Þiðreks saga af Bern - Írons þáttr jarls

Fra heimskringla.no
Hopp til: navigasjon, søk
Har du husket å støtte opp om ditt favoritt kulturprosjekt? → Bli en Heimskringla-venn og gi et bidrag til Heimskringla.no.

Velg språk Norrønt Islandsk Norsk Dansk Svensk Færøysk
Denne teksten finnes på følgende språk ► Original.gif Dansk.gif


Þiðreks saga af Bern

GUÐNI JÓNSSON

bjó til prentunar

Írons þáttr jarls


254. Frá veiðimennsku Írons jarls.

   Íron jarl af Brandinaborg veiðir jafnan dýr með sínum hundum ok haukum. Svá mikit kapp hefir hann til veiðanna, at oft er hann. Í skógum sjau nætr eða níu nætr eða tólf daga, svá at eigi kemr hann til sinnar borgar, ok víða ríðr hann um eyðimerkr. Þetta líkar Ísolde, hans konu, illa, er hann ferr oft óvarliga ok er skömmum heima með henni, en löngum í brottu.
   Þat er eitt sinn er Íron jarl býr sik ok sína menn ok vill nú elta dýr ok svá lætr hann búa ferð sína, at á brottu skal hann vera tólf daga.
   Þetta heyrði Ísolde, kona hans. Hún mælti: "Herra, illa gerið þér þat at keppast við dýraveiðar eða ríða við fá menn um eyðimerkr, ok svá mikit sem þú leifir eftir þér, þat er land þitt ok menn þínir. Þú ríðr oft í þá mörk, er skammt í frá ríða þínir óvinir, Salonion konungr ok hans menn. Hann er eigi minni veiðimaðr en þú. Ver heldr heima ok gæt ríkis þíns. Þar má standa mikill ófarnaðr af dýraveiðinni, ef eigi lætr þú."
   Þá svarar Íron: "Frú, þat er mín in mesta skemmtan at veiða dýr, ok þat nenni ek víst eigi at fyrirláta. Ekki hræðumst ek Salomon konung eða hans menn, ok eigi þykkir mér verra at veiða í hans mörk en sjálfs mín."
   Þau létta þessu tali, ok verðr drottning allreið. Þetta var um vetr, ok var fallinn nýr snjór.


255. Ísolde sýnir jarli mynd sína í snjónum.

   Snemma um morgininn eftir stendr jarl upp ór sinni rekkju ok gengt at snæða ok kallar til sín veiðimennína.
   Þá er jarlinn var nýstaðinn ór sæng sinni, stendr upp frúin ok gengr út af borginni. Skammt í frá borginni stendr eitt linditré fagrt. Hún gengr undir tréit ok leggr af sér öll klæðin. Þá breiðir hún hendr sínar ok lætr fallast ofan í snjóinn, sem hún er löng. Þá stendr hún upp ok ferr í klæði sín. Hún sér í snjónum líkneskju sína ok alls merki, svá sem kona hefði þar legit. Hún gengr heim til borgar ok þar til, er jarlinn sat yfir matborði.
   Hún mælir: "Hví snæðið þér svá snemma, herra? Hvat villtu nú gera?"
   Þá svarar jarlinn: "Frú, ek skal ríða út í skóg at veiða dýr, sem minn vandi er til."
   Þá mælti hún: "Hví villtu æ ríða út á veiðimörk, en veiða eigi þau dýr, er hér eru við hönd sjálfa, ok máttu þá ríða heim at kveldi ok sofa í sæng þinni?"
   Þá svarar jarlinn: "Eigi eru dýr hér við borgina, þau sem frami sé í at veiða. Smádýr hlaupa hér, þau er ekki vil ek slá mínum hundum til þeira."
   Þá svarar Ísolde: "Herra, hér hlaupa þau dýr hjá sjálfri borg þinni, er varla máttu svá víða ríða í eyðimerkr, er þú munt finna betri veiði en þat, ef þú fær þessi tekit, ok it bezta dýr af þessum öllum, er ek segi þér frá, sá ek nú, er ek var gengin út af borginni, ok ef þú vill skjótt við skipast, þá muntu enn fá tekit þat dýr, ef þú vill veiða. Eigi skaltu gera hesta þína sveituga fyrir þá sök, ok eigi muntu spilla hundum þínum, ok einn saman fær þú þat tekit, ef þú vill. Viltu eigi veiða þat, víst segi ek þér, at þá veiðir þat annarr maðr."
   Jarlinn stendr upp þegar ok gekk með henni út af borginni ok til linditrésins. Þá mælti drottning: "Herra, sé hér nú, hvar þetta dýr mun farit hafa, ok hygg at, ef þú kennir, hvat dýra þetta mun verit hafa."
   Jarlinn lítr í snjóinn ok sér staðinn, at kvenmaðr mun þar niðr hafa lagzt í snjóinn.
   Þá mælti frúin: "Herra, sé nú, ef þú munt sét hafa nokkut þetta dýr. Villtu eigi veiða þat, þá veiðir þat annarr maðr."
   Þá mælti jarlinn: "Frú, þetta dýr skal veiða engi maðr nema ek," - ok sneri aftr í borgina ok kallar til sinna manna, at ofan skal taka þeira söðla ok binda hunda hans; nú vill hann eigi út ríða.


256. Íron jarl fréttir af dýraveiðum Salomons konungs.

   Íron jarl sitr nú heima í borg sinni allt misseri, svá at aldrigi kemr hann í skóg at veiða dýr. Þat er eitt kveld, at kemr til hirðar Írons jarls einn garðsveinn ok tekr þar náttgisting, en jarlinn setr hann fyrir sik ok spyrr hann margra tíðenda. Hann spyrr, hvar þessi maðr hefir þá verit áðr.
   Garðsveinn segir: "Fyrir skömmu hefi ek sét tigna menn, Salomon konung í Frans. Með honum var ek allan vetr í góðu yfirlæti."
   Þá svarar jarlinn: "Er Salomon konungr mikill höfðingi? Hvat hefir hann oftast til skemmtanar, eða hvat er hans iðn?"
   Þá svarar gestrinn: "Herra, hann er víst góðr drengr ok dýrligr höfðingi. Hans skemmtan er mest at veiða dýr, ok er hann allra veiðimanna mestr, ok þar með vinnr hann mikit afrek jafnan."
   Þá svarar Íron jarl: "Hvert ríðr Salomon konungr oftast at veiða dýr?"
   Þá svarar garðsveinn, at hann ríðr oftast á Valslönguskóg ok víða annars staðar, en þar veiðir hann flest."
   Þá spyrr Íron jarl: "Flvat er dýra flest í þeim skógi, er mest eru fyrir sér?"
   Þá svarar garðsveinn: "Þar eru margs konar dýr, hirtir ok birnir, ok þar er vísundr einn, er allra dýra er mestr, er menn muni sét hafa, ok fáir menn þora honum í námunda at koma. Þann vísund á Salomon konungr í sinni mörk."
   Þá mælti Íron jarl: "Ríðr Salomon konungr ekki til at veiða vísundinn?"
   Þá svarar garðsveinn: "Ekki vill hann veiða láta, heldr gerast nú ungir vísundar undir inum gamla, ok eru orðnir nú tíu alls vísundar, ok engi er svá djarfr, at þar þori at veiða, er Salomon konungr á."
   Þetta kveld allt drekka þeir ok skemmta sér, ok ferr garðsveinninn brott of morgininn, en jarl íhugar þetta mjök.


