Forskjell mellom versjoner av «Húsdrápa»
(Húsdrápa) |
|||
| Linje 19: | Linje 19: | ||
| − | <blockquote>1. | + | <blockquote> |
| + | 1. | ||
<br>Hjaldrgegnis ték Hildar | <br>Hjaldrgegnis ték Hildar | ||
<br>herreifum Áleifi | <br>herreifum Áleifi | ||
| Linje 95: | Linje 96: | ||
<br>endr bark mærð af hendi, | <br>endr bark mærð af hendi, | ||
<br>(ofrak svá) til sævar, | <br>(ofrak svá) til sævar, | ||
| − | <br>sverðregns (lofi þegna).</blockquote> | + | <br>sverðregns (lofi þegna). |
| + | </blockquote> | ||
Nåværende revisjon fra 20. des. 2013 kl. 23:48
| Velg språk | Norrønt | Islandsk | Norsk | Dansk | Svensk | Færøysk |
|---|---|---|---|---|---|---|
| Denne teksten finnes på følgende språk ► | ||||||
Udvalg af norske og islandske skjaldekvad ved Finnur Jónsson
G.E.C. Gads Forlag - København 1929
Húsdrápa
1.
Hjaldrgegnis ték Hildar
herreifum Áleifi
(hann vilk at gjöf Grímnis
geðfjarðar lá (kveðja).
2.
Ráðgegninn bregðr ragna
rein at Singasteini
frægr við firna-slœgjan
Fárbauta mög vári.
Móðöflugr ræðr mœðra
mögr hafnýra fögru,
(kynnik) áðr ok einnar
átta (mærðar þáttum).
3.
Innmáni skein ennis
öndótts vinar banda;
áss skaut œgigeislum
orðsæll á men storðar,
en stirðþinull starði
storðarleggs fyr borði
fróns á folka reyni
fránleitr ok blés eitri.
4.
Þjokkvaxinn kvazk þykkja
þiklingr firinmikla
hafranjóts at höfgum
hætting megindrætti.
5.
Fullöflugr lét fellir
fjallgauts hnefa skjalla
(ramt mein vas þat) reyni
reyrar leggs við eyra.
Víðgymnir laust Vimrar
vaðs af fránum naðri
hlusta grunn við hrönnum.
Hlaut innan svá minnum.
6.
Ríðr á börg til borgar
böðfróðr sonar Óðins
Freyr ok folkum stýrir
fyrstr hinum golli byrsta.
7.
Ríðr at vilgi víðu
víðfrægr, en mér líða,
Hroptatýr, of hvapta
hróðrmál, sonar báli.
8.
Þar hykk sigrunni svinnum
sylgs valkyrjur fylgja
heilags tafns ok hrafna.
Hlaut innan svá minnum.
9.
Kostigr ríðr at kesti
kynfróðs, þeim's goð hlóðu,
Hrafnfreistaðar, hesti
Heimdallr, at mög fallinn.
10.
Fullöflug lét fjalla
framm hafsleipni þramma
Hildr, en Hropts of gildar
hjalmelda mar feldu.
11.
Þar kømr á, en æri
endr bark mærð af hendi,
(ofrak svá) til sævar,
sverðregns (lofi þegna).