Hárbarðsljóð (á føroyskum)

Velg språk	Norrønt	Islandsk	Norsk	Dansk	Svensk	Færøysk
Denne teksten finnes i flere utgaver på følgende språk ►

Hárbarðsljóð
Leysliga týtt úr forníslendskum

Týtt hevur
Anker Eli Petersen
© 2005

Tórur ferðaðist á eysturleiðum og kom at einum sundi. Hinumegin sundið var ferjukallurin við ferjuni.

Tórur rópti:

1.

"Hvør er sveinur sveina,

ið stendur handan sundið?"

 

Ferjukallurin svaraði:

2.

"Hvør er kallur kalla,

ið kallar yvir vánna?"

 

Tórur kvað:

3.

"Flyt meg um sundið!

so gevið eg morgunmat,

eg havi leyp á baki,

betur matur finst ikki.

Eg át við frið,

áðrenn eg fór heiman,

sild og havragreyt,

eg eri mettur enn."

 

Ferjukallurin kvað:

4.

"Tú prísar matinum

sum var hann eitt morgunbragd,

hóast tú veitst betur,

tó dapurt er heima,

mær tykir tín móðir er deyð."

 

Tórur kvað:

5.

"Tað sigur tú nú,

men hvør heldur tú

man vita best

um móður mín deyð er."

 

Ferjukallurin kvað:

6.

"Tú sært ikki út

til at eiga trý bú,

berbeintur stendur tú

klæddur sum biddari,

ikki so frægt sum í brókum."

 

Tórur kvað:

7.

"Kom her við bátinum,

eg skal vísa tær støðna.

Og hvør eigur bátin

sum tú heldur á landi?"

 

Ferjukallurin kvað:

8.

"Hildálvur eitur hann

ið bað meg halda,

ráðsvinni kappin,

við Ráðsoyarsundi.

Hann bað meg ikki flyta landastrok,

ella rossatjóvar,

einans hampafólk

sum eg man kenna.

Sig mær navn títt,

um tú vilt um sundið førast!"

 

Tórur kvað:

9.

"Eg skal siga navn mítt,

og sakliga greiða

frá míni ætt.

Eg eri Óðins sonur,

bróðir at Meila,

og faðir at Magna,

valdsharri gudana,

tú tosar við Tóra.

Nú vil eg spyrja

teg at tínum navni?"

 

Ferjukallurin kvað:

10.

"Hárbarður eiti eg,

eg dylji ei navn mítt."

 

Tórur kvað:

11.

"Hví skuldi tú dult títt navn,

um tú ikki óttast um hevnd fyri brotsverk?"

 

Hárbarður kvað:

12.

"Um eg hevði framt brotsverk,

so skuldi eg vart meg

fyri fólki sum tær,

um eg ei var feigur."

 

Tórur kvað:

13.

"Tað tykist ótespuligt

hjá mær at vaða

yvir um vánna til tín,

og gera mær byrðuna váta.

Annars skuldi eg,

ótangi tín,

lønt tær tey orðini,

um eg bert slapp yvir sundið."

 

Hárbarður kvað:

14.

"Her man eg standa

og bíða tær haðani,

tú hitti ei harðari mann,

eftir at Hrungnir doyði."

 

Tórur kvað:

15.

"Tá tú nú nevnir

at eg deildist við Hrungnir,*

hin stórbæri jatnin

við høvdi av steini,

tó fekk eg felt hann

og fyri mær níga.

Hvat gjørdi tú meðan, Hárbarður?"

 

Hárbarður kvað:

16.

"Eg var hjá Fjølvari

fimm vetur fullar

á teirri oyggj

ið eitur Algrøna.

Vit stóðu mangan

í hørðum stríði,

og feldu stríðsmenn

og vunnu moyggjar."

 

Tórur kvað:

17.

"Hvussu vóru tær, konur tykkara?"

 

Hárbarður kvað:

18.

"Lívligar áttu vit konur,

høvdu tær bert verið spakar.

Klókar.

høvdu tær bert verið trúgvar.

Tær vundu reip

burtur úr sandi,

úr djúpum dølum

gróvu tær bø.

Eina eg lumpaði

allar sum eina,

svav hjá systrum sjey.

Eg hevði teirra yndi og elskhuga.

Hvat gjørdi tú meðan, Tórur?"

 

Tórur kvað:

19.

"Eg drap Tjatsa

hin mikla jatnan,

eg tveitti eygu

á syni Allvalda

upp á tann hin heiða himin.

(Tey) standa sum varðar

um stórverk míni,

sum hvør maður síðani sær.

Hvat gjørdi tú meðan, Hárbarður?"

 

Hárbarður kvað:

20.

"Miklar neisir

veitti eg trøllkvendum,

lokkaði tær við snildum frá monnunum.

Harðan jøtun

metti eg Læbarð at vera,

hann gav mær gandastav,

men eg vilti hann frá vitinum."

 

Tórur kvað:

21.

"Illa lønti

tú góðum gávum."

 

Hárbarður kvað:

22.

"Eikin fær tað

hon skavar av aðrari,

hvør er sær sjálvum næstur.

Hvat framdi tú meðan, Tórur?"

 

Tórur kvað:

23.

"Eg var á eysturleið,

bardist við jatnir,

illar gívrar

ið gingu á fjalli.

Fjølment hevði jatnaætt verið

um allir enn livdu,

so varð ongin

eftir í Miðgarði.

Hvat tókst tú sjálvur við, Hárbarður?"

 

Hárbarður kvað:

24.

"Eg var á Vallandi (Les: Val-landi)

luttók í bardøgum,

mælti til stríð,

og ikki til semju.