257. Íron jarl býst til veiðar með bróður sínum.

   Menn Apollonius hafa farit í skóg at veiða dýr, ok þá er þeir ríða um skóginn, finna þeir fyrir sér dýr dauð, hjörtu ok björnu, ok sjá, at hundum eru beittir. Þeir ríða aftr til borgar ok hitta nokkra menn, er byggva við skóginn, ok spyrja riddarar, ef þeir viti nokkura menn svá djarfa hafa verit, at farit hafi í skóg Apollonius. Þorpkarlarnir segja at meiri ván, at þeir viti, hverir verit hafa, ok þat munu verit hafa menn Salomons konungs, ok þykkjast þeir eigi vita, hvárt sjálfr hann hefir farit eða eigi. Riddarar ríða heim til borgar Tiro ok segja Apollonio jarli þat, er þeir hafa fregit, at Salomon konungr í Frans hefir spillt dýrum hans ok riðit í skóginn. Apollonio jarli þykkir þetta illa. Hann sendir menn ok bréf til síns bróður, Írons jarls, ok lét segja honum þessi tíðendi ok biðr hann koma til sín með sína hunda ok veiðimenn ok Apollonius jarl vill fara með honum at veiða dýr.
   Þá er Íron jarl heyrir sagt frá þessum tíðendum, kallar hann: "Hvar er Nordian, minn inn bezti veiðimaðr? Búi hunda mína skjótt. Tak nú Stappa, minn inn bezta rakka, ok tak Stutt, hann vil ek ok hafa með mér, hann vil ek heldr en it bezta ess, ok Brakka ok alla mína ina beztu rakka. Tak nú ok Luska, er ek veit allra tíka bezta, ok Ruska, þú ert riddara vaskastr."
   Ísolde drottning tók þá báðum höndum um háls Íron jarli ok mælti: "Minn ljúfi herra, ger svá vel, ver heima í borg þinni ok ríð ekki út at veiða dýr fyrir þessa sök."
   Þá svarar jarlinn: "Frúa, út verð ek nú at ríða, því at mér hefir sent orð minn bróðir, Apollonius jarl, ok vill hann veiða dýr, ok skulum vit fara báðir."
   Þá mælti hún grátandi: "Fæ ek þik eigi latt at veiða dýrin, ríð með þínum eigin bræðr ok veið í þínu landi ok far eigi í Valslönguskóg að veiða dýr, heit mér því."
   Þá svarar Íron jarl: "Ek má vel fara í minn skóg at veiða dýr, en ef Salomon konungr hefir riðit í skóg míns bróður, þá íná ek því varla heita til fasta, at eigi koma ek í hans land."
   Þá mælti frúin: "Kemr þú í Valslönguskóg með þína hunda, þá má þar verða mikill stormr við vísund inn mikla, ok verðr Salomon konungr varr, at hans dýr eru beitt, þá má þar verða af mikil ósætt."


258. Jarlarnir veiða í Valslönguskógi.

   Íron jarl kallar riddara sína ok biðr þá búa sik sem hvatligast. Íron jarl ríðr nú út af Brandinaborg með sína hunda, ok þat er mælt í sögum, at eigi mun getit vera betri veiðihunda en hann átti. Tólf váru inir beztu hundar, þeir er allir eru nefndir í þýðeskum kvæðum, en alls hafði hann með sér sextigi góðra veiðihunda. Hann ríðr nú með sína veiðihunda ok sína menn til móts við Apollonius jarl, bróður sinn, ok alls hafa þeir sextigi manna, er þeir ríða á skóginn. Þeir ríða fyrst í sinn skóg, er heitir Ungaraskógr, ok veiða þar nokkura daga ok steikja dýr til matar sér.
   Einn dag taka þeir sína hesta ok ríða þann dag allan ok um nótt eftir ok annan dag ok allt þar til, er þeir koma í Valslönguskóg. Þar slá þeir sínum hundum ok beita þar margt dýr, hjörtu ok björnu ok hindr ok alls konar dýr ok eru þar marga daga. Einn dag hafa þeir riðit víða um skóginn ok veitt mörg dýr. Þeir koma á slóðina, þar er hlaupit mun hafa nokkurs konar dýr. Þessi spor eru miklu meiri en þeir hefði fyrr sét. Þeir hleypa hundum sínum at sporinu, ok þar ríða þeir eftir sjálfir. Síðla um kveldit sjá þeir, hvar hundarnir hlaupa ok fyrir þeim mörg dýr ok stór. Þar er vísundr einn mikill, svá at engi þeira hefir sét jafnmikit dýr ok jafnógurligt, ok honum fylgja inir ungu, svá at alls eru tíu saman vísundarnir. Jarlarnir hlaupa eftir dýrunum ok heita fast á sína hunda. Dýrin spilla þar mörgum góðum hundum fyrir þeim, ok eigi at síðr komast þau undan, nema þrjú in minnstu hafa þeir veitt. Jarlarnir veiða í Valslönguskógi alls sextigi dýra, þeira er öll eru stór, hjörtu ok björnu með vísundunum, ok hvert dýr, er fellt er, láta þeir liggja, svá at ekki hafa þeir af nema þat, er hundar þeira eta, ok annat, er sveinar þeira steikja.


259. Jarlar halda heim af veiðum.

   Þeir hafa dvalizt í Valslönguskógi mánuð. Þá mælti Íron jarl við bróður sinn, Apollonius: "Vér höfum hér dvalizt lengi í ríki Salomons konungs. Nú er þat mitt ráð, at vér snúim aftr. Vér höfum ekki lið við Salomon konungi, ef hann spyrr ferð vára. Vér höfum nú gert á hans veiðiskóg hálfu meira slag en hann gerði oss."
   Þá svarar Apollonius jarl: "Villtu nú heim ríða í várt ríki? Þat þykki mér víst illa, ef vér skulum svá skiljast við veiðiskóg Salomons konungs, at vér höfum látit marga hunda fyrir þessum mikla vísund, en dýrit skal hafa komizt undan."
   Þá svarar Íron jarl: "Brott skulum vér nú sem skjótast við svá búit. En svá verða ek heill, at annat sinn skal ek svá ríða á Valslönguskóg, at ek skal nær hafa komit þessum vísund, ok eigi skal ek fyrr létta en hann er veiddr." Þeir taka nú skjótt sína hesta, ok at öllu búa þeir nú sína ferð. Ríða þeir nú heim við svá búit ok eru nú allkátir.


