Magnús saga hinn skamma - Revisjonshistorikk

Jesper på 20. apr. 2024 kl. 05:22

2024-04-20T05:22:13Z

Jesper på 18. apr. 2024 kl. 04:58

2024-04-18T04:58:47Z

Jesper på 15. apr. 2024 kl. 16:03

2024-04-15T16:03:04Z

Jesper på 14. apr. 2024 kl. 14:26

2024-04-14T14:26:13Z

Jesper på 14. apr. 2024 kl. 11:39

2024-04-14T11:39:56Z

Jesper på 14. apr. 2024 kl. 09:40

2024-04-14T09:40:09Z

August på 17. okt. 2019 kl. 16:30

2019-10-17T16:30:57Z

August på 20. aug. 2018 kl. 10:11

2018-08-20T10:11:44Z

August på 2. jun. 2018 kl. 08:05

2018-06-02T08:05:43Z

August: Magnús saga hinn skamma

2018-06-02T08:04:16Z

Magnús saga hinn skamma

Vis endringer

@@ Linje 3: / Linje 3: @@
 !align="center" valign="top" width="40%" | '''Velg språk''' !!align="center" valign="top" width="10%" | Norrønt !!align="center" valign="top" width="10%"| Islandsk !!align="center" valign="top" width="10%"| Norsk !!align="center" valign="top" width="10%"| Dansk !!align="center" valign="top" width="10%"| Svensk !!align="center" valign="top" width="10%"| Færøysk
 |-
-!  Denne teksten finnes på følgende språk ►!! [[Fil:Original.gif|32px|link=Magnús saga hin skamma]] !!  !!  !!  !!  !!
+!  Denne teksten finnes på følgende språk ►!! [[Fil:Original.gif|32px|link=Magnús saga hinn skamma]] !!  !!  !!  [[Fil:Dansk.gif|32px|link=Den korte saga om Sankt Magnus]] !!  !!
 |-
 |}

← Eldre revisjon		Revisjonen fra 18. apr. 2024 kl. 04:58
Linje 104:		Linje 104:
	Þá er Rögnvaldr kali jarl, systurson ens helga Magnúss jarls, var kominn til ríkis í Orkneyjum ok settist um kyrt, þá lèt hann marka grundvöll til Magnús-kirkju í Kirkjuvági, ok fèkk smiði til; ok gekk sú smíð bæði vel ok skjótt; ok er þat ágæt smíð ok vel vandað. Síðan var þangat fluttr heilagr dómr Magnúss jarls, ok verða þar margar jarteinir at hans helgum dómi. Þar er nú ok biskups-stóll, sá er fyrr var at Krists-kirkju í Byrgis-hèráði.		Þá er Rögnvaldr kali jarl, systurson ens helga Magnúss jarls, var kominn til ríkis í Orkneyjum ok settist um kyrt, þá lèt hann marka grundvöll til Magnús-kirkju í Kirkjuvági, ok fèkk smiði til; ok gekk sú smíð bæði vel ok skjótt; ok er þat ágæt smíð ok vel vandað. Síðan var þangat fluttr heilagr dómr Magnúss jarls, ok verða þar margar jarteinir at hans helgum dómi. Þar er nú ok biskups-stóll, sá er fyrr var at Krists-kirkju í Byrgis-hèráði.

