JJ.Sandal: Skíðaríma

2013-01-11T21:44:07Z

Skíðaríma

Ny side

{| class="toccolours" border="1" width="100%" cellpadding="4" style="border-collapse:collapse"
|- style="background-color:#e9e9e9"
!align="center" valign="top" width="40%" | '''Velg språk''' !!align="center" valign="top" width="10%" | Norrønt !!align="center" valign="top" width="10%"| Islandsk !!align="center" valign="top" width="10%"| Norsk !!align="center" valign="top" width="10%"| Dansk !!align="center" valign="top" width="10%"| Svensk !!align="center" valign="top" width="10%"| Færøysk
|-
! Denne teksten finnes i flere utgaver på følgende språk ► !! [[Fil:Original.gif|32px|link=Skíðaríma]] !! !! [[Fil:Norsk.gif|32px|link=Skiderimet (Solfrid Vestli)]] !! !! !!
|-
|}

<center>'''[[Carmina Scaldica]]'''

Udvalg af norske og islandske skjaldekvad ved [[Finnur Jónsson]] G.E.C. Gads Forlag - København 1929

<big>Einar fóstri '''Skíðaríma'''</big></center>

<blockquote>1.
 Mér er ekki um mansöng greitt,
 minstan tel eg það greiða,
 því mér þikkir öllum eitt
 af því gamni leiða.

 2.
 Yngismenn vilja ungar frúr
 í aldingarðinn tæla,
 feta þar ekki fljóðin úr,
 flest er gört til væla.

 3.
 Komi upp nökkur kvæðin fín
 af kátum silkihrundum,
 kalla þær sé kveðið til sín
 af kærleiks elskufundum.

 4.
 Ekki sómir ammors vess
 öllum bauga skorðum,
 gengur mörgum gaman til þess,
 að gylla þær í orðum.

 5.
 Látum heldur leika tenn
 á litlum ævintýrum,
 þá munu geta vór góðir menn
 hjá gullaðs skorðum dýrum.

 6.
 Fjölnis áttig fornan bát,
 sem flaut í óðar ranni,
 þar var skrifuð á skemtan kát
 af Skíða göngumanni.

 7.
 Hann ólz upp í Hítardal,
 hár á ungum aldri,
 það er hvorki skrum né skjal
 skrifað af menja Baldri.

 8.
 Manna hæstur, mjór sem þvengr,
 miklar hendur og síðar,
 þó var upp af kryppu kengr,
 og krummur harðla víðar.

 9.
 Skeggið þunt og skakkar tenn,
 skotið út kinna beinum,
 djarfmæltur við dánumenn,
 drjúgum hvass í greinum.

 10.
 Skreppu átti hann Skíði sér
 og skónál harðla prúða,
 þar með enn, sem int var mér,
 allan skreppu skrúða.

 11.
 Hér með á hann sér stóran staf
 og stæltan brodd með hólki;
 maðrinn kunni máttar skraf,
 misjafnt þekkur fólki.

 12.
 Húsgang réð um allan aldr
 æfi sinnar þreyta,
 öngva menn fann auðar Baldr
 í orðum sínum neyta.

 13.
 Hirzlu átti halrinn sér
 heldur innan feita,
 úr máta stór og mikil er,
 má hún því Smjörsvín heita.

 14.
 Er hún gör sem annað svín
 innan hol sem kista;
 Grélant dvergr úr garði sín
 gaf honum það til vista.

 15.
 Hleypr á millum horna lands
 halrinn búinn til pretta;
 getið er Skíða göngumanns
 um görvalt landið þetta.

 16.
 Nú hefir kempan kappi herð
 kannað vestursveitir;
 þá er hann kominn úr þeirri ferð,
 þar sem Saurbær heitir.

 17.
 Stóð þar bær, er Staðarhóll hét,
 stefnir þangað Skíði;
 þenna fráeg að þekkjaz lét
 Þorgils bóndinn fríði.

 18.
 Odda sonr á afrek vendr,
 ýtum stýrði fínum;
 þar var Skíði af skötnum kendr
 og skemti af ferðum sínum.

 19.
 Segiz þá drengrinn sótt hafa heim
 seggi vestr um fjörðu -
 »brenni allr á bakinu þeim
 beininn, sem þeir görðu.«

 20.
 Þorgils rekr úr seggnum sult,
 sá kann drengjum hjúka;
 matsvín hans var meir en fult
 að morni, þá hann vill strjúka.

 21.
 Árla dags er uppi sá,
 sem á fyr mörgu að hugsa,
 slátra fóru slyngir þá
 og slógu af Stagleyjar-uxa.