260. Salomon konungr veiðir í Ungaraskógi.

   Salomon konungr heyrir nú sögð tíðendi ór Valslönguskógi. Þeir menn, er farit hafa um skóginn, hafa þar fundit mörg dýr, sum stór, en sum smá, ok svá þeir menn, sem þar hafa farit um skóginn, hafa þar fundit margt dýrskinn í götunni fyrir sér, at engi vissi þess skyn né skil.
   Salomon konungi líkar þetta allilla ok þykkir sér gerr stór skaði ok þar með svívirðing. Hann kallar nú til sín riddara sína ok biðr þá búast at ríða á veiði, ok svá gera þeir. Hann ríðr nú með fjóra tigu manna ok fjölda hunda í Valslönguskóg. Hann sér, at þessi tíðendi munu sönn vera, er honum váru sögð, ok svá mikill fjöldi mun veiddr vera dýranna í hans skóg, at varla mun talt fá. Hann sér ok margar eldstóar, hversu skógrinn hefir verit höggvinn. Salomon konungr dvelst litla hríð í Valslönguskóg ok ríðr norðr í Ungaraskóg. Þar gerir hann svá mikit at dýraveiði, at náliga er alauðn orðin í þessum skóg.


261. Hrólfr veiðimaðr finnr Salomon konung at veiðum.

   Apollonius jarl hefir sendan sinn veiðimann Hrólf, biðr hann ríða út í Ungaraskóg at veiða dýr ok með honum fá riddara, sem hann var oftliga vanr at hafa.
   Þá er riddarar Apollonius jarls ríða um skóginn ok fá ekki veitt, þá koma þeir þar, er þeir finna mörg dýr fyrir sér dauð ok koma á slóð mikla, þar er menn hafa riðit. Hrólfr ríðr víða um skóginn ok leitar eftir um mennina. Hann ríðr í eitt rjóðr ok sér fyrir sér marga mann ok marga hunda. En Hrólfr er svá mikill hreystimaðr, at heldr vill hann týna sínu lífi en kunna eigi segja sínum herra, er hann kemr heim, hverr honum hefir skaða gert ok svívirðing þá at veiða dýr í hans skógi fyrir utan hans vilja, ok ríðr djarfliga í skóginn at þeim ok hittir þar fyrir sér Salomon konung af Frakkaríki.
   Þá mælti Hrólfr ok spyrr, hví Salomon konungr er þar kominn, en Salomon konungr segir, at hann vill hefna sinnar svívirðingar, er Apollonius jarl ok hans bróðir Íron hafa riðit í hans skóg ok veitt þar mörg dýr ok þau sum, er konungr sjálfr lét frið hafa fyrir sér ok sínum mönnum, er váru hans vísundar.
   Þá mælti Hrólfr: "Munið þér þora at bíða, ef ek ríð heim ok segi ek Apollonio jarli?"
   Þá svarar Salomon konungr: "Apollonius jarl vildi eigi bíða vár í Valslönguskógi, þá er hann hafði veitt þar dýr. Nú viljum vér ok ekki hér hans bíða. En nú niáttu vel bera honum þessur tíðendi, at Salomon konungr af Frans hefir hefnt sín, er Apollonius jarl eyddi skóg hans, þótt eigi hafi hann hefnt annars þess, er hann gerði."
   Salomon konungr lætr nú taka sína hesta ok ríðr aftr í sitt ríki ok hefir hér gervan mikinn skaða ok aleyddan nær at dýrum ok brenndan þó víða skóginn.


262. Íron jarl býst með bróður sínum á veiðar.

   Hrólfr ríðr nú heim ok segir Apollonio jarli, hvers hann er varr orðinn, at aleyddr er hans skógr at dýruni ok þetta hefir Salomon konungr gert af Frakkaríki ok hann hefir hitt konunginn sjálfan í skóginum, ok segir Apollonio jarli öll orð þau, er Salomon konungr hafði mælt til hans.
   Nú sendir Apollonius jarl orð sínum bróður Íron jarli. Hann lætr segja honum, hvat Salomon konungr hefir gert. Þá er þetta heyrir Íron jarl, verðr hann mjök reiðr ok kallar til sín Nordian, sinn veiðimann, biðr hann nú taka alla sína hunda ok kveðst svá nú við skulu skiljast, at hann skal heiman vera tvá mánuðr.
   Nú verðr Ísolde allóglöð ok grætr sárliga. Hún leggr sínar báðar hendr of háls fron jarli ok mælti: "Minn ljúfi herra, ríð eigi út, svá sem þú segir, ver heldr heima ok haf skemmtan í þinni sæng með mér, en ríð eigi út at þinni dýraveiði, því at þar mun illt af standa þér sjálfum ok svá mér, ef þú vill eigi láta leiðast."
   Þá svarar jarlinn: "Ekki má ek enn láta leiðast. Enn verð ek út at ríða at veiða dýr."
   Þá mælti hans dóttir Ísolde, hún var þá tólf vetra gömul: "Herra, þér mun illt af þessi dýraveiði standa, ef þú ferr. Villtu eigi móður minni veita þessa bæn at láta dveljast þessa útreið, þá muntu vilja veita mér?"
   Þá mælti Íron jarl: "Eigi skaltu biðja þess, at eigi ríða ek at efna mína heitstrenging. Standi nú upp allir riddarar, þeir er fara skulu, ok verðum búnir. Ekki megu konur letja mik."
   Þá mælti Ísolde, hans dóttir: "Þú þreytir um veiði við Salomon konung. Veiztu, at hann er meiri maðr en þú, ok ef nú veiztu þat ekki, þá fær þú nú þat reynt, áðr en lokit sé yðru viðskipti."


