Hymiskviða

Velg språk	Norrønt	Islandsk	Norsk	Dansk	Svensk	Færøysk
Denne teksten finnes i flere utgaver på følgende språk ►

Eddukvæði
Sæmundar-Edda

GUÐNI JÓNSSON
bjó til prentunar

Hymiskviða

1.

Ár valtívar

veiðar námu

ok sumblsamir,

áðr saðir yrði,

hristu teina

ok á hlaut sáu;

fundu þeir at Ægis

örkost hvera.

 

2.

Sat bergbúi

barnteitr fyr

mjök glíkr megi

miskorblinda;

leit í augu

Yggs barn í þrá:

"Þú skalt ásum

oft sumbl gera."

 

3.

Önn fekk jötni

orðbæginn halr,

hugði at hefndum

hann næst við goð,

bað hann Sifjar ver

sér færa hver, -

"þanns ek öllum öl

yðr of heita."

 

4.

Né þat máttu

mærir tívar

ok ginnregin

of geta hvergi,

unz af tryggðum

Týr Hlórriða

ástráð mikit

einum sagði:

 

5.

"Býr fyr austan

Élivága

hundvíss Hymir

at himins enda;

á minn faðir

móðugr ketil,

rúmbrugðinn hver,

rastar djúpan."

 

Þórr kvað:

6.

"Veiztu ef þiggjum

þann lögvelli?"

 

Týr kvað:

"Ef, vinr, vélar

vit gervum til."

 

7.

Fóru drjúgum

dag þann fram

Ásgarði frá,

unz til Egils kvámu;

hirði hann hafra

horngöfgasta;

hurfu at höllu,

er Hymir átti.

 

8.

Mögr fann ömmu

mjök leiða sér,

hafði höfða

hundruð níu,

en önnur gekk

algullin fram

brúnhvít bera

bjórveig syni:

 

9. "Áttniðr jötna,

ek viljak ykkr

hugfulla tvá

und hvera setja;

er minn fríi

mörgu sinni

glöggr við gesti,

görr ills hugar."

 

10.

En váskapaðr

varð síðbúinn

harðráðr Hymir

heim af veiðum,

gekk inn í sal,

glumðu jöklar,

var karls, en kom,

kinnskógr frörinn.

 

Frilla kvað:

11.

"Ver þú heill, Hymir,

í hugum góðum,

nú er sonr kominn

til sala þinna,

sá er vit vættum

af vegi löngum;

fylgir hánum

hróðrs andskoti,

vinr verliða;

Véurr heitir sá.

 

12.

Sé þú, hvar sitja

und salar gafli,

svá forða sér,

stendr súl fyrir."

Sundr stökk súla

fyr sjón jötuns,

en áðr í tvau

áss brotnaði.

 

13.

Stukku átta,

en einn af þeim

hverr harðsleginn

heill af þolli;

fram gengu þeir,

en forn jötunn

sjónum leiddi

sinn andskota.

 

14.

Sagði-t hánum

hugr vel þá,

er hann sá gýgjar græti

á golf kominn,

þar váru þjórar

þrír of teknir,

bað senn jötunn

sjóða ganga.

 

15.

Hvern létu þeir

höfði skemmra

ok á seyði

síðan báru;

át Sifjar verr,

áðr sofa gengi,

einn með öllu

öxn tvá Hymis.

 

16.

Þótti hárum

Hrungnis spjalla

verðr Hlórriða

vel fullmikill:

"Munum at aftni

öðrum verða

við veiðimat

vér þrír lifa."

 

17.

Véurr kvaðzk vilja

á vág róa,

ef ballr jötunn

beitr gæfi.

 

Hymir kvað:

"Hverf þú til hjarðar,

ef þú hug trúir,

brjótr berg - Dana,

beitur sækja.

 

18.

Þess vænti ek,

at þér myni-t

ögn af oxa

auðfeng vera."

Sveinn sýsliga

sveif til skógar,

þar er uxi stóð

alsvartr fyrir.

 

19.

