 „af Romerne yndede idrætter“ bekrives udførlig i Petrs saga postola (Post. s. 57-58).''</ref> hvassastr: hann var ok versificator svó fróðr með gátum ok ǫllum háttum, at enginn meistari var hans líki í allri borginni: hann lék hljóðfæri allra handa yfir alla aðra meistara ok gjǫrði jafnan með lítilæti mǫrgum manni þar með fagra skemtan. Enginn var sá maðr meiri né minni, ungr né gamall, at eigi ynni honum sem sínum fǫður eðr <big>brædr, ok</big> hans dygð ok hæverska flytst víða um lǫnd. Allir þessir ungu menn ríða nú saman dagliga at fremja sínar <big>listir ok vei</big>ða dýr ok fugla. Ok nú skrifa ek af þeira atferð eigi fleira at <big>sinne ok vi</big>kjum sǫgunni í annan stað til þeira kónga ok kappa, sem bygðu norðr<big>álfu heimsins</big> ok við hljóta at koma þessa sǫgu.<ref>sǫgu. ''Her ender'' D. ''At'' B ''har indeholdt en fortsættelse, fremgår af de neden aftrykte rester af sidens 8 sidste linjer, hvorefter membranen ender defekt. Måske kunde man gætte på, at det er Miles, søn af den engelske helt Bevers, og muligvis hans broder Guion, som nu skal spille en rolle. Sml. Bevers saga (G. Cederschiöld, Fornsögur Suðrlanda).''</ref> . . . . vexti . . . . . tugr . . . . . þegar i bernsku . . . . . a ok hvat sem þeir . . . . . (br?)[ædr]nir ath . . . . þeir heria ꜳ . . . . . Milas h . . . . da ath.

← Eldre revisjon		Revisjonen fra 21. mai 2018 kl. 11:05
Linje 389:		Linje 389:


−	[N]u hefr her at segia nockurar greinir<ref>af atburdum tilf. B.</ref> orostunnar. Kemr nu upp<ref>af ''tilf.'' B.</ref> heróp [af hvorumtveggium svo micit, at ef nockr hefdi þar verit þegiandi ok þenna gny heyrandi, væri hann þat ei þolandi, helldr skiott at giallte verdandi; her med beindu sin læte risarnir ok skrimlzen ok sa hin hvelle dvergmale, sem gall i haumrum þess fiallz, er þar stod nærri.<ref>''Sml. Alexanders saga s. 67<sup>4</sup> og navnlig Rómverja sögur (44 Prøver) s. 221-22; ''['udel.'' B.</ref> Her eptir hefzt<ref>''udel.'' B.</ref> skothrid svo akauf, at i loptinu matti ecki sia yf[ir] hernum utan spiot [ok spiur<ref>[''udel.'' B.; spivr A, ''d. v. s.'' spjǫr.</ref>, fleina [ok flette-skeptur,<ref>[''udel.'' B.</ref> ok svo þyckt<ref>þykt B; þyck A.</ref> fliuga nu fifurnar a fagra ski<font face="Old1NordicTimes" size="3">I</font>lldu ok gullbuna hialma, at af fidrinu<ref>fiodrum B.</ref> skeytana urdu þeir svo hvitir sem þeir hefdi stadit i h(ǫr)du<ref>hǫrdu D; hdu A; <font face="Old1NordicTimes" size="3">I</font>dru B.</ref> s[n]io-falle, ok svo micill þytr vard þar<ref>''udel.'' B.</ref> af i loptenu, sem þa er vind[r] kemr akafligazt vid sinu afle, ok nu ma [her fyri<ref>[f. þessu B.</ref> solen \|<ref>9 v</ref> eigi syna s[ina] geisla, ok svo gengr um tvær tidir<ref>stundir B.</ref> dagsens, ok svo micin skugga gerir<ref>þetta ''tilf.'' B.</ref> yfir hernum i loptenu, at náliga [giordizt myrkt sem um<ref>[gerizt . . af B.