263. Unninn vísundrinn.

   Íron jarl ríðr nú út af Brandinaborg með marga riddara ok hefir með sér alla sína veiðihunda ok ríðrjtil Tira á fund síns bróður. Þá er hann kemr í Tira, þá er Apollonius jarl sjúkr, ok er hann eigi færr at ríða með honum. En Íron jarl vill eigi bíða ok tekr af honum svá marga riddara sem hann vill. Nú ríðr Íron jarl út á skóginn með sextigi riddara. Íron jarl ríðr nú alla sína leið, svá at ekki dvelst hann, áðr hann kemr í Valslönguskóg. Ok er hann kemr þar, tekr hann at veiða dýr, ok hvar sem hann kemr á dýraspor, þá ríðr hann svá eftir, at ekki dýr er þat fyrir honum, at líf hafi, hvar sem þeir koma í skóginn.
   Ok nú er þat einn dag, at Íron jarl ríðr um skóginn með sína hunda. Hann kemr á spor, hvar farit mun hafa inn mikli vísundr. Þá slær hann eftir sporinu mörgum hundum. Hann ríðr ákafliga, ok hundarnir fá hitt vísundinn. Svá eru þeir skjótir, at þegar geta þeir hann farit. Vísundrinn snýst við hundunum ok verr sik með hornunum. Hundarnir sækja at fast. Inn fyrsti kemr at Nordian veiðimaðr eftir hundunum af öllum þeim riddurum, ok hann hefir í taumi tvá hunda ina beztu jarls, Stutt ok Stappa, ok litlu síðar Íron jarl, ok hann hefir í taumi Brakka ok Porsa. Þar næst kemr skenkjari jarlsins. Honum fylgja tíkrnar Ruska ok Luska, er undir eru alnir allir inir beztu hundar Írons jarls, ok hvártveggi þeira er allra veiðihunda beztr.
   Þá mælti Íron jarl við dróttsetann: "Slá nú lausum þínum hundum, Brakka ok Porsa, ok látum til dýrsins," - ok hann gerir svá.
   Hundar hlaupa at dýrinu allgrimmliga ok á sína hlið hvárr. Vísundrinn veifir höfðinu á hægra veg sér, ok stingr hann hornunum undir bóg Brakka, svát þegar stingr hann í gegnum hann ok kastar honum frá sér. Ok nú snarar hann vinstra veg sér til Porsa ok stingr svá sínu höfði í hans síðu, at hann hristir hann dauðan af sínum hornum. Þá kallar hann jarlinn, at skenkjarinn skal lausar láta tíkrnar, Lusku ok Rusku. Hann gerir svá. Þær hlaupa þegar at dýrinu. Nú eru áðr farnir af inum beztum hundum tveir, þeir eru baztir váru. Þær hlaupa nú at báðar senn. Luskfl hleypr undir dýrit ok þrífr í kviðinn svá fast, at dýrit svignar við. Dýrit hleypr báðum sínum eftrum fótum á hrygg Lusku, svá at í sundr gekk hryggrinn, ok svá fær hún bana. Rusku lýstr hann sínu höfði, svá at þar fær hon bana. Nú lætr Nordian lausan Stutt ok Stappa, er beztir váru af öllum hundunum. Stappi hleypr at dýrinu ok á hálsinn svá fast, at hann tekr milli horna dýrinu. Þar bítr hann allfast, en dýrit skekr hann allfast með höfðinu. Ok um síðar kastar dýrit honum í loft upp svá langt, at þá er hann kemr á jörðina, þá er hvert bein brotit í honum. Nú vill Stuttr upp hlaupa á háls dýrinu, en dýrit lýstr hann með höfðinu ok kastar honum á jörðina, svá at hann kemr dauðr niðr.
   Nú hleypr dýrit undan ok verðr hrætt fyrir hundunum. Þá slær Íron jarl lausum sínum hundum, Paron ok Bonikt. Dýrit rennr nú undan, en hundarnir sækja eftir.
   Einn riddari hefir fylgt jarli. Hann hét Vandilmarr. Hann var mikill ok sterkr, ok allra manna var hann þó ódjarfastr. Hann hræddist mjök dýrit, þegar hann sá þat, ok hleypti undan ok sér, at þat mundi fá tekit hann, ok hleypr af liestinum ok upp í eitt tré. Nú hleypr dýrit eftir honum ok undir tréit. Nú verðr hann hálfu hræddari en áðr ok hleypr upp í kvistuna, er á váru trénu. En kvistirnir fá eigi borit hann, ok fellr hann ofan. Nú er dýrit undir ok hefir snúizt í mót hundunum. Riddarinn fellr ofan ok kemr millum horna dýrsins ok sínum megin hvárr fótrinn hálsins. Hann spennir höndunum um horn dýrsins ok heldr allfast. Dýrit verðr allhrætt, hleypr undan, en hundarnir eftir.
   Jarl ok hans menn hlaupa nú eftir hundunum. Þeir fara nú langa leið. Þá mælti jarl við Nordian, srnn bezta veiðimann: "Ek sé, hvar dýrit hleypr, ok þar með, at mikil furða er, at maðr nokkurr liggr á hálsi dýrsins."
   Nú sér Nordian svá sem jarl sá. Þá kallar jarl hátt: "Sækjum eftir dýrinu, því at nú mun þat mæðast; einn várr maðr er nú kominn á dýrit."
   Nú hleypr Nordian ok hverr riddara sem hans hestr má fara. Dýrit hleypr nú sem þat má fara við manninn. Þar fylgja sjau inir yngstu vísundar ok allir hundar Írons jarls. Þar er nú mikit kall, hundasköll ok óp af veiðimönnum. Dýrit hleypr norðr á heiðina til Ungaraskógs. Vandilmarr er nú svá hræddr, at hann muni falla af dýrinu, fyrir þá sök at þetta dýr er svá mikit, at hann veit, at hann hefir bana, ef hann fellr ofan, ok þat veit hann, ef hann fær haldit, at dýrit mun mæðast. Á þessa lund hleypr dýrit, þar til er þat kemr í Ungaraskóg, ok þar í skóginum komast fyrir hundarnir Paron ok Bonikt ok fá rekit dýrit aftr, ok nú verðr dýrinu þungt at hræra hálsinn ok höfuðit, er maðrinn sat á.
   Í þessu kemr at Íron jarl við sitt glaðil. Hann leggr í gegnum dýrit. Með þessu fellr vísundrinn. Þá mælti Íron við Vandilmar riddara: "Þú ert kallaðr allra manna óvaskastr til vígs. Hér hefir þú nú unnit þat verk, at engi er svá djarfr eða hraustr í mínu landi, at meiri sæmd hafi mér unnit en þú við þinni hreysti, ok skaltu þess vel njóta, er vit komum heim, fyrir sakir hugprýði þinnar ok atgervi."
   Nú ríðr at Nordian ok aðrir riddarar, þar er dýrit hefir fallit. Þeir lofa nú mjök afrek jarls, er hann hefir gert, en engi þeira veit nema hann einn, er þann veg hefir til borit. Þeir taka dýrit ok gera til matar ok gefa sínum hundum ok eru nú allkátir. Þá ríðr Íron jarl við alla sína menn heim ok hefir nú efnt sína heitstrenging vel ok prýðiliga.