 22.
 Þorgils talaði þýðr og glaðr
 þá við drenginn fína:
 »Hvað vill Skíði húsgangsmaðr
 hafa fyr skemtun sína?«

 23.
 Á skæðum kvað sér skjótast þörf,
 því skólaus gengi löngum,
 margur hefir sá meiri svörf,
 sem minna treystir göngum.

 24.
 Skæðin vóru af skarpri húð,
 skorin með hvössum knífi,
 þau vóru ekki þynnri en súð,
 þá var gaman að lífi.

 25.
 »Renna mundi rausn af þér
 við rekka harðla fróða,
 ef þú gæfir önnur mér
 af uxanum þínum góða.«

 26.
 »Sker þú sjálfur, Skíði minn,
 skæðin svó þér líki.«
 »Ofrligt er um örleik þinn,
 örva þundrinn ríki.«

 27.
 Ristir hann ofan af mölunum mitt
 mikla lengju og víða,
 hafa þeir á því hvers manns kvitt,
 hann mundi aldrei ríða.

 28.
 Alt var senn í einum skrið,
 upp var trúss meðal herða,
 seggi biðr hann sitja í frið,
 svó er hann búinn til ferða.

 29.
 Ásólfsgötu og austr um Skörð
 ætlag drengrinn þrammi,
 þar til kempan kappi hörð
 kemr þá niðr í Hvammi.

 30.
 Stulli hét, er stýrði þar
 staðnum þeim inum fríða,
 sæmd og heiðr af seggjum bar,
 sjálfboðið lét hann Skíða.

 31.
 »Hefir þú kannað heruðin vestr?«
 hátt réð Stulli að mæla,
 »hverr er þar skatna skörungr mestr,
 skylt er slíku að hæla.«

 32.
 »Þorgils er þar bóndinn bestr,
 baugum kann að slæða,
 eg var hans í gærkveld gestr,
 hann gaf mér tvenn pör skæða.«

 33.
 Stulli gaf honum stæltan kníf
 og stórum görði hjúka,
 sjálfan guð bað signa hans líf,
 svó er hann búinn að strjúka.

 34.
 Drattar hann á Svínbjúg suðr
 og svó með Hítarvatni,
 í honum görðiz illur kuðr
 aldri trúig hann batni.

 35.
 Beiskjaldi í Belgjardal
 birgðum trúig að safni,
 þenna þegninn þýða skal
 Þorleif öðru nafni.

 36.
 Honum var ekki hjúkað þar,
 heldur tók að nátta,
 framm í stofunni frá eg hann var,
 þá fólkið skyldi hátta.

 37.
 Hann vilja ekki höldar sjá
 hvórki að mat né drykkju,
 hann Leifi kvað ei liggja á
 um lítilmennis þykkju.

 38.
 Hann skefr þá ofan af skæðum sín
 og skóna görði fjóra,
 það kom rétt í reikning mín,
 hann rekr í þvengi stóra.

 39.
 Býr um skó á belti sér,
 en bindr upp á sig aðra,
 það hafa seggir sagt fyr mér,
 slíkt eru brögðin þaðra.

 40.
 Setr hann fyr sig svínið frítt,
 síðan bregður kreppu,
 fiska stykkið fagrt og vítt
 frá eg hann hafði í skreppu.

 41.
 Seggrinn tæmdi svínið hálft
 og sjau grunnunga barða,
 viðbit hlýtr að synja sjálft,
 setr nú að honum kvarða.

 42.
 Kastr sér í krókpall niðr
 kænn til húsgangsferða,
 svínið bindr hann síðu viðr,
 en setr upp trúss meðal herða.

 43.
 Drengrinn frá eg í lopt upp lá,
 lítið varð af söngum,
 fátækt fólkið hvíldi hjá
 og hræddiz strákinn löngum.

 44.
 Ekki frá eg hann signdi sig
 (seint tók gleðin at rakna)
 og mun brátt, það uggir mig,
 af illum draumi vakna.

 45.
 Síðan fór að sofna brátt,
 segginn engi gleymdi,
 ferlig undrin framm á nátt
 frá eg hann Skíða dreymdi.

 46.
 Inn kom maðr í stofuna stór
 með stæltan hamar í hendi,
 það var að öllu Ásaþór,
 sem Óðinn kóngur sendi.

 47.
 Orðum hagaði þannig Þór,
 þegar hann finnur Skíða:
 »Óðinn kóngur, yfirmann vór,
 yðr bað til sín ríða.

 48.
 Kom þar til með kóngum tveim
 í kveld, þá skyldum hátta,
 Óðinn gefr þér ærinn seim,
 ef þú görir þá sátta.

 49.
 Frétt hefir hann, að fremdin þín
 ferr um heiminn víða,
 hann vill alla hafa til sín,
 sem heimsins listir fríða.

 50.
 Lánað er þér list og vit,
 lukkan hefir þig fangað,
 því hefir sjóli sent þér rit,
 að sækja austur þangað.«

 51.
 Réttaz görði raumrinn stirðr,
 og réð þó fyst að hrækja -
 »ei skal milding minna virðr,
 mun eg á fund hans sækja.«