−	Maðr hèt Eldjárn ok var Varðason; hann átti konu ok mart barna, ok bjó norðr í Kelduhverfi.<ref>A place in Iceland, in Þíngeyjar Þíng, in the north of the island.</ref> En í hallæri miklu þá varð hann fátækr ok vanheilsufullr, svá at hann mátti eigi sjálf-bjarga verða; ok með svá litlum mætti varð hann, at hann mátti eigi ganga, ok var ekit milli bæja. Þat var eptir Páska um várit, at honum var ekit Fimtadag<ref>''i. e.'' Thursday.</ref> ok Föstudag ok Laugardag, ok hafði enga fæðslu. Hann kom at nóni Laugardag þar sem prestr bjó, ok var þar um nóttina. Ok um morgininn, er menn fóru til óttu-söngs, bað hann, at hann skyldi bera til kirkju; ok þat var gjört. Eptir óttu-sönginn fóru menn inn milli tíða. En hann lá úti þar sem um hann var búit; var hann þá svá mátt-lítill, at hann ætlaði þá mundu yfir lyka. Honum kom þat ok í hug, hverr verit hafði fyrr hagr hans, þá er hann átti fè þetta allt saman; ok bæn sú, er hann baðst fyrir, fèll honum svá nærr, at hann komst við mjök. Þá tók hann ok hèt sex dægra föstu, ef guð gæfi honum nokkura heilsu; þeirri föstu hèt hann bæði fyrir Ólafs-messu ok Magnúss-messu. Þá er hann hafði mælt fyrir heiti sínu, fóru menn til tíða, ok söng prestr messu. Þá er lesinn var pistill, sofnaði hann; en þeir er hjá vóru hugðu hann andast mundu. Í svefninum bar sýn fyrir hann, at hann þóttist sjá ljós mikit innar í sönghúsit, en þat fór útar til hans. Hann sá með ljósinu mann fríðan, ok sá mælti til hans: “Eldjárn!” kvað hann, “máttú lítið nú?” Hann þóttist svara: “Svá þykki mèr; en þó má vera, at þat sè eigi. En hverr ertú?” Hann svarar: “Hèr er enn helgi Magnús jarl Erlendsson. Viltú heill verða?” Hann svarar: “Vilda ek.” [Hinn svarar]: “Ólafr konúngr enn helgi heyrði bæn þína ok heit þat, er þú hèzt á okkr til heilsu-bótar þèr. En hann sendi mik híngat, at gefa þèr heilsu; þvíat kona hèt á hann vestr í Fjörðum, ok fór hann þangat at gjöra hana heila.” Þá tók Magnús jarl at fara höndum um hann; en hann vaknaði þá er upp var hafit guðspjall. Hann mælti við þá menn er næstir vóru, at þeir reisti hann upp. En þeir svöruðu: “Hví mundu vèr reisa þik upp, er þú mátt þèr ekki?” Hann svarar: “Ek ~~setla~~ mik nú heilan.” Þeir tóku til hans, ok reistu hann á fætr; ok stóð hann um allt guðspjallit, ok svá um alla messuna þaðan í frá. Eptir messu gekk hann innarr at presti, ok segir jarteinina, hversu guð hafði gefit honum heilsu. En allir lofuðu guð fyrir þá miskunn, er hann [hafði] þeim veitt fyrir verðleika ens helga Magnúss jarls. Hann árni oss miskunnar ok synda-lausnar við Drottinn várn Jesum Christum, er með Feðr ok Helgum Anda lifir ok ríkir guð um allar aldir. Amen.	+	Maðr hèt Eldjárn ok var Varðason; hann átti konu ok mart barna, ok bjó norðr í Kelduhverfi.<ref>A place in Iceland, in Þíngeyjar Þíng, in the north of the island.</ref> En í hallæri miklu þá varð hann fátækr ok vanheilsufullr, svá at hann mátti eigi sjálf-bjarga verða; ok með svá litlum mætti varð hann, at hann mátti eigi ganga, ok var ekit milli bæja. Þat var eptir Páska um várit, at honum var ekit Fimtadag<ref>''i. e.'' Thursday.</ref> ok Föstudag ok Laugardag, ok hafði enga fæðslu. Hann kom at nóni Laugardag þar sem prestr bjó, ok var þar um nóttina. Ok um morgininn, er menn fóru til óttu-söngs, bað hann, at hann skyldi bera til kirkju; ok þat var gjört. Eptir óttu-sönginn fóru menn inn milli tíða. En hann lá úti þar sem um hann var búit; var hann þá svá mátt-lítill, at hann ætlaði þá mundu yfir lyka. Honum kom þat ok í hug, hverr verit hafði fyrr hagr hans, þá er hann átti fè þetta allt saman; ok bæn sú, er hann baðst fyrir, fèll honum svá nærr, at hann komst við mjök. Þá tók hann ok hèt sex dægra föstu, ef guð gæfi honum nokkura heilsu; þeirri föstu hèt hann bæði fyrir Ólafs-messu ok Magnúss-messu. Þá er hann hafði mælt fyrir heiti sínu, fóru menn til tíða, ok söng prestr messu. Þá er lesinn var pistill, sofnaði hann; en þeir er hjá vóru hugðu hann andast mundu. Í svefninum bar sýn fyrir hann, at hann þóttist sjá ljós mikit innar í sönghúsit, en þat fór útar til hans. Hann sá með ljósinu mann fríðan, ok sá mælti til hans: “Eldjárn!” kvað hann, “máttú lítið nú?” Hann þóttist svara: “Svá þykki mèr; en þó má vera, at þat sè eigi. En hverr ertú?” Hann svarar: “Hèr er enn helgi Magnús jarl Erlendsson. Viltú heill verða?” Hann svarar: “Vilda ek.” [Hinn svarar]: “Ólafr konúngr enn helgi heyrði bæn þína ok heit þat, er þú hèzt á okkr til heilsu-bótar þèr. En hann sendi mik híngat, at gefa þèr heilsu; þvíat kona hèt á hann vestr í Fjörðum, ok fór hann þangat at gjöra hana heila.” Þá tók Magnús jarl at fara höndum um hann; en hann vaknaði þá er upp var hafit guðspjall. Hann mælti við þá menn er næstir vóru, at þeir reisti hann upp. En þeir svöruðu: “Hví mundu vèr reisa þik upp, er þú mátt þèr ekki?” Hann svarar: “Ek ætla mik nú heilan.” Þeir tóku til hans, ok reistu hann á fætr; ok stóð hann um allt guðspjallit, ok svá um alla messuna þaðan í frá. Eptir messu gekk hann innarr at presti, ok segir jarteinina, hversu guð hafði gefit honum heilsu. En allir lofuðu guð fyrir þá miskunn, er hann [hafði] þeim veitt fyrir verðleika ens helga Magnúss jarls. Hann árni oss miskunnar ok synda-lausnar við Drottinn várn Jesum Christum, er með Feðr ok Helgum Anda lifir ok ríkir guð um allar aldir. Amen.