264. Vandilmarr fekk Ísolde jarlsdóttur.

   (338) Þá er Íron jarl kemr heim í Brandinaborg, gengr í gegn honum hans frú ok hennar dóttir, jungfrú Ísolde, ok fagna nú vel jarli ok verða nú mjök fegnar. Hann tók í hönd Ísolde ok leiddi hana fyrir Vandilmar riddara ok sagði, at þessi gjöf vill hann gefa honum. Þat þakkar Vandilmarr vel jarli. Eftir þat var gert þeira brullaup, ok fekk hann Ísolde, dóttur jarls. Svá launar Íron jarl Vandilmar, er hann fekk fyrir hans sakir veitt inn mikla vísund. Vandilmarr var síðan greifi Írons jarls.
   Þá er heðan var liðin nokkur stund, þá mælti jarl við sína veiðimenn ok nefndi Nordian: "Mantu þat, hversu inir ungu vísundar váru í Ungaraskógi? Þat væri nú vel fallit at taka þá sem inn gamla."
   Nordian kallast vera albúinn, þegar ]arl vill fara. Þetta heyrir Ísolde ok grætr nú allsárliga ok gengr til jarls ok biðr hann enn sem fyrr, at jarl skal eigi fara á dýraveiðar. En jarl vill fara at vísu, sem hann hefir ætlat. Þá sagði Ísolde, at hana hefir dreymt einn draum, þann er hún veit víst, at mikit illt mun af standa því mikla dýri, er Íron hefir veitt. Jarl svarar, at hann vill ríða í sinn skóg at veiða dýr ok ekki mun hann þá fara lengra, ok þat sagði hann við sína trú. Þá gladdist Ísolde ok leyfði honum þá, at hann fari. Nú ríðr jarl ok hefir með sér tólf riddara ok hunda sína ok ferr nú þrjá daga, til þess er hann kemr í Ungaraskóg. Nú ríðr hann um kveldit í skóginn ok sér þar marga elda ok stóra.


265. Salomon konungr tók Íron jarl til fanga.

   (339) Nú er at segja frá Salomon konungi. Hann spyrr, at Íron jarl hefir drepit hans vísund inn mikla ok spillt öllum hans inum beztum dýrum ok gert margt illt í hans ríki. Ok þá er hann heyrir þessi tíðendi, þá kallar hann til sín sína riddara ok biðr þá vápna sik ok sagði, at nú skal hann hefna sín á Íron jarli ok Apollonio, hans bróður.
   Salomon konungr býst nú skyndiliga ok hefir með sér fimm hundruð riddara, alvápnaða. Hann ríðr nú alla leið, þar til er hann kemr í Ungaraskóg eitt kveld ok hefir þá slegit landtjöldum. Um kveldit síðla ríðr konungr sjálfr út af skóginum ok vill brenna byggð Apollonius jarls um nóttina. Íron jarl er þá kominn í skóginn ok ríðr í gegn þeim. Þá er jarl ok hans menn sjá lið mikit ríða í gegn sér, flýja allir riddarar í skóginn, en jarl er svá mikill hreystimaðr, at heldr vill hann fá bana en flýja, ok hans góði vin Nordian vill eigi flýja frá honum. Þá tekr Salomon konungr höndum Íron jarl ok lætr binda hvárntveggja þeira. Þá vendir Salomon konungr aftr til sinna manna.
   Eftir þetta snýr hann aftr við sitt lið í sitt ríki ok hefir við sér Íron jarl. Hann lætr kasta honum í dýflissu. Vandilmarr, hans mágr, kemr heim við þá riddara, er eftir váru, ok sagði Ísolde bessi tíðendi. Þar er nú mikill ok harðr harmr í þeira landi, er jarlinn er tekinn.
   Þá er Íron jarl hefir legit þrjár nætr í dýflissu, þá kemr sá maðr, er gætti turnsins, ok færði jarli vist. Þá mælti Íron jarl til þessa manns, ef hann mundi vilja reka erendi hans til Salomons konungs. Sá maðr sagði, at hann niá vel mæla við Salomon konung, slíkt er iarl vill. Þá mælti jarl, at hann skal biðja konung, - "at hann komi til tals við mik um daginn eftir."
   Þessi maðr gerir sem jarl bað. Hann sagði konungi, at jarl vill tala við hann. Konungr gengr til turnsins, þar er jarl sat í, ok spyrr, hvat jarl vill honum eða fyrir hví hann sendi honum orð. Þá sagði jarl, at hann vill biðja hann einnar bænar, ef hann vill veita honum, en þat er sú bæn, at hann láti út Nordian, ok kveðst hann heim vilja senda til Brandinaborgar við sínum riddurum ok erendum. Þá sagði konungr, at jarl er ekki makligr af honum veizlu, en þó vill hann veita honum þessa bæn.


266. Ísolde safnar fé til útlausnar jarli.

   (340) Þá er Nordian látinn lauss ok fenginn honum hestr, ok skal hann nú ríða í Brandinaborg við erendi jarls ok sagði Ísolde hans kveðju ok biðr, at hún skal konia ok safna inum mestum gersimum, þeim er eru í hans landi ok bjóða til útlausnar jarli.
   Nordian ríðr nú sína leið, þar til er hann kemr í Ungaraskóg. Þar hittir hann Apollonium jarl ok hans riddara alvápnaða, ok vill hann fara í Frakkland eftir bróðúr sínum við her. Þá er Nordian kemr til hersins, þá tekr Apollonius jarl sótt mikla ok hættliga, ok fám dögum síðar andaðist hann af þeiri sótt. Nú staðnar herrinn, ok fara þeir heim ok eru nú höfðingjalausir.
   Nordian ríðr nú til Brandinaborgar ok segir nú Ísolde öll sín erendi ok sýnir henni rit Írons jarls. Frú Ísolde tekr við honum feginsamliga ok segir, at hún skal víst ekki dvelja at leysa út Íron jarl, ef nokkur föng eru á því. Nú sendir hún boð um allt sitt ríki ok leggr skatt á hvern mann, bæði ungan ok gamlan. Hún dregr saman svá mikit fé, at hún hefir hlaðit einn vagn af gulli ok silfri ok góðum gersimum.
   Hún ferr nú á fund Attila konungs ok segir honum, hvat títt er, ok biðr hann stoða til með sér. Attila konungr svarar á þessa lund, at hann vill ekki til stoða með fégjöfum fyrst at sinni með henni, en senda vill hann bréf til Salomons konungs, at hann þekkist af Ísolde þetta, er hún býðr honum, ok láti út Íron jarl. Fyrir þá sök gerir Attila konungr svá, at Salomon konungr var hans vin. Antiokus konungr, faðir Salomons konungs, hafði fóstraðan Attila konung allt frá barnæsku, en Salomon konungr ok Attila konungr unnust fyrir því mikit. Ok fyrir þá sök herjaði Salomon konungr aldrigi í ríki Írons jarls eða Apollonius, hans bróðir, at þetta ríki átti reyndar Attila konungr, þátt jarlarnir varðveitti.