 52.
 Skíð frá eg að skýz á fætr
 og skundar út með Þóri,
 ekki frá eg að lítið lætr
 laufa viðrinn stóri.

 53.
 Þeir á jökla arka austr
 Ásaþór og Skíði,
 leiðsögu-maðrinn lukku traustr
 lastar ei þó bíði.

 54.
 Austr af Horni og út á haf
 álpuðu þeir frá landi,
 Nóreg frá eg þeir næði af
 nærri Þrándheims sandi.

 55.
 Þótt bylgjur rísi á bröttum sjó
 bragna grir það káta
 aldri tók þeim upp yfir skó,
 og ei frá eg þá váta.

 56.
 Fundu þeir í fjörunni,
 frá eg hann Ölmóð heita,
 útisetuna eflir hann
 og ætlar spádóms leita.

 57.
 Ölmóðr heilsar þegar á Þór:
 »þú munt kunna að skýra,
 hverr er sá maðr, er með þér fór,
 eða mun hann lukku stýra?«

 58.
 »Skíða norðmann skulum vér hann
 að skírnarnafni kalla,
 hefir í brjósti hreystimann
 heims náttúruna alla.«

 59.
 »Mér líz ekki meiri kraptr
 mens yfir þessum lundi;
 hitt mig uggir, hann komi ei aptr
 heill af ykrum fundi.«

 60.
 »Spáðu mér engra, Herjans höttr,
 hrakferða, kvað Skíði,
 elligar skal eg, þinn digri dröttr,
 dubba þig, svó svíði.«

 61.
 »Hvórki er það hól né skrum,
 hafi þig æsir fangað,
 þér mun kostr að kóklaz um,
 komiz þú austur þangað.«

 62.
 Fljótliga leiddiz Skíða skraf,
 skapillur trúig hann þikki,
 laust til Ölmóðs löngum staf,
 lítt kom við eða ekki.

 63.
 Skíði rann, er skyldi hann
 skjótt á þaranum ganga,
 hólkinn misti húsgangsmann
 af harsli því inu langa.

 64.
 Virðum gengur valla í hag
 víst ef fleiru týna;
 Ölmóðr hafði annan dag
 járnið þetta að sýna.

 65.
 Austr af Nóreg ýtar tveir
 áttu fyst að ganga,
 drukklanga stund dratta þeir
 fyr Danmörk endilanga.

 66.
 Svó var brautin breið fyr þeim,
 sem borgarstræti væri,
 ýtar kómu í Asía-heim
 Óðins höllu næri.

 67.
 Þá vóru skórnir Skíða í sundr,
 skipti hann um þá síðan,
 en ina fornu laufa lundr
 lagði í klassekk víðan.

 68.
 Borgarturnar glóa sem gull
 glymr í hverju stræti,
 heimsins er þar hegðan full
 og hæversk önnur læti.

 69.
 »Hverr á þessi húsin stór?«
 hátt réð Skíði mæla.
 »Þetta er hún Valhöll vór,
 sem vís er í auðr og sæla.«

 70.
 Skíði spurði að þessu Þór:
 »þú munt kunna að skýra,
 hvar kempur sitja og kóngur vór
 og kappa-sveitin dýra.«

 71.
 »Óðinn sitr þar inst í höll
 og æsir tólf á stóli,
 glóar hún öll af greiparmjöll
 og grettis rauðu bóli.

 72.
 Horfðu beint á Hilditönn
 og Hálfdán kóng inn milda,
 þér mun virðaz saga mín sönn,
 slíkt tel eg rekka gilda.

 73.
 Ívar sitr þar instr í höll
 og Álfur kóngr inn sterki,
 Hrólfur kraki ok hirð hans öll,
 hraðr að snildar verki.

 74.
 Áka líta og Agbarð má,
 einnig Starkað gamla,
 Arngríms synir þar utar í frá,
 ekki lítið bramla.