@@ Linje 72: / Linje 72: @@
 '''16.''' Eptir líflát Magnúss jarls tók Hákon ríki allt undir sik; lèt hann þá alla menn ganga til eiða við sik ok trúnaðar þá sem áðr höfðu þjónat Magnúsi jarli; gjörðist hann þá höfðíngi mikill. Hann hafði álög stór við þá menn, sem honum þóttu mest í móti sèr verit hafa í skiptum þeirra frænda. Nokkurum vetrum síðarr fór hann ór landi út til Róms, ok tók þar lausn sinna mála af páfanum. Í þeirri ferð fór hann út til Jórsala, ok sótti helga dóma, ok laugaðist í ánni Jórdan, sem síðr er til pálmara. Eptir þat kom hann heim í ríki sitt. Hann gjörðist þá stjórnsamr ok friðaði vel ríkit. Setti hann þá ný lög, ok tók við slíkt at vaxa vinsæld hans. Kom þá svá, at Orkneyíngar stunduðu á ekki annat en at hafa Hákon jarl at höfðíngja yfir [sik] ok hans afkvæmi.
-Bergfinnr Starrason<ref>Skatason, Orkn. S., l. c.</ref> hèt bóndi norðan af Hja[l]tlandi, hann var sjónlauss ok fór suðr til Orkneyja ok vakti hjá leiði ens helga Magnúss jarls. Með honum vöktu tveir menn; hèt annarr Sigurðr en annarr Þorbjörn; þeir vóru báðir kryplíngar. Enn helgi Magnús jarl sýndist þeim öllum ok gjörði þá alheila. Enn vöktu xxiij. [menn]<ref>Wanting in Cd.</ref> at leiði Magnúss jarls ok fengu allir bót meina sinna.
+Bergfinnr Starrason<ref>Skatason, Orkn. S., l. c.</ref> hèt bóndi norðan af Hja[l]tlandi, hann var sjónlauss ok fór suðr til Orkneyja ok vakti hjá leiði ens helga Magnúss jarls. Með honum vöktu tveir menn; hèt annarr Sigurðr en annarr Þorbjörn; þeir vóru báðir kryplíngar. Enn helgi Magnús jarl sýndist þeim öllum ok gjörði þá alheila. Enn vöktu xxiiij. [menn]<ref>Wanting in Cd.</ref> at leiði Magnúss jarls ok fengu allir bót meina sinna.
 Margir menn töluðu þat fyrir Vilhjálmi biskupi, ok eggjuðu hann á, at ræða um við Pál Hákonarson, er þá rèð fyrir Eyjunum eptir föður sinn, at hann legði leyfi til at upp væri tekinn ór jörðu heilagr dómr Magnúss jarls, en biskup tók því þúngliga. Opt var hann í draumum á mintr, at hann lèti sèr skiljast um helgi jarls, ok vildi hann þó eigi trúa. Síðan kom svá, at hann [varð] knúinn til með bardögum guðligum, at vegsama jarteinir ok heilagleik Magnúss jarls.