267. Frú Ísolde kemr til Salomons konungs.

   Ísolde ferr nú alla sína leið, þar til er hún kemr í Frakkaríki til borgar Salomons konungs. Henni er þar vel fagnat. Setr konungr hana hjá drottningu sinni.
   It fyrsta kveld, er Ísolde kom til Salomons konungs, sýnir hún honum bréf Attila konungs ok stóð upp ór sínu sæti ok hneig konungi ok mælti svá: "Góði herra, Salomon konungr, um langa leið sótta ek á þinn fund með miklum harm ok þó með mörgum gersimum ok gulli ok silfri ok purpura, pellum, góðum hestum ok góðum herneskjum ok margs konar kurteisum riddurum. Allt þetta fluttum vér í yðvart ríki ok vald. Heyr nú, herra, eina bæn, hvers ek bið, lát út minn herra, Íron jarl, ok tak allt þetta fé ok alla þessa hluti, er vér höfum flutt í yðvart ríki."
   Þá svarar Salomon konungr: "Þú ert víst kurteis kona. Far heim í þitt ríki ok haf með þér allt gull þitt ok silfr ok gersimar. En Íron jarl hefir svá margt illt gert í mínu ríki ok mér til svívirðingar, at vel má hann þess nú gjalda ok varliga má ek hann þegar út láta eða á brott fara.
   Þá stendr upp drottning Salomons konungs ok gengr til hans ok leggr sínar báðar hendr upp um hans háls ok kyssir hann ok mælti: "Minn ljúfi herra, oss hefir heim sótt dýrlig frú Ísolde. Hún stendr nú fyrir yðrum knjám grátandi ok fær eigi sína bæn. Veit mér nú ok henni sína bæn með orðsending várs ins kærasta vinar, Attila konungs."
   Þá mælti Salomon konungr við sína riddara, at þeir skulu fara út í turninn ok taka jarl ok leiða hann inn til sin. Ok svá gera þeir riddarar.


268. Jarl nær sættum við konung ok dauði Ísolde.

   Þá er Íron jarl stóð fyrir Salomon konungi, þá mælti konungr til frú Ísolde: "Sé þar nú Íron jarl, bónda þinn. Hann viljum vér nú senda aftr með yðr til síns herra, Attila konungs. Viljum vér hann upp gefa fyrir sakir hans orðsendingar ok yðvarrar kurteisi."
   Nú stendr upp Ísolde ok gengr at Íron jarli ok leggr upp báðar sínar hendr of háls honum ok kyssir hann, ok verðr nú hvárt öðru allfegit. Nú þakkar Ísolde Salomon konungi vel sinn velgerning. Salomon konungr setr nú Íron jarl í hásæti hjá sér ok lætr skutilsveina sína þjóna honum. Dveljast þeir þá nótt, en at morgni stendr Íron jarl fyrir Salomon konungi ok allir þeir riddarar, er heiman höfðu fylgt Ísolde. Þá segir Salomon konungr, at hann vill, at Íron jarl sveri honnm þess eiða, at eigi síðan skal hann herja í hans ríki. Íron jarl vinnr þess eið ok tólf riddarar íneð honum, at þeir skulu nú vera sáttir heðan í frá ok Íron jarl skal eigi þessa hefna á Salomon konungi, er hann var settr í dýflissuna. Íron jarl ok frú Ísolde gefa Salomon konungi margar gjafir, áðr en þau fara í braut.
   Íron jarl ferr nú heim í Húnaland ok fyrst á fund Attila konungs ok segir honum, hverja sætt Salomon konungr hefir gert til hans orðsendingar. Segir nú Íron jarl, at hann er kominn á vald Attila konungs, ok spyrr, hvat hann vill nú gera af honum. Attila konungr segir, at Íron jarl skal fara heim í sitt ríki, sem áðr hafði hann haft. Íron jarl þakkar nú Attila konungi sína vingan, þá er hann hefir lýst við hann í þessi ferð, ok skiljast þeir nú góðir vinir. Nú ríðr Íron jarl heim ok er nú í sínu ríki langa hríð. Ok eigi miklu síðar tekr sótt Ísolde, kona Írons iarls, ok þessi sótt leiðir hana til bana. Þetta þykkir Íron jarli inn mesti skaði.


269. Íron jarl fellir hug til konu Áka hertoga.

   (341) Attila konungr af Susam skal fara til veizlu til Rómaborgar suðr til Erminreks konungs. Með honum fara margir hans höfðingjar, þá ferr ok Íron jarl af Brandinaborg, ok hafa alls hundrað riddara ok marga sveina. Attila konungr hefir nú komit með sína menn suðr í Ömlungaland í þá borg, er heitir Fritila, ok gerir í móti þeim veizlu Áki Ömlungatrausti, bróðir Erminreks konungs. Þar er nú in dýrligsta veizla. Um kveldit drekka þeir gott vín.
   Bolfriana, kona hertogans, skenkir um kveldit. Hún er allra kvenna fríðast. Hún skenkir tignum mönnum. Hún sér þar með konungi einn mann mikinn. Sá hefir hár svá mikit ok fagrt sem barit gull, bleikt skegg ok bjart andlit ok at öllu fagrt, fögr augu hefir hann ok hvíta hönd, ok eigi er hans jafningi í þessu samsæti at fegrð. Þetta er Íron jarl af Brandinaborg. Hún lítr oftliga til Írons jarls, þá er henni þykkir sem aðrir gái eigi at um at hugsa, ok þó blíðliga. Íron sér ok, hversu fögr þessi kona er. Hann gáir lítt at drekka um kveldit. Honum fellr mikill hugr til konunnar, svá at af þessu verðr hann sjúkr. Allir menn aðrir drekka ok eru kátir, ok um síðir leggjast allir dauðdrukknir niðr nema Íron jarl ok Bolfriana. Þá talast þau við sín á milli, hvat hváru þeira býr í skapi við annat. Íron jarl gefr Bolfriana þat fingrgull, er átt hafði hans bróðir, Apollonius, ok hann hafði gefit frú Herborgu, dóttur Salomons konungs.
   Um morgininn eftir ferr Attila konungr til veizlu í Róma. At þessi veizlu er Þiðrekr konungr af Bern ok Viðga ok Heimir. Þessu sinni léku þeir Þéttleifr danski ok Valtari af Vaskasteini, sem fyrr var ritat.