 75.
 Blót-Haraldur býr þar næst
 beint og Þráinn í haugi,
 við þá líkar fyrðum fæst,
 flagðs er litr á draugi.

 76.
 Víst er þetta vísis þjóð
 og Víðólfs mittistangi,
 Eddgeir risi og Áventróð,
 alt er á reiðigangi.

 77.
 Hér er Geirmund heljarskinn
 og hjá honum kappinn Víkar,
 Sörli inn sterki sez þar inn;
 slíkt eru kempur ríkar.

 78.
 Ásmund sitr þar yzt við gátt,
 er hann sá mesti kappi,
 garprinn sá, sem Gnóð hefir átt,
 görir sér flest að happi.

 79.
 Enn víðfaðmi Ívar sitr
 inst á pallinn langa,
 hundrað kónga, herrann vitr,
 hvern dag með honum ganga.

 80.
 Sigurðr hringur sitr þar hjá
 og sonr hans kóngrinn Ragnar,
 Áli inn frækni utar í frá,
 eru þeir röskvir bragnar.

 81.
 Ragnars sonr er rekkrinn sá,
 rétt hjá Andra jalli,
 Ísungs synir utar í frá
 ekki smáir á palli.

 82.
 Regin og Fófni, rekkrinn, sjá
 rétt fyr norðri miðju,
 átján dvergar utar í frá
 allir hagir í smiðju.

 83.
 Hér næst sér þú hölda tólf
 heldr í vexti gilda,
 garprinn, þektu Gönguhrólf
 og Gautreks arfa ins milda.

 84.
 Þóri járnskjöld þekkja má,
 þar með Högna og Gunnar,
 Ubbi inn frækni utar í frá,
 ei mun betra sunnar.

 85.
 Yst við gátt er Sigurður sveinn
 settr af görpum snjöllum,
 fyrri vann hann Fófni einn,
 frægstr af kóngum öllum.

 86.
 Heldr hann öllum hræddum hér
 hirðir orma setra,
 Óðinn telr hann ekki sér,
 autt rúm þikkir betra.

 87.
 Þar er á stóli Freyja og Frigg,
 og fara með hvíta glófa;
 enn er in þriðja þorna vigg,
 það er hún Hildur mjóva.

 88.
 Heðinn vill gjarna Hildi fá,
 en Högni stendr á móti;
 fyr það magnaz málma þrá,
 múgrinn kastar grjóti.

 89.
 Hér felz undir auðnan þín,
 ef þú görir þá sátta,
 elligar verðr það ýta pín
 innan fárra nátta.«

 90.
 Því næst gekk í háva höll
 halrinn kampasíði,
 hirðin tók að hlæja öll:
 »hvað mun hann vilja Skíði?«.

 91.
 Skíði heilsar Fjölni fyst,
 og fell það ekki úr minni;
 hann sá alla heimsins lyst
 í húsi þessu inni.

 92.
 Herra Óðinn hreyfði sér:
 »heill og sæll minn Skíði,
 sjálfboðinn skaltu í sess hjá mér
 seima lundrinn fríði.

 93.
 Hér er sá maður, mig hefir lyst
 marga stund að finna.
 Þú skalt segja mér fréttir fyst
 og farlengd þína inna.«

 94.
 »Fréttalaust er í ferðum mín,
 fátt er kyrru betra,
 nálgaz tek ég á náðir þín,
 nú er eg six tigi vetra.«

 95.
 Óðinn spurði eptir nú,
 og er það minni vandi:
 »eru margir meiri en þú
 menn á Ísalandi?«.

 96.
 »Á Íslandi eru margir menn
 misjafnt nökkuð ríkir,
 þó eru ekki allir enn
 oss að mentum líkir.

 97.
 Þorgils er þar bóndinn bestr
 á bygðum vestursveita,
 sá kemr engi göngu-gestr,
 að greiða vili neita.

 98.
 Ei er eg vanr, að aulinn kvað,
 í orðum menn að gylla,
 þó vil eg sýna þér svínið það,
 er seggrinn réð að fylla.

 99.
 Annað er þar ágætt líf,
 ætlag hann heiti Stulli,
 mér gaf þenna mæta kníf
 maðrinn sæmdafulli.«

 100.
 »Fyr þá neyð, þú fekt af mér,
 að fórt úr landi þínu,
 kjörgrip skaltu kjósa þér,
 kall, úr ríki minu.«

 101.
 »Herra gef mér hólk á staf,
 hann vil eg gjarnan þiggja,
 trúa mín veit eg týndi honum af,
 eg tel hann í Nóreg liggja.«