Óðin fær jallar

ið fella á vali,

men Tórur bert trælakynið."

 

Tórur kvað:

25.

"Ójavnt skiftið

tú æsum liðið,

um tú hevði vald til tess."

 

Hárbarður kvað:

26.

"Tórur eigur almikla megi,

men onki hjarta,

av ræðslu og ótta

kreyp tú í handskan,

og tóktist ei álíkur Tóra.

Av berari ræðslu

tordi tú hvørki

at njósa ella snýsa,

so Fjalar teg hoyrdi."

 

Tórur kvað:

27.

"Tín svínhundur, Hárbarður,

eg hevði dripið teg,

um bara eg slapp um sundið."

 

Hárbarður kvað:

28.

"Hvat skalt tú um sundið

heilt uttan sakir.

Hvat tókst tú sjálvur við, Tórur?"

 

Tórur kvað:

29.

"Eg var á eysturleið,

vardi um ánna,

tá eg varð álopin

av Svarungs synum,

grýttur undir í gróti.

Teir vóru tó líti fegnir

tí teir máttu fyrst

meg biðja um grið.

Hvat tókst tú tá við, Hárbarður?"

 

Hárbarður kvað:

30.

"Eg var á eysturleið

við onkrari frillu,*

leikti við línhvítu

á loyndum fundum,

eg frøddi gullbjørtu,

hon unti mær gaman."

 

Tórur kvað:

31.

"Góðar kvinnur hevði tú tá."

 

Hárbarður kvað:

32.

"Hjálp tína tørvaði

eg tá, Tórur,

um mær skuldi ognast ta línhvítu moy."

 

Tórur kvað:

33.

"Eg hevði hjálpt tær,

um tað var neyðugt."

 

Hárbarður kvað:

34.

"Eg hevði trúð tær,

um tú veitti mær trygd."

 

Tórur kvað:

35.

"Eg hevði ikki hælbiti teg,

sum gamal húðaskógvur á várið."

 

Hárbarður kvað:

36.

"Hvat tókst tú við tá, Tórur?"

 

Tórur kvað:

37.

"Eg bardist við berserka

moyggjar á Lesoy,

ið høvdu framt skaða,

endavent landinum."

 

Hárbarður kvað:

38.

"Snópisligt , Tórur,

at berjast við kvinnur."

 

Tórur kvað:

39.

"Tær vóru vargar

heldur enn kvinnur,

koppaðu skip mítt

sum eg hevði fastskorða,

slógu við jarngassum,

jagstraðu Tjálva.

Hvat tókst tú sjálvur við, Hárbarður?"

 

Hárbarður kvað:

40.

"Eg var í hernaði,

og kom higar

.......

undir stríðsmerkið,

at lita spjót reyð."

 

Tórur kvað:

41.

"Tað vilt tú nú siga,

at tú komst fyri at gera okkum ónáðir?"

 

Hárbarður kvað:

42.

"Tað skal eg bøta tær

við einum armringi,

.......

sum gerðardómarar áløgdu,

ið vildu okkum sætta."

 

Tórur kvað:

43.

"Hvar lærdi tú hesi

háandi orð,

eg havi aldrin

hoyrt nakað verri."

 

Hárbarður kvað:

44.

"Tey lærdu meg menn

sum í ellisárum

búgva í heimsins heygum."

 

Tórur kvað:

45.

"Tó gevur tú gravheygum gott navn,

at kalla teir heimsins heygar."

 

Hárbarður kvað:

46.

"Soleiðis dømi eg í slíkum."

 

Tórur kvað:

47.

"Orðskvaldur tín

man gagnast tær illa,

um eg skuldi vaða um vágin.

Hægri enn úlvurin

manst tú skríggja,

um tú verður sligin við hamri."

 

Hárbarður kvað:

48.

"Siv hevur hjámann heima,

hann hevði tú nokk vilja funnið,

heldur skuldi tú buka rekkin,

tað hevði sømt seg betur."

 

Tórur kvað:

49.

"Tú letur munnun ganga á tær;

so eg skal halda tað versta,

tín ræðuskítur,

eg veit væl at tú lýgur."

 

Hárbarður kvað:

50.

"Satt haldi eg meg siga,

seinur ert tú á ferð,

longur vart tú komin Tórur,

um tú hevði annað skap."

 

Tórur kvað:

51.

"Hárbarður, títt ómenni,

tað er heldur tú ið seinkaði mær."

 

Hárbarður kvað:

52.

"Eg skuldi aldrin hildi,

at Ásatórur

seinkaðist av einum hirða."

 

Tórur kvað:

53.

"Eg ráði tær til,

at rógva higar,

steðga nú brikslinum,

og kom her til faðir Magna."

 

Hárbarður kvað:

54.

"Far tú frá sundinum,

eg føri teg ikki."

 

Tórur kvað:

55.

"Vís mær so á leið,

um tú ikki vilt meg føra."

 

Hárbarður kvað:

56.

Lætt er at sýta,

langt er at ganga,

stutt stund til bulin,

onnur til steinin,

halt so til vinstru,

til tú hittir Verland,

har man Fjørgyn

hitta Tór, son sín,

og hon man vísa

á fedranna leiðir

til Óðins lond."

 

Tórur kvað:

57.

"Komi eg hagar í dag?"

 

Hárbarður kvað:

58.

"Tað gongur kanska

við neyð og deyð,

móti rennandi sól,

tá eg man fána."

 

Tórur kvað:

59.

"Nú styttist samrøðan,

síðan tú bert svarar mær illa.

Eg skal løna tær fyri sýtta ferð,

um vit hittast aftur á sinni."

 

Hárbarður kvað:

60.

"Far tú nú,

har allir illir andar taka teg."