← Eldre revisjon		Revisjonen fra 14. apr. 2024 kl. 14:26
Linje 59:		Linje 59:


−	'''13.''' Þá er Magnús jarl var til dauða dæmdr bauð Hákon jarl merkis-manni sínum, er Ófeigr hèt, at höggva Magnús jarl; þá neitaði hann því með mikilli reiði. Þá nauðgaði hann til steikara sinn, er Lífólfr hèt; er þá tók hann at gráta hástöfum. Þá mælti Magnús jarl: “Eigi skaltú gráta,” segir hann, “þat er ókarlmannligt, en frægð er at vinna slík[t]. Verðú með staðföstum hug; því at þú skalt hafa klæði ok vápn mín, sem siðr ok lög eru enna fyrri manna. Eigi skaltú hræðast; þvíat þú gjörir þetta nauðigr; ok sá er þik nauðgar til þessa, misgjörir meirr en þú.” Síðan fór hann af kyrtlinum, ok gaf honum, ok bað sèr leyfis at biðjast fyrir; ok þat var honum veitt. Hann fèll þá allr til jarðar, ok gaf sik guði, ok fórnfærði sik svá honum. Ok eigi at eins bað hann fyrir sèr ok vinum sínum, heldr ok fyrir úvinum sínum ok banamönnum; ok fyrir-gaf þeim af öllum hug þat sem þeir misgjörðu við hann; ok játaði af öllum hug misverka sinn fyrir guði; ok bað þá af sèr þvást í úthellíngu blóðs síns; ok fal önd sína guði á hendi; ok bað hann engla sína senda í mót honum, ok færa hana til ennar himnesku Paradísar. En þá er hann var leiddr til höggs, mælti hann við Lífólf: “Stattú fyrir mèr, ok högg mik í höfuð; þvíat þat sómir eigi, at höggva höfðíngja sem þjófa. Styrkstú, aumr maðr, ok óttast eigi; þvíat ek bað guð, at hann líkni þèr.” Síðan signdi hann sik, ok laut undir höggit; ok var högginn í mitt höfuðit eitt högg; ok leið svá af heiminum til guðs. Sá staðr, er Magnús jarl var höggvinn, var grýttr ok mosóttr. En litlu síðarr birtust verðleikar hans fyrir guði, svá at þar var fagr völlr, ok hann öðlaðist fegrð ok grænleik Paradísar, þeirrar er kallast jörð lifandi manna. Þar var síðan kirkja gjör. Hákon jarl leyfði at líkami Magnúss jarls væri til kirkju færðr.	+	'''13.''' Þá er Magnús jarl var til dauða dæmdr bauð Hákon jarl merkis-manni sínum, er Ófeigr hèt, at höggva Magnús jarl; þá neitaði hann því með mikilli reiði. Þá nauðgaði hann til steikara sinn, er Lífólfr hèt; er þá tók hann at gráta hástöfum. Þá mælti Magnús jarl: “Eigi skaltú gráta,” segir hann, “þat er ókarlmannligt, en frægð er at vinna slík[t]. Verðú með staðföstum hug; því at þú skalt hafa klæði ok vápn mín, sem siðr ok lög eru enna fyrri manna. Eigi skaltú hræðast; þvíat þú gjörir þetta nauðigr; ok sá er þik nauðgar til þessa, misgjörir meirr en þú.” Síðan fór hann af kyrtlinum, ok gaf honum, ok bað sèr leyfis at biðjast fyrir; ok þat var honum veitt. Hann fèll þá allr til jarðar, ok gaf sik guði, ok fórnfærði sik svá honum. Ok eigi at eins bað hann fyrir sèr ok vinum sínum, heldr ok fyrir úvinum sínum ok banamönnum; ok fyrir-gaf þeim af öllum hug þat sem þeir misgjörðu við hann; ok játaði af öllum hug misverka sinn fyrir guði; ok bað þá af sèr þvást í úthellíngu blóðs síns; ok fal önd sína guði á hendi; ok bað hann engla sína senda í mót honum, ok færa hana til ennar himnesku Paradísar. En þá er hann var leiddr til höggs, mælti hann við Lífólf: “Stattú fyrir mèr, ok högg mik í höfuð; þvíat þat sómir eigi, at höggva höfðíngja sem þjófa. Styrkstú, aumr maðr, ok óttast eigi; þvíat ek bað guð, at hann líkni þèr.” Síðan signdi hann sik, ok laut undir höggit; ok var högginn í mitt höfuðit eitt högg; ok leið svá af heiminum til guðs. Sá staðr, er Magnús jarl var höggvinn, var grýttr ok mosóttr. En litlu síðarr birtust verðleikar hans fyrir guði, svá at þar var fagr völlr, ok hann öðlaðist fegrð ok grænleik Paradísar, þeirrar er kallast jörð lifandi manna. Þar var síðan kirkja gjör. Hákon jarl leyfði eigi at líkami Magnúss jarls væri til kirkju færðr.