</ref> natt væri, ok [nu ser<ref>[veit B.</ref> eingen, hvert hann skytr, ok nu taka bogarnir at bresta, en skeyten at farazt, ok med þessu gefzt upp skothridin [um sider.<ref>[''udel.'' B.</ref> Dregur nu af hernum skuggan, ok tekr nu solen at [syna sin geisla,<ref>[skina B.</ref> ok [her eptir taka nu menn at bregda<ref>[eptir þetta bregda menn B.</ref> sverdum ok sauxum ok maurgum mæki. Grenia nu sverdin grimliga,<ref>gifurliga B.</ref> er þau ganga ur slidrunum, ok glitra nu gladliga yfir gaurpunum,<ref>kroppinum B.</ref> [ok gerdi nu hafan hliom i hialmunum,<ref>[''udel.'' B.</ref> skyfazt [i sundr<ref>[brátt B.</ref> skilldirnir, en skalmernar bresta,<ref>klofua B.</ref> ok þvi næst kliufaz<ref>klofna B.</ref> hausarnir, en henndr ok fætr fliuga<ref>fliug\|ga A; i burt ''tilf.'' B.</ref> af monnum; klædizt nu vaullren af afklofi<ref>af- ''udel.'' B.</ref> [skiallda ok hialma,<ref>[skialldanna B.</ref> en bukarnir<ref>z (''d. v. s.'' ok) ''tilf.'' A.</ref> þeckia iordina, [ok blod-fossarnir steypazt ur striupunum stridliga ok máttuliga i molld ok leir iardarenar; er hun nu þvi framar en oþyst, at hun fær eigi solgit sveitan, ok leiddizt hann i langar [bra]utir ok i læki stora.<ref>[''udel.'' B.</ref> Her umturna<ref>umturnar B.</ref> margz mannz aurlug,<ref>lif B.</ref> ok þær þriar, sem aurlaugunum styra, geta nu varla slitit svo skiott, aurlaugs þraduna, at eigi verdi þær sem skiotazt<ref>mega þær ''tilf.'' B.</ref> at skera hann<ref>''udel.'' B.</ref> helldr.<ref>''Lån fra Alexanders saga s. 79, ff., sml. 49<sub>22</sub> 141<sub>3</sub>.''</ref>	+	[N]u hefr her at segia nockurar greinir<ref>af atburdum tilf. B.</ref> orostunnar. Kemr nu upp<ref>af ''tilf.'' B.</ref> heróp [af hvorumtveggium svo micit, at ef nockr hefdi þar verit þegiandi ok þenna gny heyrandi, væri hann þat ei þolandi, helldr skiott at giallte verdandi; her med beindu sin læte risarnir ok skrimlzen ok sa hin hvelle dvergmale, sem gall i haumrum þess fiallz, er þar stod nærri.<ref>''Sml. Alexanders saga s. 67<sup>4</sup> og navnlig Rómverja sögur (44 Prøver) s. 221-22;'' [''udel.'' B.</ref> Her eptir hefzt<ref>''udel.'' B.</ref> skothrid svo akauf, at i loptinu matti ecki sia yf[ir] hernum utan spiot [ok spiur<ref>[''udel.'' B.; spivr A, ''d. v. s.'' spjǫr.</ref>, fleina [ok flette-skeptur,<ref>[''udel.'' B.</ref> ok svo þyckt<ref>þykt B; þyck A.</ref> fliuga nu fifurnar a fagra ski<font face="Old1NordicTimes" size="3">I</font>lldu ok gullbuna hialma, at af fidrinu<ref>fiodrum B.</ref> skeytana urdu þeir svo hvitir sem þeir hefdi stadit i h(ǫr)du<ref>hǫrdu D; hdu A; <font face="Old1NordicTimes" size="3">I</font>dru B.</ref> s[n]io-falle, ok svo micill þytr vard þar<ref>''udel.'' B.</ref> af i loptenu, sem þa er vind[r] kemr akafligazt vid sinu afle, ok nu ma [her fyri<ref>[f. þessu B.