Skrímsla (Skrímslu kvæði)

Velg språk	Norrønt	Islandsk	Norsk	Dansk	Svensk	Færøysk
Denne teksten finnes på følgende språk ►

Føroysk kvæði

Peter Mathiasen Hentze 1819

Skrímsla
Skrímslu kvæði

1.
Tað var um ein halgan dag,
man meg rætt um minna,
bóndin fór á skógvin burt
epli og aldin at finna.

    Viðgangur:
Vinturin líður, summarið kemur,
jørðin gerst so blíða,
grør so fagurt aldin undir líða.

2.
Tað dregur at tí myrka æli,
sólin líður at fjalli,
bóndin vildi fegin og fúsur
heima verið til halla.

3.
Tað dregur at tí myrka æli,
dagurin leið at kveldi,
bóndin vildi fegin og fúsur
heima verið í veldi.

4.
Tað lættir í tað myrka ælið,
lýsir um leið so langa,
Bóndin sá á skóginum skrímslið
mikið móti sær ganga.

5.
Skrímslið kom úr jørðini upp,
mikið er Óðins evni,
tigultalv í hendi ber
og beint á bóndan stevnir.

6.
Búgvið talv í hendi bar
av hvíta fílabeini,
so vóru teir terningar
av reyðagulli reina.

7.
Risin so til orða tekur,
ríkur av trølskur alvi:
"Setist niður, søtin mín,
vit leikum títt við talvi!"

8.
Bóndin svaraði og segði: "Nei,
tað má ei so vera,
eg havi ikki lært at leika talv
ella nakra skemtan gera."

9.
"Tú mant ljóta at leika talv,"
segði tann tussin harði,
"kosta skal høvur mítt ella títt,
men hvørki góðs ella garðar."

10.
Bóndin dvaldist ei leingi tá,
hann fann upp á tey ráð,
hann dregur upp á seg sigurshandskar,
sigur mundi hann fá.

11.
Bóndin leyt tá leika talv,
tó at hann treyður vildi,
so fall teirra fundur út,
sigurin honum fylgdi.

12.
Teir telva títt, teir telva dátt,
hvørki um góðs ella garðar,
risin tapti lív og lund,
høvur og heysin harða.

13.
"Í talvi hevur tú vunnið meg,
og mant væl av gávum rósa,
lova nú mær at loysa lív,
sum sjálvur tú vilt kjósa."

14.
"Lovi eg tær at loysa lív,
flyt mær fram í fyrsta,
virtur og vín og aldins vín
og alt tað, ið lív kan lysta!

15.
Tú skalt mær til hallir føra
breiða borg og langa,
bæði við veggir og víngarðar
alla ævi standa.

16.
Har skal gólv á grundum vera
av hvítum marmorasteini,
rævur av seigum sifrisviði,
veggir av fílabeini.

17.
Har skal gólv á grundum vera,
tigulstein sum tinna,
takið takt við blýggi blátt,
tað besta sum man kann finna.

18.
Har skulu seggja seingir síggjast,
gjørdar við gólvið niðri,
bæði við beð og blæur á
fullar av Føniksfiðri.

19.
Har skulu seggja seingir síggjast,
av dýrum dúni full,
síðan alt við purpurklæði
og reina reyðargull.

20.
Har skal kelda kurtalig,
góðan grip skal kalla,
full við dýrar drykkir tá
vítt um vørild alla.

21.
Har skal kelda kurtalig
alla ævi renna,
har skal eingin livandi
til sótt ella sjúkdóm kenna.

22.
Har skal eingin sjúkur verða,
fyrr enn sjálvur lystir at deyða,
ella eg høggi høvur av tær
sum ein hund til heyg.

23.
Har skal eingin sjúkur verða,
fyrr enn sjálvur lystir at velja,
ella eg høggi høvur av tær
sum ein hund til heljar.

24.
Har skal bæði matur og drekka
flytast fram at borði!"
Risin vil ikki lata lív,
hann játtar í hvørjum orði.

25.
Bóndin fagnar brúður blítt,
hann kemur heim á kveldi:
"Vænta man eg virði mítt
vaksa brátt í veldi."

26.
Bóndans kona til orða tekur,
tók so sárt at gráta:
"So man skrímslið skiljast við teg,
tú mant lívið láta."

27.
Bóndin sovnar allvæl fast
blítt á brúðar armi.
Risin sankar gullið saman
troyttur og tungur av harmi.

28.
Skrímslið fór bæði um sjógv og sand,
dalir og førslu fjøll,
hann flutti borg í bóndans garð
við góðs og gripum øll.

29.
Hann mundi honum til hallar føra
breiða borg og langa,
bæði við veggir og víngarðar
alla ævi standa.

30.
Hann mundi honum til hallar føra
tað var ið tað fyrsta,
virtur og vín og aldins vín
og alt tað, ið lív kan lysta!

31.
Har mundi gólv á grundum vera
av hvítum marmorasteini,
rævur av seigum sifrisviði,
veggir av fílabeini.

32.
Har mundi gólv á grundum vera,
tigulstein sum tinna,
takið takt við blýggi blátt,
tað besta sum man kann finna.

33.
Har mundi seggja seingir síggjast,
gjørdar við gólvið niðri,
bæði við beð og blæur á
fullar av Føniksfiðri.

34.
Har mundi seggja seingir síggjast,
av dýrum dúni full,
síðan alt við purpurklæði
og reina reyðargull.

35.
Har mundi kelda kurtalig,
góðan grip skal kalla,
full við dýrar drykkir tá
vítt um vørild alla.

36.
Har mundi kelda kurtalig
alla ævi renna,
har mundi eingin livandi
til sótt ella sjúkdóm kenna.

37.
Har mundi bæði matur og drekka
flytast fram at borði,
risin vildi ei missa lív,
hann helt væl síni orð.

38.
Bóndin kemur út árla morgun,
glaður fyri uttan vanda,
hann sær eina stóra borg
fyri sínum durum standa.

39.
Bóndi kemur út árla morgun,
sær sær einki at meini,
risin treiv um hansara lær,
hann klóraði hann inn at beini.

40.
Bóndin kemur út árla morgun,
alt fyri uttan sút,
risin treiv í hansara kvið,
so indrini hingu út.

41.
Bóndin liggur á grønum vølli,
mestur er hann deyður,
teir studdu hann inn á borgina,
hann kendi tá ikki til neyð.

42.
Bóndin heilsaði brúður blítt,
tá hann kom heim á kveldi:
"Her eru konggar, tíggju og tólv,
ið minni hava makt og veldi."

43.
Bóndin er bæði fegin og blíður,
mildur av gævuleiki,
tað eru kongar, tíggju ella tólv,
minni hava ráð og ríki.

44.
Bóndans kona er búgvin við barn,
ber skrúður og skarlak reyð:
"Eg eri tí rædd av risans ráðum,
hann troyggjar á bóndans deyð."

45.
Bóndin hevur alt ið lív kann lysta,
bæði úti og inni,
troyttast man nú tungan mín,
eg skemti ei longur á sinni.