← Eldre revisjon		Revisjonen fra 14. apr. 2024 kl. 11:39
Linje 53:		Linje 53:


−	'''11.''' Nú er Magnús jarl sá ferð Hákonar jarls, ok þat, at hann hafði átta skip, þóttust þeir vita, at hann mundi um svik búa. Fór Magnús jarl upp á eyna með allt lið sitt, ok til kirkju, ok var þar um nóttina. Menn hans buðu (at) verja hann. En hann svaraði: “Eigi vil ek leggja líf yðvart í háska fyrir mik; ok ef eigi verðr friðr settr með okkr frændum, þat verði sem guð hefir fyrir ætlað.” Mönnum hans þótti þá sannast, þat sem hann hafði sagt þeim þá er boðinn fèll at þeim. En af því at hann vissi fyrir um lífs-stundir sínar, hvárt sem þat var af hug-speki hans, eðr guðligri vitran, þá vildi hann eigi flýja fund úvina sinna; sótti hann ok fyrir trú sakir til kirkju, ok baðst þar fyrir vandvirkliga, ok fal sik guði á hendi. Um morguninn gèkk hann ór kirkju við þriðja mann út á eyna til sjófar í nokkut leyni, ok baðst þar fyrir til guðs. Svá segja sumir menn, at Magnús jarl lèti segja sèr messu áðr hann gèkk frá kirkjunni ok tæki ''Corpus ~~Domuni~~''.	+	'''11.''' Nú er Magnús jarl sá ferð Hákonar jarls, ok þat, at hann hafði átta skip, þóttust þeir vita, at hann mundi um svik búa. Fór Magnús jarl upp á eyna með allt lið sitt, ok til kirkju, ok var þar um nóttina. Menn hans buðu (at) verja hann. En hann svaraði: “Eigi vil ek leggja líf yðvart í háska fyrir mik; ok ef eigi verðr friðr settr með okkr frændum, þat verði sem guð hefir fyrir ætlað.” Mönnum hans þótti þá sannast, þat sem hann hafði sagt þeim þá er boðinn fèll at þeim. En af því at hann vissi fyrir um lífs-stundir sínar, hvárt sem þat var af hug-speki hans, eðr guðligri vitran, þá vildi hann eigi flýja fund úvina sinna; sótti hann ok fyrir trú sakir til kirkju, ok baðst þar fyrir vandvirkliga, ok fal sik guði á hendi. Um morguninn gèkk hann ór kirkju við þriðja mann út á eyna til sjófar í nokkut leyni, ok baðst þar fyrir til guðs. Svá segja sumir menn, at Magnús jarl lèti segja sèr messu áðr hann gèkk frá kirkjunni ok tæki ''Corpus Domini''.