</ref> solen \|<ref>9 v</ref> eigi syna s[ina] geisla, ok svo gengr um tvær tidir<ref>stundir B.</ref> dagsens, ok svo micin skugga gerir<ref>þetta ''tilf.'' B.</ref> yfir hernum i loptenu, at náliga [giordizt myrkt sem um<ref>[gerizt . . af B.</ref> natt væri, ok [nu ser<ref>[veit B.</ref> eingen, hvert hann skytr, ok nu taka bogarnir at bresta, en skeyten at farazt, ok med þessu gefzt upp skothridin [um sider.<ref>[''udel.'' B.</ref> Dregur nu af hernum skuggan, ok tekr nu solen at [syna sin geisla,<ref>[skina B.</ref> ok [her eptir taka nu menn at bregda<ref>[eptir þetta bregda menn B.</ref> sverdum ok sauxum ok maurgum mæki. Grenia nu sverdin grimliga,<ref>gifurliga B.</ref> er þau ganga ur slidrunum, ok glitra nu gladliga yfir gaurpunum,<ref>kroppinum B.</ref> [ok gerdi nu hafan hliom i hialmunum,<ref>[''udel.'' B.</ref> skyfazt [i sundr<ref>[brátt B.</ref> skilldirnir, en skalmernar bresta,<ref>klofua B.</ref> ok þvi næst kliufaz<ref>klofna B.</ref> hausarnir, en henndr ok fætr fliuga<ref>fliug\|ga A; i burt ''tilf.'' B.</ref> af monnum; klædizt nu vaullren af afklofi<ref>af- ''udel.'' B.</ref> [skiallda ok hialma,<ref>[skialldanna B.</ref> en bukarnir<ref>z (''d. v. s.'' ok) ''tilf.'' A.</ref> þeckia iordina, [ok blod-fossarnir steypazt ur striupunum stridliga ok máttuliga i molld ok leir iardarenar; er hun nu þvi framar en oþyst, at hun fær eigi solgit sveitan, ok leiddizt hann i langar [bra]utir ok i læki stora.<ref>[''udel.'' B.</ref> Her umturna<ref>umturnar B.</ref> margz mannz aurlug,<ref>lif B.</ref> ok þær þriar, sem aurlaugunum styra, geta nu varla slitit svo skiott, aurlaugs þraduna, at eigi verdi þær sem skiotazt<ref>mega þær ''tilf.'' B.</ref> at skera hann<ref>''udel.'' B.</ref> helldr.<ref>''Lån fra Alexanders saga s. 79, ff., sml. 49<sub>22</sub> 141<sub>3</sub>.''</ref>

← Eldre revisjon		Revisjonen fra 21. mai 2018 kl. 10:00
Linje 215:		Linje 215:


−	[E]pter þat sem minni voru utdrukkin, hefur kongren svo sitt mal: „Nu hafi þer haufdingiar sed þenna skemtanar leik, sem riddarner hafa giort. Er nu profat um Kirialax son minn, hvat manne han ma verda. En med þvi at hann er ungr ok bernskr ok varla en komin til fullkomens þroska, þa hæfir honum þo hedan af at profa sinn krapt ok endrnyia sina orku ok dirfa sig svo vid dyra haufdingia. Kios nu son minn, hvort þu villt setiazt um kyrt, ok skal eg gefa þer þetta riki ok kvonga þig sæmiliga<ref>sæiliga A!</ref>, en eg skal þa vitia þess rikes, sem eg van mer sialfr til handa med minu sverdi, ok er þa likt sem þat gull ok gimsteinar, sem þar liggr saman, sem engen nytr, edr i iordu se folgit, þviat þinn kraptur, afl ok atgiorvi kemr þa fyri allz ecki. En ef þu villt kanna vidara verolldin''a''<ref>v''er''erolldin (!) A.</ref> ok fre[miazt] af frama verkum, þa skal eg giarna styrkia þig þar til med lidi ok skipum ok vopna a''fla''<ref>afla ''ved konjektur; ''ulæsl.'' A.