270. Íron jarl ok Bolfriana bindast tryggðum.

   Þá er Attila konungr ferr heim af veizlunni, ríðr hann til veizlu í Fritila með Áka hertoga ok taka þar veizlu. En at þessi veizlu gildrar til Íron jarl at tala við Bolfriana, ok at skilnaði þeira tals binda þau sín á milli með jarteinum, at hvárt þeira skal öðru unna, hvárt er þau mega finnast eða eigi. Attila konungr ok allir hans menn ríða nú heim norðr í Húnaland í sitt ríki. Íron jarl ferr ok heim í Brandinaborg með sína menn. Hann ríðr enn oftliga út á skóg at veiða dýr með sína hunda.


271. Áki hertogi finnr bréf Írons jarls.

   Nokkuru síðar er þat Íron jarl býr ferð sína ok með honum Nordian, hans veiðimaðr, ok nokkurir aðrir riddarar ok hafa með sér marga hunda. Nú búast þeir svá heiman sem þeir skyli vera heiman tvá mánuðr. Þeir ríða nú langt í brott í eyðimerkr, veiða dýr ok skemmta sér. Jarlinn ríðr nú suðr í skóga, svá sem eyðimerkrnar vinnast, þar til er allt koma þeir í Ömlungaland í ríki Áka ok Fritila.
   Þá spyrr Íron jarl, at Erminrekr konungr hefir búit veizlu mikla í Rómaborg ok þar til boðit Þiðreki konungi af Bern ok hertogi Áki skal þar ok til koma.
   Þá sendir Íron jarl einn riddara í borgina. Sá ferr með hans bréfi til Bolfriana, at Íron jarl sendir henni orð, hversu þau skulu finnast, þá er Áki er heiman riðinn. Þessi riddari ferr sem einn loddari ok fær sér klæði loddara ok ferr svá í borgina. Þar er drykkja mikil í höllinni. Frú Bolfriana stendr ok skenkir hertoganum, ok þá er hún gengr í móti borðkerinu, er skenkjarinn hefir inn borit, þá kemr til hennar sendimaðrinn ok fær henni bréfit í hönd ok segir henni jartegnir. Hún lætr bréfit í sinn pung ok mælti, at Íron jarl skyldi ríða í borgina, þá er Áki væri brott riðinn um nótt. Riddarinn hverfr brott ór höllinni skyndiliga.
   Frú Bolfriana tekr nú borðkerit ok skenkir hertoganum. Hann tekr nú við kerinu ok drekkr til Bolfrinna ok mælti: "Sé hérna, frú, ok drekk til hálfs við mik."
   Hún tekr við skálinní ok drekkr af allt. Þetta kveld lætr hertoginn hana drekka til hálfs við sik, ok áðr en létti, var Bolfriana drukkin, svá at hún sofnaði fast. Hertoginn biðr riddara sína taka upp Bolfriana ok bera til rekkju, ok sjálfr ferr hann þá at sofa. Riddarar leggja Bolfriana upp í hvíluna með öllum sínum klæðum. Þá biðr hann riddarana fara at sofa, ok standa sex kerti, er brenna skulu at höfði ok at fótum hertoganum.
   Þá er skósveinninn hafði dregit af honum hans klæði, þá biðr hann hann brott ganga. Hann lykr fast hurðina. Þá gengr hann þangat, sem hans frú var. Hann tekr af henni hennar pung ok ór þat, sem í var. Hann hittir þar í eitt bréf. Hann rekr þat í sundr ok less. Hér stendr þetta á: "Íron jarl af Brandinaborg sendir kveðju Bolfriana, sinni unnustu. Hann er kominn í þann skóg, er skammt er heðan. Ef Áki hertogi ríðr út af sínu ríki þann dag, er á morgin er, þá annat kveld í dagsetr skulum vit finnast við þann lund, er stendr hjá borginni. Mun hann þá dveljast með yðr nokkura hríð. Með því at Áka hertoga dvelist meir sín brautreið, þá gerið mér þar um skýr orð, ok mun ek þá þess bíða með þeim, er þú trúir."
   Hertoginn brýtr saman bréfit, svá sem áðr var, ok lætr niðr í punginn ok leggst niðr í hvílu sína ok sefr.


272. Áki hertogi drepr Íron jarl.

   Nú er hertoginn hefir sofit lengi, þá stendr hann upp snemnia um morgininn ok gengr þangat, sem Bolfriana sefr, vekr hana upp ok er inn kátasti við hana ok biðr hana standa upp með sér. Vill hann nú ríða sína leið. Hann bað koma til riddara tólf, bað þá búa sik snemma dagsins, ok skal hann nú ríða suðr til Rómaborgar. Þeir búast allir kurteisliga með góðum vápnum ok hafa sína ina beztu hesta. Fyrir miðjan dag ríða þeir út af borginni Fririla ok fara leið sína allt þar til, er þeir koma í skóginn. Þeir ríða nú allan daginn til nóns.
   Þá mælti hertogi Áki við sína menn: "Víst reið ek nú sneypiliga, ef ek skal eigi bíða míns frænda, Þiðreks konungs af Bern, ok ríða með honum til veizlunnar. Er þat illa fundit, ef hann kemr í Fririla, at vér sém þá eigi heima. Nú skal aftr venda ok bíða hans heima," - snýr nú aftr hestinum ok allir þeir.
   Ok er þeir koma aftr í skóginn, þá ríða þeir um hríð. Ok litlu eftir sólarsetr þá sjá þeir, hvar ríðr einn maðr. Fyrir honum renna tveir hundar. Á vinstri sinni hendi hefir hann hauk. Hann hefir fagran ok fríðan skjóld ok markaðr á haukr af gulli ok hundr. Þar kennir Áki, at vera mun Íron jarl af Brandinaborg, ok kallar nú á sína menn, at þeir skulu ríða til ok drepa hann. Þá bregðr Áki sínu sverði, ok allir riddarar ríða í gegn honum. Íron jarl kennir nú þenna inn fyrsta mann, sá hefir rauðan skjöld ok á markaðan león af gulli, at þetta er hertogi Áki af Fritilaborg, er allra kappa var mestr ok berserkja. Þeir finnast við götuna ok berjast þegar. Íron jarl verr sik vel ok drengiliga, ok áðr en létti, skilst hann við sinn hest ok lætr sigast til jarðarinnar með mörgum stórum sárum. Hertoginn Áki ríðr nú á brott við sína menn, skilst nú við Íron jarl dauðan. Hertogi Áki ríðr nú til bús þess, er hann á við skóginn, ok tekr þar gisting um nóttina.