Braut af þjóri

þurs ráðbani

hátún ofan

horna tveggja.

 

Hymir kvað:

"Verk þykkja þín

verri miklu

kjóla valdi

en þú kyrr sitir."

 

20.

Bað hlunngota

hafra dróttinn

áttrunn apa

útar færa,

en sá jötunn

sína talði

lítla fýsi

at róa lengra.

 

21.

Dró meir Hymir

móðugr hvali

einn á öngli

upp senn tváa,

en aftr í skut

Óðni sifjaðr

Véurr við vélar

vað gerði sér.

 

22.

Egndi á öngul,

sá er öldum bergr,

orms einbani

uxa höfði;

gein við agni,

sú er goð fía,

umgjörð neðan

allra landa.

 

23.

Dró djarfliga

dáðrakkr Þórr

orm eitrfáan

upp at borði;

hamri kníði

háfjall skarar

ofljótt ofan

ulfs hnitbróður.

 

24.

Hraungalkn hlumðu,

en hölkn þutu,

fór in forna

fold öll saman;

sökkðisk síðan

sá fiskr í mar.

 

25.

Óteitr jötunn,

er aftr reru,

svá at ár Hymir

ekki mælti,

veifði hann ræði

veðrs annars til.

 

Hymir kvað:

26.

"Mundu of vinna

verk halft við mik,

at þú heim hvali

haf til bæjar

eða flotbrúsa

festir okkarn."

 

27.

Gekk Hlórriði,

greip á stafni

vatt með austri

upp lögfáki,

einn með árum

ok með austskotu

bar hann til bæjar

brimsvín jötuns

ok holtriða

hver í gegnum.

 

28.

Ok enn jötunn

um afrendi,

þrágirni vanr,

við Þór sennti,

kvað-at mann ramman,

þótt róa kynni

kröfturligan,

nema kálk bryti.

 

29.

En Hlórriði,

er at höndum kom,

brátt lét bresta

brattstein gleri;

sló hann sitjandi

súlur í gögnum;

báru þó heilan

fyr Hymi síðan.

 

30.

Unz þat in fríða

frilla kenndi

ástráð mikit,

eitt er vissi:

"Drep við haus Hymis,

hann er harðari,

kostmóðs jötuns

kálki hverjum."

 

31.

Harðr reis á kné

hafra dróttinn,

færðisk allra

í ásmegin;

heill var karli

hjalmstofn ofan,

en vínferill

valr rifnaði.

 

32.

"Mörg veit ek mæti

mér gengin frá,

er ek kálki sé

ór knéum hrundit;"

karl orð of kvað:

"knákat ek segja

aftr ævagi,

þú ert, ölðr, of heitt.

 

33.

Þat er til kostar,

ef koma mættið

út ór óru

ölkjól hofi."

Týr leitaði

tysvar hræra;

stóð at hváru

hverr kyrr fyrir.

 

34.

Faðir Móða

fekk á þremi

ok í gegnum steig

golf niðr í sal;

hóf sér á höfuð upp

hver Sifjar verr,

en á hælum

hringar skullu.

 

35.

Fóru-t lengi,

áðr líta nam

aftr Óðins sonr

einu sinni;

sá hann ór hreysum

með Hymi austan

folkdrótt fara

fjölhöfðaða.

 

36.

Hóf hann sér af herðum

hver standanda,

veifði hann Mjöllni

morðgjörnum fram,

ok hraunhvala

hann alla drap.

 

37.

Fóru-t lengi,

áðr liggja nam

hafr Hlórriða

halfdauðr fyrir;

var skær skökuls

skakkr á beini,

en því inn lævísi

Loki of olli.

 

38.

En ér heyrt hafið, -

hverr kann of þat

goðmálugra

görr at skilja? -

hver af hraunbúa

hann laun of fekk,

er hann bæði galt

börn sín fyrir.

 

39.

Þróttöflugr kom

á þing goða

ok hafði hver,

þanns Hymir átti;

en véar hverjan

vel skulu drekka

ölðr at Ægis

eitt hörmeitið.