</ref>, sem eg er framazt fangadr til.“ Nu svarar Kirialax<ref>''Her efter mgl. 1 blad'' A.</ref>: ~~Allar~~<ref>''Lakunen udfyldes, indtil'' B ''begynder, efter'' D ''(afskrift af'' A ''i mindre defekt tilstand).''</ref> yðar fortǫlur ok tillǫgur hefi ek nú um hríð heyrt, ok numit; er mér þat ok sama i brjósti búanda<ref>búandi D.</ref>, er ek á yðar eiginn þanka ok vitja formerki, sem er ann[ar]ra landa at vitja ok framandi herra ok hǫfþingja siði at kanna; eru hér í yðar ríki nógir einsetu múkar, þó ek undan gangi ok þeira flokk ekki fylli, en mér mun þat til frægðar ok frama verða, sem auðit verðr, ok mun ek í yðar ríki fyrst um sinn ei[gi] til langdvala halda, en yðar framboðinn styrk til fylgðar mér ok fǫruneytis mun ek þiggja.“ Kóngr tók vel hans andsvari ok fyrirætlan ok kvað honum bæði skyldu skip ok riddarar til reiðu vera, er í sínu ríki væri rǫskvastir ok reyndir at frækleik; sagðist kóngr ok gefa gott orlof hverjum, er þessa ferð fara vildi. Nú þakkar kóngsson fǫður sínum mǫrgum fǫgrum orðum, ok gleðjast hér yfir allir hǫfðingjar. Ok nú veitir kóngrinn sitt heimboð með stórum fjegjǫfum, presenterer hann hǫfðingjum borgir ok kastala, gull ok silfr, en riddurum gefr hann tígulig vápn ok<ref>''Her begynder fragmentet'' C, ''et skindblad, hvis forside er stærkt slidt og til dels ulæselig''.</ref> klæða búning. Síðan ferr hverr til síns heimilis.	+	[E]pter þat sem minni voru utdrukkin, hefur kongren svo sitt mal: „Nu hafi þer haufdingiar sed þenna skemtanar leik, sem riddarner hafa giort. Er nu profat um Kirialax son minn, hvat manne han ma verda. En med þvi at hann er ungr ok bernskr ok varla en komin til fullkomens þroska, þa hæfir honum þo hedan af at profa sinn krapt ok endrnyia sina orku ok dirfa sig svo vid dyra haufdingia. Kios nu son minn, hvort þu villt setiazt um kyrt, ok skal eg gefa þer þetta riki ok kvonga þig sæmiliga<ref>sæiliga A!</ref>, en eg skal þa vitia þess rikes, sem eg van mer sialfr til handa med minu sverdi, ok er þa likt sem þat gull ok gimsteinar, sem þar liggr saman, sem engen nytr, edr i iordu se folgit, þviat þinn kraptur, afl ok atgiorvi kemr þa fyri allz ecki. En ef þu villt kanna vidara verolldin''a''<ref>v''er''erolldin (!) A.</ref> ok fre[miazt] af frama verkum, þa skal eg giarna styrkia þig þar til med lidi ok skipum ok vopna a''fla''<ref>afla ''ved konjektur; ''ulæsl.'' A.</ref>, sem eg er framazt fangadr til.“ Nu svarar Kirialax<ref>''Her efter mgl. 1 blad'' A.</ref>: „Allar<ref>''Lakunen udfyldes, indtil'' B ''begynder, efter'' D ''(afskrift af'' A ''i mindre defekt tilstand).''</ref> yðar fortǫlur ok tillǫgur hefi ek nú um hríð heyrt, ok numit; er mér þat ok sama i brjósti búanda<ref>búandi D.