273. Þiðrekr konungr veitir gröft líki Írons jarls.

   Þetta sama kveld kemr í Fritilaborg Þiðrekr konungr af Bern við alla sína menn. Þar er þá við honum Viðga inn sterki ok Heimir. Þeir dveljast þá nótt í Fritila á góðum fagnaði í höll Áka hertoga. En um morgininn eftir býst í brott Þiðrekr konungr snemma með öllum sínum mörinum ok vill ríða eftir sínum frænda, Áka. Þeir ríða út af borginni ok allt þar til, er þeir koma á skóginn. Þar hitta þeir í götunni einn mann dauðan fyrir sér, ok er þeir koma at fram, sjá þeir þar ok einn hest með riddarasöðli. Sjá hestr bítr ok berr til þeira ok vill eigi láta höndla sik eftir sinn herra. Þeir eru ok tveir hundar, ok gnöllra þeir ok grenja. Þeir vilja ok eigi á láta taka sínum herra. Þar eru ok haukar tveir í trénu uppi ok gjalla hátt.
   Þá mælti Þiðrekr konungr, at þeir skyldi ofan stíga ok vita, hverr sjá maðr muni vera, er hér liggi, því at hann hefir kurteisligan búnað, ok hann mun verit hafa afburðarmaðr, því unna honum mikit hans hundar ok haukar ok hestr, at þeir þykkjast mikillar gersimi hafa misst, þá er þeir misstu síns herra."
   Þeir stíga nú af baki ok taka upp manninn ok sjá, ef þeir megi kenna. Þá segir Þiðrekr konungr: "Hér er fallinn dýrligr drengr ok mikill höfðingi, Íron jarl af Brandinaborg, hvar þeir menn munu vera, er hann hafa drepit. Tökum nú ok búum um lík hans."
   Þá taka þeir upp stór tré í skóginum ok gera þar gröf virðuliga, taka nú Íron jarl ok leggja hann í gröfina með allan sinn herbúnað, bera at grjót ok viðu ok gera um merkiliga, svá at kenna megi, hverr þar liggr.
   Ok þá er þeir búa um Íron jarl, þá kemr þar Áki hertogi at ríðandi með sína menn. Hann fagnar vel Þiðreki konungi, sínum frænda, ok segir, at þeir munu ríða allir saman til Rómaborgar. Þá svarar Þiðrekr konungr hertoganum, at hann mun vita, hverr drepit hefir Íron jarl af Brandinaborg. En hertoginn segir, at hann drap hann ok hans menn.
   Þá svarar Þiðrekr konungr ok spyrr: "Hverja sök gaftu honum, er þú drapt svá góðan dreng sem var Íron jarl af Brandinaborg?"
   Þá svarar Áki: "Hann vildi veiða í mörkunni tvífætt dýr með vélsamligri flærð ok meðferð ok slægligri ráðagerð beggja þeira fyrir utan minn vilja."
   Þiðrekr konungr ok með honum Áki hertogi, hans frændi, ríða nú alla sína leið til Rómaborgar.


274. Nordian segir Attila konungi víg jarls.

   Nordian ok með honum þrír riddarar þeim þykkir Íron jarl seinn aftr til sín, ríða nú um kveldit suðr á leiðina at leita hans. Þá er þeir koma í mörk þá, er hann var drepinn, ok í þat rjóðr, er hann var jarðaðr, þá heyra þeir, at hundarnir gnöllra yfir leiði Írons jarls. Þá ríðr Nordian þar til ok kennir þar hunda Írons jarls ok hans hest ok hauka. Þar sjá þeir ok umbúnað nokkurs konar. Nú ríða þeir þar til ok kenna þar sinn herra, Íron jarl, dauðan með sín in stóru sár. Þykkjast þeir nú sjá, at þetta mun gert hafa Áki hertogi. Taka þeir nú hestinn ok svá hundana ok svá it sama haukana, dveljast nú þar til í Ömlungalandi, er þeir verða varir, at þetta hefir gert Áki hertogi ór Fritila.
   Síðan ríða þeir heim norðr í Húnaland með þessi tíðendi ok segja Attila konungi. Ok nú setr hann annan hertoga yfir Brandinaborg at stýra því ríki, er áðr hafði haft Íron jarl.


275. Viðga fekk Bolfriana innar fögru.

   (342) Þau tíðendi verða á Langbarðalandi, at andast einn greifi, er heitir Áki Ömlungatrausti. Hann á eftir tvá sonn við konu sinni, ok er hvártveggi barn at aldri. Heitir annarr Egarð, en annarr Áki, sem faðir hans hét. En þeira móðir hét Bolfriana. Hún var allra kvenna fríðust. Inn gamli Áki var samfeðri við Erminrek konung ok inn ríkasti maðr.
   Nú ferr Þiðrekr konungr ok með honum hundrað riddara ok Viðga, hans inn góði vin ok félagi, ok ríða alla sína leið, svá sem fyrir liggr, til þess er þeir koma í Róma á fund Erminreks konungs. Ok nú berr hann upp sitt erendi, at hann vill biðja Bolfriana af Drekanfil til handa sínum inum bezta vin, Viðga.
   Þessu máli tekr vel Erminrekr konungr ok segir: "Ef Viðga vill vera mér svá trú sem áðr var hann þér ok svá mikill minn vin, þá vil ek gefa þér þessa konu ok þar með borgina, ok skal hann þar vera yfirgreifi."
   Ok at ráði Þiðreks konungs ok Erminreks konungs er nú þetta gert, at Viðga gengr at eiga Bolfriana, ok er hann greifi Erminreks konungs. En Þiðrekr konungr ferr nú aftr í sitt ríki.


HEIMSKRINGLA er et privat initiativ. Prosjektet mottar ikke noen form for offentlig støtte. Vi har kun utgifter og ingen faste inntekter. Kostnader til teknisk drift og utstyr bæres av privatpersoner. Alle økonomiske bidrag mottas derfor med stor takk. Ønsker du eller ditt foretak å støtte prosjektet økonomisk? Ta gjerne kontakt med oss, eller bruk vårt norske kontonummer 97105024499. Du kan også støtte oss via vårt Vipps-nummer 78431. For utenlandske bidrag bruk vårt IBAN-nummer NO6897105024499, med SWIFT-kode: DNBANOKK eller SEPA-kode: SKIANOBB. En kan også overføre penger til HEIMSKRINGLA via PayPal eller vippse via mobilen til 78431. Vi selger også fast annonseplass på venstre sidemeny til rimelig pris. Alle bidragsytere krediteres med navn for sine bidrag.