 102.
 Rögnir kallar Regin til sín:
 »rammliga skaltu smíða
 stinnan hólk úr stáli mín
 á staf míns herra Skíða.«

 103.
 Hann kvaz mundu hraðr að því
 og hefir sig út í smiðju,
 hálfan fjórðung hafði í,
 hæst var rönd í miðju.

 104.
 »Þú skalt Brokkur blása í dag
 best fyr smíðum vöndum,
 ef þig brestr á belgjum lag,
 bana áttu fyr höndum.«

 105.
 »Góði herra, gef mér smjör
 greitt í hirzlu mína.«
 Bónin sú fell beint í kjör,
 biðr hann Freyju sína.

 106.
 »Vistafátt mun verða þér
 víst, ef játar flestu,
 sá kostnaðrinn sez að mér,
 smjörlaus er eg að mestu.«

 107.
 »Lafði mín skal láta í,
 en Loki eptir hlaupa«.
 »Mér sýniz engi sæmd að því,
 ef smjör þarf út að kaupa.«

 108.
 Fárbauti réð fylla svín
 og færa það heim til hallar.
 »Farðu og geym það Freyja mín,
 og fáðu honum, þegar hann kallar.«

 109.
 Þar kom innar áfengt öl,
 Óðinn drakk til Skíða.
 »Þú skalt hafa hjá mér dvöl
 og hvergi í kveldi ríða.«

 110.
 Halrinn þakkar herra vín:
 »hafi þér guðs laun Óðinn.«
 En hann greip fyr eyrun sín,
 sem að honum færi vóðinn.

 111.
 »Hann skalt ekki í húsum mín
 hirða þrátt að nefna,
 elligar týniz auðnan þín,
 sem áðr hefig þér gefna.

 112.
 Kvónfang skaltu kjósa þér,
 kann eg fleira að greina;
 fljóðin læt eg föl hjá mér,
 nema Freyju mína eina.«

 113.
 »Þýða kýs eg þorna brú,
 það er hún Hildur mjóva,
 mér líz engi önnur en sú
 jafnvel kunna að hófa.«

 114.
 »Högni ræðr, hverr hana á,
 því hún er hans eingadóttir;
 ei mun Heðni hugnaz þá,
 ef hér eru menn til sóttir.«

 115.
 Skíð veik að Högna hér
 og hóf svo ræðu sína:
 »Hvað skal eg leggja í lófann á þér,
 þú leyfir mér mey svó fína.«

 116.
 Högni segir, að hilmir má
 Hildi sjálfur gipta -
 »Hvergi kýs eg hærra á,
 því hér er við dreng að skipta.«

 117.
 »Alt í heimi ynnig til,
 að þið Högni sættuz.«
 »Þeygi gengur þetta í vil,
 þó þið Hildur ættuz.«

 118.
 »Mágur þinn eg verða vil,«
 veik svó Skíði að Högna,
 »verið kátir og víkið til
 víst við kónginn rögna.«

 119.
 Högni segir, að mágr hans má
 mikið um þetta ráða -
 »séuð þið kvittir og sættiz þá,
 signi guð ykkur báða.«

 120.
 »Illa er talað, kvað Ásaþór,
 afreksmaðurinn fríði,
 fyr það týniz vináttan vór,
 vendu þig af því Skíði.«

 121.
 Óðinn spurði unga frú,
 orð þarf sízt að teigja:
 »er þér viljugt, vella brú,
 vaskan dreng að eiga?«

 122.
 »Heðni hefig heitið því,
 hans eg skyldi bíða,
 en ef hann faðir minn fæz þar í,
 forsmáig ekki hann Skíða.«

 123.
 »Hilditönn skal hafa fyr vátt
 og Hálfdán kóng inn snjalla,
 vér skulum drekka brúðkaup brátt
 með bragna þessa alla.«

 124.
 Skíði rétti skitna hönd,
 skyldi hann fastna Hildi,
 Óðinn gaf honum Indíalönd
 og alt það hann kjósa vildi.

 125.
 Kappinn þar með kóngsnafn hlaut,
 kænn og örr í stríði.
 Stungu sumir að stála gaut:
 »strákligr líz mér Skíði.«

 126.
 Skíði görði skyndikross
 skjótt með sinni loppu,
 sú hefir fregnin flogið að oss,
 fekk hann högg á snoppu.

 127.
 Heimdall gaf honum höggið það
 horns með stúti sínum.
 »Hví búi þér, hann Högni kvað,
 svó hart að mági mínum?«

 128.
 »Hann hefir fært þau firn að oss,
 fleina lundrinn stælti,
 görði hann fyr sér gamlan kross
 og görvöll orðin mælti.«