</ref>, er ek á yðar eiginn þanka ok vitja formerki, sem er ann[ar]ra landa at vitja ok framandi herra ok hǫfþingja siði at kanna; eru hér í yðar ríki nógir einsetu múkar, þó ek undan gangi ok þeira flokk ekki fylli, en mér mun þat til frægðar ok frama verða, sem auðit verðr, ok mun ek í yðar ríki fyrst um sinn ei[gi] til langdvala halda, en yðar framboðinn styrk til fylgðar mér ok fǫruneytis mun ek þiggja.“ Kóngr tók vel hans andsvari ok fyrirætlan ok kvað honum bæði skyldu skip ok riddarar til reiðu vera, er í sínu ríki væri rǫskvastir ok reyndir at frækleik; sagðist kóngr ok gefa gott orlof hverjum, er þessa ferð fara vildi. Nú þakkar kóngsson fǫður sínum mǫrgum fǫgrum orðum, ok gleðjast hér yfir allir hǫfðingjar. Ok nú veitir kóngrinn sitt heimboð með stórum fjegjǫfum, presenterer hann hǫfðingjum borgir ok kastala, gull ok silfr, en riddurum gefr hann tígulig vápn ok<ref>''Her begynder fragmentet'' C, ''et skindblad, hvis forside er stærkt slidt og til dels ulæselig''.</ref> klæða búning. Síðan ferr hverr til síns heimilis.


Linje 365:		Linje 365:


−	[E]pter þat sem minni voru utdrukkin, hefur kongren svo sitt mal: „Nu hafi þer haufdingiar sed þenna skemtanar leik, sem riddarner hafa giort. Er nu profat um Kirialax son minn, hvat manne han ma verda. En med þvi at hann er ungr ok bernskr ok varla en komin til fullkomens þroska, þa hæfir honum þo hedan af at profa sinn krapt ok endrnyia sina orku ok dirfa sig svo vid dyra haufdingia. Kios nu son minn, hvort þu villt setiazt um kyrt, ok skal eg gefa þer þetta riki ok kvonga þig sæmiliga<ref>sæiliga A!</ref>, en eg skal þa vitia þess rikes, sem eg van mer sialfr til handa med minu sverdi, ok er þa likt sem þat gull ok gimsteinar, sem þar liggr saman, sem engen nytr, edr i iordu se folgit, þviat þinn kraptur, afl ok atgiorvi kemr þa fyri allz ecki. En ef þu villt kanna vidara verolldin''a''<ref>v''er''erolldin (!) A.</ref> ok fre[miazt] af frama verkum, þa skal eg giarna styrkia þig þar til med lidi ok skipum ok vopna a''fla''<ref>afla ''ved konjektur; ''ulæsl.'' A.</ref>, sem eg er framazt fangadr til.“ Nu svarar Kirialax<ref>''Her efter mgl. 1 blad'' A.</ref>: ~~Allar~~<ref>''Lakunen udfyldes, indtil'' B ''begynder, efter'' D ''(afskrift af'' A ''i mindre defekt tilstand).''</ref> yðar fortǫlur ok tillǫgur hefi ek nú um hríð heyrt, ok numit; er mér þat ok sama i brjósti búanda<ref>búandi D.</ref>, er ek á yðar eiginn þanka ok vitja formerki, sem er ann[ar]ra landa at vitja ok framandi herra ok hǫfþingja siði at kanna; eru hér í yðar ríki nógir einsetu múkar, þó ek undan gangi ok þeira flokk ekki fylli, en mér mun þat til frægðar ok frama verða, sem auðit verðr, ok mun ek í yðar ríki fyrst um sinn ei[gi] til langdvala halda, en yðar framboðinn styrk til fylgðar mér ok fǫruneytis mun ek þiggja.