← Eldre revisjon		Revisjonen fra 14. apr. 2024 kl. 09:40
Linje 47:		Linje 47:


−	'''9.''' Eptir Páska bjoggust þeir til þessar ferðar. Svá er sagt, at Magnús jarl stefndi til sín öllum enum beztum mönnum, er vóru í ríki hans, ok þeir sem honum þóttu líkastir til at bæta um með þeim. Ok er hann var búinn, hèlt hann til Egils-eyjar; ok reru í logni. Þá bar svá til, at boði reis hjá skipi því, er jarl stýrði, ok fèll yfir skipit, ok í skutinn þar sem hann sat. Menn undruðust þetta, þar sem engi maðr vissi ván til, at þar hefði fallit, ok djúp var undir. Jarl mælti: “Eigi er þat undarligt, þótt þèr undrist þenna atburð, sem svá fáheyrðr er. En þat er mitt hugboð, at sjá atburðr birti fyrir líflát mitt. Kann nú vera, at þat komi fram, sem fyrir var spáð, at sonr Páls mundi mikinn glæp vinna. Skulum vèr svá hugsa várt mál,” segir hann, “at Hákon frændi minn búi eigi um heilt við oss.” Menn jarls urðu við orð hans ok báðu hann gæta lífs síns, ok fara eigi á fund Hákonar jarls. Hann svarar: “At vísu skal ek fara. Verði allt at guðs vilja um ferð vára.”	+	'''9.''' Eptir Páska bjoggust þeir til þessar ferðar. Svá er sagt, at Magnús jarl stefndi til sín öllum enum beztum mönnum, er vóru í ríki hans, ok þeir sem honum þóttu líkastir til at bæta um með þeim. Ok er hann var búinn, hèlt hann til Egils-eyjar; ok reru í logni. Þá bar svá til, at boði reis hjá skipi því, er jarl stýrði, ok fèll yfir skipit, ok í skutinn þar sem hann sat. Menn undruðust þetta, þar sem engi maðr vissi ván til, at þar hefði fallit, ok djúp var undir. Jarl mælti: “Eigi er þat undarligt, þótt þèr undrist þenna atburð, sem svá fáheyrðr er. En þat er mitt hugboð, at sjá atburðr birti fyrir líflát mitt. Kann nú vera, at þat komi fram, sem fyrir var spáð, at sonr Páls mundi mikinn glæp vinna. Skulum vèr svá hugsa várt mál,” segir hann, “at Hákon frændi minn búi eigi um heilt við oss.” Menn jarls urðu hryggvir við orð hans ok báðu hann gæta lífs síns, ok fara eigi á fund Hákonar jarls. Hann svarar: “At vísu skal ek fara. Verði allt at guðs vilja um ferð vára.”

← Eldre revisjon		Revisjonen fra 17. okt. 2019 kl. 16:30
Linje 8:		Linje 8:


−	<center>'''[[Heilagra Manna Sögur]]'''	+	<center>'''[[Heilagra Manna Sögur#Andre helgensagaer\|Heilagra Manna Sögur]]'''

← Eldre revisjon		Revisjonen fra 20. aug. 2018 kl. 10:11
Linje 32:		Linje 32:


−	'''4.''' Magnús konúngr hafði gjört Magnús Erlendsson skutil-svein sinn ok þjónaði hann jafnan at konúngs borði. En eptir bardagann lagði konúngrinn á hann fæð mikla, ok kallar hann þar údrengiliga hafa farit. Þat var eina nótt, þá er konúngrinn lá við Skotland, at Magnús Erlendsson hljóp í brott af skipi, þá er honum þótti helzt færi at flýja frá konúnginum. Hann svamm til lands, ok hljóp til skógar, ok var í línklæðum einum. Hann drap fæti, ok skeindist á fætinum, er hann var berfættr, ok mátti þá eigi lengra fara. En svá hafði hann búit um rúm sitt, at svá sýndist sem maðr lægi þar. Hann kom þar at trè einu miklu, ok fór upp í limar þess, ok batt um fót sèr, ok leyndist þar í limunum um stund. En um daginn eptir, er menn gengu til borðs á konúngs-skipinu, spurði konúngrinn hvar Magnús Erlendsson væri. Honum var sagt, at hann svæfi í hvílunni. Konúngrinn bað þá vekja hann; ok kvað til mundu bera fleira en svefn einnsaman, er hann lá lengr en hann var vanr. En er til rúmsins var komit, þá var hans saknat; ok bað konúngrinn leita hans, ok lèt leysa eptir honum sporhunda. En er sporhundarnir vóru lausir látnir, leituðu þeir á sporin, ok runnu til skógar, ok kómu at trè því, er Magnús var í limum uppi. Þá rann einn hundrinn í hríng um trèit, ok gó. Magnús hafði trèkefli í hendi sèr, ok kastaði til hundsins, ok kom á síðuna; en hundrinn lagði halann millum fóta sèr, ok hljóp til skipa, ok þar aðrir eptir. Fundu konúngs-menn eigi Magnús. Leyndist hann um hríð á skógum; ok kom um síðir í hirð Melkólms Skota-konúngs, ok dvaldist þar um hríð, en stundum á Bretlandi með biskupi nokkurum. Þá var hann enn á Englandi í ymsum stöðum<ref>&#~~322dum~~, Cd. (= löndum.)</ref> með vinum sínum, ok kom ekki til Orkneyja meðan Magnús konúngr lifði.	+	'''4.''' Magnús konúngr hafði gjört Magnús Erlendsson skutil-svein sinn ok þjónaði hann jafnan at konúngs borði. En eptir bardagann lagði konúngrinn á hann fæð mikla, ok kallar hann þar údrengiliga hafa farit. Þat var eina nótt, þá er konúngrinn lá við Skotland, at Magnús Erlendsson hljóp í brott af skipi, þá er honum þótti helzt færi at flýja frá konúnginum. Hann svamm til lands, ok hljóp til skógar, ok var í línklæðum einum. Hann drap fæti, ok skeindist á fætinum, er hann var berfættr, ok mátti þá eigi lengra fara. En svá hafði hann búit um rúm sitt, at svá sýndist sem maðr lægi þar. Hann kom þar at trè einu miklu, ok fór upp í limar þess, ok batt um fót sèr, ok leyndist þar í limunum um stund. En um daginn eptir, er menn gengu til borðs á konúngs-skipinu, spurði konúngrinn hvar Magnús Erlendsson væri. Honum var sagt, at hann svæfi í hvílunni. Konúngrinn bað þá vekja hann; ok kvað til mundu bera fleira en svefn einnsaman, er hann lá lengr en hann var vanr. En er til rúmsins var komit, þá var hans saknat; ok bað konúngrinn leita hans, ok lèt leysa eptir honum sporhunda. En er sporhundarnir vóru lausir látnir, leituðu þeir á sporin, ok runnu til skógar, ok kómu at trè því, er Magnús var í limum uppi. Þá rann einn hundrinn í hríng um trèit, ok gó. Magnús hafði trèkefli í hendi sèr, ok kastaði til hundsins, ok kom á síðuna; en hundrinn lagði halann millum fóta sèr, ok hljóp til skipa, ok þar aðrir eptir. Fundu konúngs-menn eigi Magnús. Leyndist hann um hríð á skógum; ok kom um síðir í hirð Melkólms Skota-konúngs, ok dvaldist þar um hríð, en stundum á Bretlandi með biskupi nokkurum. Þá var hann enn á Englandi í ymsum stöðum<ref>łdum, Cd. (= löndum.)</ref> með vinum sínum, ok kom ekki til Orkneyja meðan Magnús konúngr lifði.