 129.
 Skíði görði að skylmaz þá
 skjótt á litlum tíma,
 Heimdall sló svó höfuðið á,
 að hann lá þegar í svíma.

 130.
 Hilditönn réð hlaupa upp þá
 og hristi á sér bjálfann -
 »Hverr veit, nema hrottinn sá
 höggvi kónginn sjálfan.«

 131.
 Hjó til Skíða höggin þrjú,
 hér var yss á fólki,
 skrökvag ekki að skræfan sú
 lét skella í stæltum hólki.

 132.
 Hrökk upp Geirmund heljarskinn
 og hefr upp exi breiða -
 »Lemdu hann ekki landa minn,
 lítinn tel eg það greiða.«

 133.
 Remmigýgi rekr hann þá
 rétt að Haraldi miðjum,
 grimmliga lætr garprinn sá,
 sem geysiz ljón í viðjum.

 134.
 Mikið var um þá Haraldr hné,
 heyra mátti ynki,
 rétt sem stykki af stofni tré
 stóra heyrði dynki.

 135.
 Ubbi hinn frækni atgeir rak
 ótt að Heljarskinni;
 öfugur fell hann aptr á bak,
 ei varð dynkrinn minni.

 136.
 Hálfur kóngur hljóp upp þá
 og hreyfði brandi sínum -
 »þann skal eg líftjón leggja á,
 sem lemr á frænda mínum.«

 137.
 Ubbi fekk af Álfi slag
 utan á kinnar vanga,
 það má kalla keppa sag,
 er krátans synirnir danga.

 138.
 Óvit beið þá Ubbi á sér,
 Ívar réð svó mæla:
 »maðr mun fáz í móti þér,
 minst er oss um þræla.«

 139.
 Starkaðr gamli stóð á fætr,
 sterkliga tók að emja -
 »ekki hirðig hvað Ívar lætr,
 ei skal hann Skíða lemja.«

 140.
 Ívar fékk í augað slag
 af Starkaði gamla;
 ógurligt var eggja sag,
 engi mátti hamla.

 141.
 Hálfi kóngi var haldið þá,
 hann mátti ekki stríða,
 alla lét hann eitthvað fá,
 sem ýfa vildu Skíða.

 142.
 Hrókr inn svarti og Útsteinn jall
 að Ubba sóttu báðir,
 skýz í leikinn Skeljakall,
 skötnum býðr ei náðir.

 143.
 Ubbi feldi átján menn,
 afbragðskempur stórar,
 Skóða sló á skoltinn enn,
 svó skruppu úr tennur fjórar.

 144.
 Áli hinn frækni á það spjót,
 sem ýta kann að dubba,
 rennur framan að randa brjót
 og rekr í gegnum Ubba.

 145.
 Ubbi fell þá út um dyrr
 með átján hundruð sára,
 lét hann ekki lífið fyrr,
 en lungun fellu um nára.

 146.
 Sverði brá þá seima viðr,
 sá var kendur Agnar,
 hann klauf Ála í herðar niðr,
 hinn sez niðr og þagnar.

 147.
 Eddgeir risi til Agnars hjó,
 ofan mitt í skalla,
 seggrinn engu svaraði og hló,
 síðan görði að falla.

 148.
 Arngríms synir í örva seim
 ætla þegar að stríða,
 en Völsungar vörðu þeim
 og veita þóttuz Skíða.

 149.
 Víkar kóngur varðiz þá
 vakrt á hallar gólfi,
 Sörli inn sterki sverði brá
 og sótti að Gönguhrólfi.

 150.
 Mittistangi manaði Hrólf,
 mætuz þeir og Bjarki,
 að honum sóttu ýtar tólf,
 ei var lítill harki.

 151.
 Varð það loks að Víðólfr fell,
 veittiz sigrinn Hrólfi,
 hundrað rasta heyrði smell,
 þá halrinn datt að gólfi.

 152.
 Að Skíða sótti mengið mest,
 margur varð að falla,
 heyrði þangað harðan brest,
 í hólkinum létt hann gjalla.

 153.
 Fyrðum þótti ferlig undr
 fljúga um heiminn þaðra,
 hverr klauf annan hölda í sundr,
 hverir drápu aðra.

 154.
 Ógurlig var odda skúr,
 undur má það kalla,
 engi görðiz öðrum trúr,
 ýmsir réðu að falla.