“ Kóngr tók vel hans andsvari ok fyrirætlan ok kvað honum bæði skyldu skip ok riddarar til reiðu vera, er í sínu ríki væri rǫskvastir ok reyndir at frækleik; sagðist kóngr ok gefa gott orlof hverjum, er þessa ferð fara vildi. Nú þakkar kóngsson fǫður sínum mǫrgum fǫgrum orðum, ok gleðjast hér yfir allir hǫfðingjar. Ok nú veitir kóngrinn sitt heimboð með stórum fjegjǫfum, presenterer hann hǫfðingjum borgir ok kastala, gull ok silfr, en riddurum gefr hann tígulig vápn ok<ref>''Her begynder fragmentet'' C, ''et skindblad, hvis forside er stærkt slidt og til dels ulæselig''. eda hesta herneskiu ok herligan C.</ref> klæða búning. Síðan ferr hverr<ref>heim C!</ref> til síns heimilis.	+	[E]pter þat sem minni voru utdrukkin, hefur kongren svo sitt mal: „Nu hafi þer haufdingiar sed þenna skemtanar leik, sem riddarner hafa giort. Er nu profat um Kirialax son minn, hvat manne han ma verda. En med þvi at hann er ungr ok bernskr ok varla en komin til fullkomens þroska, þa hæfir honum þo hedan af at profa sinn krapt ok endrnyia sina orku ok dirfa sig svo vid dyra haufdingia. Kios nu son minn, hvort þu villt setiazt um kyrt, ok skal eg gefa þer þetta riki ok kvonga þig sæmiliga<ref>sæiliga A!</ref>, en eg skal þa vitia þess rikes, sem eg van mer sialfr til handa med minu sverdi, ok er þa likt sem þat gull ok gimsteinar, sem þar liggr saman, sem engen nytr, edr i iordu se folgit, þviat þinn kraptur, afl ok atgiorvi kemr þa fyri allz ecki. En ef þu villt kanna vidara verolldin''a''<ref>v''er''erolldin (!) A.</ref> ok fre[miazt] af frama verkum, þa skal eg giarna styrkia þig þar til med lidi ok skipum ok vopna a''fla''<ref>afla ''ved konjektur; ''ulæsl.'' A.</ref>, sem eg er framazt fangadr til.“ Nu svarar Kirialax<ref>''Her efter mgl. 1 blad'' A.</ref>: „Allar<ref>''Lakunen udfyldes, indtil'' B ''begynder, efter'' D ''(afskrift af'' A ''i mindre defekt tilstand).''</ref> yðar fortǫlur ok tillǫgur hefi ek nú um hríð heyrt, ok numit; er mér þat ok sama i brjósti búanda<ref>búandi D.</ref>, er ek á yðar eiginn þanka ok vitja formerki, sem er ann[ar]ra landa at vitja ok framandi herra ok hǫfþingja siði at kanna; eru hér í yðar ríki nógir einsetu múkar, þó ek undan gangi ok þeira flokk ekki fylli, en mér mun þat til frægðar ok frama verða, sem auðit verðr, ok mun ek í yðar ríki fyrst um sinn ei[gi] til langdvala halda, en yðar framboðinn styrk til fylgðar mér ok fǫruneytis mun ek þiggja.“ Kóngr tók vel hans andsvari ok fyrirætlan ok kvað honum bæði skyldu skip ok riddarar til reiðu vera, er í sínu ríki væri rǫskvastir ok reyndir at frækleik; sagðist kóngr ok gefa gott orlof hverjum, er þessa ferð fara vildi. Nú þakkar kóngsson fǫður sínum mǫrgum fǫgrum orðum, ok gleðjast hér yfir allir hǫfðingjar. Ok nú veitir kóngrinn sitt heimboð með stórum fjegjǫfum, presenterer hann hǫfðingjum borgir ok kastala, gull ok silfr, en riddurum gefr hann tígulig vápn ok<ref>''Her begynder fragmentet'' C, ''et skindblad, hvis forside er stærkt slidt og til dels ulæselig''. eda hesta herneskiu ok herligan C.</ref> klæða búning. Síðan ferr hverr<ref>heim C!</ref> til síns heimilis.