Norska rúnakvæðið
| Velg språk | Norrønt | Islandsk | Norsk | Dansk | Svensk | Færøysk |
|---|---|---|---|---|---|---|
| Denne teksten finnes på følgende språk ► |  |
 |
Matthías Viðar Sæmundsson
Galdrar á Íslandi 1992.
Fé veldur frænda rógi;
fæðist úlfur í skógi.
Úr er af illu járni;
oft (h)leypur hreinn á hjarni.
Þurs veldur kvenna kvillu;
kátur verður fár af illu.
Óss er flestra ferða
för; en skalpur er sverða.
Reið kveða (h)rossum ve(r)sta;
Reginn sló sverðið besta.
Kaun er barna bölvan;
böl gerir ná fölvan.
Hagall er kaldastur korna;
Kristur skóp heiminn forna.
Nauð gerir (k)nappa kosti;
naktan kelur í frosti.
Ís köllum brú breiða:
blindan þarf að leiða.
Ár er gumna góði;
get eg að örr var Fróði.
Sól er landa ljómi;
lúti eg helgum dómi.
Týr er ein(h)endur ása;
oft verður smiður að blása.
Bjarkan er laufgrænstur lima;
Loki bar flærða tíma.
Maður er moldar auki;
mikil er greip á hauki.
Lögur er, er fellur úr fjalli,
foss; en gull eru (h)nossir.
Ýr er veturgrænstur viða;
vant er, er brennur, að svíða.