 155.
 Sló til Gunnars Sigurður hringr,
 sá var arfi Gjúka,
 augnabrúnin á honum springr,
 ei mun góðu lúka.

 156.
 Svó hjó hann til Sigurðar hrings,
 að sverð stóð fast í tönnum;
 hér hefir næsta komið til kings
 með körskum frægðarmönnum.

 157.
 Sveitin görðiz sár og móð,
 sumir af mæði sprungu,
 upp tók þeim í ökkla blóð,
 axir og kesjur sungu.

 158.
 Eddgeir risi og Áventróð
 æða framm að Skíða.
 Blót-Haraldur berz af móð
 búinn við Þráin að stríða.

 159.
 Þórir járnskjöld þreif upp stein,
 það má undur kalla,
 keyrði á Haralds kinnarbein,
 svó kappinn hlaut að falla.

 160.
 Þráinn er sterkur, það er ei undr,
 því hann er tröll að mætti,
 risana báða rífr í sundr
 og rekr þá út um gætti.

 161.
 Berserkr einn, er Brúni hét,
 barði Þráin til heljar,
 en í því hann lífið lét,
 ljótliga í honum beljar.

 162.
 Ormrinn Fófnir eitri spjó,
 og æðir framm að Skíða,
 hrökk hann utar að hurðu þó,
 hvergi var fritt að bíða.

 163.
 Skíði rak sinn fastan flein
 á Fófnis trjónu ljóta,
 tröllslig var sú tönnin ein,
 tók úr honum að hrjóta.

 164.
 Skíði lét í skreppu sín
 skákmanns efnið detta,
 löng var hans in ljóta pín,
 lifir hann enn við þetta.

 165.
 Fófnir í sitt forna híð
 fór nú heim að sinni,
 en Starkaðr görir þá stála hríð,
 um stund er lögð í minni.

 166.
 Ásaþór að ýtum gengr
 og innir til við Skíða:
 »ei munt ætla að lemja oss lengr,
 fyr löngu er mál að ríða.

 167.
 Ei er vón, kvað Ásaþór,
 að Óðinn muni þér lúta,
 heldur munt fyr höggin stór
 þinn hrottinn verða að stúta.«

 168.
 Mjölni spenti inn mátki Þór,
 af magni hjó til Skíða,
 hér kom á móti hólkrinn stór,
 svó heyrði bresti víða.

 169.
 Starkaðr hjó til Þóris þá,
 það kom framan í enni,
 allan kviðinn ofan í frá
 ætlag sverðið renni.

 170.
 Berserkr einn, er Brúsi hét,
 bregður kylfu sinni,
 Starkað gamla stúta lét,
 styrr varð ekki að minni.

 171.
 Ragnar kóngr og rekkar hans
 réðu að Gautrek milda,
 Ketill og Hrólfr í kappa dans
 kómu með drengi gilda.

 172.
 Heyrði til, þar hetjan fór,
 höggr hann jötuninn Brúsa,
 fell hann dauðr á fætur Þór;
 flestir urðu að dúsa.

 173.
 Þá varð Álfr í þessu laus
 og þrífr upp kónginn Víkar,
 færði ofan í Fjölnis haus,
 svó fjandliga Óðni líkar.

 174.
 Þá sá hún Freyja, Fjölnis víf,
 að fast tók Óðni að svíða,
 stökk hún upp með stæltan kníf,
 og stakk í nefið á Skíða.

 175.
 Högni þreif upp Hálfdan jall,
 hann var frægstur gotna,
 rak hann niðr svó rammligt fall,
 að rifin hans görvöll brotna.

 176.
 Allir réðu æsir þá
 einni röddu að kalla:
 »hrekið hann Skíða hverr sem má,
 hann mun drepa oss alla.«

 177.
 Flestir urðu fúsir þess,
 fekk hann högg við vanga,
 þá var mikið um þausnir hess,
 þrjátíu að honum ganga.

 178.
 Hann barði í hel þá Baldr og Njörð,
 bæði Loka og Hæni,
 fimtíu lét hann falla á jörð,
 en fleygði tólf í mæni.

 179.
 Til orða tók þá Sigurður sveinn,
 nær sér hann brynju ristna:
 »mér líz nú svó margr um einn
 manninn þann inn kristna.

 180.
 Greyliga tókst þér gangan Þór,
 þú gintir hingað Skíða;
 sýndr er hónum siðrinn vór,
 sá mun spyrjaz víða.«

 181.
 Sigurður tók þá sverðið Gram
 og sveiflar til með afli,
 allir þeir, sem oddrinn nam,
 ínnar hrukku að gafli.

 182.
 Hnykti hann Skíða um hallardyrr
 og hljóp þar sjálfr í milli;
 lúinn og móður lá hann þar kyrr
 lítið varð af snilli.

 183.
 Heyrði hann inn í háva höll
 hark og styrjöld bæði,
 borgin var sem bifaðiz öll
 beint og léki á þræði.

 184.
 Skjótliga kallar Skíði inn,
 þar skatnar lágu hneptir:
 »Sæll og ljúfur Sigurður minn,
 svínið lá mér eptir.

 185.
 Nefna mundig nafnið þitt,
 nistill silkitreyju,
 ef þú Sigurður svínið mitt
 sæktir inn til Freyju.«

 186.
 Gnóðar-Ásmundr görði þá
 gilda sókn og stríða,
 svínið tekr hann seggjum frá
 og sendir út til Skíða.

 187.
 Það kom framan í fræðasal,
 frá eg að aulinn vakni;
 heima var hann í Hítardal,
 Hildar trúig hann sakni.

 188.
 Yzt við gátt að aulinn lá,
 ekki er trautt að frjósi,
 þeir stöktu vatni strákinn á
 og stumruðu yfir með ljósi.

 189.
 Þorleifr talar við þegninn brátt:
 »þú inn vóndi slangi,
 þú hefir ærz í alla nátt
 og einatt verið á gangi.

 190.
 Fátækt hefir hér fólkið mart
 fengið af þér nauðir,
 ýmsa hefir þú byst og bart,
 en bragnar fimm eru dauðir.«

 191.
 Á stafnum sjá þeir stóran hólk,
 stóð hann merkur átta,
 því hefir meizlin fátækt fólk
 fengið stór af hrotta.

 192.
 Troðnir í sundur tvennir skór,
 tel eg það ei með listum,
 örkumlaðr var aulinn stór,
 upp vóru hemin á ristum.

 193.
 Fjórar tennur framan úr haus
 fallnar vóru á Skíða,
 en in fimta orðin laus,
 í hana kvað sér svíða.

 194.
 Bráðliga segir hann brögnum frá,
 hvað bar fyr hann í svefni;
 margur setr í meiri skrá
 minna yrkisefni.

 195.
 Skatnar hugðu að Skíða brátt,
 og skoðuðu hann uppi og niðri,
 hans var víða holdið blátt,
 en hárið líkast fiðri.

 196.
 Hirzla hans með hagleik gör
 hún var tóm að kveldi,
 þar var komið í þrífornt smjör,
 það var úr Ásíaveldi.

 197.
 Höldar gáfu hundum smjör
 úr hirzlutötri Skíða;
 létu þeir sitt ið leiða fjör
 og lágu dauðir víða.

 198.
 Fundu þeir í trússi hans tönn
 tuttugu marka þunga;
 nú má vita, hvað sagan er sönn,
 seima þöllin unga.

 199.
 Þeir grófu hana með fagran flúr
 fremstu meistara tólum,
 bragnar görðu bagalinn úr,
 sem beztr er norðr á Hólum.

 200.
 Lengi vetrar lá hann sjúkr,
 lítið batnar Skíða,
 fölnaði hans inn fúli búkr,
 og fellu á sárin víða.

 201.
 Aldri trúig örmum þrjót
 mun illra meina batna,
 fyrr en lofar að leggja af blót
 og laugar-nætr að vatna.

 202.
 Ei hefig frétt, hver ævilok
 urðu norðmanns Skíða.
 Hér skal Suðra sjávarrok
 sunnudagsins bíða.</blockquote>

{{DEFAULTSORT:Skidarima}}

[[Kategori:Alfabetisk indeks]]
[[Kategori:Tekster på norrønt]]
[[Kategori:Finnur Jónsson]]
[[Kategori:Dróttkvæði og Rímur]]

@@ Linje 17: / Linje 17: @@
-<blockquote>1.
+<blockquote>
 <br>Mér er ekki um mansöng greitt,
 <br>minstan tel eg það greiða,
@@ Linje 1 227: / Linje 1 228: @@
 <br>urðu norðmanns Skíða.
 <br>Hér skal Suðra sjávarrok
-<br>sunnudagsins bíða.</blockquote>
+<br>sunnudagsins bíða.
 {{DEFAULTSORT:Skidarima}}

Skíðaríma - Revisjonshistorikk

JJ.Sandal på 24. des. 2013 kl. 11:49

JJ.Sandal på 20. des. 2013 kl. 22:01

JJ.Sandal: Skíðaríma